Το επόμενο διάστημα εν όψει και του 10ο ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΑΝΑΡΧΙΚΟΥ ΚΑΙ ΑΝΑΤΡΕΠΤΙΚΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ θα κυκλοφορήσει από τις εκδόσεις “δυσηνιος τύπος” το βιβλίο του συντρόφου Ρωμανού “Ποιήματα ….και κάτι ακόμα”
“Σε αυτές εδώ τις λέξεις θα διαβάσεις για το παρελθόν όχι από αφελή νοσταλγία αλλά σαν αναγνώριση χαμένων υποσχέσεων, μεγάλων αφηγήσεων που κάποτε πρόσφεραν νόημα, προσανατολισμό και πίστη. Θα διαβάσεις για το παρόν, που εμφανίζεται εδώ τραυματισμένο, εξαντλημένο, ηττημένο, ενώ το μέλλον μοιάζει να αχνοφαίνεται κυρίως ως απειλή, ως επερχόμενος κρότος, ως μια αβέβαιη συνέχεια που δύσκολα θα εμπνεύσει κάτι. Κι όμως, ακόμα κι έτσι, αυτές οι λέξεις έχουν μια πυγμή. Και σίγουρα δεν παραιτούνται. Επιμένουν να κοιτούν. Επιμένουν να ονομάζουν. Επιμένουν να θυμούνται.
Στον κόσμο αυτών των ποιημάτων, το πραγματικό δεν αντιπαρατίθεται ποτέ απλώς στο φανταστικό. Αντίθετα, τα δύο πεδία αλληλοεμπλέκονται κι αυτά διαρκώς. Δαίμονες, φαντάσματα, άγγελοι, νεκροί, οράματα, στοιχειώσεις και εσωτερικοί εφιάλτες δεν είναι μόνο διακοσμητικά στοιχεία μιας νουάρ αισθητικής, αλλά μορφές μέσα από τις οποίες εκφράζεται αυτό που η κοινή γλώσσα δυσκολεύεται να συλλάβει: το τραύμα, την ενοχή, την επιθυμία, την απώλεια, τη βία που έχει αποτυπωθεί στο σώμα και τη μνήμη. Έτσι, το παραφυσικό (ή το φανταστικό) εδώ δεν απομακρύνει από την πραγματικότητα. Γίνεται τρόπος να γίνει ορατή.”
Από τον πρόλογο της Μαρίας Μπουσδέκη
Ήρωες
Μου κάνει μερικές φορές εντύπωση,
όταν γυρίζω στα ποιήματα που έγγραφα παλιότερα,
να βλέπω με αποστασιοποιημένη αμηχανία
πόσο μεγάλη ανάγκη είχα για
ηρωισμό.
Ίσως να έφταιγε η αιώνια αδυναμία μου,
η έλλειψη θάρρους που με χαρακτηρίζει
ή της κορμοστασιάς
ή της διάθεσης για καυγάδες.
Όπως και να ’χει,
ήταν κοινό μοτίβο σε όλα τα γραπτά μου
–σημάδι απλωμένο σαν μελάνωμα στη σάρκα τους–
η παρουσία κάποιου είδους ήρωα,
με εκείνη την παλιά και γραφική
ξεπερασμένη έννοια.
Δράκοντες και ξίφη και θησαυροί και μάγοι,
ήρωες βγαλμένοι από τραγούδια κι έπη,
παραμύθια που οι θνητοί πρώτα ύφαιναν κι έπειτα
έσκαβαν,
που μέσα τους αποζητούσαν να βρουν
ινδάλματα και πρότυπα,
σωτήρες.
Άλλαξαν γρήγορα οι αναζητήσεις μου,
ο τρόπος που έβλεπα τον κόσμο,
ο τρόπος που ήθελα τον κόσμο,
κι έτσι στα γραπτά μου πια δεν συναντιέμαι με
ήρωες.
Μόνο με αλκοολικούς και τζογαδόρους,
με άνευρους ξενύχτηδες δίχως αιτία,
ζόμπι της ανεργίας ή της υπερ-εργασίας
(πράγματα τόσο απρόσμενα κοντινά),
με ανθρώπους δίχως χόμπι κι ενδιαφέροντα,
γονείς που δεν προφταίνουν να ζήσουν τα παιδιά
τους,
μονίμως κουρασμένους μα και κατειλημμένους από
μιαν άρρωστη έξαψη.
Όσο κι αν προσπαθώ να φανταστώ κάτι μεγάλο,
τόσο η πραγματικότητα λερώνει το μυαλό μου,
ώσπου στο τέλος οι πολεμιστές και οι μάγοι μου
καταλήγουν κοκάκηδες σε κάποιο καταγώγι
να αναζητούν σαν άρρωστοι το φάρμακο
που θα τους δώσει πίσω σαν όνειρο ή σαν όραμα
λίγη από τη λάμψη της αλλοτινής τους
δόξας.
Ίσως να είναι καλύτερα έτσι…
Άλλωστε, ο κόσμος δεν παράγει πλέον ήρωες.
Ήρωες γεννάει μονάχα η Παλαιστίνη.
Δυσήνιος Ίππος 