Category: Πολιτισμος

Ο ΤΡΟΜΟΣ ΩΣ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΣΤΑ ΒΙΒΛΙΑ ΤΟΥ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ ΤΣΑΠΡΑΪΛΗ

Έχει θλιβερό ενδιαφέρον το πόση υποτίμηση από το εκδοτικό κατεστημένο και από τους κριτικούς λογοτεχνίας έχει συναντήσει το ευρύτερο λογοτεχνικό είδος του Φανταστικού κατά τον 20ο αιώνα, ειδικά αν σκεφτούμε πως στην πραγματικότητα πρόκειται για ένα από τα παλαιότερα είδη στην ιστορία της τέχνης γενικότερα. Πράγματι, ήδη από την προϊστορική περίοδο γνωρίζουμε πως οι άνθρωποι φαντάζονταν ιστορίες για να αφηγηθούν το παρελθόν, να εξηγήσουν το παρόν, να προβλέψουν το μέλλον τους. Ήδη η πρώτη γνωστή μας λογοτεχνία, τα επικά ποιήματα και οι μύθοι, αποτελεί τις ρίζες αυτού που αιώνες αργότερα θα καταλήξει να τοποθετείται στα ράφια των βιβλιοπωλείων ως «Λογοτεχνία του Φανταστικού». Από τον Όμηρο στον Σαίξπηρ και στους ποιητές του ρομαντισμού, το Φανταστικό εξελίσσεται, αναδιαμορφώνεται και εν τέλει καταλήγει να αποτελεί μια τεράστια κατηγορία-ομπρέλα κάτω από την οποία συνάσσονται αμέτρητοι δημιουργοί που, με κοινό γνώμονα την αγάπη τους για την επινόηση νέων κόσμων και την απόπειρα συμφιλίωσης με το παράδοξο, μας χαρίζουν ορισμένα από τα σημαντικότερα έργα της παγκόσμιας τέχνης.

“Οι Ισραηλινοί ψοφάνε να κάνουν τους Παλαιστίνιους να παραδεχτούμε την ύπαρξη του Ισραήλ. Εγώ δεν την παραδέχομαι. Ναι, μπορούν να ελέγχουν, να σκοτώνουν, να καταστρέφουν, αλλά δεν υπάρχει και δεν θα υπάρξει ποτέ…”

«Δεν μπορείς να ζεις στην εποχή σου και να μένεις πίσω. Τι πα να πει αν γράφεις για τη θάλασσα. Όλα έχουν κοινωνικό υπόβαθρο». (Νίκος Καββαδίας, συνέντευξη στο φοιτητικό περιοδικό Πανσπουδαστική, Μάρτιος 1967)

Ο Νίκος Καββαδίας είναι ευρύτερα γνωστός ως ποιητής της Θάλασσας, «των μακρυσμένων ταξιδιών και των γαλάζιων πόντων». Ελάχιστα γνωστή είναι η πολιτική του συμπόρευση με την Αριστερά, αλλά και η συμμετοχή του στο ΕΑΜ στη διάρκεια της Κατοχής. Ο ίδιος υπήρξε ολιγόλογος και κλειστός σε σχέση με την πολιτική του δραστηριότητα, κι έτσι δεν έχουμε αρκετές πληροφορίες σχετικά με τη διαδικασία ένταξής του στην Αριστερά, μετά την επιστροφή του με τα πόδια από το Αλβανικό μέτωπο. Γνωρίζουμε με βεβαιότητα πως κατά τη διάρκεια της Κατοχής, όταν έμενε στο σπίτι της αδερφής του Τζένιας στην οδό Αγίου Μελετίου 10 στην Κυψέλη, εντάχθηκε στο ΕΑΜ, ενώ συμπαθούσε πολιτικά το ΚΚΕ. Παρότι δεν έχει εξακριβωθεί αν ήταν μέλος του ΚΚΕ, τόσο η Τζένια Καββαδία όσο και ο δικηγόρος και υπεύθυνος τους ΕΑΜ Εύβοιας Σταμάτης Καββαδίας υποστήριξαν με βεβαιότητας πως ο ποιητής δεν ήταν απλά “συνοδοιπόρος”, αλλά είχε ενταχθεί και κομματικά στο ΚΚΕ. Άλλοι μελετητές της ζωής του ποιητή αμφισβητούν την πληροφορία αυτή. Παρά το θολό αυτό σημείο, αυτό που γνωρίζουμε με βεβαιότητα είναι πως ο Νίκος Καββαδίας συμμετείχε αρχικά στο ΕΑΜ Ναυτικών και στη συνέχεια στο ΕΑΜ Λογοτεχνών–Ποιητών, στο οποίο έφτασε στη θέση του γραμματέα μετά τη φυλάκιση του Θέμου Κορνάρου κατά τη διάρκεια της «λευκής τρομοκρατίας», με αφορμή την έκδοση του βιβλίου “Αγύρτες και Κλέφτες στην εξουσία”, όπου κατήγγειλε πως ο μητροπολίτης Μεσολογγίου ήταν συνεργάτης των κατακτητών . Λίγους μήνες μετά, τον Οκτώβριο του 1945, ο Καββαδίας θα μπαρκάρει ως δόκιμος ασυρματιστής στο επιβατικό “Κορινθία” και θα αντικατασταθεί από έναν άλλο μεγάλο ποιητή, τον Νικηφόρο Βρεττάκο.

Ο αντι-αποικιοκρατικός αγώνας των αναρχικών της Κορέας στον κινηματογράφο…

Του Ρωμανού Γ.

Έχει μεγάλο ενδιαφέρον πόση σημασία έχει κατά καιρούς δοθεί από Κορεάτες κινηματογραφιστές σχετικά με τον μεγάλο αγώνα των λαών της Κορέας και της Κίνας ενάντια στον ζυγό της αυτοκρατορικής Ιαπωνίας στις αρχές του προηγούμενου αιώνα. Μια κατοχή και μια αντίσταση που σε μεγάλο βαθμό μας είναι άγνωστες στη δύση, μα που έχουν χαραχτεί στη δική τους συλλογική μνήμη με βαθιές πληγές δημιουργώντας ένα κοινωνικό τραύμα και ένα μίσος που μέχρι τις μέρες μας καίει αδικαίωτο απέναντι στις φρικαλεότητες του κατακτητή. Και μιας και τα τελευταία χρόνια το κορεατικό σινεμά βρίσκει ολοένα τον δρόμο του προς τις ευρωπαϊκές και αμερικανικές αίθουσες, καθώς επίσης το εθνικοαπελευθερωτικό ζήτημα επανέρχεται ουρλιάζοντας την παρουσία του με τη γενοκτονία των Παλαιστινίων, ευκαιρία για μια σύντομη παρουσίαση δυο ταινιών, του Anarchists (σε σκηνοθεσία Yoo Young-sik) και του Anarchistfromcolony(σε σκηνοθεσία Lee Joon-ik), που πραγματεύονται η καθεμιά με τον τρόπο της την ιστορική αντίσταση στην ιαπωνική κατοχή.