Το ξημέρωμα της 8ης Φεβρουαρίου του 1921 ο αναρχικός Ρώσος επαναστάτης Πιότρ Κροπότκιν πρόκειται να αφήσει την τελευταία του πνοή, όταν δέχεται μια μυστηριώδη επίσκεψη από το μέλλον. Ένας παράξενος άντρας ονόματι Άντσι Μαχούρ στέκεται πάνω από το νεκροκρέβατό του και του προσφέρει μια απίθανη ευκαιρία: αντί να πεθάνει εκείνη την ημέρα (όπως γνωρίζουμε πως έχει συμβεί), μπορεί να επιλέξει να ταξιδέψει πολλά χρόνια μπροστά από την εποχή του, στη δύση του 20ου αιώνα, και να ζήσει τη ζωή του από την αρχή ως νέος, στις ΗΠΑ. Υποκινούμενος από την υλιστική του απέχθεια για τον θάνατο, καθώς και από μια βαθιά, συμβατή με τον αναρχικό χαρακτήρα του, λαχτάρα για ζωή και διαρκή εμπειρία και μάθηση, ο Κροπότκιν δέχεται την προσφορά του χρονοταξιδιώτη και αναγεννιέται σε έναν κόσμο τελείως διαφορετικό από αυτόν που μέχρι τότε γνώριζε και που έχει πια αφήσει πίσω του – τελείως διαφορετικό, κι όμως τόσο ίδιο ως προς ένα συγκεκριμένο ζήτημα: την εξουσιαστική καταπίεση και εκμετάλλευση. Και για μια ακόμη φορά στη ζωή του, βρίσκεται αντιμέτωπος με το άδικο.
Αυτή είναι με λίγα λόγια η αρχή και η κεντρική υπόθεση του βιβλίου «Η αναγέννηση ενός επαναστάτη» του Dennis Danvers, που κυκλοφόρησε για πρώτη φορά στα ελληνικά τον Ιούνη του 2021 από τις εκδόσεις Στάσει Εκπτίπτοντες. Μια από τις πιο ενδιαφέρουσες εκδοτικές εκπλήξεις της περασμένης χρονιάς, ένα βαθιά κοινωνικοπολιτικό μυθιστόρημα γραμμένο στον απόηχο της επίθεσης στο παγκόσμιο κέντρο εμπορίου και της κήρυξης από τις Ηνωμένες Πολιτείες του «πολέμου ενάντια στην τρομοκρατία», που εξελίσσεται στην Αμερική της παγκοσμιοποίησης, των μετά-Λος Άντζελες κινημάτων, της «δίχως μέλλον» οργισμένης πρωτοκοσμικής νεολαίας. Σε ένα τέτοιο πλαίσιο έρχεται ο αναγεννημένος πρίγκιπας-επαναστάτης να αναπροσαρμοστεί, να γνωρίσει τον κόσμο του μέλλοντος, να συνδεθεί με αγωνιστές με πολύ διαφορετική νοοτροπία και καταβολές από τον ίδιο και, τελικά, να έρθει αντιμέτωπος με ένα μεγάλο δίλημμα: αν θα αφεθεί στην εύκολη μαγεία αυτού του νέου κόσμου και στην άνεση του να είναι ξανά νέος ή αν θα διατηρήσει τις επαναστατικές, αναρχικές ιδέες και τον ακέραιο χαρακτήρα του ως το τέλος πληρώνοντας το ανάλογο τίμημα.
Στα τέλη Μαρτίου, ψηφίστηκε «νύχτα» μια τροπολογία, σύμφωνα με την οποία οι εφημερίδες υποχρεώνονται πλέον να αναγράφουν στην ταυτότητά τους διευθυντή και διευθυντή σύνταξης, οι οποίοι θα πρέπει υποχρεωτικά να είναι μέλη δημοσιογραφικής-εκδοτικής ένωσης. Η κίνηση αυτή έχει ως ξεκάθαρους αποδέκτες όσες εφημερίδες δεν εκδίδονται από ελεγχόμενα από την κυβέρνηση ή από τα συστημικά, αστικά κόμματα, τις εφημερίδες που αντανακλούν τις θέσεις και τις ιδέες οργανώσεων της ριζοσπαστικής αριστεράς και του ελευθεριακού κινήματος, οι οποίες εκδίδονται συλλογικά από αγωνιστές και αγωνίστριες χωρίς απαραίτητα αυτοί να είναι επαγγελματίες δημοσιογράφοι.
