“Οι Ισραηλινοί ψοφάνε να κάνουν τους Παλαιστίνιους να παραδεχτούμε την ύπαρξη του Ισραήλ. Εγώ δεν την παραδέχομαι. Ναι, μπορούν να ελέγχουν, να σκοτώνουν, να καταστρέφουν, αλλά δεν υπάρχει και δεν θα υπάρξει ποτέ…”
Continue reading “’48. Αντίσταση στον Μεγάλο Εποικισμό: Ένα πολύτιμο ντοκιμαντέρ από τη σωστή πλευρά της Ιστορίας”
12-13 Απριλίου στο Καμίνι στο Γαλάτσι φεστιβάλ βιβλίου με τις εκδόσεις Άγρα, Αντίποδες, Πόλις, Μικρός Ήρως, Red n’ Noir, Πουά.
«Δεν μπορείς να ζεις στην εποχή σου και να μένεις πίσω. Τι πα να πει αν γράφεις για τη θάλασσα. Όλα έχουν κοινωνικό υπόβαθρο». (Νίκος Καββαδίας, συνέντευξη στο φοιτητικό περιοδικό Πανσπουδαστική, Μάρτιος 1967)
Ο Νίκος Καββαδίας είναι ευρύτερα γνωστός ως ποιητής της Θάλασσας, «των μακρυσμένων ταξιδιών και των γαλάζιων πόντων». Ελάχιστα γνωστή είναι η πολιτική του συμπόρευση με την Αριστερά, αλλά και η συμμετοχή του στο ΕΑΜ στη διάρκεια της Κατοχής. Ο ίδιος υπήρξε ολιγόλογος και κλειστός σε σχέση με την πολιτική του δραστηριότητα, κι έτσι δεν έχουμε αρκετές πληροφορίες σχετικά με τη διαδικασία ένταξής του στην Αριστερά, μετά την επιστροφή του με τα πόδια από το Αλβανικό μέτωπο. Γνωρίζουμε με βεβαιότητα πως κατά τη διάρκεια της Κατοχής, όταν έμενε στο σπίτι της αδερφής του Τζένιας στην οδό Αγίου Μελετίου 10 στην Κυψέλη, εντάχθηκε στο ΕΑΜ, ενώ συμπαθούσε πολιτικά το ΚΚΕ. Παρότι δεν έχει εξακριβωθεί αν ήταν μέλος του ΚΚΕ, τόσο η Τζένια Καββαδία όσο και ο δικηγόρος και υπεύθυνος τους ΕΑΜ Εύβοιας Σταμάτης Καββαδίας υποστήριξαν με βεβαιότητας πως ο ποιητής δεν ήταν απλά “συνοδοιπόρος”, αλλά είχε ενταχθεί και κομματικά στο ΚΚΕ. Άλλοι μελετητές της ζωής του ποιητή αμφισβητούν την πληροφορία αυτή. Παρά το θολό αυτό σημείο, αυτό που γνωρίζουμε με βεβαιότητα είναι πως ο Νίκος Καββαδίας συμμετείχε αρχικά στο ΕΑΜ Ναυτικών και στη συνέχεια στο ΕΑΜ Λογοτεχνών–Ποιητών, στο οποίο έφτασε στη θέση του γραμματέα μετά τη φυλάκιση του Θέμου Κορνάρου κατά τη διάρκεια της «λευκής τρομοκρατίας», με αφορμή την έκδοση του βιβλίου “Αγύρτες και Κλέφτες στην εξουσία”, όπου κατήγγειλε πως ο μητροπολίτης Μεσολογγίου ήταν συνεργάτης των κατακτητών . Λίγους μήνες μετά, τον Οκτώβριο του 1945, ο Καββαδίας θα μπαρκάρει ως δόκιμος ασυρματιστής στο επιβατικό “Κορινθία” και θα αντικατασταθεί από έναν άλλο μεγάλο ποιητή, τον Νικηφόρο Βρεττάκο.
