Κυκλοφορεί σε αυτοδιαχειριζόμενους χώρους, καταλήψεις και χέρι με χέρι στους δρόμους του αγώνα, το 22ο τεύχος της εφημερίδας Ζερμινάλ.
Το Πολυτεχνείο και η παλαιστινιακή αντίσταση δείχνουν τον δρόμο στους λαούς.
Ζερμινάλ είναι ό μήνας της άνοιξης σύμφωνα με το γαλλικό επαναστατικό ημερολόγιο. Άρχιζε στις 21 Μάρτη και τελείωνε στις 19 Απρίλη. Ζερμέν (Germen) στα λατινικά σημαίνει σπόρος. Αυτόν το σπόρο της ελευθερίας και την ελπίδα για έναν καλύτερο και δίκαιο κόσμο προσπάθησε να περιγράψει και ο Εμίλ Ζολά στο ομώνυμο μυθιστόρημα του στα 1885. Αυτή την ελπίδα κουβαλάμε κι εμείς στις καρδιές μας.
Το 38 αστέρια είναι, συνεπώς, το αποτέλεσμα των βεβαιοτήτων, των παγίδων και της δασώδους και δυναμικής ιδιότητας της μνήμης. Και είναι η γεμάτη σεβασμό προσπάθεια να κατασκευάσω απ’ έξω, χωρίς να έχω υπάρξει εκεί παρά μόνο με την επίμονη σκέψη κατά τη διάρκεια πολλών χρόνων, ένα ατελές και την ίδια ώρα πιθανό αφήγημα γύρω από το μοναδικό στοιχείο που δεν πρόκειται ποτέ ν’ αλλάξει: στις 30 Ιουλίου 1971, τριάντα οκτώ γυναίκες δραπέτευσαν από τους υπονόμους του Μοντεβιδέο. Και με αυτήν την πράξη άφησαν πίσω τους το σιωπηλό αποτύπωμα ενός γεγονότος που σήμερα μπορεί να ερμηνευτεί ως αλληγορία πολλών πραγμάτων – της ελευθερίας του σώματος και της σκέψης, της έπαρσης της νεότητας – αλλά που υψώνεται, κυρίως, πάνω σε μια ατομική και ταυτόχρονα συλλογική αναγκαιότητα επιβίωσης.
Η Πάτρα, όπως και πολλές πόλεις του Νότου, βρίσκεται σήμερα σε ένα κρίσιμο σταυροδρόμι. Η συγκυρία, οι κρατικές επενδύσεις, η έκρηξη των καταλυμάτων Airbnb, οι σαρωτικές αναπλάσεις και η αυξανόμενη κατασκευαστική δραστηριότητα δείχνουν πως έρχεται πια η στιγμή να εναρμονιστεί με τις νεοφιλελεύθερες πολιτικές για τον χώρο.
Απέναντι στα σύννεφα του πολέμου, να αντιτάξουμε τον αγώνα για να φύγουν όλες οι στρατιωτικές βάσεις των ιμπεριαλιστών από τη χώρα, χτίζοντας βήμα-βήμα ένα διεθνιστικό αντιπολεμικό κίνημα ικανό να μπλοκάρει το σφαγείο που μας ετοιμάζουν.
Η εξέγερση του Δεκέμβρη, έπειτα από τη δολοφονία του αναρχικού μαθητή Α.Γρηγορόπουλου από τον μπάτσο Κορκονέα στα Εξάρχεια, αποτέλεσε ταυτόχρονα απάντηση και ερώτηση.
Και άρχισε να χαράζει η 19η Ιουλίου. Σηκωθήκαμε όλοι, σαν να μας είχε πει μια φωνή «πάμε, τώρα!». Πιάσαμε τα τουφέκια και τα πυρομαχικά. Έπειτα ανεβήκαμε για να φορτώσουμε το πολυβόλο και τις γεμιστήρες με τις σφαίρες. Δύο μεγάλα φορτηγά μας περίμεναν, επιταγμένα από κοντινά εργοστάσια.
Σ’ αυτή τη χρονική περίοδο γεννήθηκε και αναπτύχθηκε στην Ελλάδα ένα κίνημα από τα κάτω. Ένα κίνημα των ίδιων των μαζών καθόλου τηλεκατευθυνόμενο, που έκφραζε τους πόθους, την αγωνία, την οργή, τα απωθημένα τους ενάντια σε μια εκμετάλλευση από εχθρούς και «φίλους». Για πρώτη φορά ο κόσμος προσπάθησε μόνος του, για μια μεγάλη περίοδο, να αντιμετωπίσει τα προβλήματά του. Αγωνίστηκε, πάλαιψε, χτυπήθηκε, συκοφαντήθηκε, δολοφονήθηκε… υποχώρησε. Οι πρωτοβουλίες, οι αγώνες των μαζών δεν χάνονται, ούτε και όταν υποχωρούν. Αυτό είναι μια πολύτιμη αλήθεια απ’ όλα αυτά τα χρόνια
Κείμενο της Συλλογικότητας “Ας κινηθούμε προς τη ζωή” από το Σαντιάγκο σχετικά με την κοινωνική/πολιτική κατάσταση στη Χιλή τα τελευταία χρόνια, μετά την εκλογή Μπόριτς.
