Χέρι με χέρι στους δρόμους και σε κινητοποιήσεις, καθώς και σε πολιτικούς-κοινωνικούς χώρους σε διάφορες πόλεις, θα βρείτε το 19ο τεύχος της εφημερίδας Ζερμινάλ που ήδη κυκλοφορεί με άρθρα για την πολιτικοκοινωνική συγκυρία, το Παλαιστινιακό ζήτημα, τη Συλλογική Σύμβαση στον κλάδο των μηχανικών και των τεχνικών και την κοροϊδία των εργοδοτικών φορέων, την πρόθεση της καταπάτησης των μαρτυρικών εδαφών της Γυάρου από την εξουσία, τον αποκρυφιστικό φασισμό ανάμεσα στα ερείπια της ιστορικής ήττας του Τρίτου Ράιχ. Στην εφημερίδα περιλαμβάνονται και παρουσιάσεις των τελευταίων εκδόσεων του Δυσήνιου Τύπου.
Διαβάστε σε αυτό το τεύχος:
Editorial. Ανάλυση της πολιτικής και κοινωνικής συγκυρίας …σελ.2
Η εξουσία δείχνει το χυδαίο της πρόσωπο καταπατώντας τα μαρτυρικά εδάφη της Γυάρου …σελ.3
Ιστορικό Αφιέρωμα: Αποκρυφιστικός φασισμός ανάμεσα στα ερείπια της ιστορικής ήττας του Τρίτου Ράιχ: τα παραδείγματα των Julius Evola και Savitri Devi …σελ.4
Να μην επιτρέψουμε Συλλογική Σύμβαση Εργασίας Μηχανικών και Τεχνικών που να μην αναγνωρίζει τους «μπλοκάκιδες» …σελ.6
Μικρό σχόλιο για την αποκατάσταση της αλήθειας. Σχετικά με την κριτική στην παλαιστινιακή υπόθεση από μέρος του κινήματος …σελ.7
Παρουσίαση των τριών νέων εκδόσεων του Δυσήνιου Τύπου: Σημάδια, Περσεφόνη σε νουάρ και νέον, Άννα Μαρία και Λούκα Μαντίνι. Επαναστατημένα Αδέλφια …σελ.3&8
Παρασκευή 24/1, 20:00, στον αυτοδιαχειριζόμενο χώρο Επί τα Πρόσω (Πατρέως 87)
Αναδημοσιεύουμε το κείμενο της Συνέλευσης αλληλεγγύης για τον B.E.:
Το 2019, Τούρκοι αγωνιστές που οργάνωσαν καλοκαιρινή κατασκήνωση στην Χαλκίδα, δέχτηκαν επιδρομή αφού τους είπαν ότι δεν τους επιτρέπεται να κατασκηνώσουν με εντολή από το Ελληνικό Υπουργείο Εσωτερικών. Οι αγωνιστές του λαϊκού μετώπου και οι υπόλοιποι Τούρκοι αγωνιστές που βρίσκονταν στο κάμπινγκ, κλήθηκαν να το εκκενώσουν από αξιωματικούς της Αντιτρομοκρατικής και των ελληνικών μυστικών υπηρεσιών, οι οποίοι ισχυρίζονταν ότι ήταν απόφαση του υπουργείου και ότι δεν ήθελαν να χρησιμοποιήσουν βία. Δεδομένου ότι αυτή η απόφαση ελήφθη από τα κράτη της Τουρκίας και της Ελλάδας, οι αγωνιστές που αντιτάχθηκαν στην εκκένωση αποφάσισαν ότι δεν θα εγκαταλείψουν το κάμπινγκ, υποστηρίζοντας ότι αυτή η απόφαση του υπουργείου ήταν για να τους τρομοκρατήσουν και να τους εμποδίσουν να ασκήσουν τα νόμιμα δικαιώματά τους.
Το παρακάτω κείμενο διαβάστηκε στις βιβλιοπαρουσιάσεις σε Πάτρα και Καρδίτσα και δημοσιεύτηκε στο 19ο τεύχος της εφημερίδας Ζερμινάλ.