Προφανώς, η νέα αυτή τροπολογία δεν εκπλήσσει κανέναν. Η συντριπτική πλειοψηφία της κοινωνίας, και ιδιαίτερα η εργατική τάξη και οι εκμεταλλευόμενοι, γνωρίζει πολύ καλά πως η «ελευθερία» του Τύπου δεν είναι παρά ένας ευφημισμός, μια φράση που χρησιμοποιούν οι άρχουσες τάξεις προκειμένου να προσδώσουν μια ψευδαίσθηση ελευθερίας στο υπάρχον σύστημα. Όπως γνωρίζει από πρώτο χέρι η κοινωνική βάση, η εξουσία πάντα βρίσκει τους τρόπους να μετατρέπει τα μέσα ενημέρωσης σε πομπούς των ιδεολογικών της αφηγημάτων, ενώ παράλληλα, όταν βλέπει πως υπάρχουν μέσα που απειλούν τα συμφέροντά που εξυπηρετεί δεν διστάζει να τα φιμώσει ανοικτά, εφευρίσκοντας διάφορες προφάσεις ή ακόμα και χωρίς ιδιαίτερη αιτιολόγηση.
Απογευματινά χειρουργεία επί πληρωμή, έγκριση από ιδιώτη γιατρό ή ακόμα και από τον διοικητή του νοσοκομείου προκειμένου να εισαχθεί ένας ασθενής στο νοσοκομείο, συγχωνεύσεις και κλείσιμο νοσοκομειακών μονάδων, ΣΔΙΤ, ιδιωτικοποίηση Πρωτοβάθμιας Φροντίδας Υγείας, εργαζόμενοι με μηδαμινά εργασιακά δικαιώματα, διάλυση του ΕΟΠΥΥ. Αυτές είναι μόνο μερικές από τις αλλαγές που έχουν έρθει το τελευταίο διάστημα και συνθέτουν το «Νέο Ε.Σ.Υ», για το οποίο γίνεται τόσος λόγος. Οι αλλαγές αυτές δεν έρχονται ως κεραυνός εν αιθρία αλλά εντάσσονται στο συνολικότερο σχέδιο κράτους και κεφαλαίου για τη διάλυση κάθε έννοιας δημόσιας πρόσβασης στην υγεία και την μετατροπή της σε προνόμιο των λίγων προνομιούχων. Το σχέδιο αυτό δεν είναι καινούργιο. Ιδιαίτερα από το ξέσπασμα της οικονομικής κρίσης και μετά έχουμε γίνει μάρτυρες της υποβάθμισης του Ε.Σ.Υ, μια υποβάθμιση η οποία έγινε πιο έκδηλη από ποτέ κατά την περίοδο της πανδημίας (η οποία σήμερα παρουσιάζει μερική έξαρση), όταν το κράτος αρνήθηκε να ενισχύσει το δημόσιο σύστημα υγείας, οδηγώντας στον θάνατο δεκάδες χιλιάδες συνανθρώπους μας. Ας δούμε λίγο πιο αναλυτικά μερικά από τα βασικά σημεία του εν λόγω σχεδίου.
Η παιδοκτόνος και οι λιντσαριστές: διαφορετική όψη του ίδιου νομίσματος;
Σχετικά με την υπόθεση του θανάτου των τριών παιδιών στην Πάτρα
Εδώ και μήνες διενεργούνται έρευνες σχετικά με την υπόθεση του θανάτου των τριών παιδιών στην Πάτρα. Χθες, συνελήφθη τελικά η μητέρα των παιδιών καθώς φάνηκε από τις τοξικολογικές της 9χρονης κόρης πως της είχε χορηγηθεί κεταμίνη. Η εν λόγω ουσία, σε περίπτωση υπερδοσολογίας μπορεί να γίνει τοξική, οδηγώντας ακόμη και στον θάνατο από ασφυξία λόγω οιδήματος που αποφράσσει τις αεραγωγούς οδούς. Συνεχίζεται η έρευνα για τις συνθήκες θανάτου των άλλων δύο παιδιών καθώς έχουν κρατηθεί δείγματα που θα εξεταστούν τις επόμενες ημέρες. Ένα έγκλημα που έχει συγκλονίσει τους πάντες.
