Σαν σήμερα, στις 18/03/2019, ο Ιταλός αναρχικός Lorenzo Orsetti πέφτει νεκρός σε μάχη με το ISIS. στο χωριό Baghuz της ανατολικής Συρίας, υπερασπιζόμενος τα ιδανικά του διεθνισμού, της ισότητας, της αλληλεγγύης και της ελευθερίας.
Continue reading ““ΚΑΘΕ ΚΑΤΑΙΓΙΔΑ ΞΕΚΙΝΑ ΜΕ ΜΙΑ ΜΟΝΟ ΣΤΑΓΟΝΑ. ΓΙΝΕΤΕ ΑΥΤΗ Η ΣΤΑΓΟΝΑ” LORENZO ORSETTI”
Το παρόν άρθρο γράφτηκε από τον Κροπότκιν τον Ιανουάριο του 1887 για την αναρχική βρετανική εφημερίδα «Freedom». Το κείμενο δημοσιεύτηκε στον ιστότοπο «freedomnews.org.uk», από όπου και μεταφράστηκε, με αφορμή την επέτειο των εκατό χρόνων από το θάνατο του σπουδαίου αναρχικού.
Ένα ερώτημα που μας τίθεται συχνά είναι : «Πώς θα οργανώσετε τη μελλοντική κοινωνία που θα είναι βασισμένη πάνω στις αναρχικές αρχές» ; Εάν αυτό το ερώτημα είχε ως αποδέκτη τον Herr Bismarck ή κάποιον που πιστεύει ότι μια ομάδα ανδρών είναι σε θέση να οργανώσει την κοινωνία όπως αυτή θέλει, θα φαινόταν πολύ φυσικό. Αλλά στα αυτιά ενός Αναρχικού ακούγεται πολύ παράξενο και η μοναδική απάντηση που μπορούμε να του δώσουμε είναι : «Δεν μπορούμε να σας οργανώσουμε. Ο τρόπος με τον οποίο θα επιλέξετε να οργανωθείτε θα εξαρτηθεί από εσάς». Εάν οι μάζες συνεχίσουν να πιστεύουν στην ιδέα ότι μια κυβέρνηση μπορεί να κάνει τα πάντα και να αναδιοργανώσει τις οικονομικές σχέσεις – οι οποίες έχουν αναπτυχθεί μέσα στο πέρασμα αιώνων – με μερικούς νόμους, τότε θα πρέπει να περιμένουμε με σιγουριά ολόκληρους αιώνες μέχρι να καταργηθεί η κυριαρχία του κεφαλαίου. Αλλά αν υπάρχει μέσα στην εργατική τάξη μια ισχυρή μειοψηφία ανδρών που καταλαβαίνουν ότι καμία κυβέρνηση – όσο δικτατορική και αν είναι η εξουσία της – δεν είναι σε θέση να απαλλοτριώσει τους καπιταλιστές και αυτή η μειονότητα αποκτήσει επαρκή επιρροή έτσι ώστε να παρακινήσει τους εργάτες να αρπάξουν την πρώτη ευκαιρία που θα βρούν για να πάρουν στην κατοχή τους τη γη, τα ορυχεία, τους σιδηροδρόμους και τα εργοστάσια – χωρίς να δώσουν μεγάλη σημασία στις συζητήσεις που γίνονται στο Westminster – τότε μπορούμε να περιμένουμε ότι θα προκύψει ένα νέο είδος οργάνωσης που θα είναι πρός όφελος της κοινότητας.