Περσεφόνη. Κόρη του Δία και της θεάς Δήμητρας, θεά της καρποφορίας και της γονιμότητας. Η ομορφιά της ήταν τόση, που ο Πλούτωνας, θεός του Άδη, την ερωτεύτηκε και αποφάσισε να την κλέψει. Έτσι, μια μέρα καθώς η Περσεφόνη μάζευε λουλούδια μαζί με τις Ωκεανίδες νύμφες, απομακρύνθηκε για να κόψει έναν νάρκισσο, όταν ξαφνικά η γη άνοιξε στα δύο. Τότε ξεπρόβαλε ο Πλούτωνας με το άρμα του την άρπαξε στον Κάτω Κόσμο, χωρίς κανείς να αντιληφθεί τι είχε συμβεί. Η Δήμητρα έψαχνε μάταια την κόρη της και από την στεναχώρια και τα δάκρυά της, μαράζωσαν η γη και οι καλλιέργειες. Οι άνθρωποι πεινούσαν και οι μέρες περνούσαν χωρίς να φανεί η Περσεφόνη. Μια μέρα ο Ήλιος, έχοντας δει τα πάντα, λυπήθηκε τη Δήμητρα, της είπε τι συνέβη και τότε ο Δίας, παρακινούμενος από τις ικεσίες των ανθρώπων που πεινούσαν, διέταξε τον θεό του Άδη να ελευθερώσει την κόρη του. Αδυνατώντας να παρακούσει τις διαταγές του Δία, ο Πλούτωνας παγίδεψε την Περσεφόνη δίνοντάς της να φάει ένα ρόδι πριν την αφήσει, γνωρίζοντας πως αν κατανάλωνε τροφή στον Κάτω Κόσμο, θα δενόταν μαζί του και δεν θα μπορούσε να φύγει. Η κόρη έφαγε έξι σπόρια ρόδι μονάχα κι όταν το έμαθε η Δήμητρα έγινε έξαλλη. Για να την ηρεμήσει, ο Δίας πρότεινε έναν συμβιβασμό: Για κάθε σπόρο που είχε φάει, η Περσεφόνη θα έμενε κι έναν μήνα στον Άδη. Έτσι, θα περνούσε το μισό χρόνο δίπλα στη μητέρα της και τον υπόλοιπο μαζί με τον Πλούτωνα. Έκτοτε, τους έξι μήνες που η Περσεφόνη ήταν στον Άδη, η Δήμητρα πενθούσε και μαζί της πενθούσε κι όλη η φύση και τους έξι μήνες που ανέβαινε στη Γη, όλα άνθιζαν από τη χαρά της. Νουάρ. Μάλλον κινηματογραφικός όρος. Αισθητικός και περιεχομενικός. Σκοτεινές σκηνές και σκοτεινές αφηγήσεις. Πόνος και πραγματικότητα με έναν μαύρο ρομαντισμό και μια ατμόσφαιρα άλλων εποχών.
«Όμως εμείς, τέκνα θνητών, δίχως δασκάλους, με δικιά μας μόνο θέλησημ’ επιμονή κι επιλογή και βάσανα, γίναμε αυτό που γίναμε. Καθόλουδε νιώθουμε πιο κάτου, μήτε χαμηλώνουμε τα μάτια. Μόνες περγαμηνές μας: τρεις λέξεις: Μακρόνησος, Γυάρος και Λέρος. Κι αν αδέξιοι μια μέρα σάς φανούν οι στίχοι μας, θυμηθείτε μονάχα πως γραφτήκαν κάτω απ’ τη μύτη των φρουρών, και με τη λόγχη πάντα στο πλευρό μας. Κι ούτε χρειάζονται δικαιολογίες, —πάρτε τους γυμνούς, έτσι όπως είναι,—πιότερα ο Θουκυδίδης ο στεγνός θα σας πει απ’ τον περίτεχνο τον Ξενοφώντα.»
