Η παροχή σίτισης με τη μορφή catering δεν θα περάσει!
Καμιά εργολαβία εντός των Πανεπιστημιακών ιδρυμάτων – Καμιά απόλυση εργαζομένου
Σίτιση / Στέγαση / Μετακίνηση για όλους
Κοινοί αγώνες φοιτητών – εργαζομένων με βάση τις ανάγκες μας
Τα θέλουμε όλα και για όλους!
ελευθεριακό σχήμα Πανεπιστημίου Πατρών
ΔΕΝ ΞΕΧΝΑΜΕ – ΔΕΝ ΣΥΓΧΩΡΟΥΜΕ
ΤΙΜΗ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΙΣΤΗ ΝΙΚΟ ΤΕΜΠΟΝΕΡΑ
ΔΙΑΡΚΗΣ ΑΓΩΝΑΣ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΕ ΚΡΑΤΟΣ, ΠΑΡΑΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΚΕΦΑΛΑΙΟ
Συμμετέχουμε στη διαδήλωση που πραγματοποιείται στη μνήμη του αγωνιστή καθηγητή Νίκου Τεμπονέρα, ο οποίος δολοφονήθηκε, 28 χρονια πριν, από τραμπούκους της οννέδ πάτρας
ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ 9/1 ΣΤΙΣ 6 μ.μ.
στο σχολικό συγκρότημα Τεμπονέρα, στην πλατεία Βουδ.αναρχική ομάδα “δυσήνιος ίππος” / Α.Π.Ο.
(Pietro Gori, Messina, 1 Αυγούστου 1865 – Portoferraio , 8 Ιανουαρίου 1911)
ΠΡΩΤΑ ΧΡΟΝΙΑ
Γεννήθηκε στην Μεσσήνη (Messina) της Σικελίας από την αστική οικογένεια των τοσκανών Φραντσέσκο Γκόρι (Francesco Gori, ενός παλαιού αγωνιστή του «Risorgimento») και Τζούλια Λουσκόνι (Giulia Lusoni), που μετά από μερικά χρόνια, το 1878, εγκαταστάθηκαν στο Λιβόρνο (Livorno). Όντας ιδιαίτερα ανήσυχο πνεύμα και χαρακτηριζόμενος από υψηλή ευφυϊα και ευφράδεια λόγου, έλαβε κλασική παιδεία, συμμετείχε στην εφηβική του ηλικία σε μία οργάνωση μοναρχικών, από την οποία όμως τον απέβαλαν λόγω «απρεπούς συμπεριφοράς» και εν συνεχεία άρχισε να αρθρογραφεί στην κεντρώα εφημερίδα του Λιβόρνο «Μεταρρύθμιση» («La Riforma»). Το 1886, σε ηλικία 20 ετών, έκανε εγγραφή στο «Πανεπιστήμιο της Πίζας» («L’ Università di Pisa»).
ΠΡΟΣΧΩΡΗΣΗ ΣΤΟΝ ΑΝΑΡΧΙΣΜΟ
Στην νομική σχολή του πανεπιστημίου της Πίζας ήλθε σε επαφή με αναρχικούς συμφοιτητές του, προσχώρησε στον Αναρχισμό και την επόμενη χρονιά (1887) συνελήφθη για πρώτη φορά για ένα δημοσίευμά του υπέρ των αναρχικών μαρτύρων της Πρωτομαγιάς του Σικάγου και ενάντια στην παρουσία αμερικανικών πλοίων στο λιμάνι του Λιβόρνο. Χωρίς να πτοηθεί, ο Γκόρι συνέχισε τις ελευθεριακές δημοσιεύσεις και δράσεις του και την επόμενη χρονιά (1888), ως γραμματέας της «Φοιτητικής Ένωσης» («Associazione Studentesca»), διοργάνωσε με συμφοιτητές του ένα φιλοσοφικό μνημόσυνο για τον πανθεϊστή μάρτυρα του ελευθέρου πνεύματος Τζιορντάνο Μπρούνο (Giordano Bruno).
Το 1889 πήρε πτυχίο νομικού με την πτυχιακή του εργασία «Φτώχεια και Εγκληματικότητα» («La miseria e il delitto») και προχώρησε για επάρκεια στην δικηγορία, ενώ τον Νοέμβριο της ίδιας χρονιάς δημοσίευσε με το ψευδώνυμο «Ρίγκο» («Rigo», αναγραμματισμός του επωνύμου του) το πρώτο του δοκίμιο με τίτλο «Επαναστατικές Σκέψεις» («Pensieri ribelli»). Για το τελευταίο συνελήφθη για μία ακόμη φορά με την κατηγορία της διέγερσης πολιτικών παθών, ωστόσο αθωώθηκε στην δίκη που ακολούθησε, έπειτα από την άριστη υπεράσπιση που του παρείχαν αφιλοκερδώς οι καλύτεροι καθηγητές του.Η τρίτη του σύλληψη έγινε στις 13 Μαϊου 1890 μαζί με 27 ακόμη φοιτητές, με την κατηγορία ότι είχαν οργανώσει τις πρωτομαγιάτικες διαδηλώσεις στο Λιβόρνο με σκοπό την πρόκληση εξέγερσης και στην δίκη που ακολούθησε καταδικάστηκε σε φυλάκιση ενός έτους. Έμεινε 6 μήνες στις φυλακές του Λιβόρνο και της Λούκα (Lucca) μέχρι τις 10 Νοεμβρίου, οπότε και αθωώθηκε από το εφετείο και αποφυλακίστηκε.
