Tag: Ιστορική Μνήμη

• 

«Σε ένα παλιό εργοστάσιο στην Τουλούζη βρίσκεται το διοικητήριο της CNT στην εξορία. Μετά από δυο φθαρμένες σκάλες, φτάνεις στην «Πανηπειρωτική γραμματεία». Δίπλα, σ’ ένα μικρό βιβλιοπωλείο, όπου βρίσκεις σπάνιες μπροσούρες της δεκαετίας του ’30 και του ’40 και περίεργα ηθικοπλαστικά μυθιστορήματα της Biblioteca Ideal, έχει φτιάξει το γραφείο της η Φεντερίκα Μοντσενύ όπου και «λιμάρει» ακούραστη, όπως πριν, τους λόγους και τα άρθρα της(…)Ο ισπανικός αναρχισμός, για τον οποίο αυτοί οι άντρες και οι γυναίκες αγωνίστηκαν σε όλη τους τη ζωή, δεν υπήρξε ποτέ μια σέχτα στο περιθώριο της κοινωνίας, μια μόδα της διανόησης, ένα αστικό παιχνίδι με τη φωτιά. Ήταν ένα προλεταριακό μαζικό κίνημα(…)Αυτοί οι επαναστάτες από μια άλλη εποχή έχουν γεράσει αλλά δεν φαίνονται κουρασμένοι. Δεν ξέρουν τι είναι επιπολαιότητα. Η ηθική τους είναι βουβή, αλλά δεν αφήνει καμιά αμφιβολία. Δεν καταλαβαίνουν πια τον κόσμο. Η βία τους είναι γνωστή, την ευχαρίστηση στη βία τη βλέπουν με υποψία. Είναι μόνοι και καχύποπτοι. Μόλις όμως περάσεις το κατώφλι που μας χωρίζει απ’ αυτούς, το κατώφλι της εξορίας, ανοίγει αμέσως ένας κόσμος έτοιμος για βοήθεια, φιλοξενία και αλληλεγγύη. Όποιος τους γνωρίζει, θαυμάζει πόσο διαυγείς, πόσο λίγο πικραμένοι είναι. Πολύ λιγότερο από τους νεαρούς επισκέπτες τους. Δεν είναι μελαγχολικοί. Η ευγένειά τους είναι προλεταριακή. Η αξιοπρέπειά τους, ανθρώπων που δεν παραδόθηκαν ποτέ. Δεν χρωστούν ευγνωμοσύνη σε κανένα. Κανένας δεν τους προώθησε. Δεν πήραν τίποτε, δεν ξεκοκάλισαν υποτροφίες. Η καλοπέραση δεν τους ενδιαφέρει. Δεν αγοράζονται. Η συνείδηση τους είναι εντάξει. Δεν είναι τίποτα τσακισμένοι τύποι. Η φυσική τους κατάσταση είναι άριστη. Δεν έχουν τρελαθεί, δεν είναι νευρωτικοί, δεν χρειάζονται ναρκωτικά. Δεν μοιρολογούν. Δεν μετανιώνουν. Οι ήττες τους δεν τους απογοήτευσαν. Ξέρουν ότι έκαναν λάθη, αλλά δεν παίρνουν τίποτε πίσω. Οι παλιοί άντρες της επανάστασης είναι δυνατότεροι από όλα όσα ήρθαν μετά απ’ αυτούς».

Απόσπασμα από το βιβλίο «Το σύντομο καλοκαίρι της Αναρχίας»

Continue reading “Federica Montseny (12 Φεβρουαρίου 1905 – 14 Ιανουαρίου 1994) : Μια ζωή αφιερωμένη στο αναρχικό κίνημα” →

Φρανθίσκο Φερέρ ι Γκουάρδια (10 Ιανουαρίου 1859 – 13 Οκτωβρίου 1909):

Αναρχικός παιδαγωγός και ιδρυτής του «Μοντέρνου Σχολείου»

