Απόσπασμα από το βιβλίο του αναρχικού Κυριάκου Βασιλειάδη «Από το Κρακ στο Ρήγμα: οι αναρχικοί στα χρόνια της “μεταπολίτευσης” (1974-1981)». Εκδόσεις Ρήγμα, Νίκαια (Κοκκινιά), 2026.
ΣΤΕΛΙΟΣ ΒΑΣΙΛΕΙΑΔΗΣ ΣΤΑ ΜΠΟΥΝΤΡΟΥΜΙΑ ΤΗΣ ΕΣΑ: «ΕΙΜΑΙ ΑΝΑΡΧΙΚΟΣ!»
Η συγκέντρωση στα Προπύλαια στις 21 Απρίλη 1972 ήταν το πρώτο βήμα. Ακολουθεί η απόπειρα για συγκέντρωση και διαδήλωση στην πλ. Κοτζιά την Πρωτομαγιά. Κανένας όμως δεν μπορούσε να φτάσει ως εκεί. Γίνονταν συνεχώς συλλήψεις περιμετρικά της πλατείας Ομονοίας. Συλλαμβάνονται είκοσι φοιτητές, ανάμεσά τους και ο Σ. Βασιλειάδης που τον οδηγούν πρώτα στα μπουντρούμια της Ασφάλειας (Μπουμπουλίνας) και κατόπιν στα κολαστήρια του ΕΑΤ/ΕΣΑ που λειτουργούσαν σαν «συγκοινωνούντες» χώροι βασανιστηρίων, Υποβάλλεται για καιρό σε απερίγραπτα ψυχοσωματικά βασανιστήρια (φάλαγγα στα πόδια, δέσιμο στον πάγκο και χοροπηδητό στους πνεύμονές του μέχρι ασφυξίας, τον τραβάνε απ’ τα μαλλιά ξεριζώνοντας ολόκληρες τούφες και του κτυπάνε το κεφάλι μανιασμένα στους τοίχους. Του δένουν τα χέρια πίσω με χειροπέδες και τον κρεμάνε από ένα σιδερένιο γάντζο, από το κρέμασμα του «βγαίνει» το αριστερό χέρι (εξάρθρωση ώμου) και του το «βάζουν», ενώ τραβάνε δεμένα με σύρμα τα γεννητικά του όργανα! Όταν λιποθυμάει του ρίχνουν άφθονο νερό για να συνέλθει και να συνεχίσουν… Οι κτηνάνθρωποι της απερίγραπτης εκείνης συμμορίας προσπαθούν με βρισιές και απειλές να φωνάξει «ζήτω ο Παπαδόπουλος και η 21 Απρίλη» και να του αποσπάσουν πληροφορίες γι’ άλλα πρόσωπα. Τον χαρακτηρίζουν οργανωτή και υποκινητή των τελευταίων φοιτητικών κινητοποιήσεων ενώ παράλληλα τον κατηγορούν για σύσταση παράνομης ομάδας. Τα βασανιστήρια που υφίσταται καταγγέλλονται από τις ελληνικές εκπομπές των ξένων ραδιοφωνικών σταθμών: «ΒΒC», «Deutsche Welle» και «Ράδιο Μόσχα».
Το παρόν τεύχος κυκλοφορεί εν μέσω της μεγάλης κοινωνικής εξέγερσης στη Γαλλία. Η εξέγερση δεν ήρθε σαν κεραυνός εν αιθρία αλλά αποτελεί το σημείο έκρηξης ευρύτερων κοινωνικών αντιθέσεων που διαπερνούν τη γαλλική κοινωνία και συσσωρεύονται εδώ και μεγάλο διάστημα. Για αυτό οι μαθητικές κινητοποιήσεις μετουσιώθηκαν πολύ γρήγορα σε απεργιακές κινητοποιήσεις, για αυτό τα αιτήματα για τον προϋπολογισμό της παιδείας μετατράπηκαν άμεσα σε ευρύτερη κοινωνική δυσαρέσκεια που σχετίζεται με τον πυρήνα της αστικής πολιτικής που συνθλίβει τις ζωές των προλετάριων και της νεολαίας. Η πολλαπλότητα των ζητημάτων που έχει αναδείξει αυτή τη στιγμή η εξέγερση αλλά και το σύνθετο μωσαϊκό των εξεγερμένων θέτει στο γαλλικό κράτος κρίσιμα διακυβεύματα και παίρνει χαρακτηριστικά ευρύτερης πολιτικής σύγκρουσης.
