ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΥΣ ΔΙΩΚΟΜΕΝΟΥΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΓΡΟΤΙΚΗ ΚΙΝΗΤΟΠΟΙΗΣΗ ΣΤΗ ΓΕΦΥΡΑ-ΠΑΥΣΗ ΚΑΘΕ ΔΙΩΞΗΣ
Στις 10 Δεκεμβρίου έπειτα από κάλεσμα των αγροτών που βρισκόντουσαν στα μπλόκα πραγματοποιήθηκε μαζική κινητοποίηση στη γέφυρα Ρίου-Αντιρρίου. Ήταν μία από τις πρώτες κινητοποιήσεις που πραγματοποιήθηκαν στην περιοχή της Αχαΐας, η οποία μάλιστα βρέθηκε αντιμέτωπη με την καταστολή, αφού χτυπήθηκε από τις αστυνομικές δυνάμεις με κρότου λάμψης και χημικά.
Ετοιμάζεται η επόμενη έκδοση του “δυσήνιου τύπου”.
Πρόκειται για το βιβλίο ο Γκράμσι και οι Αναρχικοί του Carl Levy
Ακολουθεί ένα απόσπασμα από την εισαγωγή του συντρόφου Σ.Κ.:
O συγγραφέας πραγματοποιεί μια εξονυχιστική μελέτη του ιταλικού σοσιαλιστικού και αναρχικού κινήματος, εστιάζοντας στην ανάπτυξή του στην πόλη του Τορίνο, από τα χρόνια της Διεθνούς μέχρι την επαναστατική εμπειρία των εργατικών συμβουλίων. Στη μεγάλη αυτή χρονική διαδρομή (σχεδόν πέντε δεκαετιών) που πραγματοποιεί, εξετάζει την ανάπτυξη των διάφορων πτυχών του εργατικού κινήματος στη συγκεκριμένη πόλη, από τις μικρές αναρχικές ομάδες που δραστηριοποιούνταν εκεί μέχρι τις μορφές καθημερινής ζωής των πολιτικοποιημένων εργατών, τα αναγνώσματα που τους άρεσαν, τις αυτομορφωτικές διεργασίες που τους διαμόρφωναν σε πολιτικό αλλά και σε προσωπικό επίπεδο.
(…) Μέσα από τις σελίδες του βιβλίου θα γνωρίσουμε επίσης τους αγώνες που αναπτύχθηκαν ανά περιόδους, από την περίοδο της Διεθνούς μέχρι την περίοδο των κυβερνήσεων Τζιολίτι και από τα ταραγμένα χρόνια του Α΄ Παγκόσμιου Πολέμου μέχρι τη μεγάλη ιστορική τομή που πραγματοποιήθηκε με το κίνημα των εργοστασιακών συμβουλίων κατά τη διάρκεια της Κόκκινης Διετίας (1919-1920), το οποίο δυστυχώς αποτελεί ένα από τα πολλά ιστορικά επαναστατικά παραδείγματα που προδόθηκαν από τις εκάστοτε ρεφορμιστικές ηγεσίες.
Την ίδια στιγμή, το Τορίνο αποτέλεσε και την πόλη όπου έζησε και δραστηριοποιήθηκε πολιτικά μία από τις μεγαλύτερες φυσιογνωμίες του ιταλικού και παγκόσμιου κομμουνιστικού κινήματος, ο Αντόνιο Γκράμσι, αλλά και η πόλη όπου εκδιδόταν η διάσημη εφημερίδα του, L’Ordine Nuovo. Το βιβλίο εξερευνά, λοιπόν, τα διάφορα μονοπάτια της «ετερόδοξης» σκέψης του Γκράμσι (…).
(…) Το βιβλίο εξετάζει τη συνεργασία και τις εντάσεις των τριών βασικών ρευμάτων του εργατικού κινήματος (αναρχικό, κομμουνιστικό και σοσιαλιστικό) τόσο κατά την ευρύτερη χρονική περίοδο την οποία καλύπτει όσο και συγκεκριμένα κατά τη διάρκεια του κινήματος των εργοστασιακών συμβουλίων, το οποίο αποτέλεσε την κορύφωση της περίφημης Κόκκινης Διετίας, μια περίοδο κατά την οποία η επανάσταση βρέθηκε προ των πυλών της Ιταλίας.
