Απόσπασμα από το βιβλίο του αναρχικού Κυριάκου Βασιλειάδη «Από το Κρακ στο Ρήγμα: οι αναρχικοί στα χρόνια της “μεταπολίτευσης” (1974-1981)». Εκδόσεις Ρήγμα, Νίκαια (Κοκκινιά), 2026.
ΣΤΕΛΙΟΣ ΒΑΣΙΛΕΙΑΔΗΣ ΣΤΑ ΜΠΟΥΝΤΡΟΥΜΙΑ ΤΗΣ ΕΣΑ: «ΕΙΜΑΙ ΑΝΑΡΧΙΚΟΣ!»
Η συγκέντρωση στα Προπύλαια στις 21 Απρίλη 1972 ήταν το πρώτο βήμα. Ακολουθεί η απόπειρα για συγκέντρωση και διαδήλωση στην πλ. Κοτζιά την Πρωτομαγιά. Κανένας όμως δεν μπορούσε να φτάσει ως εκεί. Γίνονταν συνεχώς συλλήψεις περιμετρικά της πλατείας Ομονοίας. Συλλαμβάνονται είκοσι φοιτητές, ανάμεσά τους και ο Σ. Βασιλειάδης που τον οδηγούν πρώτα στα μπουντρούμια της Ασφάλειας (Μπουμπουλίνας) και κατόπιν στα κολαστήρια του ΕΑΤ/ΕΣΑ που λειτουργούσαν σαν «συγκοινωνούντες» χώροι βασανιστηρίων, Υποβάλλεται για καιρό σε απερίγραπτα ψυχοσωματικά βασανιστήρια (φάλαγγα στα πόδια, δέσιμο στον πάγκο και χοροπηδητό στους πνεύμονές του μέχρι ασφυξίας, τον τραβάνε απ’ τα μαλλιά ξεριζώνοντας ολόκληρες τούφες και του κτυπάνε το κεφάλι μανιασμένα στους τοίχους. Του δένουν τα χέρια πίσω με χειροπέδες και τον κρεμάνε από ένα σιδερένιο γάντζο, από το κρέμασμα του «βγαίνει» το αριστερό χέρι (εξάρθρωση ώμου) και του το «βάζουν», ενώ τραβάνε δεμένα με σύρμα τα γεννητικά του όργανα! Όταν λιποθυμάει του ρίχνουν άφθονο νερό για να συνέλθει και να συνεχίσουν… Οι κτηνάνθρωποι της απερίγραπτης εκείνης συμμορίας προσπαθούν με βρισιές και απειλές να φωνάξει «ζήτω ο Παπαδόπουλος και η 21 Απρίλη» και να του αποσπάσουν πληροφορίες γι’ άλλα πρόσωπα. Τον χαρακτηρίζουν οργανωτή και υποκινητή των τελευταίων φοιτητικών κινητοποιήσεων ενώ παράλληλα τον κατηγορούν για σύσταση παράνομης ομάδας. Τα βασανιστήρια που υφίσταται καταγγέλλονται από τις ελληνικές εκπομπές των ξένων ραδιοφωνικών σταθμών: «ΒΒC», «Deutsche Welle» και «Ράδιο Μόσχα».
Αναφορά στα βασανιστήρια και την αξιοπρεπή στάση του υπάρχει και στη μαρτυρία (Το Βήμα 27/4/75) του καθηγητή του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Δημήτρη Μαρωνίτη που τον Ιούνιο του ’72 ήταν κρατούμενος στα κελιά του ΕΣΑ, για τον νεαρό κρατούμενο του διπλανού κελιού του:
… ήθελα να φέρω στη δημοσιότητα ένα νωπό γεγονός που κατοικεί στα αυλάκια του μυαλού μου και τρέφει σε ώρες δύσκολες την πικρή μου αισιοδοξία. Δεν έμαθα ποτέ ποιο παλικάρι σφάδαζε στο διάδρομο. Μούγκριζε υπόκωφα, αλλά δεν έβγαλε ούτε μία φορά δυνατή κραυγή. Κάποτε άκουσα να τον σέρνουν στο κελί του, ενώ ο δεσμοφύλακας τον περιέλουζε με βρισιές που δεν φημίζονταν για την πρωτοτυπία τους: «ρε π… βρωμοκομμουνιστή, εδώ θα σαπίσεις». Κι ενώ η πόρτα έκλεινε, ακούστηκε μια ήρεμη, καθαρή, απόλυτα ζυγισμένη φωνή: «δεν είμαι κομμουνιστής, είμαι αναρχικός». Θα ήθελα κάποτε να διηγηθώ το περιστατικό πολύ απλά, κι ύστερα να ζητήσω να μπει στα αναγνώσματα του σχολείου, γιατί αυτή η γενναία απροσδόκητη απόκριση εμένα με παρηγόρησε βαθειά και μου έδειξε μια και καλή πώς προχωρεί η αξιοπρέπεια του ανθρώπου ως τον θάνατο.
[…]
Επειδή οι ασφαλίτες και οι ΕΣΑτζήδες φοβούνται μήπως ο Σ. Βασιλειάδης πεθάνει από τα βασανιστήρια ή κατά τη διάρκεια της κράτησής του στον Κορυδαλλό, τον αφήνουν αργότερα ελεύθερο υπό περιορισμό σε πολύ άσχημη σωματική και ψυχολογική κατάσταση (από το πολύ ξύλο είχε «χάσει» τα λογικά του!). Ήταν τέτοια η αγριότητα των βασανιστηρίων που του είχαν γίνει, ώστε να αναγκάσουν ένα γιατρό (οικογενειακό συντηρητικών απόψεων) που τον εξέτασε μετά την απελευθέρωσή του σοκαρισμένος και οργισμένος να πει χαρακτηριστικά: «Αν ήμουν πατέρας του, θα σκότωνα με τα χέρια μου τους βασανιστές του!».