«Πρέπει το παιδί να θεωρείται μια ανεξάρτητη προσωπικότητα ή ένα αντικείμενο που διαμορφώνεται σύμφωνα με τις ιδιοτροπίες και τα γούστα των άλλων;»
Εmma Goldman, To παιδί και οι εχθροί του
Αλλά, ας ξεκινήσουμε από τα βασικά. Ο καπιταλιστικός κόσμος έχει δομηθεί πάνω στην ιδιοκτησία. Έτσι και η οικογένεια έχει χτιστεί πάνω στην έννοια της ιδιοκτησίας, με όλους τους τρόπους, προκειμένου να μπορέσει να αποτελέσει πυλώνα του καπιταλιστικού, πατριαρχικού συστήματος και να το αναπαράγει. Σε αυτό το πλαίσιο, λοιπόν, και με βάση αυτήν την παραδοχή, στο σύγχρονο κόσμο, τα παιδιά μέσα σε μια οικογένεια αποτελούν ιδιοκτησία των γονιών, αντικείμενα που δρουν κατά το δοκούν των γονιών τους, που επιβαρύνονται με τα θέλω και τα μη τους, με τα καλά και τα κακά τους.
Αυτό, ειδικά σε μια περίοδο που ο κοινωνικός κανιβαλισμός έχει γίνει σύμφυτος με τη ζωή, και διαπνέει κάθε σχέση που χτίζουμε, το δικαίωμα του ενός στη ζωή του άλλου θεωρείται δεδομένο. Δεν είναι τυχαία η ένταση της έμφυλης βίας και των γυναικοκτονιών. Πόσο μάλλον όταν πρόκειται για σχέση μητέρας-παιδιού. Ένας κόσμος δομημένος πάνω σε αρχές και αξίες που δεν έχουν σχέση με τον άνθρωπο που στην άρρωστη εκδοχή του στρέφεται και ενάντια σε αυτόν.
Από την άλλη, χθες και αφού η μητέρα-δολοφόνος των τριών παιδιών είχε ήδη συλληφθεί και οδηγηθεί στη ΓΑΔΑ, πλήθος κόσμου μαζεύτηκε έξω από την γειτονιά όπου έμενε στην περιοχή της Αγίας Σοφίας να λιντσάρει την οικογένεια. Ένα τρομακτικό σκηνικό που θύμισε σκηνές από άλλες εποχές, πλήθος να ζητάει αίμα και πίσσα και πούπουλα.
Άνθρωποι με αντιφάσεις και αδιέξοδα, καταφεύγουν στην αγελαία βία, αλληλοσπαράσσονται καταξεσκίζοντας τις σάρκες τους για να χειραγωγηθεί η οργή και η αγανάκτηση που γεννά ο σύγχρονος τρόπος ζωής που επιβάλλει το κρατικό – καπιταλιστικό σύστημα. Κι έτσι να μείνει στο απυρόβλητο ο κόσμος του Κράτους, του Καπιταλισμού και της Πατριαρχίας.
Εν τέλει, λοιπόν, μιλάμε για διαφορετική όψη του ίδιου νομίσματος. Δύο εκφράσεις ενός άρρωστου κόσμου, που σαπίζει όλο και περισσότερο. Δυο εκφράσεις απόλυτου κοινωνικού κανιβαλισμού.
Απέναντι σε παιδοκτόνους και κανίβαλους να παλέψουμε να σπάσουμε κάθε έννοια ιδιοκτησίας στις σχέσεις, να παλέψουμε για έναν κόσμο χωρίς λιντσαριστές, χωρίς μίσος και δίψα για αίμα, να παλέψουμε για μια ελεύθερη και όμορφη ζωή.
