ΤΑΞΙΚΗ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΥΣ ΑΓΩΝΙΖΟΜΕΝΟΥΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΥΣ – ΝΙΚΗ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΤΟΥΣ

Το τελευταίο διάστημα, οι εκπαιδευτικοί βρίσκονται στο δρόμο, διεξάγοντας μια σειρά από μαζικές και μαχητικές κινητοποιήσεις, αντιτιθέμενοι στο προσοντολόγιο που επιχειρεί να περάσει η κυβέρνηση.  Αφορμή για τη μαζικοποίηση και το περαιτέρω ξεδίπλωμα των κινητοποιήσεων τους, ήταν οι δύο 24ωρες απεργίες (Παρασκευή και Δευτέρα) στην πρωτοβάθμια και στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση. Στο διάστημα των απεργιών πραγματοποιήθηκαν μαζικές διαδηλώσεις σε μια σειρά από πόλεις, καταλήψεις σε περιφέρειες, συγκρούσεις με τα ΜΑΤ, παρέμβαση στο κεντρικό δελτίο ειδήσεων της ΕΡΤ και κατάληψη της Πρυτανείας στα Προπύλαια. Κατάληψη η οποία συνεχίζει να υπάρχει ως ένα κέντρο αγώνα των αγωνιζόμενων εκπαιδευτικών, των φοιτητών και των αλληλέγγυων.

Μετά από αρκετά χρόνια στον «πάγο», μέσα σε συνθήκες κινηματικής νηνεμίας και παρά τη συνεχή υπονόμευση από τις ξεπουλημένες γραφειοκρατικές ηγεσίες των ΟΛΜΕ και ΔΟΕ, οι εκπαιδευτικοί διεξάγουν έναν μαζικό και μαχητικό αγώνα, πιάνοντας το νήμα των παλιότερων αγώνων και δείχνοντας ότι υπάρχει και άλλος δρόμος, πέρα από την υποταγή στους κρατικούς σχεδιασμούς. Κατά τη διάρκεια των κινητοποιήσεων, οι εκπαιδευτικοί έχουν έρθει αντιμέτωποι με τις δυνάμεις καταστολής, με ξυλοδαρμούς, χημικά και δακρυγόνα. Άλλωστε, οι εξουσιαστές δεν έχουν να «υποσχεθούν» τίποτα παραπάνω από περισσότερη καταστολή και εξαθλίωση. Continue reading “ΤΑΞΙΚΗ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΥΣ ΑΓΩΝΙΖΟΜΕΝΟΥΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΥΣ” →

ΤΑΞΙΚΗ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΥΣ ΑΓΩΝΙΖΟΜΕΝΟΥΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΥΣ

ΝΙΚΗ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΤΟΥΣ!

Ο αγώνας των εκπαιδευτικών για την απόσυρση του προσοντολογίου
και για μαζικούς διορισμούς είναι και δικός μας αγώνας

Καμιά αυταπάτη για τις ξεπουλημένες συνδικαλιστικές ηγεσίες

Απέναντι στην καταστολή… η αντίσταση και το πείσμα του αγώνα!

Συνελέυσεις, απεργιακές επιτροπές, καταλήψεις και συγκρούσεις.
Οι νόμοι και τα διατάγματα καταργούνται στα οδοφράγματα!

Ακηδεμόνευτοι – οργανωμένοι στη βάση κοινωνικοί-ταξικοί αγώνες

για την ανατροπή του καπιταλισμού και του κράτους

αναρχική ομάδα “δυσήνιος ίππος” / μέλος της Α.Π.Ο.

