Σχετικά με το σχέδιο ανάπλασης των πεζοδρόμων Χατζημήτρου και Σμύρνης στην Καρδίτσα
Στην πόλη της Καρδίτσας, στο πλαίσιο της «Δημιουργίας δικτύου ποδηλατοδρόμων και πράσινων διαδρομών και αναβάθμιση συστήματος ποδηλάτων» πρόκειται να κοπούν 29 ώριμα δέντρα από τους δύο κεντρικούς πεζοδρόμους της πόλης Χατζημήτρου και Σμύρνης. Δέντρα – σήμα κατατεθέν των δρόμων, που προσφέρουν σκίαση κατά τους ασφυκτικούς θερινούς μήνες. Τα δέντρα που θα φυτευτούν ως αντικατάσταση θα είναι φυλλοβόλα ή αειθαλή, «διαμορφωμένα» ώστε η κόμη τους να ξεκινά από ύψος 2,20 μ. για να μην εμποδίζουν τη διέλευση των ποδηλάτων.
Για τις καταστροφικές πυρκαγιές στην Αχαΐα. Απέναντι στο σύστημα της καταστροφής μόνο ο λαός θα σώσει τον λαό
Από την Τρίτη 12/8 η Αχαΐα καίγεται. Την Τρίτη ξεκίνησε η φωτιά σε Θεριανό, Χαικάλι, Αχαϊκό, Αλισσό, ΒΙΠΕ φτάνοντας ως και τα Βραχναίικα αφήνοντας πίσω κρανίου τόπο. Σπίτια παραδόθηκαν στις φλόγες, ζώα κάηκαν ζωντανά. Η πολιτική της κυβέρνησης ξανά και ξανά η ίδια: «Εκκενώστε». Μάλιστα, ενώ είχαν εκκενωθεί όλοι οι οικισμοί τριγύρω και το μέτωπο μαινόταν, στο σωφρονιστικό κατάστημα κράτησης του Αγ. Στεφάνου δεν υπήρχε κανένα σχέδιο εκκένωσης των 500 κρατουμένων που βρίσκονταν μέσα σε συνθήκες αποπνικτικής ατμόσφαιρας και καπνού μες στα κελιά, την ίσια ώρα που η φωτιά ήταν στα μερικά μέτρα. Η φωτιά κατέκαψε Αλισσό, Καμίνια, ΒΙ.ΠΕ., Θεριανό κι έφτασε μέχρι Βραχναίικα, ενώ εκκενώθηκε η Κάτα Αχαία, μια πόλη 7500 κατοίκων.
Το βράδυ της Τρίτης 12/8 ξεσπά ταυτόχρονα μέτωπο στα Συχαινά, περιοχή της Πάτρας. Μια πυρκαγιά που κατέληξε να κάψει από τα Μποζαίτικα μέχρι τον Ρωμανό. Η καταστροφή τεράστια στις γειτονιές της πόλης μας.
Σύντροφοι και συντρόφισσες από το πρωί της 13ης Αυγούστου βρεθήκαμε μαζί με άλλους στα μέτωπα της πυρκαγιάς σε Μποζαίτικα, Συχαινά, Ξερόλακκα, Ρωμανό, Κεραίες και Γηροκομειό. Είδαμε ζώα καμμένα, άλλα αφημένα στο έλεός τους, πολλά τα οδηγήσαμε μαζί με άλλους στο καταφύγιο ζώων που στήθηκε στην πλαζ. Σβήναμε φωτιές με τα χέρια, με χώμα και κλαριά μαζί με τους κατοίκους. Βοηθούσαμε τους πυροσβέστες σε ό, τι μας ζητούσαν να συνδράμουμε. Τους πυροσβέστες που ήταν ελάχιστοι ανά εστία, εξαντλημένοι, χωρίς φαγητό ή νερό. Τους δώσαμε σακούλες με τρόφιμα που μαζεύτηκαν στις συλλογές. Κάναμε συλλογές νερών και μασκών και μοιράζαμε στα μέτωπα. Στα μέτωπα που επιχειρούσαν οι κάτοικοι -αφού δεν υπήρχε άλλος- χωρίς καν μάσκα και φυσικά χωρίς νερό. Σε όλα τα μέτωπα στήθηκαν από την πρώτη στιγμή αυτοσχέδια σημεία συλλογής και μοιράσματος νερών και ειδών πρώτης ανάγκες για πυροσβέστες και εθελοντές. Ο, τι σώθηκε σώθηκε χάρη στους κατοίκους αυτής της πόλης, χάρη στους εθελοντές και την υπεράνθρωπη προσπάθεια των πυροσβεστών. Ό, τι μένει από την προσπάθεια