ΤΑ ΣΥΝΝΕΦΑ ΤΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ ΠΥΚΝΩΝΟΥΝ ΣΤΗΝ ΠΕΡΙΟΧΗ ΜΑΣ ΜΕ ΤΙΣ ΑΣΚΗΣΕΙΣ-ΠΡΟΒΕΣ ΠΟΛΕΜΟΥ
ΝΑ ΜΠΛΟΚΑΡΟΥΜΕ ΤΗΝ ΠΟΛΕΜΙΚΗ ΠΡΟΕΤΟΙΜΑΣΙΑ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ, ΤΙΣ ΠΟΛΕΜΟΚΑΠΗΛΕΣ ΣΥΜΦΩΝΙΕΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΣΧΕΔΙΑΣΜΟΥΣ ΤΟΥ
Από την Δευτέρα 28 Μαρτίου έως την Πέμπτη 7 Απριλίου θα διεξαχθεί στην 117 Πτέρυγα Μάχης στην αεροπορική βάση της Ανδραβίδας η πολυεθνική διακλαδική άσκηση μεσαίας κλίμακας «Ηνίοχος 2022». Όπως ανακοινώθηκε από το Γενικό Επιτελείο Εθνικής ‘Αμυνας (ΓΕΕΘΑ) η άσκηση διεξάγεται στην ευρύτερη περιοχή του FIR Αθηνών. Σε αυτήν, θα συμμετέχουν, εκτός από τις Ένοπλες Δυνάμεις της Ελλάδας, με προσωπικό και μέσα, η Γαλλία, οι ΗΠΑ, το Ισραήλ, η Ιταλία, η Κύπρος και η Σλοβενία. Επίσης, στην άσκηση θα συμμετέχουν με προσωπικό η Αυστρία και ο Καναδάς, και με παρατηρητές η Αίγυπτος, η Αλβανία, η Αυστρία, η Βόρεια Μακεδονία, το Ηνωμένο Βασίλειο, η Ινδία, το Κουβέιτ, η Κροατία, το Μαρόκο και η Σαουδική Αραβία. Η παρουσία των πιο δολοφονικών στρατιωτικών μηχανών του κόσμου μόνο τυχαία δεν είναι. Αντίθετα, συνιστά πρόβα πολεμικής σύρραξης και είναι ενταγμένη στο ευρύτερο σχέδιο αναβάθμισης της παρουσίας του βορειοατλαντικού άξονα στην περιοχή και ειδικά στο ελληνικό κράτος, το οποίο αποτελεί πλέον μια απέραντη στρατιωτική βάση και πολεμικό ορμητήριο. H άσκηση «Ηνίοχος» αποτελεί κομμάτι της συνολικότερης πολεμικής προετοιμασίας του ελληνικού κράτους αλλά των νατοϊκών συμμάχων του εν μέσω και της πολεμικής σύρραξης στην Ουκρανία. Μια προετοιμασία που περιλαμβάνει μια σειρά από διακρατικές συμφωνίες, πολεμικούς εξοπλισμούς και ένταση του μιλιταρισμού.
ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ, ΤΟΥΣ ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΙΚΟΥΣ ΑΝΤΑΓΩΝΙΣΜΟΥΣ ΠΟΥ ΔΙΑΜΕΛΙΖΟΥΝ ΤΗΝ ΟΥΚΡΑΝΙΑ, ΣΤΗΝ ΚΡΑΤΙΚΗ-ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΗ ΒΑΡΒΑΡΟΤΗΤΑ. ΟΙ ΛΑΟΙ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΚΡΕΑΣ ΓΙΑ ΤΑ ΚΑΝΟΝΙΑ ΤΟΥΣ
Τα ξημερώματα της Πέμπτης 24/2/22 το Ρωσικό κράτος εισβάλει στρατιωτικά στην Ουκρανία ύστερα από διάγγελμα του Ρώσου προέδρου, Βλαντιμίρ Πούτιν. Λίγα 24ωρα πριν, η Ρωσία είχε αναγνωρίσει την ανεξαρτησία των περιοχών που αυτονομήθηκαν από την Ουκρανία, του Ντονέτσκ και του Λουγκάνσκ, με πρόφαση πως σκοπεύει να υπερασπιστεί τους ρωσσόφωνους κατοίκους των περιοχών αυτών από τις επιθετικές ενέργειες του ουκρανικού κράτους. Παρόλα αυτά, η στρατιωτική εισβολή των Ρώσων εκτείνεται στο σύνολο της χώρας.
Τι συμβαίνει στην Ουκρανία από το 2014 και ποια τα πραγματικά αίτια του πολέμου;
Από το 2014 το καθεστώς του Κιέβου αποτελεί το οπλισμένο χέρι του ευρωατλαντικού ιμπεριαλισμού στον ανταγωνισμό του με τη Ρωσία και στην προσπάθεια περικύκλωσής της. Στην ουσία γι αυτόν ακριβώς το σκοπό συγκροτήθηκε ως συστατικό στοιχείο των ιμπεριαλιστικών επιδιώξεων της ΕΕ και των ΗΠΑ το 2014, με το φασιστικό πραξικόπημα του Μαϊντάν, και μια τέτοια πολιτική υλοποίησε τα επόμενα χρόνια προχωρώντας σε μαζικές εκκαθαρίσεις ρωσόφωνων πληθυσμών στην Α. Ουκρανία και επιχειρώντας να μπει στο ΝΑΤΟ. Και από την άλλη η Ρωσία, μια αδυσώπητη ιμπεριαλιστική μηχανή, που φιλοδοξεί εισβάλλοντας στην Ουκρανία και διευρύνοντας την ζώνη επιρροής της, να γίνει αυτό που ήταν ο ιστορικός της πρόγονος, η Τσαρική Ρωσία: παγκόσμια υπερδύναμη και μια απέραντη φυλακή των λαών.: παγκόσμια υπερδύναμη και μια απέραντη φυλακή των λαών. Tα οικονομικά επίδικα αυτής της σύγκρουσης επικεντρώνονται στο ζήτημα ενεργειακής εξάρτησης της ΕΕ από την Ρωσία (βλέπε Νordstream 2) και τους πλουτοπαραγωγικούς πόρους της Ουκρανίας (η οποία αποτελεί σιτοβολώνα της Ευρώπης). Ενώ παράλληλα η γεωγραφική της θέση την καθιστά κομβικό γεωπολιτικό παράγοντα όσον αφορά την Μαύρη Θάλασσα και την θωράκιση της Ρωσίας από δυτικές εισβολές χρησιμοποιώντας την χώρα ως μια ουδέτερη “ζώνη” ασφαλείας.
