“Οι Ισραηλινοί ψοφάνε να κάνουν τους Παλαιστίνιους να παραδεχτούμε την ύπαρξη του Ισραήλ. Εγώ δεν την παραδέχομαι. Ναι, μπορούν να ελέγχουν, να σκοτώνουν,να καταστρέφουν, αλλά δεν υπάρχει και δεν θα υπάρξει ποτέ…”
Το αναρχικό κίνημα και τα γεγονότα του Haymarket.[1]
Γράφει ο Ορέστης Κ.
«Είμαστε τα πουλιά της επερχόμενης καταιγίδας»
August Spies
Ελάχιστα είναι πλέον τα σημάδια που θυμίζουν την πόλη που ύμνησε ο Carl Sandbergστη συλλογή του «Τα ποιήματα του Σικάγο» (1916): το σημερινό τοπίο προωθεί ένα διαφορετικό αρχιτεκτονικό αφήγημα που δεν αφήνει χώρο για τον ιδρώτα, τα φτυαρίσματα και τις βρισιές των εργατών και των μεταναστών που αντηχούσαν κατά την περίοδο που «η πόλη με τους φαρδιούς ώμους» μεσουρανούσε ως βιομηχανικό κέντρο. Απότοκος της ίδιας συνειδητής προσπάθειας να αποξεστούν από τη συλλογική μνήμη οι αγώνες της εργατικής τάξης για τη θέσπιση του οχταώρου ήταν και η μέχρι πρότινος απουσία από το δυτικό κέντροτης πόλης (West Loop)οποιασδήποτε αναφοράς στους πρωτοστάτες των αγώνων για την κατάργηση της μισθωτής σκλαβιάς: στη συμβολή των οδών Des Plaines και Randolph μπορεί πλέον κανείς να δει το μνημείο της Mary Brogger που εγκαταστάθηκε το 2004για να τιμήσει τη θυσία των πέντε αναρχικών και των υπολοίπων θυμάτων της κτηνωδίας που διέπραξε η αστυνομία του Σικάγο έναντι των συγκεντρωμένων εργατών την 4η Μαΐου του 1886. Η θυσία αυτή σε καμία περίπτωση δεν εκλήφθηκε ως τέτοια την περίοδο που έλαβαν χώρα τα γεγονότα: αντιθέτως, τρία μόλις χρόνια μετά υψώθηκε στο σημείο άγαλμα 2,7 μέτρων που εικόνιζε αστυνομικό με υψωμένο το δεξί του χέρι. Με το παρόν άρθρο θέλουμε να ανασύρουμε από την αφάνεια όσους με περισσή επιμέλεια έχουν παραγκωνιστεί από τις συνήθεις αναφορές στα ιστορικά γεγονότα του Haymarket και να τιμήσουμε το αναρχικό κίνημα της αμερικανικής πρωτομαγιάς που το αμερικανικό κράτος από το 1894 έχει μετατοπίσει στην πρώτη Δευτέρα του Σεπτέμβρη (Labor Day), σε μια προσπάθεια συσκότισης της ιστορικής μνήμης.
Εισήγηση του αυτοδιαχειριζόμενου χώρου Επί τα Πρόσω στη Βιβλιοπαρουσίαση: Η μεγάλη εξέγερση του 1936-39 στην Παλαιστίνη που πραγματοποιήθηκε το απόγευμα του Σαββάτου 10 Μάη στις σκάλες της Πατρέως. Ευχαριστούμε θερμά τις συντρόφισσες και τους συντρόφους των εκδόσεων ΠρολετΚουλτ για την πολύ ενδιαφέρουσα παρουσίαση.