Continue reading “Και να πως από τη λάσπη ξεπετιέται το ιδανικό: οι πολιτικές πτυχές στη ζωή και το έργο του Νίκου Καββαδία”
Ο αντι-αποικιοκρατικός αγώνας των αναρχικών της Κορέας στον κινηματογράφο…
Του Ρωμανού Γ.
Έχει μεγάλο ενδιαφέρον πόση σημασία έχει κατά καιρούς δοθεί από Κορεάτες κινηματογραφιστές σχετικά με τον μεγάλο αγώνα των λαών της Κορέας και της Κίνας ενάντια στον ζυγό της αυτοκρατορικής Ιαπωνίας στις αρχές του προηγούμενου αιώνα. Μια κατοχή και μια αντίσταση που σε μεγάλο βαθμό μας είναι άγνωστες στη δύση, μα που έχουν χαραχτεί στη δική τους συλλογική μνήμη με βαθιές πληγές δημιουργώντας ένα κοινωνικό τραύμα και ένα μίσος που μέχρι τις μέρες μας καίει αδικαίωτο απέναντι στις φρικαλεότητες του κατακτητή. Και μιας και τα τελευταία χρόνια το κορεατικό σινεμά βρίσκει ολοένα τον δρόμο του προς τις ευρωπαϊκές και αμερικανικές αίθουσες, καθώς επίσης το εθνικοαπελευθερωτικό ζήτημα επανέρχεται ουρλιάζοντας την παρουσία του με τη γενοκτονία των Παλαιστινίων, ευκαιρία για μια σύντομη παρουσίαση δυο ταινιών, του Anarchists (σε σκηνοθεσία Yoo Young-sik) και του Anarchistfromcolony(σε σκηνοθεσία Lee Joon-ik), που πραγματεύονται η καθεμιά με τον τρόπο της την ιστορική αντίσταση στην ιαπωνική κατοχή.
Continue reading “ΑΝΑΡΧΙΚΟΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΠΟΙΚΙΑ”
Την Πέμπτη 6 Φλεβάρη, στις 20:00, στην Κολλεκτίβα Εργασίας “Περιβολάκι”, παρουσίαση του βιβλίου του Δυσήνιου Τύπου “Περσεφόνη σε νουάρ και νέρον” με τη συμμετοχή του συγγραφέα Ρωμανού και του Έκτορα-Ξαβιέ Δελαστίκ.
____________________________________
Από το οπισθόφυλλο του βιβλίου:
Continue reading “Παρουσίαση του βιβλίου “Περσεφόνη σε νουάρ και νέον” στο Περιβολάκι”
Το παρακάτω κείμενο διαβάστηκε στις βιβλιοπαρουσιάσεις σε Πάτρα και Καρδίτσα και δημοσιεύτηκε στο 19ο τεύχος της εφημερίδας Ζερμινάλ.