Continue reading “Πιέτρο Γκόρι (Messina, 1 Αυγούστου 1865 – Portoferraio , 8 Ιανουαρίου 1911).”
Χαιρετισμός στον εορτασμό της 25ης επετείου της Ζαπατιστικής εξέγερσης
Σύντροφοι και συντρόφισσες, χαιρετίζουμε τον εορτασμό της επετείου της Ζαπατιστικής εξέγερσης. Εικοσιπέντε χρόνια πέρασαν από τότε που η κραυγή “φτάνει πια” χιλιάδων αντρών και γυναικών, ιθαγενών Ζαπατίστας σήμανε την κήρυξη του πολέμου ενάντια στην καταπίεση και εκμετάλλευση από το μεξικανικό κράτος και παρακράτος και ταρακούνησε όλο τον κόσμο. Η φωνή σας, παρότι βρισκόμαστε χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά, έφτασε στον τόπο μας και ζέστανε τις καρδιές μας.
Η τελευταία μας συνάντηση (στην 1η διεθνή, πολιτική, καλλιτεχνική, αθλητική και πολιτιστική συνάντηση γυναικών που αγωνίζονται), στην οποία συμμετείχαν συντρόφισσες από την Ομάδα Ενάντια στην Πατριαρχία της Αναρχικής Πολιτικής Οργάνωσης, αποτέλεσε για όλες και όλους μας μία ζωντανή και ανεκτίμητη εμπειρία, μας χάρισε ένα πλούτο εικόνων, κινηματικής κουλτούρας και αυτοοργάνωσης. Αποτέλεσε πεδίο ζύμωσης και πηγή έμπνευσης για τους αγώνες που δίνουμε στη δική μας γεωγραφία. Κάτι το οποίο επιλέξαμε να το μοιραστούμε με όσο περισσότερους συντρόφους και συντρόφισσες, πραγματοποιώντας εκδηλώσεις ώστε να μεταφέρουμε την εμπειρία μας και το μήνυμα της συνάντησης των αντιστάσεων. Ταυτόχρονα όμως, μας ενέτεινε ακόμα περισσότερο την επιθυμία να ξαναβρεθούμε εκεί. Παρόλα αυτά όμως, αυτό δεν μπορεί να συμβεί τόσο σύντομα με υλικούς όρους.
Έτσι στέλνουμε αυτό το χαιρετισμό από τους δικούς μας δρόμους του αγώνα, αντλώντας έμπνευση από το λόγο και τις πράξεις σας. Εκφράζουμε την αλληλεγγύη μας στον αδιαπραγμάτευτο, διαρκή, συνεπή και συνολικό αγώνα που δίνετε αυτά τα 25 χρόνια. Με την αντίσταση και την εξέγερση ενάντια στην εκμετάλλευση και την καταπίεση και με το χτήσιμο της αυτονομίας, το μήνυμά του αγώνα σας παραμένει πάντα επίκαιρο, πλατιάζει και βαθαίνει.
Διανύουμε μία περίοδο όπου το χρεοκοπημένο πολιτικά, αξιακά και ηθικά πολιτικοοικονομικό καθεστώς δεν έχει να υποσχεθεί τίποτα πέρα από πολέμους, αποκλεισμούς και εξαθλίωση για τους από τα κάτω και θωρακίζεται ολοένα απέναντι στην έκφραση της γενικευμένης κοινωνικής δυσαρέσκειας, τόσο τοπικά όσο και διεθνώς, επιτείνοντας την επίθεση στην κοινωνία και οξύνοντας την καταστολή των πολιτικών, κοινωνικών και ταξικών αγώνων που ξεσπούν από τα κάτω. Γι΄ αυτό και είναι μία εποχή που ακόμα περισσότερο μας καλεί να συνδεθούμε με όσους αγωνίζονται διεθνώς. Είναι η εποχή να φωνάξουμε στα κοινωνικά τα ταξικά μας αδέρφια πως τίποτα δεν έχει τελειώσει και πως κανείς καταπιεσμένος δεν είναι μόνος του όσο υπάρχει αντίσταση και αγώνας. Να πάρουμε τις ζωές στα χεριά μας, να αναλάβουμε την ευθύνη να ορίσουμε το παρόν και το μέλλον μας. Να συναντηθούμε στον αγώνα για το χτήσιμο μιας νέας χειραφετημένης κοινωνίας, με βάση την αξιοπρέπεια, τη δικαιοσύνη, την ελευθερία, την αλληλεγγύη, πάνω στα συντρίμμια του κόσμου της εξουσίας, του κράτους και του κεφαλαίου.
Συντροφικά, από τους δρόμους του αγώνα στην Ελλάδα
Αναρχική Πολιτική Οργάνωση | Ομοσπονδία Συλλογικοτήτων
*Για τη δράση και τις ανακοινώσεις της Α.Π.Ο. μπορείτε να ενημερωθείτε στο blog της ΕΔΩ.
*Τη μπροσούρα που εκδώσαμε και περιέχει την τοποθέτησή μας στη 1η Διεθνή συνάντηση αγωνιζόμενων γυναικών, στη Μορέλια, καθώς και τους λόγους έναρξης και κλεισίματος από πλευρά σας, μπορείτε να δείτε ΕΔΩ.
*Την ανταπόκριση από την συνάντηση και καταγγελία για την απέλαση από το Μεξικάνικο κράτος δύο συντροφισσών, μπορείτε να δείτε ΕΔΩ.
Salute to the 25th anniversary since Zapatistas’ Revolt
Comrades, we salute the celebrations of Zapatistas’ Revolt. 25 years have passed since the first shout of “enough is enough” from the mouths of thousand women and men, indigenous Zapatistas, who declared war against Mexican state and deep-state, against oppression and exploitation, a declaration which jolted the whole world. Although we are thousands of kilometers away from you, your voice reached our shores and gave warmth to our hearts.