Η κλιμακούμενη ένταση των εχθροπραξιών από πλευράς της Ρωσίας, η μεταφορά στρατιωτικών δυνάμεων και πολεμικού εξοπλισμού από δυνάμεις του ΝΑΤΟ και της ΕΕ στην περιοχή και τα έκτακτα και θηριώδη εξοπλιστικά προγράμματα που αναγγέλλουν οι ίδιες χώρες, διαμορφώνουν σκηνικό γενικευμένου Ιμπεριαλιστικού Πολέμου, τα επόμενα επεισόδια του οποίου, έρχονται όλο και πιο κοντά χρονικά. Ένας πόλεμος που γίνεται για την κατάκτηση αγορών, πλουτοπαραγωγικών πηγών και σφαιρών επιρροής, ένα πόλεμος που είναι άδικος και από τις δύο πλευρές και καμιά έκβαση του δεν μπορεί να εκπληρώσει το δίκιο των λαών της περιοχής.
Η ελληνική αστική τάξη, προσδεμένη πλήρως στο άρμα των ΗΠΑ/ΝΑΤΟ, έχει ενεργό ρόλο στην αντιπαράθεση των δύο πόλων. Επιδιώκει να αναδειχθεί ηγέτιδα δύναμη της συμμαχίας στα Βαλκάνια έχοντας μετατρέψει τον ελλαδικό χώρο σε μια απέραντη ΝΑΤΟϊκή βάση. Αλεξανδρούπολη, Άραξος, Σκύρος, Λάρισα, Βόλος, Σούδα, Ανδραβίδα είναι λίγα από τα σημεία που το ελληνικό κράτος φιλοξενεί ΝΑΤΟϊκά στρατεύματα, ενώ στην τρέχουσα πολεμική σύγκρουση συμμετέχει, εκτός των κυρώσεων, με φορτία πολεμικού υλικού που έφτασαν στην Πολωνία, μεταφέροντας πυρομαχικά, τυφέκια τύπου Καλάσνικοφ και εκτοξευτές, ενώ είναι υπό συζήτηση και η αποστολή επανδρωμένων πολεμικών αεροσκαφών. Η ενεργή συμμετοχή του ελληνικού κράτους σε έναν ακόμα πόλεμο, όπως συνέβη με την εμπλοκή του στον πόλεμο στη Συρία μέσω της βάσης στην Σούδα, με την πρόσφατη αποστολή δυνάμεων στην Σαουδική Αραβία αλλά και με την συμφωνία για στήριξη της ιμπεριαλιστικής επέμβασης της Γαλλίας στις χώρες του Σαχέλ, σημαίνει συνενοχή στο αιματοκύλισμα των λαών για τα γεωπολιτικά «παιχνίδια» των σύγχρονων αυτοκρατοριών και τα συμφέροντα των ντόπιων καπιταλιστών αλλά και ξένων μονοπωλίων κάτι που μεταφράζεται στην μετατροπή των περιοχών μας σε στόχο. Για την πόλη της Αλεξανδρούπολης, βλέπουμε πλέον να διαψεύδεται στην πράξη το αφήγημα για την δήθεν ασφάλεια που θα εξασφάλιζε στην περιοχή η μόνιμη παρουσία της πολεμικής μηχανής του ΝΑΤΟ. Η δημιουργία βάσης, το λιμάνι της Αλεξανδρούπολης για την μεταφορά νατοϊκών στρατευμάτων, η αγορά των λιμανιών της Καβάλας και της Αλεξανδρούπολης από κοινοπραξίες που συμμετέχουν κεφάλαια από τις ΗΠΑ, η δημιουργία εγκαταστάσεων αποθήκευσης υγροποιημένου φυσικού αερίου lng και η συνεχώς αυξανόμενη στρατιωτικοποίηση, μετατρέπει την πόλη σε σημαντικό στόχο, φέρνει την βαρβαρότητα του πολέμου ακόμα πιο κοντά στους κατοίκους της.