Κυκλοφορεί το 25ο τεύχος της εφημερίδας Ζερμινάλ με άρθρα:
•για την εξέγερση στη Γαλλία •για τη δίκη των βασανιστών του Β.Μάγγου •για τους πολεμικούς εξοπλισμούς και τη βαθύτερη εμπλοκή του ελληνικού κράτους στον πόλεμο •για το προσφυγικό •για την αύξηση των ενοικίων και το ζήτημα της στέγασης •για την 7η Οκτωβρίου και την Παλαιστινιακή Αντίσταση •για τις δηλώσεις της Ελεονώρας Μελέτη •για την κατάσταση στις ελληνικές φυλακές •για την ένταση της κρατικής καταστολής •για την όξυνση της πατριαρχικής βίας •για την Assata Shakur
Το παρόν τεύχος κυκλοφορεί εν μέσω της μεγάλης κοινωνικής εξέγερσης στη Γαλλία. Η εξέγερση δεν ήρθε σαν κεραυνός εν αιθρία αλλά αποτελεί το σημείο έκρηξης ευρύτερων κοινωνικών αντιθέσεων που διαπερνούν τη γαλλική κοινωνία και συσσωρεύονται εδώ και μεγάλο διάστημα. Για αυτό οι μαθητικές κινητοποιήσεις μετουσιώθηκαν πολύ γρήγορα σε απεργιακές κινητοποιήσεις, για αυτό τα αιτήματα για τον προϋπολογισμό της παιδείας μετατράπηκαν άμεσα σε ευρύτερη κοινωνική δυσαρέσκεια που σχετίζεται με τον πυρήνα της αστικής πολιτικής που συνθλίβει τις ζωές των προλετάριων και της νεολαίας. Η πολλαπλότητα των ζητημάτων που έχει αναδείξει αυτή τη στιγμή η εξέγερση αλλά και το σύνθετο μωσαϊκό των εξεγερμένων θέτει στο γαλλικό κράτος κρίσιμα διακυβεύματα και παίρνει χαρακτηριστικά ευρύτερης πολιτικής σύγκρουσης.
Οι εικόνες των φλεγόμενων γαλλικών μητροπόλεων, οι μαζικές κοινωνικές κινητοποιήσεις για το στεγαστικό στην Ισπανία, η εξέγερση με αφορμή την εκποίηση του φυσικού πλούτου στην Αλβανία θρυμματίζουν τη βιτρίνα της καπιταλιστικής «κανονικότητας», καταρρίπτουν για ακόμα μια φορά τα αφηγήματα του «τέλους της ιστορίας», του «τίποτα δεν αλλάζει» και αναδεικνύουν ότι ο αγώνας, η αντίσταση και η εξέγερση είναι το μόνο πραγματικό αντίπαλο δέος στο σύστημα της φτώχειας, της εξαθλίωσης και του πολέμου.
Η πολεμική προετοιμασία και οι πολεμικοί προϋπολογισμοί, τα ματωμένα πλεονάσματα, η διάλυση της δημόσιας υγείας, η υποβάθμιση της δημόσιας εκπαίδευσης, το εργασιακό σφαγείο και η επίθεση στα εργατικά κεκτημένα, η όξυνση των κοινωνικών ανισοτήτων και της φτώχειας, η στεγαστική κρίση, η εντεινόμενη ακρίβεια, η κατασταλτική και νομοθετική θωράκιση του κράτους, η κατασκευή του «εσωτερικού εχθρού», η περιστολή των κοινωνικών ελευθεριών και η άνοδος του φασισμού αποτελούν δομικά στοιχεία της ευρωπαϊκής πολιτικής και των κρατών μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Την ίδια στιγμή που η ακροδεξιά ισχυροποιείται σε όλη την Ευρώπη, στην Ελευσίνα, παρακρατικοί φασίστες μαχαιρώνουν αντιφασίστα κάτω από το σπίτι του. Το αντιφασιστικό κίνημα δίνει άμεση απάντηση στη φασιστική επίθεση με μαζική παρουσία στους δρόμους, διαδίδοντας το μήνυμα ότι οι φασίστες, τα τσιράκια των αφεντικών, και το ρατσιστικό τους δηλητήριο δεν έχουν καμία θέση στις γειτονιές μας. Άλλωστε, η «αντισυστημικότητα» των φασιστών φάνηκε και στη Γαλλία. Την ίδια στιγμή που οι εξεγερμένοι βρισκόντουσαν αντιμέτωποι με την απαγόρευση κυκλοφορίας και την άγρια καταστολή, αυτοί πορεύτηκαν μερικές δεκάδες με τη συνοδεία της αστυνομίας.