Ο Ηρακλής κι εμείς, Γ. Ρίτσος
Γυάρος. Ένας μαρτυρικός τόπος, ένας τόπος εξορίας πάνω από 22 χιλιάδων πολιτικών κρατουμένων την εποχή του εμφυλίου και της χούντας. Ένας τόπος, όπου ο αποκλεισμός και τα ψυχολογικά βασανιστήρια υπήρξαν η καθημερινότητα των εξόριστων. Στη φυλακή της Γυάρου υπήρχαν πτέρυγες ανδρών και γυναικών, αλλά και δωμάτια απομόνωσης που δεν είχαν μεγάλη διαφορά από τάφους. Δεν είχαν παράθυρα και όταν έκλεινε η βαριά σιδερένια πόρτα έπεφτε βαρύ σκοτάδι. Ένας τόπος που, αργότερα, ονομάστηκε το “Νταχάου της Μεσογείου” από κάποιους και «θανατονήσι» από άλλους.
Στη μεταπολίτευση μετατράπηκε σε πεδίο βολής του Πολεμικού Ναυτικού, μέχρι τον αποχαρακτηρισμό της από Ναυτικό Οχυρό το 2002. Τον Σεπτέμβριο του 2001, το κτίριο των φυλακών, καθώς και όλα τα κτίρια, εγκαταστάσεις και κατασκευές που βρίσκονται εκεί χαρακτηρίζονται ως διατηρητέα και επιτρέπεται μόνο «η εισαγωγή χρήσεων συμβατών με τον ιστορικό τους χαρακτήρα». Τον Δεκέμβριο του ίδιου έτους χαρακτηρίζεται το σύνολο του νησιού ως ιστορικός τόπος, καθώς και το σύνολο των κτιρίων ως ιστορικά διατηρητέα μνημεία. Στη συνέχεια, το Υπουργείο Αιγαίου ανέθεσε σε ερευνητική ομάδα της Σχολής Αρχιτεκτόνων του ΕΜΠ την εκπόνηση προγράμματος για τη δημιουργία δικτύου διαδρομών ιστορικής μνήμης στον χώρο των στρατοπέδων του νησιού, με την ενεργό συμμετοχή στον καθορισμό των προγραμματικών στόχων, εκπροσώπων των κρατουμένων από όλες τις περιόδους λειτουργίας του τόπου εξορίας. Οι προτάσεις του προγράμματος εγκρίθηκαν αλλά δεν υλοποιήθηκαν για να μην ξεχνάμε ποτέ ποιες είναι οι προθέσεις της εξουσίας. Αντίθετα, το 2011, νέα απόφαση επαναοριοθετεί τον ιστορικό τόπο, αποχαρακτηρίζοντας το μεγαλύτερο μέρος του νησιού έξω από την περιοχή των πέντε όρμων, παρόλο που (σύμφωνα με την §1 του άρθρου 12 του Ν.3028/2002) «οι αρχαιολογικοί χώροι κηρύσσονται και οριοθετούνται ή αναοριοθετούνται με βάση τα δεδομένα αρχαιολογικής έρευνας πεδίου» και τέτοια δεδομένα δεν προσκομίζονται.
Και για να μιλήσουμε για το δια ταύτα, αυτό που εκφράζεται από εδώ και μπρος είναι μια καθαρή χυδαία διάθεση επενδυτικής δραστηριότητας στο ιστορικό νησί. Και κάπως έτσι εμφανίζεται στο προσκήνιο ο «νέος διεθνής διεπιστημονικός διαγωνισμός αρχιτεκτονικών ιδεών» που οργανώνει η εταιρία ALUMIL και το «κοινωφελές ίδρυμα» του εφοπλιστικού κεφαλαίου ΑΙΓΕΑΣ, με την υποστήριξη του ΤΕΕ και του ΟΦΥΠΕΚΑ, υπό την αιγίδα του Υπουργείου Περιβάλλοντος και Ενέργειας, του Υπουργείου Πολιτισμού και της Περιφέρειας Νοτίου Αιγαίου. Το σχέδιο αυτού του διαγωνισμού είναι να δημιουργηθεί στη Γυάρο και συγκεκριμένα στο κτίριο των φυλακών, ένα «hub έρευνας και τεχνολογίας» για «την προώθηση της αειφόρου και βιώσιμης ανάπτυξης, της ενεργειακής αυτάρκειας και της περιβαλλοντικής προστασίας».