ΑΓΩΝΑΣ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΙΔΙΩΤΙΚΟΠΟΙΗΣΗ ΤΗΣ ΣΙΤΙΣΗΣ

ΣΙΤΙΣΗ-ΣΤΕΓΑΣΗ-ΜΕΤΑΚΙΝΗΣΗ ΕΙΝΑΙ ΑΝΑΓΚΕΣ ΚΑΙ ΟΧΙ ΠΑΡΟΧΕΣ

ΟΥΤΕ ΒΗΜΑ ΠΙΣΩ ΣΤΙΣ ΑΝΑΓΚΕΣ ΜΑΣ

Μέσα στα Χριστούγεννα, κατά τη συνηθισμένη διαδικασία αποφάσεων σε «νεκρό» χρόνο, έτσι ώστε να διασφαλίζεται η όσο το δυνατόν μικρότερη εκδήλωση αντιστάσεων, παραδόθηκε εξ ολοκλήρου η σίτιση των φοιτητών σε εργολάβους. Το κράτος σε συνεργασία με το ΙΝΕΔΙΒΙΜ και τις πρυτανείες παραδίδουν τη σίτιση σε ιδιώτες σε μια σειρά από φοιτητικές λέσχες πανελλαδικά . Μέχρι την διενέργεια διαγωνισμού έτσι ώστε να αποφασιστεί ποια εταιρεία θα αναλάβει τη σίτιση, οι λέσχες θα λειτουργούν με απευθείας ανάθεση σε μια εταιρεία. Ανάθεση η οποία έχει ξεκινήσει από τις 8/1 και θα ανανεώνεται κάθε 2 μέρες.

Στο πλαίσιο της εκπαιδευτικής αναδιάρθρωσης που επιχειρείται τα τελευταία χρόνια στα πανεπιστημιακά ιδρύματα, μέσα από μια σειρά ρυθμίσεων, μεθοδεύσεων και νομοσχεδίων, με τελευταίο το νόμο Γαβρόγλου, εντείνεται η επίθεση από το κράτος και τις εκάστοτε κυβερνήσεις πάνω σε όλα τα κεκτημένα του φοιτητικού κινήματος. Συγκεκριμένα για τη σίτιση, ο νόμος Γαβρόγλου επιβαρύνει την κατάσταση που επικρατεί σήμερα στις εστίες με τις εργολαβίες, καθώς ισχυροποιεί το καθεστώς του οικονομικού αυτοδιοίκητου των Πανεπιστημίων.

Η ιδιωτικοποίηση της σίτισης στο Πανεπιστήμιο Πατρών αλλά και σε άλλα πανεπιστήμια (Θεσσαλονίκη, Ξάνθη) είναι ένα ακόμα χτύπημα πάνω στην ανάγκη μας για τη σίτιση. Ένα χτύπημα που δεν ήρθε κεραυνός εν αιθρία, αλλά αντίθετα αποτελεί ένα καλοσχεδιασμένο βήμα για την ολοκληρωτική απόσυρση του κράτους από τη φοιτητική μέριμνα που έχει ως αποτέλεσμα την ένταση των ταξικών φραγμών, τη μετακύλιση του κόστους φοίτησης στις πλάτες των φοιτητών και τη μετατροπή της φοιτητικής μέριμνας σε ανταποδοτική. Ό,τι πληρώνεις, παίρνεις δηλαδή. Όλα τίθενται υπό αίρεση, από τα συγγράμματα και τις μετακινήσεις μέχρι τη σίτιση και τη στέγαση. Continue reading “ΑΓΩΝΑΣ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΙΔΙΩΤΙΚΟΠΟΙΗΣΗ ΤΗΣ ΣΙΤΙΣΗΣ” →

ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΤΥΧΗΜΑΤΑ… ΕΙΝΑΙ ΕΡΓΟΔΟΤΙΚΕΣ ΔΟΛΟΦΟΝΙΕΣ

ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ Η ΕΞΑΙΡΕΣΗ, ΕΙΝΑΙ Ο ΚΑΝΟΝΑΣ