Δεν ήταν μόνο οι περιβόητες δηλώσεις που έθεταν το δίλημμα “συντάξεις ή πολεμικά αεροπλάνα”. Δεν ήταν μόνο η αύξηση της στρατιωτικής θητείας, οι χιλιάδες προσλήψεις στρατιωτικών την ίδια στιγμή που νοσοκομεία και σχολεία παραμένουν υποστελεχωμένα. Με την αύξηση της τιμής της ενέργειας, πολλών προϊόντων πρώτης ανάγκης αλλά και γενικά του κόστους ζωής να βρίσκεται ήδη στα ύψη πριν τον πόλεμο, οι νέες απότομες αυξήσεις ήρθαν να δώσουν το τελειωτικό χτύπημα σε εκατομμύρια ανθρώπους, την ίδια στιγμή που το ελληνικό εφοπλιστικό κεφάλαιο τρίβει τα χέρια του για την στροφή της Ελλάδας και της ΕΕ στο πανάκριβο αμερικάνικο lng. Η φτώχεια, η όξυνση των ανισοτήτων, ο μιλιταρισμός, η ολοένα και μεγαλύτερη εμπλοκή στις ιμπεριαλιστικές επιδιώξεις ΗΠΑ/ ΝΑΤΟ/ ΕΕ αποτελούν στρατηγική επιλογή του ντόπιου κεφαλαίου που μας προορίζει για φτηνό εργατικό δυναμικό σε καιρούς ειρήνης και σε “κρέας για κανόνια” σε περίπτωση που χρειαστεί.
Απέναντι στην κρατική και καπιταλιστική βαρβαρότητα που βιώνουμε, πρέπει να κατανοήσουμε πως οι εργαζόμενοι, οι φτωχοί και οι καταπιεσμένοι, δεν έχουμε τίποτα να χωρίσουμε και ο εχθρός μας, βρίσκεται στη δική μας γωνιά του πλανήτη, είναι μέσα στην Ελλάδα, μέσα στην Ε.Ε., μέσα στο ΝΑΤΟ.
Μπλόκοστη συμμετοχή στο ΝΑΤΟ και την ΕΕ, στην μετατροπή τη χώρας σε μια απέραντη αμερικανονατϊκή βάση και κόμβο μεταφοράς ΝΑΤΟϊκών δυνάμεων στην ανατολική Ευρώπη, στις μπίζνες που στήνει το ελληνικό εφοπλιστικό κεφάλαιο για την μεταφορά αμερικάνικου υγροποιημένου φυσικού αερίου LNG.
Μπλόκο στη συμμετοχή στους πολεμοκάπηλους άξονες με Ισραήλ και Αίγυπτο και στις πολεμικές συμφωνίες με ΗΠΑ και Γαλλία, στην ιμπεριαλιστική επέμβαση στο Σαχέλ και στη Σαουδική Αραβία, στην αποστολή πολεμικού υλικού ή και δυνάμεων στην Ουκρανία.