Ο βασανισμός του Βασίλη Μάγγου δεν αποτελεί ένα τυχαίο περιστατικό της ούτως η άλλως ασύδοτης αστυνομικής βίας. Ο βασανισμός του ήταν μια μεθοδευμένη στοχοποίηση ενός κοινωνικού αγωνιστή μιας ευάλωτης κοινωνικής ομάδας προκειμένου να καμφθεί το κίνημα ενάντια στην καύση σκουπιδιών που το καλοκαίρι του 2020 πίεζε ασφυκτικά τα κυβερνητικά και επιχειρηματικά κέντρα.
Το 22ο τεύχος της εφημερίδας Ζερμινάλ κυκλοφορεί εν μέσω κλιμάκωσης της ιμπεριαλιστικής σύγκρουσης παγκόσμια. Από την Ουκρανία μέχρι τη Μέση Ανατολή, αυτή η πολεμική σύγκρουση έχει διαφορετικά επεισόδια, τα οποία αποτελούν ωστόσο κομμάτια της ίδιας κυρίαρχης αντιπαράθεσης και αντικατοπτρίζουν παντού την όξυνση των ίδιων ανταγωνισμών ανάμεσα στα δύο κυρίαρχα μπλοκ εξουσίας της εποχής μας.
Αν ζούσε ο Παύλος είμαι σίγουρος ότι θα ήταν πάνω σε ένα από τα καράβια. Θα ήταν πολύ περήφανος με την αποστολή αυτή. Η στάση του ήταν πάντα με τους φτωχούς, τους αδύναμους. Η ανάγκη του να βοηθάει τα δύσκολα χρόνια της κρίσης απόρους και άστεγους, δεν εκκινούσε από ένα φιλανθρωπικό συναίσθημα αλλά από τη πυρηνική του αντίληψη, ότι όλοι πρέπει να είναι ίσοι, να μην πεινάει κανείς.
Δεν είναι τυχαίο, λοιπόν, το attitude του Ισραηλινού (έποικου) που κυκλοφορεί στις γειτονιές μας με ύφος μου ανήκετε, κατεβάζει τις αφίσες αλληλεγγύης στην Παλαιστίνη που εμείς, οι κάτοικοι, οι αγωνιζόμενοι και οι αγωνιζόμενες έχουμε κολλήσει, κάνει κωλοδάχτυλα στους αλληλέγγυους στην Παλαιστίνη και πολλάκις καταφέρεται εναντίον τους.
Η συνέντευξη που ακολουθεί δημοσιεύτηκε το 2010 στο τεύχος 77 του AlternativeLibertaireκαι είναι διαθέσιμη στο TheAnarchistLibrary. *Πρόκειται για μια συνέντευξη που χρονολογείται αρκετά πίσω στο παρελθόν σε σχέση με τη σημερινή κατάσταση που επικρατεί στην Παλαιστίνη, αλλά και ευρύτερα στην σύγχρονη γεωπολιτική συνθήκη.
Στο πλαίσιο της εκπαιδευτικής αναδιάρθρωσης των τελευταίων ετών (ΕΒΕ, τράπεζα θεμάτων, ιδιωτικά πανεπιστήμια κ.λπ.) συνεχίζονται οι μεταρρυθμίσεις για τα σχολεία, με νομοθετικές αλλαγές και εγκυκλίους. Αρχικά είδαμε με την αρχή του σχολικού έτους την αυστηροποίηση ποινών, την επανεμφάνιση της πενθήμερης αποβολής και τον διαχωρισμό των απουσιών σε δικαιολογημένες και μη που στοχεύει στην επανάληψη της τάξης για τους “παραβατικούς” μαθητές. Στη συνέχεια, πέρασε νομοσχέδιο υπέρτης ίδρυσης “Δημόσιων” Ωνάσειων σχολείων και ακόμη πιο πρόσφατα προτάθηκε η ίδρυση τεχνικών γυμνασίων αποκλειστικά για “παραβατικούς” μαθητές, αλλά και σε περίπτωση αποβολής ο μαθητής να εκτελεί καταναγκαστική εργασία στον χώρο του σχολείου.
Έχουμε φτάσει σε μια εποχή και ένα στάδιο ωρίμανσης (σαπίσματος) του καπιταλισμού, που η ανάγκη του επαναστατικού κινήματος να σκύψει πάνω στην Ιστορία και να καταπιαστεί με αυτή είναι αναγκαία. Στο πεδίο που λέγεται κοινωνικός ανταγωνισμός και πάλη των τάξεων, εδώ και χρόνια κερδίζει μια τάξη, η αστική. Εκτός των αντικειμενικών παραγόντων που εμποδίζουν μια ολοκληρωτική αντίσταση και από την μεριά της εργατικής τάξης και των καταπιεσμένων, υπάρχει και ο υποκειμενικός παράγοντας, της έλλειψης οργάνωσης, συνεκτικής θεωρίας, σχεδίου κλπ
Η 7η Οκτώβρη 2023, εκτός από την δίκαιη απάντηση της παλαιστινιακής αντίστασης στο κράτος – δολοφόνο του Ισραήλ, για κάποιους αποτέλεσε και αφορμή να διαχύσουν το «φίλο»-σιωνιστικό τους δηλητήριο. Οι πιο πολλοί απ’ αυτούς ανήκουν στην απέναντι μεριά του οδοφράγματος και είναι οι υπηρέτες της αστικής τάξης, του κεφαλαίου και του κράτους.
Δυσήνιος Ίππος 