«Από το παράθυρο του πούλμαν έβλεπε την πόλη του σιγά σιγά να απομακρύνεται. Ήταν σίγουρος. Πατρίδα όχι, ποτέ δεν είχε. Αλλά πόλη ναι, σίγουρα είχε.»
Η ΠΟΛΗ ΚΑΙ Ο ΘΗΣΑΥΡΟΣ: Η ΕΚΦΡΑΣΗ ΣΤΗ ΜΗΤΡΟΠΟΛΗ
Το “θέατρο στο βουνό” στο 2ήμερο για την ιστορική μνήμη #3 του Red n’ Noir
Το red n’ noir διοργανώνει για τρίτη χρονιά τις «Δυο μέρες για την ιστορική μνήμη 2023».
Το Σάββατο και την Κυριακή 21 και 22 Οκτώβρη 2023 στο βιβλιοκαφέ red n’ noir (Δροσοπούλου 52, Κυψέλη).
Το διήμερο θα περιλαμβάνει συζητήσεις, προβολές ταινιών και μουσική ενώ θα πλαισιώνεται από θεματικό βιβλιοπωλείο και μπαρ.
Στο πλαίσιο των εκδηλώσεων θα γίνει και η παρουσίαση του βιβλίου των εκδόσεων δυσήνιος τύπος “Θέατρο χωρίς εισιτήριο. Θέατρο στο βουνό. Ιστορία και Μνήμη στα χρόνια της κατοχής” από το σύντροφο και συγγραφέα του βιβλίου Κυριάκο Βλαχόπουλο.
ΠΡOΡΑΜΜΑ:
ΣΑΒΒΑΤΟ 21 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ
18:30 Η εκκλησία από την κατοχή ως τον εμφύλιο. Ομιλητής: Γιώργος Καραγιάννης δημοσιογράφος, συγγραφέας
19:30 Οι Έλληνες Εβραίοι στην Αντίσταση. Ομιλήτρια: Ελένη Μπεζέ, ιστορικός, μεταδιδακτορική ερευνήτρια
20:00 Η καταστροφή του Εβραϊκού νεκροταφείου στη Θεσσαλονίκη. Ομιλήτρια: Ρίκα Μπενβενίστε, Ιστορικός
21:30 Προβολή ντοκιμαντέρ: «Εκτός ιστορίας», της Φωφώς Τερζίδου. Μια ιστορική αναδρομή στην ιστορία της Εβραϊκής κοινότητας της Θεσσαλονίκης και της Κατερίνης. Διάρκεια 69’.
ΚΥΡΙΑΚΗ 22 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ
18:30 Θέατρο χωρίς εισιτήριο. Το θέατρο στο βουνό. Ομιλητής: Κυριάκος Βλαχόπουλος
19:30 Η σημασία του πολιτισμού στο κίνημα της Εθνικής Αντίστασης. Ομιλήτρια: Τασούλα Βερβενιώτη, Ιστορικός
21:30 Μουσική βραδιά με το συγκρότημα Ρωμιοσύνη (Διεύθυνση ορχήστρας Τεό Λαζάρου)
ΝΕΑ ΕΚΔΟΣΗ: ΤΑ ΦΥΤΙΛΙΑ ΕΙΝΑΙ ΑΚΟΜΑ ΑΝΑΜΜΕΝΑ
Τα φυτίλια είναι ακόμα αναμμένα και οι δρόμοι θα πάρουν πάλι φωτιά
Κυκλοφορεί η νέα έκδοση του δυσήνιου τύπου. H απομαγνητοφώνηση της παρουσίασης του βιβλίου “Έτρεχα και σκεφτόμουν την Άννα” από τις εκδόσεις Διάδοση με την συμμετοχή του Πασκουάλε Αμπατάντζελο στην πόλη της Πάτρας στις 8 Οκτώβρη 2022. Μια πολύ σημαντική εκδήλωση και εμπειρία με πρωτοβουλία από τις εκδόσεις Διάδοση.
“Εμείς, αν και χάσαμε δυστυχώς τον πόλεμο, κερδίσαμε πολλές μάχες και βιώσαμε πολλές ικανοποιήσεις. Γιατί όποιος αγωνίζεται, μπορεί να χάσει, μα όποιος δεν αγωνίζεται, έχει εξαρχής χάσει και είναι καταδικασμένος να ζει μια ζωή με σκυμμένο το κεφάλι στ’ αφεντικά.
