Εκατό χρονιά μετά τη μικρασιατική καταστροφή, που σηματοδότησε την κατάρρευση της «Μεγάλης Ιδέας», η επίσημη ιστοριογραφία και οι ιδεολογικοί μηχανισμοί του αστικού κράτους επιμένουν να συσκοτίζουν τις πραγματικές συνθήκες και τις αιτίες που προκάλεσαν τον θάνατο, τον ξεριζωμό και τη δυστυχία για εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους. Τα παπαγαλάκια των «εθνικών μύθων» επιμένουν να παρουσιάζουν τη σφαγή σε ένα στενό πλαίσιο ελληνοτουρκικής διαμάχης, που αποκόβει τα γεγονότα από τους ευρύτερους ανταγωνισμούς των μεγάλων δυνάμεων του καπιταλιστικού – ιμπεριαλιστικού συστήματος και τον ειδικό ρόλο του ελληνικού κράτους στην επιχείρηση λεηλασίας της καταρρέουσας Οθωμανικής αυτοκρατορίας. Η ιμπεριαλιστική αρπακτικότητα, η υποβασταζόμενη επιθετικότητα του ελληνικού εθνικισμού και η πολιτική σκληρών διωγμών του τουρκικού εθνικισμού (με τη βοήθεια των Γερμανών) στην προσπάθεια χτισίματος ενός ομογενοποιημένου, «καθαρού» τουρκικού έθνους – κράτους συναποτέλεσαν τις πηγές του δράματος που βίωσαν εκατοντάδες χιλιάδες απλοί άνθρωποι κάθε εθνικότητας.
Έχουν περάσει δύο χρόνια από την πρώτη καταγγελία στο τμήμα βιολογίας του Π.Π. εις βάρος του Γ. Αγγελή, καθηγητή του τμήματος, για σεξουαλική παρενόχληση από διδακτορική φοιτήτρια που εκπονούσε την διατριβή της στο εργαστήριό του. Την καταγγελία αυτή ακολούθησε ακόμη μία για εργοδοτική αυθαιρεσία και εξώθηση σε παραίτηση μετά την στήριξη που εξέφρασε προς την πρώτη καταγγέλλουσα από άλλη διδακτορική φοιτήτρια, η οποία μάλιστα διέκοψε το διδακτορικό της στον συγκεκριμένο καθηγητή. Διατάχθηκαν δύο ΕΔΕ, τα πορίσματα των οποίων όπως ήταν αναμενόμενο, μιας και γνωρίζουμε πολύ καλά πως οι ίδιοι οι θεσμοί, οι ίδιοι κυρίαρχοι είναι εκείνοι που ενισχύουν και συγκαλύπτουν τέτοιες συμπεριφορές, έβγαλαν λάδι τον Αγγελή και του έδωσαν το «εισιτήριο» που χρειαζόταν για να επιστρέψει στα διδακτικά και ερευνητικά του καθήκοντα. Σήμερα, μερικές βδομάδες μετά την λήξη της κατάληψης του τμήματος που πραγματοποίησε ο Φοιτητικός Σύλλογος βιολογικού με βασικό αίτημα την απομάκρυνση του κακοποιητή καθηγητή, ο συγκεκριμένος διδάσκει στο πανεπιστήμιο με την αμέριστη στήριξη της πρυτανικής αρχής που τοποθετεί φύλακες έξω από τις αίθουσες που πραγματοποιούνται τα μαθήματά του για να τον προστατέψει από τους εξοργισμένους φοιτητές. Να προστατέψει τον άνθρωπο που βίαια παραβίασε την ελευθερία μιας γυναίκας στον χώρο εργασίας της, παρενοχλώντας την σεξουαλικά. Ο ίδιος μάλιστα με περίσσιο θράσος, πάει κάποιος καιρός που έβγαλε εξασέλιδη ανακοίνωση, όπου σε ένα κρεσέντο μισογυνισμού και κυρίαρχης πατριαρχικής λογικής κατονομάζει και απειλεί καθηγήτριες και διδακτορικές φοιτήτριες άλλων εργαστηρίων του τμήματος που έχουν έμπρακτα εκφράσει την στήριξή τους στις βασικές καταγγέλλουσες.