Το βράδυ της παραμονής πρωτοχρονιάς στα Χανιά ένας 27χρονος ντελιβεράς βρήκε τραγικό θάνατο την ώρα που εκτελούσε διανομή. Ακόμα ένα εργατικό «ατύχημα» που στοίχισε τη ζωή ενός εργαζόμενου προστέθηκε στη μεγάλη λίστα των θανατηφόρων «ατυχημάτων» που συνέβησαν τον τελευταίο χρόνο. Λίγες μέρες μετά, πριν προλάβει να μπει ο νέος χρόνος (9 Γενάρη), ένας ακόμη εργάτης σκοτώνεται, πέφτοντας από σκαλωσιά στο εργοτάξιο του υπό κατασκευή γηπέδου της «Δικέφαλος ΑΕ» (συμφερόντων Μελισσανίδη) στη Νέα Φιλαδέλφεια. Οι εργαζόμενοι, παρ’ όλες τις ακραίες καιρικές συνθήκες που επικρατούσαν εκείνη την ημέρα εξαναγκάστηκαν να δουλέψουν. Ο 55χρονος εργάτης δούλευε ως συγκολλητής στην εταιρεία Ερμωνάσσα που έχει αναλάβει την  κατασκευή του έργου που χρηματοδοτείται και από την περιφερειακή αρχή. Λίγους μήνες πριν την εργοδοτική αυτή δολοφονία, στον ίδιο χώρο, ένας οικοδόμος είχε τραυματιστεί, ενώ οι εργαζόμενοι προχώρησαν σε 24ωρη απεργία καταγγέλλοντας τις συνθήκες εργασίας. Στις 10 Γενάρη, ακόμη ένας εργαζόμενος βρίσκει τραγικό θάνατο, αυτή τη φορά σε ιχθυοκαλλιεργητική μονάδα του «ΝΗΡΕΑ» στο νησί Πεταλάς, κοντά στον Αστακό. Την ώρα που επικρατούσαν ακραίες καιρικές συνθήκες με πολύ δυνατό άνεμο και κύμα, η εταιρεία έστειλε τον εργαζόμενο στο πόστο του με αποτέλεσμα αυτός να πνιγεί. Και σε αυτό τον χώρο, οι εργαζόμενοι έχουν αναδείξει τις άθλιες και επικίνδυνες συνθήκες κάτω από τις οποίες εργάζονται.

Τα εργατικά «ατυχήματα», τα ελλιπή μέτρα ασφαλείας, η εργασία σε απάνθρωπες συνθήκες (πρόσφατα είδαμε ντελιβεράδες, οικοδόμους και άλλους εργαζόμενους να δουλεύουν μέσα στον πάγο και στο χιόνι), ο διαρκής εκβιασμός της ανεργίας με στρατιές ανέργων και υποαπασχολούμενων να ζουν σε συνθήκες ανέχειας και κοινωνικού αποκλεισμού, οι απολύσεις, η κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων, οι μειώσεις μισθών και συντάξεων, τα χαμηλά μεροκάματα και οι μισθοί πείνας, οι εξοντωτικές συνθήκες εργασίας και τα εξοντωτικά ωράρια, η κατάργηση της κυριακάτικης αργίας είναι οι παράγοντες που συνθέτουν τη σημερινή εργασιακή πραγματικότητα. Μια πραγματικότητα που συμπληρώνεται από την απροκάλυπτη καταπάτηση οποιουδήποτε εργατικού και κοινωνικού κεκτημένου και με την μανιώδη επίθεση σε οποιαδήποτε μορφή οργάνωσης και συνδικαλιστικής δράσης(όπως π.χ ο νέος νόμος για τις απεργίες, οι συλλήψεις και οι διώξεις των εργαζομένων που διεκδικούν τα δεδουλευμένα τους, ο ξυλοδαρμός εργαζομένων από τους μπράβους των αφεντικών  οι διώξεις των μελών σου Σωματείου Σερβιτόρων Μαγείρων, η απόλυση εργαζόμενου στα Vicko γιατί διεκδίκησε τα δεδουλευμένα του και η στοχοποίηση των εργαζομένων στα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς για τη δράση τους). Το μέλλον προδιαγράφεται ακόμα πιο σκληρό αν δεν αντισταθούμε μιας και η σημερινή πολιτική διαχείριση-σε πλήρη εναρμόνιση με τις υποδείξεις της αστικής τάξης, τον ντόπιων και διεθνών ελίτ και των υπερεθνικών μηχανισμών- οξύνει την επίθεση της στα κατώτερα κοινωνικά στρώματα με την προώθηση νέων αντικοινωνικών και αντεργατικών μέτρων, ισοπεδώνοντας κάθε κοινωνικό και ταξικό κεκτημένο, εγκαθιδρύοντας ένα σύγχρονο εργασιακό μεσαίωνα.

