
25 ΝΟΕΜΒΡΗ ΟΛΟΙ/ΕΣ ΣΤΗΝ ΑΠΕΡΓΙΑΚΗ ΔΙΑΔΗΛΩΣΗ
ΤΟ ΔΙΚΙΟ ΘΑ ΚΡΙΘΕΙ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ
«Φτωχοί και κολασμένοι έχουμε οργή
Αν δεν οργανωθούμε δεν αλλάζει η ζωή
Διάλεξε πλευρά»
Τα τελευταία χρόνια εντείνεται όλο και περισσότερο η επίθεση του κράτους και του κεφαλαίου στους εργαζόμενους. Βρισκόμαστε σε μια συνθήκη όπου κράτος και κεφάλαιο κεφάλαιο προσπαθούν να υποτάξουν πλήρως την εργατική τάξη και να της στερήσουν μια σειρά δικαιωμάτων και κεκτημένων. Η άγρια επίθεση της ακροδεξιάς κυβέρνησης και των αφεντικών μετατρέπει την μισθωτή εργασία σε μια όλο και πιο βάναυση διαδικασία για τον εργαζόμενο, ιδιαίτερα μέσα από τον καταιγισμό αντεργατικών νομοσχεδίων. Οι σημερινές συνθήκες εργασίας χαρακτηρίζονται από μια σειρά ανεπαρκειών και ελλιπών μέτρων προστασίας και ασφάλειας (μιας και κοστίζουν) στους χώρους δουλείας που συχνά οδηγούν σε εργατικά «ατυχήματα» και θανάτους. Είναι φανερό ότι στους χώρους εργασίας διαμορφώνονται συνθήκες εργασιακού σφαγείου. Από την καταπάτηση του 8ωρου, την αύξηση των υπερωριών και την εκβιαστική «συμφωνία» των εργαζομένων στα ελαστικά ωράρια υπό τον φόβο της ανεργίας καθώς και από την μαύρη και ανασφάλιστη εργασία, μέχρι την επιβολή των ατομικών συμβάσεων εργασίας, την ατομική «διαπραγμάτευση» των εργατών, τις απολύσεις χωρίς αιτιολογία, την ποινικοποίηση του συνδικαλισμού και των εργατικών διεκδικήσεων, με σκοπό να σπάει η συλλογικότητα και η ταξική αλληλεγγύη μεταξύ των εργατών ώστε να γίνονται έρμαια στα χέρια του κεφαλαίου.
ΒΙΟΛΑΝΤΑ – MOTOR OIL – ARKHON PANEL: ΤΑ ΚΕΡΔΗ ΤΟΥΣ ΕΙΝΑΙ ΒΑΜΜΕΝΑ ΜΕ ΑΙΜΑ
Τα τελευταία χρόνια τα εργατικά «ατυχήματα» και οι εργοδοτικές δολοφονίες αποτελούν καθημερινότητα στον ελληνικό εργασιακό μεσαίωνα. Στις αρχές του χρόνου στα Τρίκαλα στο εργοστάσιο Βιολάντα σκοτώθηκαν 5 εργάτριες, έπειτα από έκρηξη που σημειώθηκε, εξαιτίας της διαρροής υγραερίου. Ενώ το σωματείο και το εργατικό κέντρο από καιρό πριν τόνιζαν τις ελλείψεις μέτρων ασφάλειας, η μόνη απάντηση της εργοδοσίας ήταν η παρεμπόδιση της συνδικαλιστικής παρέμβασης. Η ωμή κυνικότητα του κεφαλαίου φαίνεται από το γεγονός πως λίγους μήνες μετά απέλυαν και απειλούσαν όσους εργαζόμενους είχαν αναφέρει διαρροή. Τον Οκτώβριο στην Μotor Oil του Βαρδινογιάννη, ενός μεγαλοκαπιταλιστή με βαμμένα με αίμα χέρια, δολοφονήθηκαν 2 εργάτες από έκρηξη στο εργοστάσιο. Μια εταιρία με τεράστια κέρδη στο χώρο των καυσίμων, που στα πλαίσια αύξησης της κερδοφορίας της αμελεί τα μέτρα προστασίας και προωθεί την εντατικοποίηση της εργασίας, βάζοντας το κόστος πάνω από την ανθρώπινη ζωή. Την ίδια στιγμή στη ΒΙΠΕ στην Πάτρα στο εργοστάσιο Arkhon Panel ακόμα ένας εργάτης έχασε τη ζωή του, καθώς καταπλακώθηκε από τσέρκι λαμαρίνας. Η νέα εργοδοτική δολοφονία έρχεται λίγους μήνες μετά την ισχυρή έκρηξη στο ίδιο εργοστάσιο, όπου εργαζόμενος υπέστη πολύ σοβαρά εγκαύματα, με κίνδυνο ακόμη και για τη ζωή του, ενώ σε ένα άλλο ατύχημα ένας εργαζόμενος είχε χάσει το χέρι του. Όλα τα παραπάνω μας υπενθυμίζουν πως για να κινείται ομαλά ο καπιταλισμός έχει ως προϋπόθεση την αδιαφορία για την ανθρώπινη ζωή, βλέποντας τους εργάτες ως αναλώσιμους.