Τον Οκτώβριο του 2022, έρχεται στο φως η υπόθεση βιασμού και μαστροπείας της 12χρονης στον Κολωνό από τον νεοδημοκράτη , βιαστή και προαγωγό Ηλία Μίχο. Ο Μίχος βιάζε επανειλημμένα το 12χρονο κορίτσι και την εξέδιδε, κλείνοντας της ραντεβού με άλλους 210 άνδρες. Από την πρώτη στιγμή της καταγγελίας του κυκλώματος trafficking, η μητέρα καταδεικνύεται από τον Μίχο ως συνεργός και παραμένει προφυλακισμένη μέχρι και σήμερα ενώ η 12χρονη βρίσκεται αντιμέτωπη με πολύωρες ανακρίσεις μέσα σε κλίμα εκφοβισμού και τρομοκράτησης. Ακολουθούν φυσικά και άλλες προσπάθειες τρομοκράτησης του ανήλικου κοριτσιού, όπως ο “τυπικός” έλεγχος από ΟΠΚΕ με παρατεταμένα τα όπλα, σε αυτοκίνητο της ασφάλειας στο οποίο επέβαινε το κορίτσι μαζί με συγγενικά της πρόσωπα, έπειτα από ακόμη μια πολύωρη ανάκρισης της και το παζλ έρχεται να συμπληρώσει η δολοφονική επίθεση που δέχθηκε από άγνωστο με μαχαίρι στο σπίτι όπου διαμένει, έπειτα από την αποκάλυψη των στοιχείων του τόπου διαμονής της από την υφυπουργό Εργασίας Δόμνα Μιχαηλίδου από το βήμα της Βουλής.
Τον περασμένο Οκτώβρη ψηφίστηκε ο νέος σωφρονιστικός κώδικας, ο οποίος δήθεν αποσκοπεί στη βελτίωση των συνθηκών κράτησης, στη διασφάλιση των δικαιωμάτων, της ίσης μεταχείρισης και της κοινωνικής επανένταξης των κρατουμένων. Στην πραγματικότητα, συμβαίνει το ακριβώς αντίθετο. Πρόκειται για μια νομοθετική πράξη η οποία, στην ουσία της, όχι μόνο συντηρεί τις απάνθρωπες συνθήκες των κολαστηρίων που ονομάζονται ελληνικές φυλακές, αλλά κάνει τα πράγματα χειρότερα προς πάσα κατεύθυνση. Μέσα στην επέλαση του σύγχρονου ολοκληρωτισμού που σαρώνει τα κεκτημένα στις εργασιακές σχέσεις και τις κοινωνικές παροχές (υγεία, παιδεία, πρόσβαση σε αγαθά όπως το ρεύμα και το νερό), η εξουσία συμπεριλαμβάνει στις αναδιαρθρώσεις της για μια ακόμη φορά έναν κομβικό θεσμό του κράτους: τις φυλακές. Το νέο νομοσχέδιο ακολουθεί, λοιπόν, την αντιδραστική αναμόρφωση του σωφρονιστικού κώδικα, την ψήφιση αλλεπάλληλων τρομονόμων και γενικότερα την ποινικοποίηση κάθε αντίστασης. Σε μια συγκυρία που τα ζωνάρια σφίγγουν ασφυκτικά, η εξουσία οργανώνεται πολύπλευρα για να καταστείλει τους αγώνες που οργανώνονται από τα κάτω. Το εν λόγω νομοσχέδιο προβλέπει θεμελιώδεις αλλαγές του θεσμού της φυλακής.