Περσεφόνη. Κόρη του Δία και της θεάς Δήμητρας, θεά της καρποφορίας και της γονιμότητας. Η ομορφιά της ήταν τόση, που ο Πλούτωνας, θεός του Άδη, την ερωτεύτηκε και αποφάσισε να την κλέψει. Έτσι, μια μέρα καθώς η Περσεφόνη μάζευε λουλούδια μαζί με τις Ωκεανίδες νύμφες, απομακρύνθηκε για να κόψει έναν νάρκισσο, όταν ξαφνικά η γη άνοιξε στα δύο. Τότε ξεπρόβαλε ο Πλούτωνας με το άρμα του την άρπαξε στον Κάτω Κόσμο, χωρίς κανείς να αντιληφθεί τι είχε συμβεί. Η Δήμητρα έψαχνε μάταια την κόρη της και από την στεναχώρια και τα δάκρυά της, μαράζωσαν η γη και οι καλλιέργειες. Οι άνθρωποι πεινούσαν και οι μέρες περνούσαν χωρίς να φανεί η Περσεφόνη. Μια μέρα ο Ήλιος, έχοντας δει τα πάντα, λυπήθηκε τη Δήμητρα, της είπε τι συνέβη και τότε ο Δίας, παρακινούμενος από τις ικεσίες των ανθρώπων που πεινούσαν, διέταξε τον θεό του Άδη να ελευθερώσει την κόρη του. Αδυνατώντας να παρακούσει τις διαταγές του Δία, ο Πλούτωνας παγίδεψε την Περσεφόνη δίνοντάς της να φάει ένα ρόδι πριν την αφήσει, γνωρίζοντας πως αν κατανάλωνε τροφή στον Κάτω Κόσμο, θα δενόταν μαζί του και δεν θα μπορούσε να φύγει. Η κόρη έφαγε έξι σπόρια ρόδι μονάχα κι όταν το έμαθε η Δήμητρα έγινε έξαλλη. Για να την ηρεμήσει, ο Δίας πρότεινε έναν συμβιβασμό: Για κάθε σπόρο που είχε φάει, η Περσεφόνη θα έμενε κι έναν μήνα στον Άδη. Έτσι, θα περνούσε το μισό χρόνο δίπλα στη μητέρα της και τον υπόλοιπο μαζί με τον Πλούτωνα. Έκτοτε, τους έξι μήνες που η Περσεφόνη ήταν στον Άδη, η Δήμητρα πενθούσε και μαζί της πενθούσε κι όλη η φύση και τους έξι μήνες που ανέβαινε στη Γη, όλα άνθιζαν από τη χαρά της.
Νουάρ. Μάλλον κινηματογραφικός όρος. Αισθητικός και περιεχομενικός. Σκοτεινές σκηνές και σκοτεινές αφηγήσεις. Πόνος και πραγματικότητα με έναν μαύρο ρομαντισμό και μια ατμόσφαιρα άλλων εποχών.
Παρουσίαση του βιβλίου “Περσεφόνη σε νουάρ και νέον” με τη συμμετοχή του συγγραφέα Ρωμανού (εκδ. Δυσήνιος Τύπος), τη Κυριακή 12/01 στις 18:00 στον Κοινωνικό Χώρο Αλληλεγγύης & Αγώνα Καρδίτσας.
Παρουσίαση της έκδοσης ‘Gentrification και εκτοπισμός” στο Παγκάκι την Τρίτη 10/12, στις 19:00.
Το επόμενο διάστημα θα κυκλοφορήσει η νέα έκδοση του δυσήνιου τύπου “Περσεφόνη σε νουάρ και νέον” του συντρόφου Ρωμανού.
Από το οπισθόφυλλο του βιβλίου:
Ντυμένοι με τους αρχαιοπρεπείς μανδύες τους, με στέφανα τιμών να στολίζουν τα κεφάλια τους, βγαλμένοι λες από τον ίδιο τον μύθο, ο Άδης και η Δήμητρα κάθονται και τα πίνουν σε ένα σύγχρονο μπαρ. Τα ηχεία παίζουν σκυλάδικα, τα ποτήρια ξεχειλίζουν φθηνό τζιν, τα τραπέζια βρωμούν λουμπεναριό. Οι δυο θεοί δεν δείχνουν να ενοχλούνται απ’ όλα αυτά, κάθε άλλο. Αυτό είναι ένα μέρος αρκετά ταιριαστό για να πνίξουν τον πόνο τους. Συντροφιά η μια με τον άλλον.