Όλες αυτές οι ιστορίες περιλαμβάνονται με λεπτομέρειες στο βιβλίο και συστήνω την ανάγνωση τους σε όποιον δεν το έχει ήδη διαβάσει, μιας και η γνώση της ιστορίας είναι προϋπόθεση, για όποιον και όποια επιλέγει να αγωνίζεται ενάντια στην σκατένια πραγματικότητα, που αναγκαζόμαστε να βιώνουμε.
Αν ενδιαφέρεται κάποιος να μάθει την ιστορία της χώρας μας, της Ιταλίας, αυτό που διηγείται το επίσημο Κράτος, δεν συνιστά παρά μια μεγάλη διαστρέβλωση, μια μεγάλη συσκότιση. Δεν υπήρξαν αθώα θύματα, δεν υπήρξαν κάποιοι τρελοί φρενοβλαβείς, που άρχισαν να πυροβολούν χωρίς λόγο. Αυτό που λέει η ιστορική αλήθεια, είναι ότι στην Ιταλία, από το 1968 μέχρι το 1988, διεξήχθη ένας εμφύλιος πόλεμος χαμηλής έντασης.
Και στους εμφύλιους πολέμους δεν υπάρχουν αθώα θύματα, υπάρχουν πεσόντες. Πεσόντες και των δύο πλευρών. Αυτό αποδεικνύεται, για όποιον θέλει να μελετήσει τη λίστα των στόχων μας, από το ότι εμείς αυτούς που εξοντώσαμε και ήταν όλοι τους εχθροί μας, που μας πολεμούσαν στην πρώτη γραμμή.
Δημοσιογράφοι, στρατιωτικοί, αστυνομικοί, δικαστές κλπ. Τα πραγματικά θύματα αυτής της ιστορίας, ήταν όσα προήλθαν από την πολιτική του πραγματικού τρομοκράτη, του ιταλικού Κράτους, με την στρατηγική της έντασης, με τις βόμβες στα τραίνα, στις πλατείες, στις συνδικαλιστικές διαδηλώσεις. Αυτά ήταν τα πραγματικά και μοναδικά αθώα θύματα και δεν τα προκαλέσαμε εμείς.
Σε μια κοινωνία, που είναι διαιρεμένη σε Τάξεις όπως η καπιταλιστική, δε μπορεί να υπάρχει κοινή Μνήμη. Η Μνήμη είναι κι αυτή πεδίο ταξικού πολέμου, πεδίο διεκδίκησης και αποδεικνύει, όσο κι αν την λασπολογήσουν και αν την διαστρεβλώσουν, όπως συνέβη στην Ιταλία με εμάς αλλά και στην Ελλάδα με την 17 Νοέμβρη και στη Γερμανία με την RAF, γεγονός παραμένει ότι δεν μπορούμε να έχουμε κοινή Μνήμη με τους εχθρούς μας. Στον πόλεμο ο καθένας κλαίει τα δικά του θύματα. Εμείς λοιπόν θρηνούμε τα δικά μας θύματα, τους δικούς μας νεκρούς. Για τους δικούς τους νεκρούς δε μας ενδιαφέρει καθόλου, όπως τον Άλντο Μόρο για παράδειγμα.”
[ΥΠΟ ΕΚΔΟΣΗ] ΘΕΑΤΡΟ ΧΩΡΙΣ ΕΙΣΙΤΗΡΙΟ. Θέατρο στο βουνό. Ιστορία και Μνήμη στα χρόνια της κατοχής.
Ετοιμάζεται σιγά σιγά η επόμενη έκδοση του δυσήνιου τύπου. Μιας έρευνας του συντρόφου Κυριάκου Βλαχοπούλου για το θέατρο στην αντίσταση.
ΘΕΑΤΡΟ ΧΩΡΙΣ ΕΙΣΙΤΗΡΙΟ. Θέατρο στο βουνό. Ιστορία και Μνήμη στα χρόνια της κατοχής.