Our last meeting (during the 1st international, political, artistic, athletic and cultural gathering of women who struggle, in which our comrades from the Women Group against Patriarchy of A.P.O. participated) was for all of us an alive and invaluable experience, which gave us a variety of pictures, movement’s culture and self-organization. The whole experience inspired our struggles. Afterwards, we decided to share our experience and spread the message of the meeting of people’s resistance, through the organization of public called discussions. At the same time, though, our will to co-exist again with you, continues to grow. Unfortunately, that’s not possible to happen so soon, consider the circumstances.
Instead of that, we send our salute from the streets and our struggles, while we get inspired from your words and actions. We stand in solidarity with you, at your nonnegotiable, unceasing and consistent struggle since 25 years. Through resistance and revolt against exploitation and oppression and with the build-up of autonomy, the message of your struggle gets extremely current, wider and deeper.
We are passing through a period, in which the political/economic system is getting bankrupted political, ideologically and morally. It has no more promises to give than wars, exclusions and misery to the oppressed. At the same time it fortifies itself against the expression of a general social dislike, either globally or locally. It intensifies oppression against society and escalates repression of political, social and class struggles that give the people from below. So now, more than any other time, we have to say to our comrades that nothing is finished, that no oppressed person is alone as there is resistance and struggle. We must take our lives back; we must take the responsibility to set our present and our future. We shall meet on top of the rubbles of the world of power, of state and capitalism. We shall meet through the struggles to build a new emancipated society, based on dignity, justice, freedom and solidarity.
Comradely, from the struggling streets in Greece
Anarchist Political Organization | Federation of Collectives
* Information about A.P.O. can be found in our website, HERE.
* You can see HERE, the brochure we published which includes our statement at the 1st international meeting of women who struggle, in Morelia. Also, the brochure includes your statements from the beginning and the closure of it.
* You can see HERE, the correspondence report from the meeting and protestation text about the deportation of two of our comrades from the Mexican state.
Ο αλβανός εργάτης γης Petrit Zifle δολοφονήθηκε από τον χρυσαυγίτη Δ. Κουρή στη Λευκίμμη Κέρκυρας το ξημέρωμα της 26ης Νοέμβρη 2018. Πυροβολήθηκε εκδικητικά με καραμπίνα ενώ περπατούσε στο δρόμο, γιατί νωρίτερα υπερασπίστηκε τη θέση και την αξιοπρέπειά του ως μετανάστης εργάτης απέναντι στην ρατσιστική και εθνικιστική επιθετικότητα του συγκεκριμένου ναζιστή.
ΔΕΝ ΞΕΧΝΑΜΕ – ΔΕΝ ΣΥΓΧΩΡΟΥΜΕ
Αυτή η δολοφονία έρχεται ως συνέχεια σειράς δολοφονικών επιθέσεων που έχουν πραγματοποιήσει οι φασίστες σε αγωνιστές, μετανάστες και πρόσφυγες τα τελευταία χρόνια, στοιχισμένοι ως παρακρατικοί λακέδες πίσω από τις κεντρικές κρατικές στοχεύσεις. Είναι απότοκο της συστηματικής κρατικής προπαγάνδας που αναπτύσσεται όλη την τελευταία περίοδο, έχοντας ως αφορμή την ανακίνηση του μακεδονικού ζητήματος και συντηρείται με αμείωτη ένταση αξιοποιώντας επιπλέον κάθε αφορμή, όπως την περίπτωση του εθνικιστή Κατσίφα. Απότοκο της συστηματικής καλλιέργειας της μισαλλοδοξίας, του εθνικισμού και του ρατσισμού. Της ανάσυρσης και διέγερσης των πιο αντιδραστικών, κανιβαλικών και σκοτεινών κοινωνικών αντανακλαστικών. Της νομιμοποίησης και αποθράσυνσης στο δημόσιο χώρο των φασιστών και ναζιστών, των πλέον αξιοποιήσιμων από το σύστημα και αυθεντικών εκφραστών αυτών των ιδεολογημάτων.
Η στοχοποίηση και δολοφονία του μετανάστη εργάτη απορρέει από το ίδιο το κράτος και απευθύνεται πολύ ευρύτερα, στο σύνολο των αγωνιζόμενων, των εκμεταλλευόμενων, των καταπιεσμένων και των αντιστάσεών τους. Αποτελεί μέρος της διαρκούς επιχείρησης συγκρότησης ενός αντεπαναστατικού φασιστικού πόλου στο δρόμο, στην υπηρεσία του καθεστώτος, ως κρίσιμου παράγοντα για την απρόσκοπτη επιβολή των όρων λεηλασίας της κοινωνίας και της φύσης και την επιβίωση του πολιτικοοικονομικού συστήματος που βρίσκεται σε βαθειά και συνολική κρίση.
Επιπλέον, στην παρούσα πολιτική συγκυρία, το καθεστώς αξιοποιεί την “αριστερή” πολιτική διαχείριση προωθώντας παράλληλα με το χτύπημα, την ενσωμάτωση και τον παροπλισμό των κοινωνικών και ταξικών αντιστάσεων, τον συγχρωτισμό της διάχυτης αντικυβερνητικής κοινωνικής αγανάκτησης με τη φασιστική ρητορική του εθνικισμού, του ρατσισμού, της μισαλλοδοξίας και της ασφάλειας, προσβλέποντας στο άπλωμα της επιρροής της. Την ίδια στιγμή που η κυβερνώσα αριστερά, ως η άλλη όψη του σύγχρονου κρατικού ολοκληρωτισμού, απονοηματοδοτεί, ευτελίζει και διασύρει τις πανανθρώπινες αξίες της αλληλεγγύης, του ανθρωπισμού και της ισότητας.