«Ο μύθος του Nin ή του Durruti δεν μας είναι καθόλου χρήσιμος παρά μόνο γιατί οι ελλείψεις και τα λάθη τους κάτι μας διδάσκουν. Οι μύθοι του χθες είναι οι αλυσίδες του σήμερα. Το να αποκαλύψουμε τα λάθη τους μας επιτρέπει να προχωρήσουμε πέρα από το σημείο της αποτυχίας τους». Agustin Guillamon – Η Θεωρητικοποίηση των Ιστορικών Εμπειριών
Ο Δεκέμβριος του 2022 σηματοδότησε την εκατονταετηρίδα της Διεθνούς Ένωσης Εργαζομένων (IWA). Ιδρυμένη από μια σειρά συνδικαλιστικών ενώσεων ως εναλλακτική απάντηση στην Κομμουνιστική Διεθνή, η IWA οργάνωσε κάποτε εκατομμύρια εργάτες. Τα συνδικάτα έγιναν καθοδηγητικές οργανώσεις σε κοινωνικές εξεγέρσεις σε όλη τη Λατινική Αμερική και την Ευρώπη. Η Confederación Nacional deTrabajadores (CNT) συγκεκριμένα ήταν η πρωτοπόρα οργάνωση της ισπανικής επανάστασης όπου τέθηκαν σε δοκιμασία και τα όρια του αναρχοσυνδικαλισμού. Πολλοί υλικοί και πολιτικοί παράγοντες συνέβαλαν στην ταχεία άνοδο και πτώση του επαναστατικού συνδικαλισμού.
Συνδικαλισμός και Αναρχοσυνδικαλισμός Ενώ ο συνδικαλισμός (syndicalism) είναι ουσιαστικά συνώνυμος με την εργατική ένωση (unionism στα αγγλικά), ο όρος συνήθως χρησιμοποιείται στα αγγλικά για να υποδηλώσει μια ριζική, ιδεολογική διαφορά στον τυπικό οικονομικό συνδικαλισμό. Τα συνδικάτα, τουλάχιστον θεωρητικά, είναι φορείς εργαζομένων ενωμένοι για να παλέψουν για τα οικονομικά αιτήματα και για τα κοινά υλικά συμφέροντά τους. Ο συνδικαλισμός προτείνει ότι μέσω της οργάνωσης των εργατών σε επαναστατικά συνδικάτα είναι δυνατό να ανατραπεί ο καπιταλισμός και να εγκαθιδρυθεί μια σοσιαλιστική κοινωνία. Τα επαναστατικά συνδικάτα, με τη σειρά τους, διακρίνονται από τις πολιτικές οργανώσεις που υποκινούνται από συγκεκριμένες ιδεολογίες και όχι από υλικά ταξικά συμφέροντα. Καθώς το «συνδικάτο» είναι ένα μέσο για επαναστατικούς σκοπούς, οι εργάτες είναι καλύτερα να χρησιμοποιούν τις μαχόμενες οικονομικές οργανώσεις της τάξης τους παρά πολιτικές οργανώσεις όπως τα κόμματα. Οι συνδικαλιστές απορρίπτουν ουσιαστικά τη διχοτόμηση μεταξύ «πολιτικών» και «οικονομικών» αγώνων, βλέποντάς τους ως ένα και το αυτό που πρέπει να παλευτεί από τους εργάτες μέσω ενιαίων οργανώσεων. Ο αναρχοσυνδικαλισμός, ωστόσο, είναι ο συνδυασμός αναρχικών στόχων με τον «συνδικαλισμό», ή οργάνωση μέσω συνδικάτων ως μέσο για την επίτευξη ειδικών αναρχικών σκοπών. Οι αναρχοσυνδικαλιστές, σε αντίθεση με τον συνδικαλισμό ευρύτερα, είναι ρητά φεντεραλιστές και δίνουν έμφαση στην οριζόντια οργάνωση, την αντιπροσώπευση παρά την εκπροσώπηση, τις μαζικές συνελεύσεις για τη λήψη αποφάσεων και την περιορισμένη θητεία για τους λίγους απαιτούμενους αξιωματούχους.
