Αφίσα με αφορμή τους 9 θανάτους κρατουμένων στις φυλακές Αγίου Στεφάνου στην Πάτρα
9 ΝΕΚΡΟΙ ΚΡΑΤΟΥΜΕΝΟΙ ΣΤΙΣ ΦΥΛΑΚΕΣ ΑΓΙΟΥ ΣΤΕΦΑΝΟΥ
Απέναντι σε ένα σύστημα που παράγει αποθήκες ψυχών και τις καταδικάζει σε θάνατο.
Απέναντι στο σύστημα που θεωρεί ότι οι ζωές των κρατουμένων πλεονάζουν και δεν είναι άξιες να βιωθούν, που τους εγκληματοποιεί, τους περιθωριοποιεί, τους εξευτελίζει, τους στοιβάζει το έναν πάνω στον άλλον, τους στερεί τα στοιχειώδη για την διαβίωση και την ιατροφαρμακευτική τους περίθαλψη και τους απογυμνώνει από κάθε δικαίωμα.
Απέναντι στο σύστημα που φτωχοποιεί βίαια και συνθλίβει τη ζωή της κοινωνικής πλειοψηφίας, την ίδια στιγμή που το μόνο που υπόσχεται είναι περισσότερο φυλακή για όλους.
Τις δεκαετίες ΄60 και κυρίως ΄70 η γειτονική Ιταλία γνώρισε την άνθιση ενός κινήματος, λίγο διαφορετικού από των προηγούμενων εποχών. Σε μια Ιταλία που το «κομμουνιστικό» κόμμα, είχε κάνει στροφή προς το ευρωκομουνισμό και τα ‘χε κάνει πλακάκια με την χριστιανοδημοκρατία (D.C.), η εργατική τάξη άρχισε να κάνει άλλες επιλογές οργάνωσης και αγώνα, προς την αυτονομία και την αυτοοργάνωση. Το κίνημα αυτό έμεινε γνωστό ως ιταλική Εργατική Αυτονομία και έφτασε στο αποκορύφωμα του, όταν η μια εχθροπραξία διαδεχόταν την άλλη. Άγριες απεργείς, σαμποτάζ, μπάχαλα, εξεγέρσεις, συνελεύσεις, απαλλοτριώσεις, ένοπλες οργανώσεις και ομάδες, απαγωγές, αλλά και δολοφονίες, συλλήψεις και ήττες. Αλλά πριν φτάσουμε στις ήττες ας δούμε λίγο τι ήταν η ιταλική αυτονομία. «Η Αυτονομία αποτέλεσε μια βαθιά ασυνέχεια, τομή και ρήξη με τις πρακτικές του επίσημου εργατικού και κομμουνιστικού κινήματος. Αυτή δεν υπήρξε μια οργάνωση, αλλά μια πολλαπλότητα που ξεκινούσε να οργανώνεται από εκεί που ζούσε, δούλευε ή σπούδαζε κάποιος/α. Στην πραγματικότητα, στην Αυτονομία συνυπήρχαν πολλές ιδιαίτερες αυτονομίες: των εργατών, των φοιτητών, των γυναικών, των ομοφυλόφιλων, των φυλακισμένων, οποιουδήποτε είχε επιλέξει -ξεκινώντας από τις ίδιες του τις αντιφάσεις- τον δρόμο του αγώνα ενάντια στη μισθωτή εργασία και το κράτος, τον δρόμο της αλλαγής της ζωής. Παρότι το κίνημα της δεκαετίας του ’70 ηττήθηκε από τις συνδυασμένες προσπάθειες της κρατικής μηχανής και του κομμουνιστικού κόμματος, η ιστορία της Αυτονομίας είναι αυτή μιας επαναστατικής περιπέτειας της οποίας η σημασία παραμένει και σήμερα άκρως επίκαιρη.»1
Στις 31/10/22 πραγματοποιείται εκκένωση της κατάληψης Ντουγρού στην Λάρισα. Την ίδια μέρα πραγματοποιείται επίθεση με μπογιές στα κεντρικά γραφεία της ΝΔ στην Πάτρα. Την επόμενη μέρα, πριν την προγραμματισμένη συγκέντρωση αλληλεγγύης στην κατάληψη Ντουγρού, ένας σύντροφος συλλαμβάνεται έπειτα από «αναγνώριση» αστυνομικών της ασφάλειας.
Αφίσα που κυκλοφορεί για την οικονομική ενίσχυση των εκδόσεων “δυσηνιος τύπος” με αφορμή τη συμπλήρωση 5 χρόνων λειτουργίας.
Λίγα λόγια για τις εκδόσεις. Το παρακάτω απόσπασμα είναι από συνέντευξη της αναρχικής ομάδας “δυσήνιος ίππος” σε συντρόφους από την Χιλή.Οι εκδόσεις Δυσήνιος Τύπος είναι ένα εκδοτικό εγχείρημα για την ανάδειξη, γνωστοποίηση και διάδοση των αγώνων, για τη διατήρηση της κοινωνικής – ταξικής μνήμης, για την εξάπλωση των αναρχικών, ελευθεριακών και ανατρεπτικών ιδεών. Αποτελεί πρωτοβουλία που πάρθηκε το 2021 από την αναρχική ομάδα «δυσήνιος ίππος» και λειτουργεί μέσα από αυτή από τότε.
Το βιβλίο που κρατάς στα χέρια σου και πρόκειται να διαβάσεις λογίζεται για συλλογή ποιημάτων. Και εντάξει ναι, έχει την ελευθερία, την απειθαρχία και την ανησυχία της ποίησης. Έχει κάτι που ξεπερνά τα στεγανά του πεζού, πράγματι. Έχει τη συμπύκνωση και τη ρωγμή της ποίησης.
Στις 14-16 Μάη πραγματοποιήθηκε στην Πάτρα το 10ο Φεστιβάλ Αναρχικού και Ανατρεπτικού Βιβλίου. Ένα Φεστιβάλ που επιχείρησε για μια ακόμα χρονιά, μέσα από μια πληθώρα εκδηλώσεων, να αναδείξει τον πλούτο των αναρχικών, αντιεξουσιαστικών και ελευθεριακών αντιλήψεων, και παράλληλα να φέρει σε επαφή την τοπική κοινωνία, και ιδιαίτερα τη νεολαία της πόλης με τα αναρχικά και ανατρεπτικά βιβλία, με τα προτάγματα και τα οράματα μας.