Σε αυτόν τον ιστορικό τόπο, σήμερα, επιχειρεί να επιδράμει η εξουσία προκειμένου αφενός να απονοηματοδοτήσει τη συλλογική μνήμη και τους αγώνες ενάντια της, και αφετέρου για να αντλήσει τα μέγιστα δυνατά κέρδη επί της γης. Να αντλήσει κέρδη δηλαδή στα κόκκαλα των νεκρών του αγώνα ενάντιά της και να εξαφανίσει, ταυτόχρονα, κάθε ψήγμα αντίστασης του παρελθόντος. Τέτοια είναι η χυδαιότητά της.
Οι αγωνιζόμενοι και οι αγωνιζόμενες, αν έχουν ένα χρέος, αυτό είναι να διατηρούν τη συλλογική μνήμη ζωντανή. Γιατί η ιστορία μπορεί να γράφεται από τους νικητές και να διδάσκεται στα αποστειρωμένα προγράμματα σπουδών αλλά η ιστορία των αντιστάσεων, η ιστορία των αγώνων ενάντια στην καταπίεση δε μπορεί να σβήσει όσο υπάρχει έστω και μια σπίθα αντίστασης και αγώνα, όσο υπάρχει καταπίεση.
Να σταθούμε με όλα μας τα μέσα απέναντι στην χυδαία εκμετάλλευση του ιστορικού και μαρτυρικού τόπου της Γυάρου. Έχουμε αυτό το χρέος απέναντι σε όσους αντιστάθηκαν, βασανίστηκαν και φυλακίστηκαν για έναν ελεύθερο κόσμο.
Τον τελευταίο καιρό, κεντρικό θέμα στα συνδικαλιστικά σωματεία τεχνικών και μηχανικών αποτελεί η διαπραγμάτευση για τη Συλλογική Σύμβαση Εργασίας. Μια συζήτηση, η οποία για χρόνια, είχε μπεί στο ντουλάπι με εμάς τους εργαζομένους μηχανικούς και τεχνικούς να εργαζόμαστε με εξευτελιστικούς μισθούς αγωνιζόμενοι και αγωνιζόμενες να επιβιώσουμε σε μία εν γένει ασφυκτική πραγματικότητα.
Μετά την κατάργηση των ΣΣΕ στην περίοδο των μνημονίων, το ύψος του μισθού, το ωράριο, οι άδειες, τα επιδόματα, οι αποζημιώσεις και μια σειρά από πράγματα που καθορίζουν την εργασιακή συνθήκη και τις εργασιακές σχέσεις, ορίζονταν και ρυθμίζονταν αποκλειστικά από την πλευρά της εργοδοσίας και άρα αποκλειστικά προς όφελος της.
Σε μία συνθήκη, λοιπόν, που η ακρίβεια σαρώνει τη ζωή μας, σε μια περίοδο που οι τιμές στα είδη πρώτης ανάγκης, στα νοίκια, στην ηλεκτρική ενέργεια και τα καύσιμα συνεχώς αυξάνονται, οδηγώντας χιλιάδες κόσμου στα όρια της επιβίωσης. Την ίδια περίοδο, τα κέρδη των εταιρειών του κλάδου αυξάνονται, η κατασκευαστική και μελετητική δραστηριότητα ανεβαίνει.
Ακριβώς σε αυτή τη συγκυρία, έρχονται τα ταξικά σωματεία να κάτσουν στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων με τους εργοδοτικούς φορείς προκειμένου να εξασφαλίσουν μια συλλογική σύμβαση στο ύψος των αναγκών των εργαζομένων και όχι απλά ένα συμβόλαιο ταξικής ειρήνης για τα χρόνια που έρχονται. Η πρώτη αυτή διαπραγμάτευση έγινε με τον εμπαιγμό, μεταξύ άλλων, από πλευράς εργοδοτικών φορέων σε σχέση με την απαίτηση από πλευράς σωματείου για αναγνώριση των «μπλοκάκιδων» (δελτίο παροχής υπηρεσιών). Να σημειωθεί, εδώ, πως στην τελευταία ΣΣΕ που έχει υπογραφεί το 2008 αυτή περιελάμβανε και τους εργαζόμενους με δελτίο παροχής υπηρεσιών.