Continue reading “Κροπότκιν : Ενεργήστε για τον εαυτό σας”Οι ελληνικοί υπότιτλοι έγιναν απο την Αναρχική σελίδα αντιπληροφόρησης “Μια εποχή στην Κόλαση”. (Για ενεργοποίηση πατήστε δεξιά κάτω στο εικονίδιο “υπότιτλοι”)
Ο Πέτρος (Πιοτρ) Αλεξέγιεβιτς Κραπότκιν (Ρώσικα Пётр Алексеевич Кропоткин) (Μόσχα, 9 Δεκεμβρίου 1842 — Ντμιτρόφ, 8 Φεβρουαρίου 1921) ήταν εξέχων Ρώσος αναρχικός. Η κηδεία του έγινε στο κοιμητήριο Νοβοντεβίτσι της Μόσχας παρουσία δεκάδων χιλιάδων αναρχικών και μετατράπηκε σε πορεία διαμαρτυρίας κατά των Μπολσεβίκων με την ανοχή του Λένιν που φοβήθηκε γενικευμένα επεισόδια σε περίπτωση απαγόρευσης ή επέμβασης. Ο Κροπότκιν άφησε πίσω του μεγάλο συγγραφικό έργο που αποτελείται από βιβλία, δοκίμια, επιστημονικά συγγράμματα, μελέτες, άρθρα, διαλέξεις, επιστολές κλπ. Τα κυριότερα από αυτά είναι: • Η κατάκτηση του ψωμιού • Αναρχική Ηθική • Αναρχία, η φιλοσοφία της και το ιδανικό της • Αλληλοβοήθεια • Το κράτος και ο ιστορικός του ρόλος • Αναμνήσεις ενός επαναστάτη • Η μεγάλη Γαλλική Επανάσταση • Αγροί, εργοστάσια, εργαστήρια • Η Παρισινή Κομμούνα • Σύγχρονη Επιστήμη και Αναρχισμός • Νόμος και Εξουσία
Continue reading “Η κηδεία του Πιότρ Κραπότκιν (Σπάνιο video 1921 Ελληνικοί Υπότιτλοι)”
Το παρόν άρθρο δημοσιεύτηκε στην αγγλική γλώσσα στον ιστότοπο «Freedomnews.org.uk», από όπου και μεταφράστηκε. Ο ιστότοπος αυτός αποτελεί την διαδικτυακή μορφή της ιστορικής, βρετανικής, αναρχικής εφημερίδας «Freedom».
Το άρθρο αυτό ήταν από τα πρώτα που έγραψε ο Κροπότκιν για την εφημερίδα «Freedom», το Νοέμβριο του 1886 και αποτελεί το πρώτο κομμάτι μιας σειράς άρθρων που δημοσιεύονται με αφορμή την 100η επέτειο από το θάνατο του φημισμένου αναρχικού φιλοσόφου.
Κροπότκιν : Tι Σημαίνει Επανάσταση
Είπαμε, στο προηγούμενο άρθρο μας [1], ότι μια μεγάλη επανάσταση βρίσκεται πρό των πυλών στην Ευρώπη. Πλησιάζουμε σε μια εποχή στην οποία η αργή εξέλιξη που λαμβάνει χώρα κατά τη διάρκεια του δεύτερου μισού του αιώνα μας, η οποία ωστόσο εξακολουθεί να μην βρίσκει εφαρμογή στη ζωή μας, θα υπερπηδήσει τα εμπόδια που συναντάει στο δρόμο της και θα προσπαθήσει να αναδιαμορφώσει τη ζωή σύμφωνα με τις νέες ανάγκες και τάσεις. Αυτός έχει υπάρξει, μέχρι σήμερα, ο νόμος της προόδου στις κοινωνίες και η σημερινή απροθυμία των προνομιούχων τάξεων να αναγνωρίσουν το δίκαιο των αξιώσεων των μη προνομιούχων, δείχνει καθαρά ότι τα μαθήματα του παρελθόντος δεν έχουν λειτουργήσει πρός όφελός τους. Η Εξέλιξη θα δώσει τη θέση της με πυρετώδεις ρυθμούς σε μια άλλη της μορφή – στην Επανάσταση.
Continue reading “Κροπότκιν : Tι Σημαίνει Επανάσταση”
Το κείμενο που ακολουθεί βασίζεται στη συλλογική δουλειά που έγινε πριν από περίπου ενάμιση χρόνο στην ομάδα βιβλιοθήκης του Αυτοδιαχειριζόμενου Χώρου «Επί τα Πρόσω» στην Πάτρα. Η μελέτη της ιστορικής περιόδου και του εμβρυακού ριζοσπαστικού – επαναστατικού κινήματος έγινε κυρίως μέσα από τα βιβλία «Οι αναρχικοί της Πάτρας και του Πύργου» (Χαρμπίλας Χρήστος, εκδόσεις Opportuna) και «Ο ήλιος της αναρχίας ανέτειλε» (Τρωαδίτης Δημήτρης, εκδόσεις Κουρσάλ).