Η ΤΑΞΙΚΗ ΚΑΙ ΔΙΕΘΝΙΣΤΙΚΗ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΝΑ ΓΙΝΕΙ Η ΑΜΜΟΣ ΣΤΑ ΓΡΑΝΑΖΙΑ ΤΩΝ ΠΟΛΕΜΙΚΩΝ ΜΗΧΑΝΩΝ
ΟΙ ΛΑΟΙ ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΑΝΑΓΚΗ ΑΠΟ ΠΡΟΣΤΑΤΕΣ
ΚΑΜΙΑ ΕΜΠΛΟΚΗ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ ΣΤΟΝ ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΙΚΟ ΠΟΛΕΜΟ/ ΕΞΩ ΟΙ ΒΑΣΕΙΣ ΚΑΙ ΤΑ ΠΥΡΗΝΙΚΑ
ΔΙΑΔΗΛΩΣΕΙΣ: ΣΑΒΒΑΤΟ 2/4 12.00 ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ – ΚΥΡΙΑΚΗ 10/4 13.00 ΣΤΗ ΒΑΣΗ ΤΟΥ ΑΡΑΞΟΥ (προσυγκέντρωση 11.30 Πλ. Τριών Συμμάχων)
Η παρούσα έκδοση είναι προιόν της ανάγκης κατάθεσης μιας ολοκληρωμένης θέσης σε σχέση με τις σχέσεις, τη σεξουαλικότητα και τη σεξουαλική επαφή σε μια απελευθερωτική οπτική που οραματίζεται την κοινωνική επανάσταση και την ελεύθερη κοινωνία. Υπάρχει μεγάλη ανάγκη να συζητάμε, να επικοινωνούμε και να τοποθετούμε όλα αυτά τα ζητήματα συγκροτημένα και ολιστικά στην κατεύθυνση της απελευθέρωσής μας από κάθε μορφής δεσμά. Κάτι τέτοιο μπορεί να υπάρξει μόνο μέσα από την πάλη ενάντια στα στοιχεία εκείνα που, εξ’αρχής, σήμερα δομούν τις σχέσεις που αναπτύσσουμε με τους συντρόφους μας: την ιδιοκτησία και τις απολήξεις της πατριαρχίας όπως αυτές εκφράζονται ανάμεσα σε δυο ανθρώπους που βρίσκονται, επικοινωνούν και αναπτύσσουν μια επαφή. Στοιχεία δομικά και του ίδιου του καπιταλιστικού συστήματος.
Στην καρδιά του χειμώνα και εν μέσω της βαριάς κακοκαιρίας «Ελπίς», στις γυναικείες Φυλακές του Ελαιώνα Θηβών κόβεται η θέρμανση. Συγκεκριμένα, οι ίδιες καταγγέλουν ότι από την Τρίτη 25/1 το απόγευμα τα κελιά των φυλακισμένων παραμένουν χωρίς θέρμανση. – Οι φυλακές της Θήβας εξακολουθούν να αδιαφορούν για τις κρατούμενες δυσκολεύοντας ακόμη περισσότερο τις συνθήκες διαβίωσής τους, οι οποίες εν μέσω πανδημίας και συνωστισμού στις φυλακές είναι θανατηφόρες. Δεν ξεχνάμε την κρατική δολοφονία της κρατούμενης Αζιζέλ Ντενίρογλου τον Απρίλιο του 2020, η οποία πέθανε στο θάλαμό της, αβοήθητη, ενώ αντιμετώπιζε καρδιολογικά προβλήματα και είχε συμπτώματα κορονοϊού. Ο θάνατος της οδήγησε στην εξέγερση των συγκρατουμένων της. Η απάντηση που λάβανε οι κρατούμενες που εξεγέρθηκαν ήταν η καταστολή, η ωμή βία. Τα ΜΑΤ κατέστρεψαν αντικείμενα στη φυλακή, κυνήγησαν και χτύπησαν γυναίκες. Απέναντι στην βαρβαρότητα του εγκλεισμού, απέναντι στην κρατική διαχείριση της πανδημίας και των καιρικών συνθηκών, απέναντι στο συνεχιζόμενο κρατικό έγκλημα που διεξάγεται μέσα στις φυλακές οφείλουμε να σταθούμε στο πλευρό των κρατουμένων.
Η Energean Oil & Gas SA είναι θυγατρική του εισηγμένου στο χρηματιστήριο του Λονδίνου ομίλου Energean και από το 2009 διαχειρίζεται τις εγκαταστάσεις εξόρυξης πετρελαίου στον Πρίνο, στα ανοιχτά της Θάσου, που αποτελούν περιουσία του ελληνικού Δημοσίου ενώ το εργοστάσιο της βρίσκεται στη βιομηχανική περιοχή της Νέας Καρβάλης. Τα τελευταία χρόνια η εταιρία εμφανίζει φορολογικές ζημίες της τάξης των 310 εκατ ευρώ και συγκεκριμένα το 2020 λειτουργικές ζημιές 83 εκατ ευρώ. Οι εργαζόμενοι καταγγέλλουν ότι τα ποσά που παρουσιάζονται ως ζημιές των ισολογισμών της μονάδας στην Καβάλα δεν αφορούν την εταιρεία αλλά συναλλαγές μεταξύ των διαφορετικών εταιρειών του ίδιου ομίλου ενώ τονίζουν πως μέρος αυτών των ποσών χρηματοδότησε δραστηριότητες της εταιρείας στα Ιωάννινα και το Κατάκολο για την διεξαγωγή ερευνών για τον εντοπισμό κοιτασμάτων.