Ωστόσο, ενάντια σε αυτήν τη συνθήκη, στις κρατικές και παρακρατικές επιθέσεις, στις δολοφονίες του Πετρίτ, του Ζακ, του Σαχζάντ, του Παύλου και στην συνολική επιχείρηση επιστράτευσης του εθνικιστικού και φασιστικού εσμού, υψώνονται αναχώματα τόσο από αναρχικούς όσο και από πλήθος άλλων αγωνιστών της βάσης. Όπως οι αντιφασιστικές διαδηλώσεις που πραγματοποιήθηκαν στη πόλη της Κέρκυρας και στη Λευκίμμη, τα αντιεθνικιστικά μπλόκα στη Θεσ/νίκη και στην Αθήνα πέρυσι, οι δεκάδες κινητοποιήσεις πρόσφατα ενάντια στη διάχυση του εθνικισμού στα σχολεία, οι καθημερινές μάχες που δίνει ο κόσμος του αγώνα σε κάθε πεδίο της κοινωνικής και ταξικής καταπίεσης και εκμετάλλευσης. Μικρές και μεγάλες μάχες για τη ζωή και την αξιοπρέπεια που κρατούν ανοιχτό το δρόμο για τη διεθνιστική κοινωνική και ταξική αντεπίθεση στον χρεοκοπημένο κόσμο της κρατικής και καπιταλιστικής βαρβαρότητας.
ΝΑ ΤΣΑΚΙΣΟΥΜΕ ΤΟΝ ΦΑΣΙΣΜΟ ΚΑΙ ΤΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΠΟΥ ΤΟΝ ΓΕΝΝΑ
ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟ ΚΡΑΤΟΣ, ΤΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ, ΤΟΝ ΕΘΝΙΚΙΣΜΟ, ΤΟΝ ΦΑΣΙΣΜΟ ΚΑΙ ΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ ΝΑ ΑΝΤΙΤΑΞΟΥΜΕ ΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΗΝ ΑΝΑΡΧΙΑ ΚΑΙ ΤΟΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΚΟ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟ
Αναρχική Πολιτική Οργάνωση | Ομοσπονδία Συλλογικοτήτων
Πέθανε, στις 24 Δεκέμβρη, στα 91 του χρόνια ο ελευθεριακός ιστορικός και αγωνιστής, Οσβάλντο Μπάγιερ. Γεννήθηκε στο Μπουενος Άιρες, το 1927. Το 1974 εξορίστηκε από την Αργεντινή στη Γερμανία και το έργο του για την εξέγερση -και τη σφαγή από τον αργεντίνικο στρατό- των απεργών εργατών γης στην Παταγονία το 1920, απαγορεύτηκε. Επέστρεψε το 1983 όπου έζησε μέχρι το θάνατό του.
Με το έργο του φώτισε σημαντικές στιγμές της κοινωνικής πάλης όπου ο αναρχισμός είχε μεγάλο αντίκτυπο…
Βιβλία του μεταφρασμένα στα ελληνικά:
Η εξέγερση στην Παταγονία (κουκκίδα)
Οι αναρχικοί απαλλοτριωτές (ελεύθερος τύπος)
Προς την απόλυτη ελευθερία με ένα 45άρι κολτ (διάδοση)
“Eπέλεξα τον αναρχισμό για να σωθεί από τη λήθη, δεδομένου ότι οι περονιστές είχαν αποκρύψει την ιστορία του εργατικού κινήματος πριν από το 1945. Για πολλά χρόνια οι άνθρωποι πίστευαν ότι ο συνδικαλισμός και η πάλη των εργαζομένων γεννήθηκαν με τον Περόν, πράγμα που δεν ισχύει.
Ο Τρότσκι είπε κάποτε ότι αν δεν υπήρχαν οι αναρχικοί θα έπρεπε να τους εφεύρουμε, γιατί έχουν κάνει πολύ καλό στην ανθρωπότητα με την αταλάντευτη αντίσταση τους. Αποδείχθηκε πως είχαν μια γραμμή που δεν εγκατέλειψαν ποτέ, γεγονός που σε αυτή ή σε οποιαδήποτε άλλη ιστορική στιγμή περιλαμβάνει πολλές θυσίες.
Ο αναρχικός ξέρει ότι δεν θα πάρει ποτέ πολιτική θέση, ούτε ένα γραφείο της Συνδικαλιστικής Ένωσης. Ήταν και είναι μια ιδεολογία στην υπηρεσία της κοινωνίας, και όχι για να κατέχει κανείς υψηλές θέσεις. Είναι αυτές οι χειρονομίες που κάνουν ορατή την επιθυμία τους για μια ζωή με αξιοπρέπεια για όλη την ανθρωπότητα.
Αυτό με ελκύει πολύ, γι ‘ αυτό τους έχω ακολουθήσει ως άνθρωπος και ως εκ ιστορικός, χωρίς, ωστόσο, αυτό να τους απαλλάσσει από την κριτική μου. Νομίζω ότι το κίνημα πρέπει να ξεπεράσει ορισμένες απόλυτες σκέψεις, αν δεν θέλει να πέσει στο σεχταρισμό. Πρέπει να το παλέψουμε αυτό: για χάρη του αναρχισμού, ο αναρχικός πρέπει να είναι τα πάντα, εκτός από σχισματικός”.