Αν θέλουμε να μελετήσουμε τους λόγους που οδήγησαν στην εμφάνιση των πρώτων αναρχικών και σοσιαλιστικών ομάδων στον ελλαδικό χώρο αλλά και τους τρόπους με τους οποίους οργανώθηκαν, σίγουρα θα πρέπει να θέσουμε ένα βασικό ερώτημα. Ποιό είναι το πολιτικό, κοινωνικό και οικονομικόμοντέλο που επικρατεί στη χώρα κατά την περίοδο της ανάδυση του ριζοσπαστικού κινήματος, δηλαδή κατά τον 19ο αιώνα;
Το Ελληνικό κράτος, από την ίδρυσή του μετά την επανάσταση του 1821, συγκροτείται με ουσιαστικά και δομικά προβλήματα και αντιθέσεις. Βασικό χαρακτηριστικό του είναι πως, σε αντίθεση με την πλειοψηφία των κρατών της Δύσης, δεν έχει βιώσει την περίοδο του Διαφωτισμού και είναι αρκετά καθυστερημένο σε όλους τους τομείς σε σχέση με την υπόλοιπη Ευρώπη. Το κράτος είναι ουσιαστικά φεουδαρχικό με ισχνή κεντρική διοίκηση και ανύπαρκτη βιομηχανία. Η οικονομία είναι κυρίως αγροτική και κτηνοτροφική και οι κατά τόπους τοπικοί άρχοντες, τσιφλικάδες και προύχοντες είναι απρόθυμοι να παραχωρήσουν τα κοινωνικά, οικονομικά και πολιτικά τους προνόμια σε μια κεντρική κρατική εξουσία. Από την άλλη, υπάρχει ένας τεράστιος αριθμός οικονομικά εξαθλιωμένων ακτημόνων που ζούν σε καθεστώς δουλοπαροικίας. Την ίδια στιγμή, το κράτος είναι δεμένο στο άρμα των μεγάλων δυνάμεων (Αγγλία, Γαλλία, Ρωσία), οι οποίες τοποθετούν τον Όθωνα ως βασιλέα, και αρχίζουν να απαιτούν εκσυγχρονισμό και ενδυνάμωση του κράτους κατά τα αστικά πρότυπα της εποχής.
«Σε ένα παλιό εργοστάσιο στην Τουλούζη βρίσκεται το διοικητήριο της CNT στην εξορία. Μετά από δυο φθαρμένες σκάλες, φτάνεις στην «Πανηπειρωτική γραμματεία». Δίπλα, σ’ ένα μικρό βιβλιοπωλείο, όπου βρίσκεις σπάνιες μπροσούρες της δεκαετίας του ’30 και του ’40 και περίεργα ηθικοπλαστικά μυθιστορήματα της Biblioteca Ideal, έχει φτιάξει το γραφείο της η Φεντερίκα Μοντσενύ όπου και «λιμάρει» ακούραστη, όπως πριν, τους λόγους και τα άρθρα της(…)Ο ισπανικός αναρχισμός, για τον οποίο αυτοί οι άντρες και οι γυναίκες αγωνίστηκαν σε όλη τους τη ζωή, δεν υπήρξε ποτέ μια σέχτα στο περιθώριο της κοινωνίας, μια μόδα της διανόησης, ένα αστικό παιχνίδι με τη φωτιά. Ήταν ένα προλεταριακό μαζικό κίνημα(…)Αυτοί οι επαναστάτες από μια άλλη εποχή έχουν γεράσει αλλά δεν φαίνονται κουρασμένοι. Δεν ξέρουν τι είναι επιπολαιότητα. Η ηθική τους είναι βουβή, αλλά δεν αφήνει καμιά αμφιβολία. Δεν καταλαβαίνουν πια τον κόσμο. Η βία τους είναι γνωστή, την ευχαρίστηση στη βία τη βλέπουν με υποψία. Είναι μόνοι και καχύποπτοι. Μόλις όμως περάσεις το κατώφλι που μας χωρίζει απ’ αυτούς, το κατώφλι της εξορίας, ανοίγει αμέσως ένας κόσμος έτοιμος για βοήθεια, φιλοξενία και αλληλεγγύη. Όποιος τους γνωρίζει, θαυμάζει πόσο διαυγείς, πόσο λίγο πικραμένοι είναι. Πολύ λιγότερο από τους νεαρούς επισκέπτες τους. Δεν είναι μελαγχολικοί. Η ευγένειά τους είναι προλεταριακή. Η αξιοπρέπειά τους, ανθρώπων που δεν παραδόθηκαν ποτέ. Δεν χρωστούν ευγνωμοσύνη σε κανένα. Κανένας δεν τους προώθησε. Δεν πήραν τίποτε, δεν ξεκοκάλισαν υποτροφίες. Η καλοπέραση δεν τους ενδιαφέρει. Δεν αγοράζονται. Η συνείδηση τους είναι εντάξει. Δεν είναι τίποτα τσακισμένοι τύποι. Η φυσική τους κατάσταση είναι άριστη. Δεν έχουν τρελαθεί, δεν είναι νευρωτικοί, δεν χρειάζονται ναρκωτικά. Δεν μοιρολογούν. Δεν μετανιώνουν. Οι ήττες τους δεν τους απογοήτευσαν. Ξέρουν ότι έκαναν λάθη, αλλά δεν παίρνουν τίποτε πίσω. Οι παλιοί άντρες της επανάστασης είναι δυνατότεροι από όλα όσα ήρθαν μετά απ’ αυτούς».
