Ο φασισμός δεν έχει πολλά χρώματα. Είναι ένας και είναι συγκεκριμένος. Η εφεύρεσή του δεν έγινε ως ένα απρόσμενο «εύρηκα!», και το μεθοδικό επικοινωνιακό μπέρδεμά του με τον ολοκληρωτισμό ή/και με την άσκηση βίας επίσης δεν είναι τυχαίο. Η ιστορική αφετηρία του δεν τοποθετείται σε καμία αρχαιότητα ούτε συνδέεται με τίποτα «υψηλά ιδανικά» κανενός παρελθόντος, όπως συχνά επιθυμούν να διατείνονται οι κήρυκές του. Πρόκειται για ένα καθ’ όλα καπιταλιστικό ιδεολόγημα των αρχών του 20ου αιώνα, προσεκτικά κατασκευασμένο για έναν πολύ συγκεκριμένο σκοπό: την αφαίρεση της ταξικής συνείδησης των καταπιεσμένων, το κοντράρισμα των σοσιαλιστικών ιδεών (που ήδη μερικές δεκαετίες νωρίτερα είχαν αρχίσει να εισβάλλουν στα σπλάχνα του προλεταριάτου εμποτίζοντάς το με επαναστατικές προθέσεις), το σπάσιμο των απεργιών και, εν τέλει, την κατάληψη της εξουσίας από ανθρώπους και οργανώσεις που θα επεδείκνυαν απόλυτη προθυμία να αναλάβουν την προστασία των κεφαλαιοκρατικών συμφερόντων από «το φάντασμα που πλανιόταν πάνω από την Ευρώπη».
Continue reading “Η ΕΛΕΟΝΩΡΑ ΜΕΛΕΤΗ ΚΑΙ Η ΘΥΜΑΤΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΘΥΤΗ”