Τον τελευταίο χρόνο συζητείται στο εσωτερικό του κλάδου των μηχανικών και των τεχνικών και στα σωματεία τους το σχέδιο πρότασης και η διαπραγμάτευση για τη Συλλογική Σύμβαση Εργασίας. Μια συζήτηση, η οποία για χρόνια, είχε μπεί στο ντουλάπι με εμάς να εργαζόμαστε με εξευτελιστικούς μισθούς αγωνιζόμενοι και αγωνιζόμενες να επιβιώσουμε σε μία εν γένει ασφυκτική πραγματικότητα. Μετά την κατάργηση των ΣΣΕ στην περίοδο των μνημονίων, το ύψος του μισθού, το ωράριο, οι άδειες, τα επιδόματα, οι αποζημιώσεις και μια σειρά από πράγματα που καθορίζουν την εργασιακή συνθήκη και τις εργασιακές σχέσεις, ορίζονταν και ρυθμίζονταν αποκλειστικά από την πλευρά της εργοδοσίας και άρα αποκλειστικά προς όφελος της. Σε μία συνθήκη, λοιπόν, που η ακρίβεια σαρώνει τη ζωή μας, σε μια περίοδο που οι τιμές στα είδη πρώτης ανάγκης, στα νοίκια, στην ηλεκτρική ενέργεια και τα καύσιμα συνεχώς αυξάνονται, οδηγώντας χιλιάδες κόσμου στα όρια της επιβίωσης. Την ίδια περίοδο, τα κέρδη των εταιρειών του κλάδου αυξάνονται, η κατασκευαστική και μελετητική δραστηριότητα ανεβαίνει.
Από τις 24 Απρίλη μέχρι τις 4 Μάη πραγματοποιείται η κοινή στρατιωτική Άσκηση Ηνίοχος στην αεροπορική βάση Ανδραβίδας στην Ηλεία, με τη συμμετοχή ενόπλων δυνάμεων 9 κρατών-μελών του ΝΑΤΟ, οι ΗΠΑ, η Ιταλία, η Σαουδική Αραβία, η Γαλλία, η Ισπανία, η Ιορδανία, η Κύπρος, η Σλοβενία και η Ελλάδα. Η παρουσία των πιο δολοφονικών στρατιωτικών μηχανών του κόσμου μόνο τυχαία δεν είναι. Αντίθετα, συνιστά πρόβα πολεμικής σύρραξης και είναι ενταγμένη στο ευρύτερο σχέδιο αναβάθμισης της παρουσίας του βορειοατλαντικού άξονα στην περιοχή και ειδικά στο ελληνικό κράτος, το οποίο αποτελεί πλέον μια απέραντη στρατιωτική βάση και πολεμικό ορμητήριο για το σφαγιασμό των λαών της ευρύτερης Ανατολικής Ευρώπης και της Μεσογείου. Είναι παράλληλα άσκηση προσομοίωση πραγματικής πολεμικής σύγκρουσης για τη δοκιμή σχεδίων στα πεδία όπου ήδη διεξάγονται πολεμικές επιχειρήσεις στο πλαίσιο της αντιπαράθεσης ΝΑΤΟ/ΕΕ με το ρωσοκινέζικο μπλοκ.