Απόσπασμα από το βιβλίο «Το σύντομο καλοκαίρι της Αναρχίας»
Continue reading “Federica Montseny (12 Φεβρουαρίου 1905 – 14 Ιανουαρίου 1994) : Μια ζωή αφιερωμένη στο αναρχικό κίνημα”
Φρανθίσκο Φερέρ ι Γκουάρδια (10 Ιανουαρίου 1859 – 13 Οκτωβρίου 1909):
Αναρχικός παιδαγωγός και ιδρυτής του «Μοντέρνου Σχολείου»
«Η εκπαίδευση σημαίνει σήμερα δαμάζω, εκπαιδεύω, εξημερώνω. Έχει μια και μόνο πολύ συγκεκριμένη ιδέα και θέληση να κάνει τα παιδιά να συνηθίσουν στην υπακοή να πιστεύουν και να σκέφτονται ακολουθώντας τα κοινωνικά δόγματα που επικρατούν. Δεν ενδιαφέρεται να υποστηρίξει την αυθόρμητη ανάπτυξη των ικανοτήτων του παιδιού, δεν το αφήνει ελεύθερο να αναπτύξει τις φυσικές του ανάγκες, τις πνευματικές και ηθικές. Πρόκειται μόνο να τους επιβάλει μια διαφορετική σκέψη έτσι ώστε να διατηρηθεί για πάντα το σημερινό καθεστώς, θέλει να δημιουργήσει ένα άτομο στενά προσαρμοσμένο στον κοινωνικό μηχανισμό. Επαναλαμβάνω, το σχολείο δεν είναι τίποτα άλλο από ένα όργανο καταπίεσης στα χέρια των κυβερνώντων. Αυτοί δε θέλησαν ποτέ την ανύψωση του ατόμου, αλλά τις υπηρεσίες του, γι αυτό είναι μάταιο να ελπίζεις στα κατασκευασμένα από την εξουσία σχολεία. Έχω την πρόθεση να ιδρύσω στην πόλη σας ένα σχολείο χειραφέτησης, που θα έχει σκοπό να βγάλει από τα κεφάλια των ανθρώπων ό,τι τους διχάζει (θρησκεία, ψεύτικες ιδέες για την ιδιοκτησία, την πατρίδα, την οικογένεια κλπ.) για να κατακτήσουν την ελευθερία».
Φρανθίσκο Φερέρ ι Γκουάρδια
Continue reading “Φρανθίσκο Φερέρ ι Γκουάρδια (10 Ιανουαρίου 1859 – 13 Οκτωβρίου 1909)”
Αναρχική, αγωνίστρια της Παρισινής Κομμούνας, πρωτοπόρα της γυναικείας χειραφέτησης, δασκάλα, παιδαγωγός, ποιήτρια, φλογερή ρήτορας. Αυτοί είναι μόνο μερικοί από τους χαρακτηρισμούς που μπορούν να αποδοθούν και να περιγράψουν τη ζωή της μεγάλης επαναστάτριας Λουίζ Μισέλ, η οποία αφιέρωσε όλη της τη ζωή στον αγώνα για την ανατροπή του κόσμου του κράτους και της αδικίας και τη δημιουργία μιας κοινωνίας ελευθερίας και ισότητας.