Osvaldo Bayer, 2013
Στις 14 Νοέμβρη 2018, δολοφονήθηκε ο 24χρονος αγωνιστής Μαπούτσε Καμίλο Κατριγιάνκα, κατά τη διάρκεια αστυνομικής επιχείρησης της χιλιανής αστυνομίας και συγκεκριμένα της ειδικής μονάδας –εκπαιδευμένης στην Κολομβία- Commando Jungla, ενώ γυρνούσε με το τρακτέρ από τη δουλειά του στην κοινότητα Temucuicui κοντά στη πόλη Ercilla της Αραουκανίας. Η δολοφονία του συνοδεύτηκε από μια συνήθη εκστρατεία προπαγάνδας μίσους και ρατσισμού εναντίον των Μαπούτσε, με τα ΜΜΕ να αναπαράγουν την επίσημη εκδοχή των κρατικών αρχών, πως «ο θάνατός του προήλθε από ανταλλαγή πυρών κατά τη διάρκεια νομότυπου ελέγχου που έκανε η αστυνομία στο πλαίσιο έρευνας για κλοπή οχήματος».
Ο Καμίλο Κατριγιάνκα, εγγονός του γνωστού ηγέτη (lonko) των Μαπούτσε Xουάν Κατριγιάνκα, ήταν μέλος της κοινότητας Temucuicui, έδαφος το οποίο επανακτήθηκε από τους Μαπούτσε πριν από 15 χρόνια. Ήταν αγωνιστής που συμμετείχε από μικρός σε κινητοποιήσεις για την επανάκτηση της κλεμμένης τους γης, καθώς και στο φοιτητικό κίνημα στην πόλη Ercilla. Μετά τη δολοφονία του, μέλη της κοινότητας μίλησαν για την στρατιωτικοποίηση της περιοχής τους από την περίοδο που επανακατέλαβαν την κοινότητα, αλλά και την αύξηση του ελέγχου με ελικόπτερα, μπλόκα στους δρόμους και την εμφάνιση της ειδικής αστυνομίας Commando Jungla το τελευταίο διάστημα. Αυτό που περιγράφουν ότι επικρατούσε στην περιοχή δέκα μέρες πριν τη δολοφονία είναι μια κατάσταση συνεχούς πολιορκίας, με τις αστυνομικές δυνάμεις να εισβάλλουν στην κοινότητα τέσσερις φορές.
Τα τελευταία 15 χρόνια πολλοί αγωνιστές Μαπούτσε έχουν δολοφονηθεί κατά τη διάρκεια μαχητικών κινητοποιήσεων για την επανάκτηση των ιστορικών τους εδαφών που σήμερα κατέχονται από το κράτος και ιδιωτικές εταιρείες, κυρίως υλοτομίας και ενέργειας. Ο 16χρονος Alex Lemun της κοινότητας Montutui Mapu, σε επανάκτηση γης που κατέχει η εταιρεία δασοκομίας Forestal Mininco το 2002, ο 17χρονος Zenon Diaz Necul, σε μπλοκάρισμα δρόμου όταν χτυπήθηκε από όχημα οπλισμένων φρουρών της ίδιας εταιρείας το 2005, ο 24χρονος Matias Catrileo το 2008 και ο 23χρονος Jaime Mendoza Collia το 2009 σε δράσεις για επανάκτηση εδαφών, όλοι τους νεαροί weichafe (πολεμιστές στην γλώσσα των Μαπούτσε) που έχασαν τη ζωή τους στον αγώνα για την υπεράσπιση της γης και της κουλτούρας τους.
Αυτός ο αδιάκοπος και μαχητικός αγώνας για τη γη και την ελευθερία, έχει φέρει τους ινδιάνους Μαπούτσε αντιμέτωπους με μια ευρεία κατασταλτική-τρομοκρατική εκστρατεία, που εξαπολύεται από το χιλιανό κράτος με εισβολές στις κοινότητες, δολοφονίες, απαγωγές-εξαφανίσεις, φυλακίσεις και διώξεις με βάση τον αντιτρομοκρατικό νόμο (που ισχύει από την περίοδο της δικτατορίας του Πινοσέτ), και παράλληλα αντιμέτωπους με μια πρωτοφανή εκστρατεία συκοφάντησης, περιθωριοποίησης και ποινικοποίησης του αγώνα τους και των ίδιων ως λαού. Δεκάδες πολιτικοί κρατούμενοι βρίσκονται μέχρι σήμερα στις φυλακές γιατί προέβαλαν αντίσταση στα λεηλατικά σχέδια του κράτους και των εταιρειών.
Μιλώντας για την πιο πρόσφατη ιστορία αυτών των αγώνων, αυτό που συνέβη στη Χιλή από τη δεκαετία του ‘70 μέχρι σήμερα, είναι η σταδιακή πώληση των κλεμμένων εδαφών των ιθαγενών Μαπούτσε, τα οποία από τα τέλη του 19ου αιώνα βρίσκονται υπό την κατοχή του κράτους της Χιλής, σε ιδιωτικές εταιρείες. Με διατάγματα του δικτατορικού καθεστώτος έγιναν περισσότερες από 400 ιδιωτικοποιήσεις κρατικών εταιρειών, με τρεις από αυτές –οι κολοσσοί στον τομέα της υλοτομίας Mininco, Arauco και CMPC- να πρωτοστατούν στην εκμετάλλευση της γης των Μαπούτσε, κατέχοντας περισσότερα από 2,8 εκατομμύρια εκτάρια του εδάφους της Χιλής που σήμερα καλύπτονται από δάση πεύκου και ευκάλυπτου, καταστρέφοντας την φυσική βλάστηση της προγονικής περιοχής. Αποτέλεσμα της μονοκαλλιέργειας είναι η σταδιακή εξάντληση των υδάτινων φυσικών πόρων και η έλλειψη κατά συνέπεια πόσιμου νερού για τους Μαπούτσε που κατοικούν στην περιοχή. Επιπλέον, για να προστατευτούν τα συμφέροντα της εταιρείας και να αποτραπούν καταλήψεις γης από τους Μαπούτσε, χιλιόμετρα δασικών εκτάσεων φυλάσσονται από καραμπινιέρους και στρατιωτικά τανκς.