Στην τρέχουσα χρονική συγκυρία η κυβέρνηση πανηγυρίζει για την έξοδο από τα μνημόνια, για το πέρασμα στην περίοδο της ανάπτυξης, για την ανάκτηση της εθνικής κυριαρχίας και την επιστροφή στην «κανονικότητα» του κρατικού-καπιταλιστικού τρόπου οργάνωσης της ζωής. Τα παραπάνω εντάσσονται στην προσπάθεια της κυβέρνησης να παρουσιάσει το μέχρι τώρα έργο της ως επιτυχημένο, φιλολαϊκό και προοδευτικό απέναντι στη δεξιά και ακροδεξιά εναλλακτική, εμφανιζόμενη έτσι ως η μόνη εγγυήτρια δύναμη για την πορεία της χώρας.  Ωστόσο, στην πραγματικότητα, η “έξοδος’’ αυτή σηματοδοτεί την είσοδο σε ένα νέο γύρο αντικοινωνικής επίθεσης από την πλευρά του κράτους και των αφεντικών. «Ανάπτυξη» στην γλώσσα των εργαζομένων σημαίνει υπερενταντικοποιημένη εργασία, ελαστικά ωράρια, δουλειά χωρίς κανένα δικαίωμα και πολλές φορές «ατυχήματα» και θάνατο. Πλέον, τα μνημονιακά μέτρα των προηγούμενων ετών και οι εφαρμοστικοί τους νόμοι, αποτελούν πάγιους και διαρκείς νόμους του κράτους. Οι πολιτικές και οικονομικές ελίτ συνεχίζουν να διαφεντεύουν τη χώρα. Η συμφωνία τους με το ελληνικό κράτος για περαιτέρω όξυνση της κρατικής και καπιταλιστικής επίθεσης σε βάθος δεκαετιών, η συνέχιση της επιτροπείας από υπερεθνικούς μηχανισμούς και η προσήλωση στην ικανοποίηση υψηλών οικονομικών στόχων προμηνύουν το πέρασμα σε αυτή τη νέα φάση επικαιροποιημένης λεηλασίας και αφαίμαξης του κοινωνικού πλούτου, ολοένα και πιο βίαιης φτωχοποίησης της κοινωνικής βάσης και απρόσκοπτης καταστροφής του φυσικού κόσμου.

Απέναντι στη γενικευμένη τρομοκρατία και καταστολή, στις συνθήκες σκλαβιάς και εξαθλίωσης που επιβάλλουν το κράτος και τα αφεντικά στους χώρους δουλειάς, υπάρχει κι άλλος δρόμος. Ο δρόμος της οργάνωσης των εργαζομένων, της αντίστασης, της διεκδίκησης και του κοινωνικού-ταξικού αγώνα. Οι ίδιοι οι εργαζόμενοι, οι άνεργοι, οι νεολαίοι, ντόπιοι και μετανάστες, γνωρίζοντας τις πραγματικές μας ανάγκες, πρέπει να πάρουμε τη ζωή στα χέρια μας, να οργανωθούμε και να αγωνιστούμε, συλλογικά, αυτοοργανωμένα και αδιαμεσολάβητα, σε κάθε κοινωνικό και εργασιακό χώρο, στα σχολεία και τις σχολές, στους χώρους δουλειάς, στις γειτονιές και στους δρόμους. Με σωματεία βάσης και πρωτοβουλίες εργαζομένων να διαμορφώσουμε τον μαχητικό συνδικαλισμό της βάσης και να διεκδικήσουμε ότι μας ανήκει, μακριά από τις συνδικαλιστικές ελίτ οι οποίες έχουν συμπληρωματικό ρόλο ως προς την εργοδοσία.