Τα πρώτα χρόνια
Η Λουίζ Μισέλ γεννήθηκε στις 29 Μαΐου του 1830, στο κάστρο Βρονκούρ της βορειοανατολικής Γαλλίας, στο οποίο η μητέρα της εργαζόταν ως υπηρέτρια. Τα πρώτα χρόνια της ζωής της, την ανατροφή της ανέλαβαν κυρίως ο παππούς και η γιαγιά της, οι οποίοι την έφεραν σε επαφή με τη σκέψη και τα γραπτά του Βολταίρου, του Ρουσσώ και των Εκγυκλοπεδιστών αλλά και με το τραγούδι και το πιάνο. Από μικρή ηλικία ακόμα, έδειχνε την αγάπη και την ευαισθησία που έτρεφε για τους ανθρώπους, κάτι που την οδήγησε στο να παίρνει το μέρος των καταπιεσμένων και να εξεγείρετε ενάντια στις ανισότητες και την αδικία. Η ίδια η αγωνίστρια, στις αναμνήσεις της περιγράφει τα πρώτα χρόνια της ζωής της ως «ειδυλλιακά».
Continue reading “Louise Michel (29 Μαΐου 1830 – 9 Ιανουαρίου 1905)”
Ήταν φθινόπωρο του 1990 όταν η κυβέρνηση Μητσοτάκη (του πρεσβύτερου) εισήγαγε το νομοσχέδιο για την εκπαιδευτική αναδιάρθρωση σε όλες τις βαθμίδες. Μεταξύ άλλων, για την τριτοβάθμια εκπαίδευση προέβλεπε την ίδρυση ιδιωτικών ΑΕΙ, την κατάργηση των δωρεάν συγγραμμάτων, την επιβολή χρονικού ορίου φοίτησης, τον περιορισμό του πανεπιστημιακού ασύλου. Στην πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια εκπαίδευση καθόριζε την επαναφορά της ομοιόμορφης ενδυμασίας, τη δημιουργία ειδικού point system για τη συμπεριφορά των μαθητών, την έπαρση και υποστολή σημαίας, την υποχρεωτική προσευχή στην τάξη και στο προαύλιο, τον υποχρεωτικό εκκλησιασμό 3 φορές το χρόνο, την απαγόρευση των αδικαιολόγητων απουσιών, ενώ επανέφερε και τις εισαγωγικές εξετάσεις στο δημοτικό για το γυμνάσιο. Παράλληλα, σε μια κίνηση ρεβανσισμού απέναντι στους εκπαιδευτικούς και τη νικηφόρα απεργία τους το προηγούμενο καλοκαίρι, εν μέσω πανελλαδικών εξετάσεων, καταργούσε την επετηρίδα και εισήγαγε τις προσλήψεις με εξετάσεις και την αξιολόγηση στα σχολεία.
Continue reading “30 χρόνια μετά, οι δολοφόνοι του Τεμπονέρα είναι ακόμα εδώ!”
To κείμενο που ακολουθεί γράφτηκε από τον αναρχικό Stuart Christie, στενό σύντροφο του Albert Meltzer, λίγες μέρες μετά το θάνατο του. Πρωτοδημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Daily Telegraph. Αλιεύτηκε και μεταφράστηκε από την ιστοσελίδα-αρχείο που έχτισε ο ίδιος ο Meltzer, την Kate Sharpley Library.
Ο Albert Meltzer ήταν ένας από τους πιο ανθεκτικούς και σεβαστούς αγωνιστές του διεθνούς αναρχικού κινήματος στο δεύτερο μισό του εικοστού αιώνα. Η εξηντάχρονη δέσμευσή του για το όραμα και την πρακτική του αναρχισμού έμεινε ζωντανή τόσο μετά την κατάρρευση της Επανάστασης και τον εμφύλιο πόλεμο στην Ισπανία όσο και μετά το Β Παγκόσμιο Πόλεμο. Τροφοδότησε την ελευθεριακή άνθηση της δεκαετίας του 1960 και του 1970 και πάλεψε ενάντια στις αντιδραστικές προκλήσεις της θατσερικής δεκαετίας του 1980 και της μετά τον Ψυχρό Πόλεμο εποχής, της δεκαετίας του ‘90.
Continue reading “Albert Meltzer: η σπίθα του βρετανικού αναρχισμού”
Δυσήνιος Ίππος 