Όσο γιγαντώνεται η καπιταλιστική κρίση, οι παγκόσμιοι ιμπεριαλιστικοί ανταγωνισμοί οξύνονται ακόμα περισσότερο. Συμπληρώθηκε ήδη ένας χρόνος ανοιχτού πολέμου στο μέτωπο της Ουκρανίας μεταξύ των ουκρανοναζί του Κιέβου και των αμερικανονατοϊκών συμμάχων τους από τη μια και του ρώσικου ιμπεριαλισμού από την άλλη, στο πλαίσιο του οποίου η ευρύτερη περιοχή της Μεσογείου, των Βαλκανίων και της Ανατολικής Ευρώπης αποτελεί ήδη πεδίο συγκέντρωσης τεράστιων πολεμικών δυνάμεων από την πλευρά των ΗΠΑ-ΝΑΤΟ-ΕΕ ώστε να δημιουργηθεί ένα μέτωπο ανάσχεσης και στρατηγικής περικύκλωσης των ρώσικων και κινέζικων ιμπεριαλιστικών δυνάμεων. Νατοϊκές αρμάδες σαρώνουν το Ιόνιο πέλαγος, το λιμάνι της Αλεξανδρούπολης αξιοποιείται συνεχώς για τη μεταφορά στρατευμάτων και πολεμικού υλικού προς τα ρωσικά σύνορα, ενώ η σταθερή ύπαρξη και η αναβάθμιση του ρόλου της βάσης της Σούδας, ο Άραξος, το Άκτιο, η Ανδραβίδα, η Λάρισα, το Στεφανιβίκειο κ.α. αναδεικνύουν το ελληνικό κράτος σε γεωστρατηγικό σύμμαχο υψίστης σημασίας. Ειδικά για τις βάσεις της Ανδραβίδας και του Αράξου είναι σταθερή η αξιοποίηση τους για στρατιωτικές ασκήσεις, ενώ η εγκατάσταση νέων ηλεκτρονικών σταθμών επικοινωνίας και οι πρόσφατα συντηρημένοι 6 «θόλοι» στον Άραξο διατηρούν διαρκώς ανοιχτό το ενδεχόμενο τοποθέτησης πυρηνικών όπλων.
Για το ελληνικό κράτος συγκεκριμένα, αυτή η περίοδος γεωπολιτικής ρευστότητας, εκλαμβάνεται ως ευκαιρία για να δηλωθεί ξανά πως είναι σταθερά προσανατολισμένο στις επιδιώξεις της κυρίαρχης πολιτικο-οικονομικής ελίτ, του ΝΑΤΟ και της Ευρωπαϊκής Ένωσης, επιδιώκοντας να προσδεθεί με ακόμη πιο άμεσους και αδιαπραγμάτευτους όρους στο άρμα του δυτικού ιμπεριαλιστικού μπλοκ παίζοντας το ρόλο του χωροφύλακα και του τοποτηρητή στην περιοχή της νοτιοανατολικής Μεσογείου και των Βαλκανίων.
Η όλο και μεγαλύτερη εμπλοκή του ελληνικού κράτους στους πολεμικούς σχεδιασμούς του ΝΑΤΟ και των συμμάχων του, η αποστολή όπλων και πολεμικού υλικού (δρομολογείται ήδη η αποστολή και 100 αρμάτων μάχης Leopard) στον πόλεμο στην Ουκρανία και η διάθεση όλης της επικράτειας για την εξυπηρέτηση των ιμπεριαλιστικών σχεδιασμών ΝΑΤΟ-ΗΠΑ-ΕΕ τονίζουν την επιτακτική ανάγκη συσπείρωσης ενός μαζικού και μαχητικού αντιπολεμικού κινήματος που θα απαιτεί το κλείσιμο των στρατιωτικών βάσεων και την αποχώρηση της χώρας από το ΝΑΤΟ και τους ιμπεριαλιστικούς μηχανισμούς και θα βάζει στο στόχαστρο –σε τακτική και όχι ευκαιριακή και εθιμοτυπική βάση- τους πραγματικούς υπεύθυνους, δηλαδή τα κράτη, τον ιμπεριαλισμό, τον φασισμό, το μιλιταρισμό, την ταξική εκμετάλλευση, θέτοντας τη διεθνιστική αλληλεγγύη μεταξύ των λαών ως τη μοναδική επιλογή μπροστά στην προοπτική ενός γενικευμένου πολέμου.