Αλλά και από τις αρχές τις δεκαετίας του ’90 και έκτοτε, διαδοχικά όλες οι δημοκρατικά εκλεγμένες κυβερνήσεις συνέχισαν τον ανελέητο πόλεμο σε βάρος των Μαπούτσε, με στρατιωτικοποίηση των περιοχών τους και συνέχιση της κερδοσκοπικής τους εκμετάλλευσης από τις προαναφερόμενες δασικές εταιρείες, αλλά και από άλλες στον τομέα της ενέργειας, όπως η ισπανική Endesa, υπεύθυνη για την κατασκευή του μεγαλύτερου υδροηλεκτρικού φράγματος της Χιλής και τη δημιουργία της τεχνητής λίμνης Ralko σε ιερά εδάφη Μαπούτσε, καθώς και εταιρείες εξόρυξης μεταλλευμάτων και πετρελαίου, οικοτουρισμού κ.α.
Παρόμοια κατάσταση πολέμου αντιμετωπίζουν οι Μαπούτσε και στην άλλη πλευρά της οροσειράς των Άνδεων, από το αργεντίνικο κράτος και τις εκεί ιδιωτικές εταιρείες. Χαρακτηριστικά παραδείγματα αποτελούν η πολυεθνική Pioneer Natural Resources, που έχει στήσει 400 πετρελαιοπηγές σε ινδιάνικες περιοχές, μολύνοντας τη γη και το νερό, και η Benneton που κατέχει περισσότερα από 900.000 εκτάρια σε όλη τη χώρα, ένα τρίτο των οποίων βρίσκονται στην επαρχία Chubut. Οι αγωνιζόμενοι Μαπούτσε και όσοι επίσης στέκονται αλληλέγγυοι στον αγώνα τους στοχοποιούνται από το αργεντίνικο κράτος χαρακτηριζόμενοι ως «τρομοκράτες»- στο πλαίσιο του κατασταλτικού «σχεδίου RAM» εκπονημένο από το υπουργείο εθνικής ασφάλειας- με σκοπό την κοινωνική τους απομόνωση και την καταστολή των αντιστάσεών τους. Τον Οκτώβρη του 2017, βρέθηκε σε ποτάμι της Παταγονίας νεκρός ο αναρχικός Santiago Maldonado, που απήχθη και δολοφονήθηκε από την αστυνομία τον Αύγουστο του ίδιου χρόνου, σε κινητοποιήσεις στην επαρχία Chubut ενάντια στην κατοχή της ινδιάνικης γης από την Benetton, ενώ την ημέρα της κηδείας του, η αργεντίνικη αστυνομία πραγματοποίησε επιχείρηση σε περιοχή των Μαπούτσε με σκοπό τη βίαιη απομάκρυνσή τους, η οποία είχε σαν αποτέλεσμα τη δολοφονία του νεαρού Μαπούτσε Rafael Nahuel.
Οι Μαπούτσε (Άνθρωποι της Γης, όπως σημαίνει το όνομά τους στη γλώσσα τους) έχουν μια μακραίωνη ιστορία αντίστασης, ξεσηκωμών και εξεγέρσεων απέναντι στους κατακτητές τους. Από την περίοδο της αποικιοκρατίας τον 16ο αιώνα και τις αιμοσταγείς στρατιωτικές επιχειρήσεις «Ειρήνευση της Αραουκανίας» και «Κατάκτηση της Ερήμου» από το χιλιανό και αργεντίνικο κράτους αντίστοιχα στα τέλη του 19ου αι., σφαγές που άφησαν πίσω τους χιλιάδες νεκρούς ινδιάνους και εκατοντάδες χιλιάδες ξεριζωμένους από τη γη τους, μέχρι τους σύγχρονους κονκισταδόρες του 20ου και 21ου αιώνα, στόχος δεν ήταν μόνο η εκμετάλλευση της γης για την παραγωγή κέρδους. Στόχος ήταν πάντα και παραμένει η ολοκληρωτική υποταγή των Μαπούτσε, είτε με τη φυσική βία, την καταστολή και την επιβολή, είτε με την αφομοίωσή τους. Η υφαρπαγή της γης τους από τότε ως το σήμερα συνοδεύεται από μια βίαιη διαδικασία που σημαίνει τον εκτοπισμό τους και την αναγκαστική μετεγκατάσταση είτε σε ρεζέρβες ελεγχόμενες από το κράτος είτε στις πόλεις, με αποτέλεσμα να χάνουν την δυνατότητά τους να διατηρούν την ταυτότητά, τον πολιτισμό, την κοινωνική τους οργάνωση και τον παραδοσιακό κοινοτικό τρόπο ζωής τους, που είναι όπως και για όλους τους ιθαγενείς λαούς άρρηκτα συνδεδεμένος με τη γη. Η εξόντωσή τους ως λαού είναι που προσπαθούν αιώνες τώρα να πετύχουν οι κατακτητές τους και απέναντι σε αυτό στέκονται με σθένος, αξιοπρέπεια και μαχητικότητα οι Μαπούτσε, ένας λαός που ποτέ δεν υποτάχθηκε.