Στις 9 Οκτωβρίου το εργασιακό κάτεργο της Motor Oil, αυτό που παρουσιάζεται από την κυβέρνηση και τα παπαγαλάκια της ως η «ατμομηχανή της ελληνικής οικονομίας», βρίσκουν φριχτό θάνατο δύο εργαζόμενοι. Λίγες μέρες μετά, ακόμα δυο εργαζόμενοι τραυματίζονται βαριά ύστερα από έκρηξη κατά τη διάρκεια εργασιών συντήρησης. Η «ανάπτυξη» που ευαγγελίζονται και η «κανονικότητα» της καπιταλιστικής κερδοφορίας είναι βαμμένη με το αίμα των εργαζόμενων. Η εργατική τάξη έχει πληρώσει βαρύ φόρο αίματος για να γιγαντωθούν τα κέρδη των αφεντικών. Τα υπερκέρδη που παρουσιάζονται ως κατορθώματα, είναι χτισμένα πάνω στον ιδρώτα και το αίμα των εργαζομένων αλλά και του παλαιστινιακού λαού. Δεν ξεχνάμε άλλωστε τις πολεμικές μπίζνες της Motor Oil, η οποία είναι βασική προμηθεύτρια καυσίμων της Υπηρεσίας Εφοδιασμού Άμυνας του Πενταγώνου αλλά και του ισραηλινού στρατού που σφαγιάζει τον παλαιστινιακό λαό.
Οι φλεγόμενοι δρόμοι σε όλη την Ευρώπη και η αντίσταση των λαών απέναντι στην ιμπεριαλιστική βαρβαρότητα αναδεικνύουν ότι «τίποτα δεν πάει χαμένο στη χαμένη μας ζωή». Ότι ο κοινωνικός παράγοντας βρίσκεται ακόμα στο προσκήνιο και ότι υπάρχουν στην κοινωνία όλα εκείνα τα εύφλεκτα υλικά που ανά πάσα στιγμή μπορούν να εκραγούν.
Να συναντηθούμε στους δρόμους του αγώνα που αναπνέει το δίκιο.
Με αφορμή την έναρξη του εφετείου του αναρχικού Καρατσώλη στις 29 Οκτωβρίου στην Πάτρα, πραγματοποιήθηκε χθες στην πλατεία Παντάνασσας η πολιτική εκδήλωση «Ο Γιάννης Καρατσώλης στο στόχαστρο της κρατικής εκδικητικότητας. Οι κρατικές σκευωρίες ως στρατηγική του κράτους για την εξόντωση των αγωνιστών και την πειθάρχηση της κοινωνίας».
Η εκδήλωση αυτή αποτελεί ένα πρώτο βήμα η για την ανάδειξη της στοχοποίησης και των μεθοδεύσεων που ολοκλήρωσαν το στήσιμο της σκευωρίας και μια προσπάθεια να διευρυνθεί η υπόθεση της αλληλεγγύης με στόχο την κατάρρευση της σκευωρίας και την απελευθέρωση του συντρόφου.
Η φυλάκιση του Γιάννη πέρα από -ακόμα μία- περίπτωση κρατικής εκδικητικότητας στο πρόσωπο ενός αγωνιστή, σημαίνει ταυτόχρονα πολλά για τις επιδιώξεις και την τακτική των διωκτικών αρχών στη πόλη της Πάτρας και το ρόλο των ΜΜΕ στην κοινή προσπάθειά τους να χτυπήσουν το κίνημα της πόλης. Υπό αυτή την έννοια η κατάρρευση της σκευωρίας σε βάρος του συντρόφου είναι πολύ σημαντική και για το τοπικό κίνημα καθώς θα σημαίνει ακόμα μια ήττα των κατασταλτικών μεθοδεύσεων και ένα πλήγμα στο κυβερνητικό δόγμα για την εξόντωση των αγωνιστών και το τσάκισμα των αντιστάσεων που απώτερο σκοπό έχει φυσικά τη πειθάρχηση της κοινωνίας.