Κυκλοφορεί τις επόμενες μέρες στους δρόμους του αγώνα το 23ο φύλλο της εφημερίδας Ζερμινάλ.
• Γη για λίγους ή η ζωή για πολλούς; Μια ματιά στον μεγάλο αγώνα των αγροτών μέσα από τις συνεντεύξεις του Δημήτρη Τοπάλη, προέδρου του αγροτικού συλλόγου Ανάβρας και του Παναγιώτη Κ., γεωπόνου
• Συνέντευξη με τον αναρχικό Γιάννη Καρατσώλη σχετικά με την κρατική σκευωρία σε βάρος του
• Για το ντοκιμαντέρ Acratas – Εισήγηση της ομάδας βιβλιοθήκης, μεταφράσεων και αυτομορφώσεων Contra Texto
• Λίγα λόγια για την απεργία πείνας των μελών της Palestine Action
• Νίκος Τεμπονέρας: Η μνήμη του ζωντανή στους αγώνες
• Βιασμός και πόλεμος: νομοτέλειες και επιλογές
• Χιλή: Πως εξηγείται η μετάβαση από το «για να ζούμε καλύτερα» του αριστερού προοδευτισμού στην άνοδο της ακροδεξιάς;
• Είναι η εθνικοποίηση δρόμος προς τον σοσιαλισμό;
5 νεκρές εργαζόμενες από την έκρηξη στο εργοστάσιο “Βιολάντα” στα Τρίκαλα
ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ “ΕΡΓΑΤΙΚΑ ΑΤΥΧΗΜΑΤΑ”
ΤΑ ΚΕΡΔΗ ΤΟΥΣ ΔΟΛΟΦΟΝΟΥΝ
ΝΑ ΜΗΝ ΣΥΝΗΘΙΣΟΥΜΕ ΤΟΝ ΘΑΝΑΤΟ
Ενημέρωση 1. Σάββατο 31 Γενάρη. Φωτογραφίες από το μπλοκ της αναρχικής ομάδας “δυσήνιος ίππος” στη διαδήλωση που πραγματοποιήθηκε στην Πάτρα
Ενημέρωση 2. Τρίτη 3 Φλεβάρη. Φωτογραφίες από την απεργιακή συγκέντρωση στην επιθεώρηση εργασίας. Δεν είναι εργατικά ατυχήματα. Τα κέρδη τους δολοφόνουν Τα κέρδη των αφεντικών είναι βαμμένα με το αίμα εργατών
Τον Ιανουάριο του 1995, στην επάνω σκηνή του θεάτρου Royal Court, ανεβαίνει το έργο μιας άγνωστης τότε νεαρής κοπέλας. Είναι το «Blasted» της Σάρα Κέιν. Το έργο μάς μεταφέρει στο δωμάτιο ενός πολυτελούς ξενοδοχείου, όπου ο Ίαν, ένας ρατσιστής, μέθυσος και αθυρόστομος μεσήλικας, έχοντας μαζί του ένα περίστροφο, προσπαθεί να αποπλανήσει την 22χρονη Κέιτ, μια αθώα, απλοϊκή νεαρή κοπέλα. Η Κέιτ είναι μπερδεμένη. Ο Ίαν την πιέζει και, εν τέλει, την εξαναγκάζει να κοιμηθεί μαζί του. Όμως, την επόμενη ημέρα, ένας στρατιώτης μπαίνει μέσα στο δωμάτιο και, με την απειλή του όπλου, βιάζει τον Ίαν, ενώ η Κέιτ καταφέρνει να ξεφύγει. Από τον στρατιώτη μαθαίνουμε και για άλλους βιασμούς που συμβαίνουν εναντίον άμαχων γυναικών, ενώ μία βόμβα σκάει μέσα στο δωμάτιο και το μετατρέπει σε ερείπιο. Μέσα στον φόβο και την αναταραχή, ο στρατιώτης ρουφά τα μάτια του βιασμένου Ίαν. Στη συνέχεια αυτοκτονεί, ενώ η Κέιτ επιστρέφει στο δωμάτιο με ένα μωρό. Το μωρό πεθαίνει και η Κέιτ το θάβει. Στη συνέχεια ξαναφεύγει για να βρει φαγητό και αφήνει τον πεινασμένο και τυφλό Ίαν μόνο του. Ο Ίαν ξεθάβει και τρώει το μωρό, ενώ η Κέιτ φέρνει φαγητό, το οποίο μοιράζεται με τον Ίαν. Αυτός την ευχαριστεί και το έργο τελειώνει.