Ο Αντόνιο Τσέρι (AntonioCieri) υπήρξε μια σημαντική προσωπικότητα του ιταλικού αναρχικού κινήματος. Γεννήθηκε στο Βάστο της Ιταλίας (11 Νοεμβρίου 1898) και πέθανε στη Χουέσκα της Ισπανίας (7 Απριλίου 1937). Ήταν μέλος των αντιφασιστών ArditidelPopolo[1] κι έπαιξε πρωταγωνιστικό ρόλο στην αντιφασιστική εξέγερση της Πάρμας τον Αύγουστο του 1922. Το 1936 έλαβε μέρος στην ισπανική επανάσταση και ήταν ένας από τους ιδρυτές της Ιταλικής Φάλαγγας η οποία συνδέθηκε με την περίφημη Φάλαγγα Ασκάζο. Στις 22 Οκτωβρίου 2006 μια αναθηματική πλάκα στήθηκε στη συνοικία Ναβίλιο (borgodelNaviglio) της Πάρμας όπου ο Τσέρι ως διοικητής των ArditidelPopolo έδωσε τις μνημειώδεις μάχες εναντίον των μελανοχιτώνων του Μουσολίνι. Δημοσιεύουμε το κείμενο της ομιλίας που εκφώνησε εκείνη τη μέρα ο αναρχικός Μάσιμο Ορτάλι (MassimoOrtalli) μέλος του Ιστορικού Αρχείου της Ιταλικής Αναρχικής Ομοσπονδίας (FAI).
ΑΝΤΟΝΙΟ ΤΣΕΡΙ (1898-1937)
Από το Ολτρετορέντε στη Χουέσκα
του Μάσιμο Ορτάλι
Οι γονείς, οι παππούδες και οι προπαππούδες μου έζησαν στην Πάρμα και κατά συνέπεια η ιστορία της Πάρμας μού ανήκει σα να ζούσα πάντα εκεί. Από την παιδική μου ηλικία θυμάμαι ότι κάθε φορά που τύχαινε να γίνει αναφορά στο χαρακτήρα της πόλης μας, μια από τις επαναλαμβανόμενες φράσεις στο οικογενειακό λεξικό της γιαγιάς μου -γενιάς του 1880- ήταν: “Την Κόκκινη Πάρμα κανείς δεν την αγγίζει”, κι αν η φράση όταν ήμουν παιδάκι μού φαινόταν μάλλον αινιγματική, παρόλα αυτά καταλάβαινα ότι έπρεπε να υπάρχει κάτι μεγαλειώδες πίσω από αυτές τις λέξεις. Στην πραγματικότητα υπήρχε κάτι μεγαλειώδες, υπήρχε η ιστορία με τον Μπάλμπο[2] και τις κτηνώδεις του πολιτοφυλακές που αναγκάστηκαν να επιστρέψουν ηττημένες στην πολύ πιο φιλόξενη Φεράρα και υπήρχε το γεγονός ότι ένας ολόκληρος λαός, όχι μόνο εκείνος του Ολτρετορέντε[3] αλλά όλης της πόλης, γιόρταζε μια νίκη ενάντια στις φασιστικές ομάδες κρούσης, την οποία κανείς δε μπορούσε να φανταστεί ότι θα ήταν εφικτή σε μια Ιταλία την οποία διέσχιζαν οι συμμορίες του Μουσολίνι.
Εκείνη ήταν μια συλλογική νίκη, όπως είναι οι πιο όμορφες ιστορίες της ελευθερίας, η περίπτωση μιας ολόκληρης πόλης που αισθάνεται ότι οφείλει να υπερασπιστεί όχι μόνο την ελευθερία της, αλλά και τον πιο βαθύ και ανένδοτο χαρακτήρα της, εκείνο το επαναστατικό πνεύμα, καυστικό και τόσο ξένο σε κάθε κομφορμισμό, που ήταν ένα πολύ πραγματικό αντίδοτο σε κάθε μορφή υποταγής.