Η κρατική σκευωρία σε βάρος του Γιάννη δεν αποτελεί ένα μεμονωμένο περιστατικό αλλά εντάσσεται σε ένα μακρύ κατάλογο μεθοδεύσεων σε βάρος αγωνιστών του κινήματος. Μέσα από τις τοποθετήσεις των συντρόφων επιχειρήθηκε να αναδειχθεί ότι οι κρατικές σκευωρίες αποτελούν ακόμα ένα όπλο στο κατασταλτικό και νομοθετικό οπλοστάσιο του κράτους στο πλαίσιο της κατασταλτικής στρατηγικής του και του δόγματος «νόμος και τάξη». Αναδείχθηκαν επίσης οι πολιτικές στοχεύσεις των κρατικών σκευωριών -που ομοιάζουν και που μπορεί να διαφοροποιούνται ανάλογα με την χρονική περίοδο-, όσο και το πως αυτές στήνονται στα γραφεία της ασφάλειας, ποια κοινά μοτίβα ακολουθούνται, ποιο ρόλο έχουν οι διωκτικές αρχές, πως χρησιμοποιούνται τα ΜΜΕ για να διαμορφώσουν την κοινή γνώμη και να διαμορφώσουν το αντίστοιχο κλίμα.
Η έκδοση του Δυσήνιου Τύπου «Είναι που είσαι μαύρη γυναίκα στην Αμερική» της Assata Shaku παρουσιάζεται την Παρασκευή 23 Οκτωβρίου, στις 7.30, στο red n’ noir bookstore café (Δροσοπούλου 52). Το βιβλίο της Assata Shakur κυκλοφορεί έναν χρόνο μετά τον θάνατό της στην Κούβα και περιλαμβάνει μια σειρά από συνεντεύξεις, κείμενα, επιστολές και ποιήματά της από το 1973-2013. Ομιλητές:
– Μαρία Μπουσδέκη – Κώστας Σαββόπουλος
Από την περιγραφή του βιβλίου:
«Ορισμένες φωνές το κράτος πασχίζει να τις θάψει δύο φορές, πρώτα με τη βία και έπειτα με τη σιωπή. Η Assata Shakur ήταν και παραμένει μια τέτοια φωνή. Εκπροσωπώντας ένα παρελθόν ριζοσπαστικών και μαχητικών αγώνων, καταφέρνει να επιστρέφει διαρκώς στο σήμερα, τροφοδοτώντας τον σύγχρονο πολιτικό λόγο και δράση. Σε μια εποχή όπου ο ρατσισμός, η κρατική καταστολή, η ταξική επίθεση και η πατριαρχία αναπαράγονται και εξοπλίζονται με νέα μέσα, η θύμησή της διατηρεί ζωντανό το νήμα της ιστορικής καταπίεσης και, κυρίως, της αντίστασης. (…)Η Assata Shakur έγραφε για να ονοματίσει τον εχθρό, να υπερασπιστεί τη ζωή των κατατρεγμένων, να κρατήσει ζωντανή τη μνήμη των αγώνων, να αρνηθεί την κανονικοποίηση της βίας που ασκεί το κράτος πάνω στα σώματα των μαύρων, στους φτωχούς, στις γυναίκες, στους φυλακισμένους, σε όσους κρίνονται ως περιττοί από την εξουσία. Μέσα στα κείμενά της δεν υπάρχει η πολυτέλεια της αποστασιοποίησης, αλλά η βαθιά γνώση ότι η ελευθερία δεν παραχωρείται, αλλά κατακτιέται συλλογικά, μέσα από συγκρούσεις, ήττες, επιμονή, οργάνωση, διατήρηση της ιστορικής μνήμης και την ευθύνη της συνέχισης των αγώνων. Όλα αυτά αφηγούνται ταυτόχρονα την προσωπική διαδρομή της Assata και αναφέρονται σε αυτήν αλλά ανήκουν και στην ιστορία των καταπιεσμένων που μίλησαν, αντιστάθηκαν, διώχθηκαν και αρνήθηκαν να μετανοήσουν. Ανήκουν στη μεγάλη παράδοση της μαύρης επαναστατικής σκέψης, της αντιιμπεριαλιστικής πάλης, της γυναικείας ανυπακοής και της αντίστασης απέναντι σε κάθε μηχανισμό πειθάρχησης. Στα κείμενα της θα βρούμε μια σπουδαία επικαιρότητα. Αναδεικνύοντας έτσι πως η καταπίεση, ο ρατσισμός, η εκδικητική μεταχείριση, η συνθήκη της φυλακής, τα βασανιστήρια, οι φυλετικές και έμφυλες διακρίσεις δεν έχουν πάψει. Είναι όλα εδώ. Και το μόνο που έχουμε να κάνουμε είναι να μιλάμε για αυτά, να αγωνιζόμαστε για αυτά και να φωνάζουμε να μας ακούσουν οι μαύροι αδερφοί μας και αδερφές μας και όλοι οι αγωνιζόμενοι λαοί σε κάθε μεριά της γης».