του κράτους είναι αποκαίδια. Ό, τι μένει από την κοινωνία είναι η αλληλεγγύη, είναι οι τεράστιες ποσότητες τροφίμων, ειδών πρώτης ανάγκης, ιατρικών ειδών που συλλέγονται σε Δήμο, Παμπελοποννησιακό, Ερυθρό Σταυρό και Πλαζ χωρίς να είναι γνωστές καν ακόμα οι ανάγκες. Η κυβέρνηση το μόνο που συνέδραμε σε αυτήν όπως και σε κάθε πυρκαγιά είναι να τη δρομολογήσει. Η έλλειψη πυροσβεστών, επαρκούς εξοπλισμού, η έλλειψη σχεδιασμού, φυσικά η έλλειψη πρόληψης είναι σχεδιασμένες εγκληματικές πολιτικές σε βάρος της κοινωνίας και της φύσης. Εφάρμοσε ως μοναδικό μέτρο το 112 και τη λογική της εκκένωσης προκειμένου να μην υπάρχει το κόστος της ανθρώπινης ζωής, που για ακόμη μια φορά χρησιμοποιούν εργαλειακά, καθώς στην πραγματικότητα δεν υπάρχει κανένα σχέδιο ή διάθεση αντιμετώπισης των φαινομένων αυτών. Άλλωστε αυτοί που δίνουν εντολές εκκένωσης είναι και οι ίδιοι που δολοφονουν καθημερινά με τις πολιτικές και το αδηφάγο σύστημα που υπηρετούν.
Την προηγούμενη εβδομάδα οι μηχανές της «ανάπτυξης» και οι επενδυτές κατέφθασαν στο Χαλίκι Ασπροποτάμου για να ξεκινήσουν το καταστροφικό, και στο όνομα της πράσινης «ανάπτυξης», έργο του υδροηλεκτρικού στη θέση «Ελατάκια». Ένα έργο που, μεταξύ πολλών, εντάσσεται στην αντικοινωνική και αντιπεριβαλλοντικη πολιτική του κράτους και του κεφαλαίου, που ανοίγει διάπλατα το δρόμο για την ιδιωτικοποίηση και την εκμετάλλευση της ενέργειας και την αδιάκοπη κερδοφορία των επενδυτών σε βάρος της φύσης και της κοινωνίας.
Στεκόμαστε δίπλα και ενώνουμε τις δυνάμεις μας με τους κατοίκους του Ασπροποτάμου και του Χαλικιού, και με όσους αγωνίζονται για να μείνουν βουνά, ποτάμια και ρέματα απάτητα και ελεύθερα από τις μηχανές της καταστροφής και της κερδοφορίας των λίγων.
ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗ ΛΕΗΛΑΣΙΑ ΤΗΣ ΦΥΣΗΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΙΔΙΩΤΙΚΟΠΟΙΗΣΗ ΤΗΣ ΕΝΕΡΓΕΙΑΣ
Στις 13/1/25 διεξήχθη στην Καρδίτσα η δεύτερη (από τις τρεις) δίκη αγωνιστών για τη συμμετοχή τους σε συγκέντρωση και πορεία υπεράσπισης των Αγράφων από την καταστροφική επιδρομή εγκατάστασης ανεμογεννητριών. Και η δίκη αυτή, όπως και η πρώτη, είχε ως αποτέλεσμα την πανηγυρική αθώωση των κατηγορούμενων αγωνιστών. Πρόκειται για μια σειρά δικών το κατηγορητήριο των οποίων έχει στηθεί μεθοδευμένα από την κρατική ασφάλεια, εξυπηρετώντας την στοχοποίηση των αγωνιστών που ενεργοποιούνται ενάντια στην εγκατάσταση ανεμογεννητριών. Παραπέρα, επιδιώκεται μέσω των δικών η τρομοκράτηση του κόσμου του αγώνα και των κατοίκων των περιοχών έτσι ώστε να αποτρέπονται από τη συμμετοχή τους στους αγώνες, αλλά και να “καθαρίσει” ο δρόμος για τις εταιρείες από τα κινηματικά εμπόδια για την εγκατάσταση των τεράτων και τη λεηλασία της φύσης.