Οι αγώνες των ινδιάνων Μαπούτσε είναι κομμάτι ενός ψηφιδωτού αγώνων των ιθαγενών λαών, σε βορρά και νότο της αμερικάνικης ηπείρου, για τη γη, την αυτοδιάθεση, την αξιοπρέπεια και την ελευθερία. Αγώνες που εμπνέουν τις κοινωνικές και ταξικές μάχες που δίνουν οι εκμεταλλευόμενοι και καταπιεσμένοι σε κάθε γωνιά της γης ενάντια στα αντικοινωνικά σχέδια κράτους και αφεντικών που λεηλατούν τη φύση και τις κοινωνίες. Αγώνες που ανανεώνουν το όραμά μας και χαράζουν τον δρόμο για έναν κόσμο δικαιοσύνης, ισότητας, ελευθερίας.
Σύντροφοι και συντρόφισσες από το κατειλημμένο έδαφος της Λέλας Καραγιάννη 37
– Δεκέμβρης 2018
Από τις 12:00 στην πλατεία Γεωργίου υπήρχε καλεσμένη συγκέντρωση από το patras pride & τους blender patras, την πρωτοβουλίας γυναικών ενάντια στην πατριαρχία, πρωτοβουλίας αναρχικών και της κίνησης “απελάστε το ρατσισμό”.
Περίπου 200 άτομα πλαισίωσαν τα μπλοκ στην πορεία που ακολούθησε φωνάζοντας πλήθος συνθημάτων.
Ως πρωτοβουλία γυναικών ενάντια στην πατριαρχία, πορευτήκαμε με πανό που έγραφε «Καμία αυταπάτη για τον κόσμο της πατριαρχίας, του κράτους και του καπιταλισμού – Αγώνες γυναικών για τη χειραφέτηση και την ελευθερία», μοιράζοντας σχετικό κείμενο. Κατά τη διάρκεια της πορείας φωνάζονταν συνθήματα όπως: «Ενάντια σε κράτος και πατριαρχία, για τη χειραφέτηση και την αναρχία», «Γυναικείοι αγώνες επαναστατικοί, για τη χειραφέτηση σε ολόκληρη τη γη», «Η έμφυλη βία της αστυνομίας, κρύβει τον “φεμινισμό” της κυριαρχίας», «Από το Μεξικό μέχρι την Τουρκία, αγώνες γυναικών για την ελευθερία», «Πρόσφυγες εργάτριες της γης οι κολασμένες το δίκιο το έχουν οι εξεγερμένες», «Η αλληλεγγύη όπλο των γυναικών πόλεμος στον πόλεμο των αφεντικών».
… Η υπόθεση αυτή δεν αποτελεί ένα μεμονωμένο γεγονός. Ανήκει στο ευρύτερο πλαίσιο έντασης της έμφυλης βίας και του σεξισμού. Δηλαδή, όλων εκείνων των αντιλήψεων, οι οποίες υποβιβάζουν τη γυναίκα σε αντικείμενο προς χρήση, με το βιασμό, να αποτελεί την αγριότερη έκφραση κυριαρχίας του άντρα πάνω στη γυναίκα.
…Αντιλήψεις, που δεν παράγονται αυθόρμητα από αυτούς που ανήκουν στον πάτο της κοινωνικής και ταξικής πυραμίδας, αλλά αντίθετα, καλλιεργούνται και διαχέονται, από αυτούς που ανήκουν στα ανώτερα στρώματα αυτού του κόσμου. Δηλαδή, από την κυριαρχία, αποτελώντας προϊόντα της οργανωμένης επιχείρησης εκφα-σισμού της κοινωνίας. Μια επιχείρηση, που έχει ως αποτέλεσμα, την αφύπνιση των πιο συντηρητικών κοινωνικών αντανακλαστικών, όπως συνέβη με τη δολοφονία και το λιντσάρισμα του οροθετικού, ακτιβιστή της ΛΟΑΤΚΙ κοινότητας Ζακ/Zackie Oh, καθώς και με τη δολοφονία του εργάτη γης Petrit Zifle από φασίστα, στην Κέρκυρα…
…Για εμάς, ο αγώνας των γυναικών για την απελευθέρωσή τους από τα δεσµά της πατριαρχίας, αποτελεί αναπόσπαστο κοµµάτι του αγώνα για το γκρέμισµα της κρατικής και καπιταλιστικής επιβολής. Αναγνωρίζοντας, πως η ελευθερία ούτε χαρίζεται, ούτε παραχωρείται, αλλά κατακτιέται μέσα από τους ίδιους τους αγώνες, επιλέγουμε να οργανωθούμε και να συλλογικοποιηθούμε -ως γυναίκες και ως αναρχικές- και να αγωνιστούμε όλες μαζί, με τους εργάτες, τους ανέργους, τους φοιτητές, τους μαθητές, τα ΛΟΑΤΚΙ άτομα, να ενώσουμε τις φωνές και τη δράση μας απέναντι στους καθημερινούς μας δυνάστες, σε όλο τον κόσμο, με όραμα μια κοινωνία ισότητας, αξιοπρέπειας, ελευθερίας και αλληλεγγύης. Γιατί, η εξάλειψη της έμφυλης βίας, περνάει μέσα από την εξάλειψη του σάπιου κόσμου της πατριαρχίας, του κράτους και του κεφαλαίου και την οικοδόμηση αυτού της γυναικείας χειραφέτησης, της κοινωνικής αυτοδιεύθυνσης και της αναρχίας.