Το Σάββατο 10 Μάη, στις 19:00 στις σκάλες Πατρέως, οι εκδόσεις ΠρολέτΚουλτ παρουσιάζουν το βιβλίο του Γασάν Καναφάνι “Η μεγάλη Εξέγερση του 1936-39 στην Παλαιστίνη
Μεταξύ 1936 και 1939, το παλαιστινιακό επαναστατικό κίνημα δέχτηκε ένα ισχυρό χτύπημα από τρεις σχηματισμούς, οι οποίοι έκτοτε εξελίχθηκαν στις μεγαλύτερες δυνάμεις που δούλευαν ενάντια στον λαό της Παλαιστίνης: από την τοπική αντιδραστική ηγεσία, απ’ τα αραβικά καθεστώτα γύρω από την Παλαιστίνη και απ’ τη συμμαχία μεταξύ σιωνισμού και ιμπεριαλισμού. Αυτή η τριάδα «εχθρών» άφησε το αποτύπωμά της στην ιστορία του παλαιστινιακού απελευθερωτικού κινήματος, ειδικά απ’ το 1936 μέχρι την τρίτη ήττα των παλαιστινιακών και αραβικών μαζών το 1967. Η παρούσα μελέτη θα επικεντρωθεί σ’ αυτούς τους τρεις σχηματισμούς και στις διαλεκτικές σχέσεις που διέπουν τον καθένα από αυτούς καθώς και σε αυτές που υπάρχουν ανάμεσά τους.
Το κρατικό – καπιταλιστικό έγκλημα των Τεμπών δεν θα παραδοθεί στη λήθη, η μνήμη δεν θα μπαζωθεί
ΣΤΙΣ ΡΑΓΕΣ ΤΟΥ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΥ, ΣΤΑ ΣΥΝΟΡΑ ΤΗΣ ΔΥΣΗΣ–ΦΡΟΥΡΙΟ ΚΑΙ ΣΤΑ ΠΕΔΙΑ ΤΩΝ ΠΟΛΕΜΩΝ ΤΩΝ ΑΦΕΝΤΙΚΩΝ ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΕΣ/ΟΙ ΑΝΑΛΩΣΙΜΟΙ ΣΤΟ ΒΩΜΟ ΤΟΥ ΚΕΡΔΟΥΣ, ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΕΣ/ΟΙ ΚΡΕΑΣ ΓΙΑ ΤΑ ΚΑΝΟΝΙΑ ΤΟΥΣ
ΤΑ ΚΕΡΔΗ ΤΟΥΣ ΠΡΟΚΑΛΟΥΝ ΑΣΦΥΞΙΑ ΣΤΗ ΖΩΗ ΜΑΣ
ΔΗΜΟΣΙΕΣ, ΑΣΦΑΛΕΙΣ, ΔΩΡΕΑΝ ΣΥΓΚΟΙΝΩΝΙΕΣ
ΥΓΕΙΑ, ΠΑΙΔΕΙΑ, ΣΙΤΙΣΗ, ΣΤΕΓΑΣΗ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ
Σάββατο 5 Απριλίου Συγκέντρωση στις 12:00 στην πλ. Τριών Συμμάχων Στο πλαίσιο της Πανελλαδικής ημέρας πολιτικών δράσεων για το κρατικό-καπιταλιστικό έγκλημα στα Τέμπη
Τετάρτη 9 Απριλίου Όλες και όλοι στην Γενική Απεργία Προσυγκέντρωση στο Παράρτημα 09.30 και πορεία10.30 από την πλατεία Γεωργίου
Ο αντι-αποικιοκρατικός αγώνας των αναρχικών της Κορέας στον κινηματογράφο…
Του Ρωμανού Γ.