Οι μισθοί πείνας σε συνδυασμό με το αυξημένο κόστος ζωής εντείνουν ακόμα περισσότερο την επίθεση στην εργατική τάξη και τη δυνατότητά της να ζει αξιοπρεπώς, μετατρέποντας καθημερινές ανάγκες σε είδος πολυτελείας. Τα υψηλά ενοίκια, οι υπέρογκοι λογαριασμοί και το supermarket κάνουν βάρβαρη την επιβίωση για τους ταξικά πληττόμενους, ενώ οι λαϊκές κατοικίες κινδυνεύουν από τους πλειστηριασμούς και τα funds.
Το ελληνικό κράτος δαπανά δισεκατομμύρια σε πολεμικές συμφωνίες και εξοπλισμούς, ενώ αναβαθμίζει τη συνεργασία με το κράτος-δολοφόνο του Ισραήλ, βαθαίνοντας την εμπλοκή του τόσο στη γενοκτονία του παλαιστινιακού λαού, όσο και στους ευρύτερους σχεδιασμούς των ΗΠΑ-ΕΕ-ΝΑΤΟ. Αντί δηλαδή ο προϋπολογισμός να κατευθύνεται για την κάλυψη των κοινωνικών αναγκών, μετατρέπεται σε πολεμικό προϋπολογισμό για την εξυπηρέτηση των συμφερόντων του ΝΑΤΟ.
Εν μέσω αυτής της ταξικά οξυμένης καθημερινότητας οι αστικές τάξεις της Ευρώπης επιλέγουν -ξανά- να πριμοδοτήσουν, το μακρύ χέρι του συστήματος, τον φασισμό και την ακροδεξιά, είτε μέσα από το κοινοβούλιο, είτε μέσα από αντιμεταναστευτικά πογκρόμ και τις επιθέσεις σε αντιφασίστες με σκοπό να στρέψουν τα βλέμματα από την καπιταλιστική κρίση και να διασπάσουν τα κοινά συμφέροντα των εργαζομένων.
Οφείλουμε να ανασυγκροτήσουμε τις δυνάμεις μας και να οργανωθούμε για να αντιπαλέψουμε όσα έρχονται. Είναι χρέος μας να κάνουμε τον συνδικαλισμό ξανά επικίνδυνο. Μέσα από τα σωματεία και τα συνδικάτα να οικοδομήσουμε ένα ταξικό κίνημα που θα αποτελεί ασπίδα για το πολυεθνικό προλεταριάτο απέναντι στα σχέδια κράτους-κεφαλαίου. Στους χώρους δουλειάς, στις σχολές, στα σχολεία, στις γειτονιές, η μόνη προοπτική είναι ο οργανωμένος αγώνας που θα βάλει αναχώματα στην αντεργατική επίθεση, στην κρατική βαρβαρότητα, στους πολέμους, στη φτώχεια, στην καταστολή. Που θα κρατήσει ανοιχτό το δρόμο για την κοινωνική και ταξική αντεπίθεση.
Με οργάνωση κι αγώνα αλλάζει η ζωή!
