Το παρόν τεύχος κυκλοφορεί εν μέσω της μεγάλης κοινωνικής εξέγερσης στη Γαλλία. Η εξέγερση δεν ήρθε σαν κεραυνός εν αιθρία αλλά αποτελεί το σημείο έκρηξης ευρύτερων κοινωνικών αντιθέσεων που διαπερνούν τη γαλλική κοινωνία και συσσωρεύονται εδώ και μεγάλο διάστημα. Για αυτό οι μαθητικές κινητοποιήσεις μετουσιώθηκαν πολύ γρήγορα σε απεργιακές κινητοποιήσεις, για αυτό τα αιτήματα για τον προϋπολογισμό της παιδείας μετατράπηκαν άμεσα σε ευρύτερη κοινωνική δυσαρέσκεια που σχετίζεται με τον πυρήνα της αστικής πολιτικής που συνθλίβει τις ζωές των προλετάριων και της νεολαίας. Η πολλαπλότητα των ζητημάτων που έχει αναδείξει αυτή τη στιγμή η εξέγερση αλλά και το σύνθετο μωσαϊκό των εξεγερμένων θέτει στο γαλλικό κράτος κρίσιμα διακυβεύματα και παίρνει χαρακτηριστικά ευρύτερης πολιτικής σύγκρουσης.
Οι εικόνες των φλεγόμενων γαλλικών μητροπόλεων, οι μαζικές κοινωνικές κινητοποιήσεις για το στεγαστικό στην Ισπανία, η εξέγερση με αφορμή την εκποίηση του φυσικού πλούτου στην Αλβανία θρυμματίζουν τη βιτρίνα της καπιταλιστικής «κανονικότητας», καταρρίπτουν για ακόμα μια φορά τα αφηγήματα του «τέλους της ιστορίας», του «τίποτα δεν αλλάζει» και αναδεικνύουν ότι ο αγώνας, η αντίσταση και η εξέγερση είναι το μόνο πραγματικό αντίπαλο δέος στο σύστημα της φτώχειας, της εξαθλίωσης και του πολέμου.
Η πολεμική προετοιμασία και οι πολεμικοί προϋπολογισμοί, τα ματωμένα πλεονάσματα, η διάλυση της δημόσιας υγείας, η υποβάθμιση της δημόσιας εκπαίδευσης, το εργασιακό σφαγείο και η επίθεση στα εργατικά κεκτημένα, η όξυνση των κοινωνικών ανισοτήτων και της φτώχειας, η στεγαστική κρίση, η εντεινόμενη ακρίβεια, η κατασταλτική και νομοθετική θωράκιση του κράτους, η κατασκευή του «εσωτερικού εχθρού», η περιστολή των κοινωνικών ελευθεριών και η άνοδος του φασισμού αποτελούν δομικά στοιχεία της ευρωπαϊκής πολιτικής και των κρατών μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Την ίδια στιγμή που η ακροδεξιά ισχυροποιείται σε όλη την Ευρώπη, στην Ελευσίνα, παρακρατικοί φασίστες μαχαιρώνουν αντιφασίστα κάτω από το σπίτι του. Το αντιφασιστικό κίνημα δίνει άμεση απάντηση στη φασιστική επίθεση με μαζική παρουσία στους δρόμους, διαδίδοντας το μήνυμα ότι οι φασίστες, τα τσιράκια των αφεντικών, και το ρατσιστικό τους δηλητήριο δεν έχουν καμία θέση στις γειτονιές μας. Άλλωστε, η «αντισυστημικότητα» των φασιστών φάνηκε και στη Γαλλία. Την ίδια στιγμή που οι εξεγερμένοι βρισκόντουσαν αντιμέτωποι με την απαγόρευση κυκλοφορίας και την άγρια καταστολή, αυτοί πορεύτηκαν μερικές δεκάδες με τη συνοδεία της αστυνομίας.
Στις 9 Οκτωβρίου το εργασιακό κάτεργο της Motor Oil, αυτό που παρουσιάζεται από την κυβέρνηση και τα παπαγαλάκια της ως η «ατμομηχανή της ελληνικής οικονομίας», βρίσκουν φριχτό θάνατο δύο εργαζόμενοι. Λίγες μέρες μετά, ακόμα δυο εργαζόμενοι τραυματίζονται βαριά ύστερα από έκρηξη κατά τη διάρκεια εργασιών συντήρησης. Η «ανάπτυξη» που ευαγγελίζονται και η «κανονικότητα» της καπιταλιστικής κερδοφορίας είναι βαμμένη με το αίμα των εργαζόμενων. Η εργατική τάξη έχει πληρώσει βαρύ φόρο αίματος για να γιγαντωθούν τα κέρδη των αφεντικών. Τα υπερκέρδη που παρουσιάζονται ως κατορθώματα, είναι χτισμένα πάνω στον ιδρώτα και το αίμα των εργαζομένων αλλά και του παλαιστινιακού λαού. Δεν ξεχνάμε άλλωστε τις πολεμικές μπίζνες της Motor Oil, η οποία είναι βασική προμηθεύτρια καυσίμων της Υπηρεσίας Εφοδιασμού Άμυνας του Πενταγώνου αλλά και του ισραηλινού στρατού που σφαγιάζει τον παλαιστινιακό λαό.
Οι φλεγόμενοι δρόμοι σε όλη την Ευρώπη και η αντίσταση των λαών απέναντι στην ιμπεριαλιστική βαρβαρότητα αναδεικνύουν ότι «τίποτα δεν πάει χαμένο στη χαμένη μας ζωή». Ότι ο κοινωνικός παράγοντας βρίσκεται ακόμα στο προσκήνιο και ότι υπάρχουν στην κοινωνία όλα εκείνα τα εύφλεκτα υλικά που ανά πάσα στιγμή μπορούν να εκραγούν.
Να συναντηθούμε στους δρόμους του αγώνα που αναπνέει το δίκιο.