«Η εκπαίδευση σημαίνει σήμερα δαμάζω, εκπαιδεύω, εξημερώνω. Έχει μια και μόνο πολύ συγκεκριμένη ιδέα και θέληση να κάνει τα παιδιά να συνηθίσουν στην υπακοή να πιστεύουν και να σκέφτονται ακολουθώντας τα κοινωνικά δόγματα που επικρατούν. Δεν ενδιαφέρεται να υποστηρίξει την αυθόρμητη ανάπτυξη των ικανοτήτων του παιδιού, δεν το αφήνει ελεύθερο να αναπτύξει τις φυσικές του ανάγκες, τις πνευματικές και ηθικές. Πρόκειται μόνο να τους επιβάλει μια διαφορετική σκέψη έτσι ώστε να διατηρηθεί για πάντα το σημερινό καθεστώς, θέλει να δημιουργήσει ένα άτομο στενά προσαρμοσμένο στον κοινωνικό μηχανισμό. Επαναλαμβάνω, το σχολείο δεν είναι τίποτα άλλο από ένα όργανο καταπίεσης στα χέρια των κυβερνώντων. Αυτοί δε θέλησαν ποτέ την ανύψωση του ατόμου, αλλά τις υπηρεσίες του, γι αυτό είναι μάταιο να ελπίζεις στα κατασκευασμένα από την εξουσία σχολεία. Έχω την πρόθεση να ιδρύσω στην πόλη σας ένα σχολείο χειραφέτησης, που θα έχει σκοπό να βγάλει από τα κεφάλια των ανθρώπων ό,τι τους διχάζει (θρησκεία, ψεύτικες ιδέες για την ιδιοκτησία, την πατρίδα, την οικογένεια κλπ.) για να κατακτήσουν την ελευθερία».

Φρανθίσκο Φερέρ ι Γκουάρδια

Continue reading “Φρανθίσκο Φερέρ ι Γκουάρδια (10 Ιανουαρίου 1859 – 13 Οκτωβρίου 1909)” →

• 

Αναρχική, αγωνίστρια της Παρισινής Κομμούνας, πρωτοπόρα της γυναικείας χειραφέτησης, δασκάλα, παιδαγωγός, ποιήτρια, φλογερή ρήτορας. Αυτοί είναι μόνο μερικοί από τους χαρακτηρισμούς που μπορούν να αποδοθούν και να περιγράψουν τη ζωή της μεγάλης επαναστάτριας Λουίζ Μισέλ, η οποία αφιέρωσε όλη της τη ζωή στον αγώνα για την ανατροπή του κόσμου του κράτους και της αδικίας και τη δημιουργία μιας κοινωνίας ελευθερίας και ισότητας.

Τα πρώτα χρόνια

Η Λουίζ Μισέλ γεννήθηκε στις 29 Μαΐου του 1830, στο κάστρο Βρονκούρ της βορειοανατολικής Γαλλίας, στο οποίο η μητέρα της εργαζόταν ως υπηρέτρια. Τα πρώτα χρόνια της ζωής της, την ανατροφή της ανέλαβαν κυρίως ο παππούς και η γιαγιά της, οι οποίοι την έφεραν σε επαφή με τη σκέψη και τα γραπτά του Βολταίρου, του Ρουσσώ και των Εκγυκλοπεδιστών αλλά και με το τραγούδι και το πιάνο. Από μικρή ηλικία ακόμα, έδειχνε την αγάπη και την ευαισθησία που έτρεφε για τους ανθρώπους, κάτι που την οδήγησε στο να παίρνει το μέρος των καταπιεσμένων και να εξεγείρετε ενάντια στις ανισότητες και την αδικία. Η ίδια η αγωνίστρια, στις αναμνήσεις της περιγράφει τα πρώτα χρόνια της ζωής της ως «ειδυλλιακά».

Continue reading “Louise Michel (29 Μαΐου 1830 – 9 Ιανουαρίου 1905)” →

• 

To κείμενο που ακολουθεί γράφτηκε από τον αναρχικό Stuart Christie, στενό σύντροφο του Albert Meltzer, λίγες μέρες μετά το θάνατο του. Πρωτοδημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Daily Telegraph. Αλιεύτηκε και μεταφράστηκε από την ιστοσελίδα-αρχείο που έχτισε ο ίδιος ο Meltzer, την Kate Sharpley Library.

Ο Albert Meltzer ήταν ένας από τους πιο ανθεκτικούς και σεβαστούς αγωνιστές του διεθνούς αναρχικού κινήματος στο δεύτερο μισό του εικοστού αιώνα. Η εξηντάχρονη δέσμευσή του για το όραμα και την πρακτική του αναρχισμού έμεινε ζωντανή τόσο μετά την κατάρρευση της Επανάστασης και τον εμφύλιο πόλεμο στην Ισπανία όσο και μετά το Β Παγκόσμιο Πόλεμο. Τροφοδότησε την ελευθεριακή άνθηση της δεκαετίας του 1960 και του 1970 και πάλεψε ενάντια στις αντιδραστικές προκλήσεις της θατσερικής δεκαετίας του 1980 και της μετά τον Ψυχρό Πόλεμο εποχής, της δεκαετίας του ‘90.

