Category: Ζερμιναλ

Τις δεκαετίες ΄60 και κυρίως ΄70 η γειτονική Ιταλία γνώρισε την άνθιση ενός κινήματος, λίγο διαφορετικού από των προηγούμενων εποχών. Σε μια Ιταλία που το «κομμουνιστικό» κόμμα, είχε κάνει στροφή προς το ευρωκομουνισμό και τα ‘χε κάνει πλακάκια με την χριστιανοδημοκρατία (D.C.), η εργατική τάξη άρχισε να κάνει άλλες επιλογές οργάνωσης και αγώνα, προς την αυτονομία και την αυτοοργάνωση. Το κίνημα αυτό έμεινε γνωστό ως ιταλική Εργατική Αυτονομία και έφτασε στο αποκορύφωμα του, όταν η μια εχθροπραξία διαδεχόταν την άλλη. Άγριες απεργείς, σαμποτάζ, μπάχαλα, εξεγέρσεις, συνελεύσεις, απαλλοτριώσεις, ένοπλες οργανώσεις και ομάδες, απαγωγές, αλλά και δολοφονίες, συλλήψεις και ήττες. Αλλά πριν φτάσουμε στις ήττες ας δούμε λίγο τι ήταν η ιταλική αυτονομία. «Η Αυτονομία αποτέλεσε μια βαθιά ασυνέχεια, τομή και ρήξη με τις πρακτικές του επίσημου εργατικού και κομμουνιστικού κινήματος. Αυτή δεν υπήρξε μια οργάνωση, αλλά μια πολλαπλότητα που ξεκινούσε να οργανώνεται από εκεί που ζούσε, δούλευε ή σπούδαζε κάποιος/α. Στην πραγματικότητα, στην Αυτονομία συνυπήρχαν πολλές ιδιαίτερες αυτονομίες: των εργατών, των φοιτητών, των γυναικών, των ομοφυλόφιλων, των φυλακισμένων, οποιουδήποτε είχε επιλέξει -ξεκινώντας από τις ίδιες του τις αντιφάσεις- τον δρόμο του αγώνα ενάντια στη μισθωτή εργασία και το κράτος, τον δρόμο της αλλαγής της ζωής. Παρότι το κίνημα της δεκαετίας του ’70 ηττήθηκε από τις συνδυασμένες προσπάθειες της κρατικής μηχανής και του κομμουνιστικού κόμματος, η ιστορία της Αυτονομίας είναι αυτή μιας επαναστατικής περιπέτειας της οποίας η σημασία παραμένει και σήμερα άκρως επίκαιρη.»¹

Πηγή πρωτοτύπου: https://www.marxists.org/reference/archive/goldman/works/1909/declaration.htm

Άρθρο της Εμμα Γκόλτνμαν που δημοσιεύτηκε στο Mother Earth, Vol.IV, no.5, τον Ιούλιο του 1909.

Μεταφράστηκε και σημοσιεύθηκε στο 24ο τεύχος της εφημερίδας Ζερμινάλ

Όταν, κατά την πορεία της ανθρώπινης ανάπτυξης, οι υφιστάμενοι θεσμοί αποδεικνύονται ανεπαρκείς για τις ανάγκες του ανθρώπου, όταν χρησιμεύουν μόνο για να υποδουλώνουν, να ληστεύουν και να καταπιέζουν την ανθρωπότητα, οι άνθρωποι έχουν το αιώνιο δικαίωμα να επαναστατήσουν εναντίον αυτών των θεσμών και να τους ανατρέψουν.

Γράφειο ο Σωτήρης Λ.

Τον Ιανουάριο του 1995, στην επάνω σκηνή του θεάτρου Royal Court, ανεβαίνει το έργο μιας άγνωστης τότε νεαρής κοπέλας. Είναι το «Blasted» της Σάρα Κέιν. Το έργο μάς μεταφέρει στο δωμάτιο ενός πολυτελούς ξενοδοχείου, όπου ο Ίαν, ένας ρατσιστής, μέθυσος και αθυρόστομος μεσήλικας, έχοντας μαζί του ένα περίστροφο, προσπαθεί να αποπλανήσει την 22χρονη Κέιτ, μια αθώα, απλοϊκή νεαρή κοπέλα. Η Κέιτ είναι μπερδεμένη. Ο Ίαν την πιέζει και, εν τέλει, την εξαναγκάζει να κοιμηθεί μαζί του. Όμως, την επόμενη ημέρα, ένας στρατιώτης μπαίνει μέσα στο δωμάτιο και, με την απειλή του όπλου, βιάζει τον Ίαν, ενώ η Κέιτ καταφέρνει να ξεφύγει. Από τον στρατιώτη μαθαίνουμε και για άλλους βιασμούς που συμβαίνουν εναντίον άμαχων γυναικών, ενώ μία βόμβα σκάει μέσα στο δωμάτιο και το μετατρέπει σε ερείπιο. Μέσα στον φόβο και την αναταραχή, ο στρατιώτης ρουφά τα μάτια του βιασμένου Ίαν. Στη συνέχεια αυτοκτονεί, ενώ η Κέιτ επιστρέφει στο δωμάτιο με ένα μωρό. Το μωρό πεθαίνει και η Κέιτ το θάβει. Στη συνέχεια ξαναφεύγει για να βρει φαγητό και αφήνει τον πεινασμένο και τυφλό Ίαν μόνο του. Ο Ίαν ξεθάβει και τρώει το μωρό, ενώ η Κέιτ φέρνει φαγητό, το οποίο μοιράζεται με τον Ίαν. Αυτός την ευχαριστεί και το έργο τελειώνει.

Εισήγηση για ντοκιμαντέρ Ακρατιστές (2000)

Η λέξη Ácratas είναι μια έννοια που μπορεί να μην είναι ευρέως διαδεδομένη στο εγχώριο αναρχικό κίνημα, αλλά χρησιμοποιούνταν πολύ συχνά από τα ισπανόφωνα αναρχικά κινήματα άλλων εποχών. Η ρίζα της είναι εύκολα κατανοητή στη γλώσσα μας, επειδή προφανώς προέρχεται από τα αρχαία ελληνικά και θα μπορούσε να αποδοθεί ως «ακρατιστές» ή «ακρατικοί».

του Lucien van der Walt

Η εθνικοποίηση -ο κρατικός έλεγχος των βιομηχανιών- συχνά θεωρείται από την αριστερά ως μια μορφή προόδου. Αυτό το επιχείρημα μπορεί να πάρει τόσο μια ισχυρή όσο και μια ασθενή μορφή.

Ο Νοέμβρης του 1990 θα αποτελέσει σημείο εκκίνησης για μια σειρά πολύμορφων μαθητικών κινητοποιήσεων απέναντι στο (αντι)εκπαιδευτικό νομοσχέδιο Κοντογιαννόπουλου (ΝΔ) και θα κορυφωθεί με την παρακρατική δολοφονία του αριστερού καθηγητή Νίκου Τεμπονέρα από στελέχη της ΟΝΝΕΔ στη Πάτρα τη νύχτα ανάμεσα στις 8 και τις 9 Γενάρη του 1991.