ΚΑΜΙΑ ΑΥΤΑΠΑΤΗ ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΤΗΣ ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΑΣ, ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΥ
ΔΙΕΘΝΙΣΤΙΚΟΙ ΚΑΙ ΤΑΞΙΚΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΓΥΝΑΙΚΩΝ ΓΙΑ ΤΗ ΧΕΙΡΑΦΕΤΗΣΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ, ΓΙΑ ΖΩΗ ΚΑΙ ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ
περισσότερα ΕΔΩ
πρωτοβουλία γυναικών ενάντια στην πατριαρχία
enantiastinpatriarxia@gmail.com
Μέχρι σήμερα, 49 χρόνια μετά, κρατάμε ζωντανή την αλήθεια απέναντι στα ψέμματα του κράτους.
Ο Πινέλι δολοφονήθηκε. Ο Βαλπρέντα είναι αθώος. Η σφαγή είναι του κράτους. Κατηγορούνται οι αναρχικοί για να γλυτώσουν οι φασίστες.
Περισσότερα για τη σφαγή της Πιάτσα Φοντάνα μπορείτε να βρείτε στην ειδική έκδοση “Πιάτσα Φοντάνα (1969), Σκάλα (1978), Μαρφίν (2010): Η πολιτική σκευωρία ως κρατική στρατηγική για την καταστολή του αναρχικού κινήματος”
Ως ομάδα ενάντια στην πατριαρχία, συμμετείχαμε στις κινητοποιήσεις σε Αθήνα, Πάτρα και Θεσσαλονίκη με αφορμή την “ημέρα για την εξάλειψη της βίας κατά των γυναικών”. Η καθεστωτική καθιέρωση ημερών, σαν την 25η Νοέμβρη, αποτελεί για εμάς άλλη μια προσπάθεια να διαστρεβλωθεί η υπόθεση της γυναικείας χειραφέτησης. Οι ίδιοι θεσμοί και οι μηχανισμοί τους, που καλλιεργούν, επιβάλουν και συντηρούν την έμφυλη βία, παρουσιάζονται σήμερα, ως οι υπέρμαχοι της εξάλειψής της. Είναι οι ίδιοι μηχανισμοί, που αθωώνουν βιαστές, που καταδικάζουν τις γυναίκες που αντιστέκονται στο βιαστή τους, που διαπομπεύουν και κρατούν έγκλειστες οροθετικές γυναίκες, που απολύουν εγκύους, που διαμορφώνουν ένα ειδικό καθεστώς εκμετάλλευσης των γυναικών στους χώρους δουλειάς, που καταστέλλουν και επιτίθενται με αγριότητα στις αγωνιζόμενες γυναίκες, οι οποίες ορθώνουν ανάστημα απέναντι στην αδικία και στην εκμετάλλευση, που στοιβάζουν και κρατούν έγκλειστες χιλιάδες μετανάστριες στα στρατόπεδα συγκέντρωσης σε άθλιες συνθήκες, που εδραιώνουν ένα διεθνές σκλαβοπάζαρο καταναγκαστικής πορνείας γυναικών και παιδιών με τα κυκλώματα trafficking, που αθωώνουν όσους τα διευθύνουν -όπως στη περίπτωση του ιδιοκτήτη της επιχείρησης «Χωριάτικο»-, που λιντσάρουν τον οροθετικό ακτιβιστή της ΛΟΑΤΚΙ κοινότητας Ζακ Κωστόπουλο/Zackie Oh και που τελικά το μόνο που κάνουν είναι να προωθούν τη βία του ισχυρού απέναντι στον αδύναμο, αυτού δηλαδή που βρίσκεται στη βάση της κοινωνικής και ταξικής πυραμίδας.
Στις 24 Νοέμβρη στην Αθήνα, συμμετείχαμε στην πορεία κατά της έμφυλης βίας με πανό «Ενάντια σε κράτος και πατριαρχία – για τη Χειραφέτηση και την Αναρχία» και πορευτήκαμε από κοινού με το πανό των αναρχικών συντροφισσών ενάντια στην πατριαρχία «Η έμφυλη βία είναι καθεστώς όσο υπάρχει κράτος και καπιταλισμός». Στη συγκέντρωση της Καπνικαρέας, δηλαδή πριν ξεκινήσει η πορεία, φωνάχτηκαν συνθήματα έξω από τον φούρνο «Αττικά» -θυγατρική του «Χωριάτικου»- ιδιοκτησίας του επιχειρηματία Γιαννακόπουλου, υπεύθυνου για δουλεμπόριο γυναικών: «Αττικά – Χωριάτικο δεν είναι αρτοποιεία, κρύβουνε το trafficking, τη σύγχρονη δουλεία». Στην πορεία φωνάζονταν συνθήματα όπως: «Η έμφυλη βία της αστυνομίας δείχνει τον “φεμινισμό” της κυριαρχίας», «Από το Μεξικό μέχρι την Τουρκία αγώνες γυναικών για την ελευθερία», «Η ελευθερία δεν δίνεται με νόμους, με αγώνες απ’ τα κάτω κερδίζεται στους δρόμους», «Πρόσφυγες εργάτριες της γης οι κολασμένες, το δίκιο το έχουν οι εξεγερμένες», «Στην Ομόνοια δεν έγινε ληστεία, κράτος και αφεντικά κάναν δολοφονία». Το αναρχικό μπλοκ κατέληξε στην πλατεία Εξαρχείων, στη συγκέντρωση αλληλεγγύης στους συλληφθέντες της αντιφασιστικής μοτοπορείας.
Δυσήνιος Ίππος 