Continue reading “Albert Meltzer: η σπίθα του βρετανικού αναρχισμού” →

«Ο σκοπός μου είναι η δημιουργία μιας κοινωνίας απαλλαγμένης από κάθε επιβολή, η οποία θα έρθει να αντικαταστήσει την οργανωμένη βία και τον καταναγκασμό».
Augustin Souchy

Ο Ausustin Souchy Bauer(28 Αυγούστου 1892 – 1 Ιανουαρίου 1984) ήταν Γερμανός αναρχικός, αντιμιλιταριστής, δημοσιογράφος και συνδικαλιστής. Γεννήθηκε στην πόλη Ρασιμπόρτζ η οποία τότε ανήκε στη Γερμανία (σήμερα αποτελεί κομμάτι της Πολωνίας). Ταξίδεψε και έζησε σε αρκετές χώρες και έγραψε εκτενώς για όσα είδε και έζησε κατά τη διάρκεια του Ισπανικού Εμφυλίου Πολέμου.

Continue reading “Στη μνήμη του αναρχικού Augustin Souchy” →

“Είναι πεποίθηση και πρακτική μας ότι για την εξέγερση και τον αγώνα δεν χρειάζονται ούτε ηγέτες, ούτε μεγάλοι άντρες, ούτε μεσσίες, ούτε σωτήρες. Για τον αγώνα χρειάζεται να έχει κανείς μόνο λίγη ντροπή, κάτι από αξιοπρέπεια και πολλή οργάνωση”.

Εξεγερμένος υποδιοικητής Μάρκος

Η Τσιάπας, η νοτιότερη πολιτεία του Μεξικού, είναι μια μεγάλη περιοχή (Τσιάπας: 73.311 τ.χλμ., Ελλάδα: 131.957 τ.χλμ.). Ο πληθυσμός της φτάνει τα 5,2 εκατ. με το ¼ να είναι ιθαγενείς, εκ των οποίων το 30% δεν μιλά ισπανικά ακόμη και σήμερα. Η μεγαλύτερη πόλη στα υψίπεδα της Τσιάπας, το Σαν Κριστόμπαλ δε λας Κάσας, βρίσκεται στα 2.200 μ., ενώ τα βουνά της φτάνουν μέχρι και τα 4.000 μ. Στα ανατολικά, στη ζούγκλα Λακαντόνα, ιδρύθηκε το 1983 ο Εθνικοαπελευθερωτικός Ζαπατιστικός Στρατός (Ejército Zapatista de Liberación Nacional, EZLN) αποτελούμενος από 6 φυλές ιθαγενών της οικογένειας των Μάγιας.

Continue reading “«Συγγνώμη για την ενόχληση, αλλά πρόκειται για επανάσταση»” →

• 

Για την εξέγερση των κολασμένων στα γαλλικά προάστια το Νοέμβρη του 2005

Η αφορμή για το ξέσπασμα

Όποιος κινούνταν το Νοέμβρη του 2005, κατά τη διάρκεια της εξέγερσης των προαστίων στην τεράστια έκταση του Παρισιού θα υπέθετε πως αυτά που γράφουν οι εφημερίδες και δείχνουν τα κανάλια, συμβαίνουν έξω από τη ζωή τη δική του και της πόλης, κάπου πολύ μακριά. Μόνον η αυξημένη αστυνόμευση και οι έλεγχοι σε εκείνες τις γραμμές του μετρό που κατέληγαν στα εξεγερμένα προάστια προκαλούσαν την απορία και τη συνήθεια των κατοίκων, των τουριστών και των επισκεπτών. Η εξέγερση του Νοέμβρη ήταν κάτι που συνέβαινε στην καρδιά της Ευρώπης αλλά έξω από το ορατό κέντρο της, στο όριο, στο ευκρινές σύνορο που χωρίζει δύο (τουλάχιστον) κόσμους.

Continue reading “«Η λάβα αιφνιδιάζει μόνο αυτούς που δεν βλέπουν το Ηφαίστειο»” →