Τις δεκαετίες ΄60 και κυρίως ΄70 η γειτονική Ιταλία γνώρισε την άνθιση ενός κινήματος, λίγο διαφορετικού από των προηγούμενων εποχών. Σε μια Ιταλία που το «κομμουνιστικό» κόμμα, είχε κάνει στροφή προς το ευρωκομουνισμό και τα ‘χε κάνει πλακάκια με την χριστιανοδημοκρατία (D.C.), η εργατική τάξη άρχισε να κάνει άλλες επιλογές οργάνωσης και αγώνα, προς την αυτονομία και την αυτοοργάνωση. Το κίνημα αυτό έμεινε γνωστό ως ιταλική Εργατική Αυτονομία και έφτασε στο αποκορύφωμα του, όταν η μια εχθροπραξία διαδεχόταν την άλλη. Άγριες απεργείς, σαμποτάζ, μπάχαλα, εξεγέρσεις, συνελεύσεις, απαλλοτριώσεις, ένοπλες οργανώσεις και ομάδες, απαγωγές, αλλά και δολοφονίες, συλλήψεις και ήττες. Αλλά πριν φτάσουμε στις ήττες ας δούμε λίγο τι ήταν η ιταλική αυτονομία. «Η Αυτονομία αποτέλεσε μια βαθιά ασυνέχεια, τομή και ρήξη με τις πρακτικές του επίσημου εργατικού και κομμουνιστικού κινήματος. Αυτή δεν υπήρξε μια οργάνωση, αλλά μια πολλαπλότητα που ξεκινούσε να οργανώνεται από εκεί που ζούσε, δούλευε ή σπούδαζε κάποιος/α. Στην πραγματικότητα, στην Αυτονομία συνυπήρχαν πολλές ιδιαίτερες αυτονομίες: των εργατών, των φοιτητών, των γυναικών, των ομοφυλόφιλων, των φυλακισμένων, οποιουδήποτε είχε επιλέξει -ξεκινώντας από τις ίδιες του τις αντιφάσεις- τον δρόμο του αγώνα ενάντια στη μισθωτή εργασία και το κράτος, τον δρόμο της αλλαγής της ζωής. Παρότι το κίνημα της δεκαετίας του ’70 ηττήθηκε από τις συνδυασμένες προσπάθειες της κρατικής μηχανής και του κομμουνιστικού κόμματος, η ιστορία της Αυτονομίας είναι αυτή μιας επαναστατικής περιπέτειας της οποίας η σημασία παραμένει και σήμερα άκρως επίκαιρη.»1
Continue reading “Μια διαφορετική άνοιξη. Μικρή αναδρομή στον προηγούμενο αιώνα”