Το «μπλοκάκι» για τους εργαζόμενους μηχανικούς και τεχνικούς είναι, τα τελευταία 10 και πλέον χρόνια, κανονικότητα. Μια κανονικότητα που έρχεται να προσθέσει ένα ακόμη βάρος στις πλάτες τους, απαλλάσσοντας τους εργοδότες από πολλές ευθύνες. Είναι μάταιο να πιστεύουν οι εργοδοτικοί φορείς πως το ταξικό κίνημα θα υποχωρήσει στην αναγνώριση της πλειοψηφίας των εργαζομένων στον κλάδο. Πόσο μάλλον σε μια περίοδο που ο κλάδος ανθεί με τεράστια κέρδη στις τσέπες των αφεντικών μας.
Οι μηχανικοί και οι τεχνικοί θα δώσουν δυναμικούς αγώνες για την εξασφάλιση των καλύτερων δυνατών κοινωνικών και ταξικών συσχετισμών και πιέσεων που θα οδηγήσουν σε μια συλλογική σύμβαση που θα είναι, επί της ουσίας, συλλογική και θα καλύπτει την πραγματικότητα που βιώνει ο κλάδος.
Την Τετάρτη 22 Γενάρη έχει κηρυχθεί απεργία στις κατασκευές από τα σωματεία του κλάδου, σε συνέχεια της κλαδικής απεργίας της 6ης Νοέμβρη και της γενικής απεργίας της 20ης Νοέμβρη, για να κλιμακωθεί ο αγώνας για τη διεκδίκηση ΣΣΕ στο ύψος των αναγκών των εργαζομένων.
Ο κλάδος των κατασκευών, το τελευταίο διάστημα, σημειώνει ραγδαία αύξηση κερδών. Μόνο οι τέσσερις μεγάλοι κατασκευαστικοί όμιλοι (ΤΕΡΝΑ, ΙΝΤΡΑΚΑΤ-ΑΚΤΩΡ, AVAX, Μυτιληναίος) το 2023 σημείωσαν εκτόξευση 37% στον κύκλο εργασιών (2,6 δις €) και 51% στα κέρδη (400 εκατ €), ενώ το ανεκτέλεστο των έργων που πρόκειται να υλοποιήσουν αγγίζει τα 17 δις €. Για το 2024 η κερδοφορία τους είναι ακόμα μεγαλύτερη. Ταυτόχρονα, σημειώνεται και μία ακραία αντίθεση. Αυτή της αύξησης των κερδών από τη μία και μισθών των εργαζομένων στον κλάδο, εντατικοποίησης και συνθηκών εργασίας από την άλλη.
Με τη συμμετοχή αρκετών εκατοντάδων ανθρώπων πραγματοποιήθηκε η συγκέντρωση και η διαδήλωση μνήμης και αγώνα για τη συμπλήρωση 34 χρόνων από τη δολοφονία του Νίκου Τεμπονέρα από παρακρατικούς φασίστες της Νέας Δημοκρατίας το Γενάρη του ’91.
Συμμετείχαν σωματεία εκπαιδευτικών, φοιτητικοί σύλλογοι, πολιτικές οργανώσεις και πρωτοβουλίες.
Η πορεία ολοκληρώθηκε στο Παράρτημα όπου εκείνη την περίοδο στεγάζονταν τα γραφεία της ΕΛΜΕ Αχαιας.
Τότε, στις 8 Ιανουαρίου 1991, ο αγωνιστής καθηγητής Νίκος Τεμπονέρας έπεσε νεκρός μπροστά στο σχολικό συγκρότημα «Βουδ» στην Πάτρα, χτυπημένος από το δολοφονικό χέρι του ΟΝΝΕΔίτη Καλαμπόκα. Ο Ν. Τεμπονέρας με αυτοθυσία στάθηκε στο πλευρό των μαθητών που βρίσκονταν στην κατάληψη και αγωνίζονταν ενάντια στο πολυνομοσχέδιο για την παιδεία της τότε κυβέρνησης Μητσοτάκη και του υπουργού Κοντογιαννόπουλου. Στάθηκε αντιμέτωπος με τα δολοφονικά τάγματα εφόδου της ΟΝΝΕΔ (με επικεφαλής τον τοπικό πρόεδρο της οργάνωσης και δημοτικό σύμβουλο Γιάννη Kαλαμπόκα, και μαζί του οι Mαραγκός, Σπίνος, Γραμματίκας κ.α.) που με την προβιά των «αγανακτισμένων πολιτών» πραγματοποιούσαν επιθέσεις σε κατειλημμένα σχολεία με στόχο να ανοίξουν τις καταλήψεις. Οι καταλήψεις είχαν ξεκινήσει από τις αρχές Οκτωβρίου του 1990 με τα περισσότερα σχολεία να τελούν υπό κατάληψη και τους μαθητές να βρίσκονται στους δρόμους και να διαδηλώνουν.