Παρ’ όλα αυτά όμως η Γεωργία, μια γυναίκα που προέρχεται από τα σπλάχνα της τάξης των καταπιεσμένων και των κατατρεγμένων αυτού του κόσμου, η Γεωργία που δεν νιώθει πως έχει πια κάτι να χάσει, συνεχίζει με σθένος να καταγγέλει διαρκώς τα όσα έζησε και να επιμένει για την δημοσιοποίησή τους. Κι έτσι μετά την αποκάλυψη σιγά σιγά ενός ολόκληρου κυκλώματος που στοχεύει σε μια ανώμαλη καλοπέραση, πάνω στα κορμιά ναρκωμένων γυναικών, στο οποίο εμπλέκονται κατά βάση μεγαλοεπιχειρηματίες, άνθρωποι της «καλής κοινωνίας», πλουσιόπαιδα, μαφιόζοι της νύχτας και ιδιοκτήτες κυριλέ μαγαζιών εστίασης, τα κυρίαρχα ΜΜΕ ξεκινούν την γνωστή προσπάθεια συγκάλυψης και ξεπλύματος, σε συνεργασία πάντα με το κράτος, την αστυνομία και τις δικαστικές αρχές. Χαρακτηριστικό παράδειγμα άλλωστε αποτελεί το θάψιμο των τοξικολογικών εξετάσεων της κοπέλας, οι οποίες τελικά, μετά από μη βολικές για το κράτος, διαρροές που καλύφθηκαν με μανία, βγήκαν «πεντακάθαρες».
«Η σύγχρονη ιστορία της Λατινικής Αμερικής έχει αναδείξει πολλούς ιερείς, ακόμα και επισκόπους, που αφιέρωσαν τη ζωή τους στον αγώνα για τον μετασχηματισμό των κοινωνιών τους. Έχει, επίσης, αναδείξει ηρωικούς αντάρτες, διανοούμενους, πολιτικούς ηγέτες, αγωνιστές και αγωνίστριες με τεράστια λαϊκή απήχηση. Ο Καμίλο Τόρες Ρεστρέπο, μια από τις πλέον αναγνωρίσιμες προσωπικότητες της Κολομβίας, ήταν όλα αυτά μαζί. Η παγκόσμια φήμη του οφείλεται όχι τόσο στον σύντομο πρωταγωνιστικό του ρόλο στην πολιτική σκηνή της χώρας του όσο στις τραγικές συνθήκες του θανάτου του. Με το να προσφέρει τη ζωή του για τον επαναστατικό σκοπό, με το να πέσει από τις σφαίρες εκείνου που ονόμαζε «στρατό της ολιγαρχίας», ο Καμίλο μετατράπηκε σε σύμβολο για τις νεότερες γενιές σε ολόκληρη τη Λατινική Αμερική. Τον αποκαλούν “ο Τσε της Κολομβίας”, καθώς η διαδρομή της ζωής του ήταν παράλληλη με εκείνη του Τσε Γκεβάρα. Όχι μόνο έζησαν και έδρασαν και οι δύο την ίδια εποχή, στην ίδια ήπειρο, αλλά και δολοφονήθηκαν στο βουνό- ο ένας στη Βολιβία, ο άλλος στην Κολομβία. Και οι δύο έκαναν μια επιλογή ζωής που περιελάμβανε την υπηρεσία στους συνανθρώπους-ο ένας ως γιατρός, ο άλλος ως ιερέας». Από το βιβλίο PADRE CAMILO, Η σκέψη και η δράση του Καμίλο Τόρες.
Ο Φλεβάρης για την Κολομβία είναι ο μήνας του Καμίλο Τόρες. Ο Καμίλο γεννήθηκε στις 3 Φεβρουαρίου του 1929 στην Μπογκοτά. Στις 15 Φεβρουαρίου σκοτώθηκε σε μάχη πολεμώντας στις γραμμές του αντάρτικου Στρατού Εθνικής Απελευθέρωσης (ELN). Με το να προσφέρει τη ζωή του για τον επαναστατικό σκοπό, με το να πέσει από τις σφαίρες εκείνου που ονόμαζε «στρατό της ολιγαρχίας», μετατράπηκε σε σύμβολο για τις νεότερες γενιές σε ολόκληρη τη Λατινική Αμερική και έμεινε γνωστός ως «ο αντάρτης παπάς», συγκεντρώνοντας την παγκόσμια προσοχή γύρω από τη μορφή του.
Δυσήνιος Ίππος 