Οι θαμώνες τους κοιτούν απορημένοι. Τι δουλειά έχει στο στέκι τους αυτό το παράξενο, ανόμοιο ζευγάρι; Μα οι ίδιοι ξέρουν, τώρα πια το ξέρουν, ότι δεν είναι και τόσο ανόμοιοι τελικά. Όσο και αν θέλησαν να πείσουν τους εαυτούς τους πως ο καθένας τους ήταν ο ξεχωριστός, η μάνα-προστάτιδα και ο άντρας-κατακτητής, η αλήθεια ήρθε με φόρα να τους στραπατσάρει εγωισμούς και ψευδαισθήσεις, να τους βάλει στη θέση τους με περηφάνια και βία. Έτσι το μόνο που τους απέμεινε ήταν η μια για τον άλλον. Έτσι παρέα κατέληξαν να μπερκοπίνουν και να καταριούνται εκείνη την κοπέλα που τους καθαίρεσε από τα βάθρα τους. Έτσι τώρα γνωρίζουν πως το να μείνουν η μια με τον άλλον είναι ο μόνος τρόπος να μην πεθάνουν μόνοι.
Ηττήθηκαν.
Γιατί όταν κλήθηκε να επιλέξει ανάμεσα στη Δήμητρα και στον Άδη, η Περσεφόνη έβαλε τα γέλια, χάρισε στον καθένα τους από ένα στραβό χαμόγελο, πήρε τον Κέρβερο για συντροφιά και προστασία, κι έφυγε να γνωρίσει τον κόσμο. Μόνη. Ελεύθερη. Δίχως να ανήκει.
Οι Περσεφόνες σε αυτό το βιβλίο διαφέρουν πολύ η μια από την άλλη. Εξίσου διαφέρουν και οι ιστορίες τους.
Οι Άδηδες και οι Δήμητρες είναι που μοιάζουν μεταξύ τους…
Σάββατο 19/10, στις 19:00 στον Κοινωνικό Χώρο Αλληλεγγύης & Αγώνα (Μ. Αλεξάνδρου 44).
Παρουσίαση του βιβλίου “Πέρα από τα τείχη: Ιστορίες πολιτικών κρατουμένων από τη Λατινική Αμερική” (εκδ. Δυσήνιος Τύπος, επιμέλεια-μετάφραση Γη και Ελευθερία – Tierra y Libertad).
Η παρουσίαση θα γίνει από το εγχείρημα Γη και Ελευθερία – Tierra y Libertad.
Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου:
“Η κάθε ιστορική στιγμή έχει τον δικό της ιδιαίτερο τύπο πολιτικής φυλάκισης, δεδομένου ότι οι τρόποι επιβολής αυτής της παραδοσιακής τιμωρίας που λειτουργεί προς όφελος της αστικής τάξης, συνδέονται με τις εκάστοτε μορφές και τα επίπεδα της πολιτικής αντιπαράθεσης. Βέβαια, μπορεί οι επιδιωκόμενοι στόχοι, οι δικαστικοί μηχανισμοί, ο βαθμός της κατασταλτικής βίας να ποικίλουν, αλλά εν τέλει η φυλακή είναι πάντα το ίδιο: εγκλεισμός και ξανά εγκλεισμός, απομόνωση από το κοινωνικό σώμα όσων αμφισβητούν την κυρίαρχη τάξη πραγμάτων. Το παρόν βιβλίο, μακριά από μια προσέγγιση οίκτου και θυματοποίησης, επιδιώκει να αναδείξει τη δύναμη εκείνων που ασκούν το δικαίωμα της εξέγερσης ενάντια σε μια τάξη πραγμάτων που ξεχειλίζει από αδικίες, αποκλεισμούς και αποσύνθεση. Θα βρούμε σε αυτές τις γραμμές μαρτυρίες, συνεντεύξεις και αφηγήσεις σε πρώτο πρόσωπο από ανθρώπους που βίωσαν την εμπειρία της φυλάκισης διατηρώντας την περηφάνια και την ακεραιότητά τους, εμπειρία που σε πολλές περιπτώσεις παραμένει αθέατη πίσω από τους μεγάλους αριθμούς και τα στατιστικά στοιχεία.”
Δυσήνιος Ίππος 