Η λέξη Ácratas είναι μια έννοια που μπορεί να μην είναι ευρέως διαδεδομένη στο εγχώριο αναρχικό κίνημα, αλλά χρησιμοποιούνταν πολύ συχνά από τα ισπανόφωνα αναρχικά κινήματα άλλων εποχών. Η ρίζα της είναι εύκολα κατανοητή στη γλώσσα μας, επειδή προφανώς προέρχεται από τα αρχαία ελληνικά και θα μπορούσε να αποδοθεί ως «ακρατιστές» ή «ακρατικοί».
Η εθνικοποίηση -ο κρατικός έλεγχος των βιομηχανιών- συχνά θεωρείται από την αριστερά ως μια μορφή προόδου. Αυτό το επιχείρημα μπορεί να πάρει τόσο μια ισχυρή όσο και μια ασθενή μορφή.
Ο Νοέμβρης του 1990 θα αποτελέσει σημείο εκκίνησης για μια σειρά πολύμορφων μαθητικών κινητοποιήσεων απέναντι στο (αντι)εκπαιδευτικό νομοσχέδιο Κοντογιαννόπουλου (ΝΔ) και θα κορυφωθεί με την παρακρατική δολοφονία του αριστερού καθηγητή Νίκου Τεμπονέρα από στελέχη της ΟΝΝΕΔ στη Πάτρα τη νύχτα ανάμεσα στις 8 και τις 9 Γενάρη του 1991.
πικετοφορία/μπλόκο αυτοάμυνας κατοίκων ενάντια στην έξωση από τη γειτονιά «17 de mayo». Τελικά εκκενώθηκε με βάση τον «νόμο κατά των καταλήψεων» (Ley antitomas), αφήνοντας τον κόσμο στο δρόμο.
Στην περιοχή της Χιλής, μετά την έκρηξη της εξέγερσης του Οκτώβρη του 2019, που κλόνισε την κυβέρνηση του Σεμπαστιάν Πινιέρα και ανέπτυξε σημαντικά επίπεδα προλεταριακής αυτοοργάνωσης, αλλά που εν τέλει καναλιζαρίστηκε σε δημοκρατικές ράγες από τα πολιτικά κόμματα όλων των αποχρώσεων, τα οποία συμφώνησαν να υπογράψουν τη «Συμφωνία για την Κοινωνική Ειρήνη και το Νέο Σύνταγμα», είχαμε τη δική μας εκδοχή της «ελπίδας που έρχεται» του ΣΥΡΙΖΑ: την κυβέρνηση του προοδευτικού αριστερού συνασπισμού Apruebo-Dignidad[1], η οποία, με το σύνθημα «για να ζούμε καλύτερα», έφερε στη διαχείριση του κράτους τον Γκαμπριέλ Μπόριτς.
Ποιες είναι οι αιτίες που οδήγησαν στις φετινές μεγάλες κινητοποιήσεις των αγροτών;
Aπάντηση:
Τα προβλήματα δεν είναι σημερινά, είναι χρόνια. Απλώς συσσωρεύτηκαν και, μαζί με το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ και τις πολύ χαμηλές τιμές που υπήρξαν φέτος σχεδόν στο σύνολο των αγροτικών προϊόντων, ήταν το φυτίλι που άναψε αυτή τη φωτιά για τις φετινές, μαζικές αγροτικές κινητοποιήσεις.
Δυσήνιος Ίππος 