Τις επόμενες μέρες ξέσπασαν μαζικές και μαχητικές διαδηλώσεις σε όλη την χώρα, πραγματοποιήθηκαν συγκρούσεις και οι διαδηλωτές βρέθηκαν αντιμέτωποι για ακόμα μια φορά με την κατασταλτική μανία των ΜΑΤ.
Οι δολοφόνοι του Ν. Τεμπονέρα κυκλοφορούν εδώ και χρόνια ελεύθεροι, ενώ ο Καλαμπόκας «επιβραβεύτηκε» για τη δράση του και διορίστηκε ως διευθυντής σε τράπεζα του Βόλου.
Σήμερα, 34 χρόνια μετά, τιμάμε τον αγωνιστή Ν.Τεμπονέρα και συνεχίζουμε να βρισκόμαστε στους δρόμους του αγώνα για μια καλύτερη κοινωνία. Απέναντι στην λυσσαλέα κρατική επίθεση σε κάθε κοινωνικό και ταξικό κεκτημένο, απέναντι στους ιμπεριαλιστικούς πολέμους, τη γενοκτονία του παλαιστινιακού λαού, απέναντι στην λεηλασία και την αφαίμαξη της πληττόμενης κοινωνικής βάσης, απέναντι στην κρατική και παρακρατική τρομοκρατία, την κατασταλτική εκστρατεία, τις εκκενώσεις κατειλημμένων χώρων αγώνα, τις δολοφονικές επιθέσεις και τους βασανισμούς διαδηλωτών, οφείλουμε να ορθώσουμε οδόφραγμα αντίστασης και αλληλεγγύης.
Να οργανωθούμε σε κάθε σχολείο, σχολή, γειτονιά και χώρο εργασίας και να βάλουμε φραγμό στα αντικοινωνικά σχέδια των κυρίαρχων. Να πάρουμε θέση μάχης, να κρατήσουμε ανοιχτό και ζωντανό το δρόμο της αντίστασης.
34 χρόνια μετά, ο Ν.Τεμπονέρας με την αγωνιστική του στάση συνεχίζει να αποτελεί πηγή έμπνευσης για τους αγώνες που ξεσπούν σήμερα και κρατούν ανοιχτό το δρόμο για την κοινωνική και ταξική αντεπίθεση.
Τιμάμε τους νεκρούς μας συνεχίζοντας να αγωνιζόμαστε για έναν πιο δίκαιο και ελεύθερο κόσμο.
Η μόνη πραγματική εκδίκηση για χάρη τους θα είναι η τελική αναμέτρηση με τους εχθρούς της ελευθερίας, η συνολική κοινωνική απελευθέρωση, που θα τους στείλει μια για πάντα να “κοσμούν” τα χρονοντούλαπα της ιστορίας.
Η ΜΝΗΜΗ ΤΟΥ ΝΙΚΟΥ ΤΕΜΠΟΝΕΡΑ ΟΔΗΓΟΣ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ
ΝΑ ΤΣΑΚΙΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΚΡΑΤΙΚΗ ΚΑΙ ΠΑΡΑΚΡΑΤΙΚΗ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ
Παρουσίαση του βιβλίου “Περσεφόνη σε νουάρ και νέον” με τη συμμετοχή του συγγραφέα Ρωμανού (εκδ. Δυσήνιος Τύπος), τη Κυριακή 12/01 στις 18:00 στον Κοινωνικό Χώρο Αλληλεγγύης & Αγώνα Καρδίτσας.
Δυσήνιος Ίππος 