Πριν ξεκινήσει κάποιος να αναφέρει τι γίνεται σήμερα στην αγροτική παραγωγή, θα πρέπει να ξεκαθαρίσει τι εννοεί με τον όρο αγροτική παραγωγή. Αυτό είναι πολύ συγκεκριμένο: Η παραγωγή από τους ανθρώπους της υπαίθρου, της τροφής των ανθρώπων και των πρώτων υλών για πλήθος βιομηχανιών τροφίμων και μη, καθώς και η ορθή διαχείριση του περιβάλλοντος.
Στην Ελλάδα, μετά τη μετεμφυλιακή περίοδο, η αστική τάξη, για τους δικούς της λόγους συγκρότησης και ανάπτυξης, επέλεξε να επενδύσει στη διατροφική αυτάρκεια της χώρας, αναπτύσσοντας όλους εκείνους τους τομείς που χρειαζόταν για να επιτευχθεί αυτός ο στόχος. Έτσι φτάσαμε στη δεκαετία του 1980 με τη χώρα να είναι αυτάρκης σε πάρα πολλά προϊόντα (φυτικής και ζωικής προέλευσης). Είναι η περίοδος που το μεγαλύτερο μέρος των αγροτών είναι οργανωμένο σε συλλογικές δομές συνεταιρισμών, που έχουν και κοινωνική μορφή, ουσιαστικά στηρίζοντας και αναπτύσσοντας τη ζωή των εργαζόμενων ανθρώπων της υπαίθρου.
Το υπάρχον εκμεταλλευτικό σύστημα αντιμετωπίζει τον φυσικό κόσμο ως ακόμα ένα πεδίο κερδοφορίας. Μέσω της εκμετάλλευσης και της εξάντλησης των φυσικών πόρων, εις βάρος του περιβάλλοντος και της ίδιας της ζωής, το κεφάλαιο εξασφαλίζει την αέναη και κερδοφόρα αναπαραγωγή του. Παράλληλα, το εκμεταλλευτικό σύστημα έχει συγκεκριμένη πολιτική για την οικολογική κρίση και την κλιματική αλλαγή και τη διαχειρίζεται με γνώμονα τα συμφέροντά του. Η περιβαλλοντική και ενεργειακή κρίση, καθώς και η κλιματική αλλαγή, προκύπτουν ως συνέπειες του καπιταλιστικού συστήματος, το οποίο θεωρεί τους φυσικούς πόρους ως ανεξάντλητους και τους εκμεταλλεύεται με μοναδικό στόχο την επίτευξη του μέγιστου κέρδους, οδηγώντας σε καταστροφική κατάχρηση τους.
Κάποια σχόλια με αφορμή την κακοκαιρία «Ντάνιελ» από έναν κάτοικο της Καρδίτσας
Μια έκφραση αλήθειας που ακούγεται όλο και συχνότερα στον κάμπο της Καρδίτσας. Σε έναν νομό που αποτελεί εδώ και χρόνια τον φτωχό συγγενή της Θεσσαλίας καταλαμβάνοντας ταυτόχρονα την προτελευταία θέση στους νομούς της χώρας (51η) στην κατάταξη υπολογισμού του μέσου κατά κεφαλή ΑΕΠ σε βάθος 20ετίας από το 2000 μέχρι το 2019, πριν την έναρξη της πανδημίας! Έναν νομό που σύμφωνα με τα τελευταία στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ (2021) μειώθηκε ο πληθυσμός του κατά 9%, περίπου 15000 κάτοικοι και συνεχίζει να μειώνεται με γρήγορους ρυθμούς και δεν είναι τυχαίο…