Παρόλο που αυτή η επιλογή μπορεί να φαντάζει δύσκολη, ειδικά στις σημερινές συνθήκες, είναι η μόνη που μπορεί να δώσει προοπτική στους αγώνες μας και να τους κάνει νικηφόρους, σπάζοντας το ευρύτερο κλίμα της εργοδοτικής αυθαιρεσίας και ασυδοσίας. Να συνδέσουμε τους επιμέρους κοινωνικούς και ταξικούς αγώνες για μόνιμη και σταθερή εργασία, για καλύτερο μισθό και καλύτερες συνθήκες εργασίας, για πρόσβαση στα κοινωνικά αγαθά της στέγασης, της περίθαλψης, της εκπαίδευσης, για την υπεράσπιση εργατικών και κοινωνικών δικαιωμάτων, για την προστασία της φύσης, με το συνολικό και επίκαιρο κοινωνικό και πολιτικό αίτημα για ανατροπή του κόσμου της εξουσίας και τον ελευθεριακό μετασχηματισμό της κοινωνίας.

ΟΤΑΝ ΣΤΟΥΣ ΧΩΡΟΥΣ ΤΗΣ ΔΟΥΛΕΙΑΣ ΠΑΡΑΜΟΝΕΥΕΙ Ο ΘΑΝΑΤΟΣ… Η ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ – ΤΑΞΙΚΗ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΚΑΙ ΑΝΤΕΠΙΘΕΣΗ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΟΔΡΟΜΟΣ

ΝΑ ΜΗ ΖΗΣΟΥΜΕ ΣΑΝ ΔΟΥΛΟΙ! ΝΑ ΜΗ ΣΥΝΗΘΙΣΟΥΜΕ ΤΟ ΘΑΝΑΤΟ!

ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΚΑΙ ΑΓΩΝΑΣ ΜΕΣΑ ΚΙ ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΧΩΡΟΥΣ ΤΗΣ ΔΟΥΛΕΙΑΣ

 αναρχική ομάδα “Δυσήνιος Ίππος” / μέλος της Αναρχικής Πολιτικής Οργάνωσης – Ομοσπονδία Συλλογικοτήτων

Πάτρα, 13 Γενάρη 2019

13 Γενάρη 1894: Η αναρχική εξέγερση της Carrara

Η Lunigiana είναι μια γεωγραφική περιοχή της Ιταλίας που βρίσκεται μεταξύ Λιγουρίας και Τοσκάνης. Εκεί, τον Ιανουάριο του 1894 οι αναρχικοί συνέβαλαν καθοριστικά σε μια πραγματική λαϊκή εξέγερση εναντίον της εθνικής κυβέρνησης. Την εποχή εκείνη, όλη η περιοχή της Lunigiana, η περιοχή δηλαδή γύρω από την Carrara και το Apuane, χαρακτηριζόταν από έντονη εξόρυξη και εμπορία μαρμάρου, με αποτέλεσμα την μεγάλη συνάθροιση εργατών.

Η Carrara είναι μέχρι σήμερα μια διαρκής «εστία» του αναρχισμού στην Ιταλία, με αρκετές οργανώσεις να δραστηριοποιούνται στην πόλη. Οι αναρχικοί εργάτες στα λατομεία ήταν επίσης η κινητήρια δύναμη πίσω από την οργάνωση των εργατών και οι κύριοι πρωταγωνιστές της εξέγερσης της Lunigiana τον Ιανουάριο του 1894. Η πρώτη αναρχικη ομάδα της Ιταλίας δημιουργήθηκε στην Carrara το 1885, όταν αναρχικοί εργάτες βρέθηκαν εκεί, ως εξόριστοι από το Βέλγιο και την Ελβετία. Continue reading “13 Γενάρη 1894: Η αναρχική εξέγερση της Carrara” →