Έχει μεγάλο ενδιαφέρον πόση σημασία έχει κατά καιρούς δοθεί από Κορεάτες κινηματογραφιστές σχετικά με τον μεγάλο αγώνα των λαών της Κορέας και της Κίνας ενάντια στον ζυγό της αυτοκρατορικής Ιαπωνίας στις αρχές του προηγούμενου αιώνα. Μια κατοχή και μια αντίσταση που σε μεγάλο βαθμό μας είναι άγνωστες στη δύση, μα που έχουν χαραχτεί στη δική τους συλλογική μνήμη με βαθιές πληγές δημιουργώντας ένα κοινωνικό τραύμα και ένα μίσος που μέχρι τις μέρες μας καίει αδικαίωτο απέναντι στις φρικαλεότητες του κατακτητή. Και μιας και τα τελευταία χρόνια το κορεατικό σινεμά βρίσκει ολοένα τον δρόμο του προς τις ευρωπαϊκές και αμερικανικές αίθουσες, καθώς επίσης το εθνικοαπελευθερωτικό ζήτημα επανέρχεται ουρλιάζοντας την παρουσία του με τη γενοκτονία των Παλαιστινίων, ευκαιρία για μια σύντομη παρουσίαση δυο ταινιών, του Anarchists (σε σκηνοθεσία Yoo Young-sik) και του Anarchistfromcolony(σε σκηνοθεσία Lee Joon-ik), που πραγματεύονται η καθεμιά με τον τρόπο της την ιστορική αντίσταση στην ιαπωνική κατοχή.
Το επόμενο διάστημα αναμένεται να κυκλοφορήσει από τον “δυσήνιο τύπο” η “Ενημέρωση και επιστολή του Juan García Oliver προς τον Luís Romero Pérez, με συνημμένο ένα χειρόγραφο σχέδιο του Pueblo Nuevo, σχεδιασμένο από τον ίδιο τον Oliver”.
Η Soledad Estorach Esteri γεννήθηκε 6 Φλεβάρη του 1915 στο μικρό χωριό Albatarrech δίπλα στη Lerida της Καταλονίας.
Ο πατέρας της Soledad Estorach, δάσκαλος και δημοκράτης, της είχε μεταδώσει την αγάπη για την μάθηση και –προτού πεθάνει, όταν η κόρη του ήταν 10 χρόνων- της έμαθε να διαβάζει (μεγάλη υπόθεση εκείνη την εποχή για μια γυναίκα).
Έφυγε από το σπίτι της, πρίν κλείσει τα 14, για να αποφύγει ένα γάμο που θα την έκλεινε στους τέσσερις τοίχους του σπιτιού. Πήγε στη Βαρκελώνη να βρει δουλειά που θα της επέτρεπε να συντηρεί τον εαυτό της και να βοηθά οικονομικά τη μητέρα της και την αδελφή της. Εκεί, το 1931, τελικά μπήκε σε ένα σωματείο και συμμετείχε σε ένα Αθήναιο, το οποίο, όπως είπε η ίδια, της άνοιξε έναν ολόκληρο καινούριο κόσμο: «Ήταν μια ζωή απίστευτη, η ζωή μιας νέας αγωνίστριας. Μια ζωή αφιερωμένη στον αγώνα, στην κατάκτηση της γνώσης, στην αναδημιουργία της κοινωνίας. Χαρακτηριζόταν από ένα είδος αναβρασμού, μια συνεχή δραστηριοποίηση» (Άκελσμπεργκ κ.α., 1988)
Tο πραγματικό όνομα της Conchita Guillén είναι María de la Concepción Pilar Guillén Bertolín (1919-2008). Γεννήθηκε στις 16 Αυγούστου 1919 στην Alfondeguilla, Castellón, de la Plana, κοινότητα της Βαλένθια, και πέθανε στις 30 Ιανουαρίου 2008 στη Βαρκελώνη.
Η νεαρή Conchita Guillén
Η Conchita Guillén ήταν ενεργό μέλος της οργάνωσης των αναρχικών γυναικών «Mujeres Libres» κατά τη διάρκεια της Ισπανικής Επανάστασης. Ορφανή από πατέρα, εγκαταστάθηκε με την οικογένειά της στη Βαρκελώνη, στη γειτονιά Les Corts. Εντάχθηκε στην Ελευθεριακή Νεολαία το 1936 και πήρε μέρος στις δραστηριότητες του ελευθεριακού Αθήναιου.