Είναι κάποιο τυχαίο γεγονός το ατύχημα στο εργοστάσιο της AVRAMAR στην Πάτρα, που οδήγησε στον τραυματισμό δυο εργαζόμενους, ή πρόκειται για κάτι προδιαγεγραμμένο;
Καταρχάς το μηχάνημα ξήρανσης όπου συνέβη το ατύχημα έχει να ελεγχθεί από τεχνικό της εταιρείας που το κατασκεύασε πάνω από 5 χρονιά, αφού μέσα σε αυτό το διάστημα κανένας δεν την κάλεσε να έρθει και ο λόγος γι’ αυτό δεν είναι άλλος από τη μείωση του κόστους συντήρησης. Ένα μηχάνημα που λόγω της αυξημένης ζήτησης δουλεύει στο κόκκινο όλο τον χρόνο, τις περισσότερες φορές υπολειτουργεί και τον τελευταίο μήνα δουλεύει με σοβαρό πρόβλημα διαρροής υγραερίου. Για τον ίδιο λόγο η συντήρηση όλου του εργοστασίου φέτος βρισκόταν στον αέρα χωρίς να γνωρίζουμε αν θα πραγματοποιηθεί, γιατί όπως έλεγε η εταιρεία κοστίζει, και τελικά έγινε βιαστικά και πρόχειρα.
Οπότε καθόλου τυχαίο δεν είναι το γεγονός πως συνέβη το ατύχημα. Το μόνο τυχαίο στην όλη υπόθεση είναι ότι δεν μετατράπηκε σε δυστύχημα, αφού η ανάφλεξη συνέβη στον πιο παλιό τεχνικό, ο οποίος ενήργησε με τέτοιο τρόπο ώστε να αποφευχθεί η επέκταση της φωτιάς κλείνοντας χειροκίνητα την παροχή υγραερίου. Ο συγκεκριμένος άνθρωπος μάλιστα, αφού τραυματίστηκε από την ανάφλεξη, έσβησε μόνος του τη φωτιά, μιας και σε εκείνο το σημείο δεν υπάρχει αυτόματη πυρόσβεση.
Όπως στους περισσότερους εργασιακούς χώρους έτσι και στο εργοστάσιο της AVRAMAR οι εργαζόμενοι καλούνται να κάνουν τις δουλειές γρήγορα και να εργάζονται σε τεχνικές δουλείες για τις οποίες δεν έχουν την απαραίτητη γνώση. Τα τελευταία χρόνια προσλαμβάνονται τεχνικοί χωρίς εμπειρία για να κοστίζουν λιγότερο, μάλιστα καλούνται να ‘’πέφτουν στα βαθιά’’ αφού η έλλειψη προσωπικού έχει οδηγήσει τεχνικούς να βγάζουν μόνοι τους βραδινές βάρδιες ένα μήνα μετά την πρόσληψή τους. Μια εβδομάδα πριν το ατύχημα ο γενικός διευθυντής των εργοστασίων σε μια δόση ειλικρίνειας είπε χαρακτηριστικά “οι εταιρείες έχουν αποφασίσει να παίρνουν αυτό το ρίσκο και να μην επενδύουν στην εμπειρία’’, μάλιστα δεν λείπουν και οι απόψεις στελεχών που αναφέρουν πως δεν τους αρέσει το “γέρικο προσωπικό και πρέπει να αλλαχτεί’’.
Όλοι αυτοί όμως, που ρισκάρουν στις πλάτες των εργαζομένων, που εφευρίσκουν τρόπους να μειώσουν τα κόστη, είναι καλά οχυρωμένοι και το “μακρύ χέρι” της δικαιοσύνης ποτέ δεν τους φτάνει. Από τον εργαζόμενο μέχρι αυτόν που αποφασίζει υπάρχει μια σειρά από υπεύθυνους για να κατηγορηθούν και ποτέ δεν φτάνουμε στην πηγή του προβλήματος, δηλαδή ότι ο εργαζόμενος θεωρείται αναλώσιμος.
Ένα πράγμα που φαίνεται ολοκάθαρα και σε αυτή την περίπτωση όπως και σε κάθε περίπτωση εργατικού ατυχήματος είναι ότι η έλλειψη σωματείου για να διεκδικεί την ασφάλεια των εργαζομένων οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στην καταστροφή. Οι εργαζόμενοι θα πρέπει να αντιληφθούν τη θέση στην οποία βρίσκονται και να διεκδικήσουν την ασφάλεια στον χώρο εργασίας τους γιατί κανένας άλλος δεν θα το κάνει για αυτούς.
Δυσήνιος Ίππος 