“Η θεατρική έκφραση που διαμορφώνεται στο βουνό συνδέεται άμεσα με το κοινό που το παρακολουθεί και αποτελεί ζωτικό χώρο στον οποίο εκφράζονται πολιτικοί και κοινωνικοί προβληματισμοί και ως εκ τούτου το περιεχόμενο στρέφεται και ευθυγραμμίζεται με τον αντιστασιακό αγώνα. Στην ουσία, θα μελετηθεί η συμβολή του θεάτρου στην Αντίσταση κατά την περίοδο της Κατοχής. Θα επικεντρωθούμε κυρίως στα θεατρικά δρώμενα της ηπειρωτικής Ελλάδας, όπου δημιουργούνται θίασοι και σκηνές που δίνουν παραστάσεις στα χωριά και τις περιοχές που θεωρούνται απελευθερωμένα εδάφη”
[ΥΠΟ ΕΚΔΟΣΗ] ΤΑ ΦΥΤΙΛΙΑ ΕΙΝΑΙ ΑΚΟΜΑ ΑΝΑΜΜΕΝΑ ΚΑΙ ΟΙ ΔΡΟΜΟΙ ΘΑ ΠΑΡΟΥΝ ΠΑΛΙ ΦΩΤΙΑ
Τα φυτίλια είναι ακόμα αναμμένα και οι δρόμοι θα πάρουν πάλι φωτιά
Ετοιμάζεται η έκδοση με την απομαγνητοφώνηση της παρουσίασης του βιβλίου “Έτρεχα και σκεφτόμουν την Άννα” με την συμμετοχή του Πασκουάλε Αμπατάντζελο στην πόλη της Πάτρας στις 8 Οκτώβρη 2022.
“Η ήττα μας, δεν οδήγησε σε μια εξαφάνισή μας από το κοινωνικό προσκήνιο. Φυτίλια μείνανε αναμμένα σε διάφορα κοινωνικά και ταξικά πεδία. Κι αυτό έγινε κατορθωτό μέσα από την πραγματική αποφασιστικότητα πολλών χιλιάδων ανθρώπων, οι οποίοι παρά τις δυσμενείς συνθήκες που είχαν αρχίσει να διαμορφώνονται από ένα σημείο και έπειτα, δεν παραιτήθηκαν, δεν πήγαν σπίτι τους και συνέχισαν να αγωνίζονται, αφήνοντας τουλάχιστον το ίχνος τους και καταφέρνοντας κατά κάποιο τρόπο να υπάρξει και μια συνέχεια με όποιο τρόπο αυτό έγινε κατορθωτό και στις επόμενες γενιές και σε ότι ακολούθησε. Αυτό είναι το σημαντικότερο, γιατί αφήνει την παρακαταθήκη ώστε να υπάρξουν οι προϋποθέσεις ώστε και πάλι τα κοινωνικά πεδία σε κάθε χώρα να γίνουν εύφλεκτα και να πάρουν πάλι φωτιά όπως είχαν πάρει πριν κάποιες δεκαετίες.”
Παρουσιάσεις του βιβλίου “Πανδαιμόνιο” σε Θεσσαλονίκη, Ξάνθη και Αλεξανδρούπολη
Παρουσιάσεις του βιβλίου “Πανδαιμόνιο”:
Την Παρασκευή 31/3, 19:00, στον πολιτικό χώρο του Διαρκούς Αγώνα για την ταξική απελευθέρωση (Γκαρμπολά 12), στη Θεσσαλονίκη
Το Σάββατο 01/04, 19:00, στο XANADU, στην Ξάνθη
Την Κυριακή 02/04, 18:00, στο Αναγνωστήριο, στην Αλεξανδρούπολη
__________________________________________________________________________________________
Το τριήμερο 31/3-1/4-2/4 πραγματοποιήθηκαν παρουσιάσεις του βιβλίου «Πανδαιμόνιο και άλλες ιστορίες από κάτω» (εκδόσεις Δυσήνιος Τύπος) σε Θεσσαλονίκη, Ξάνθη και Αλεξανδρούπολη.
Στις 31/3 βρεθήκαμε στον πολιτικό χώρο του Διαρκή Αγώνα για την ταξική απελευθέρωση στη Θεσσαλονίκη, στη 1/4 στο Xanadu στην Ξάνθη και στις 2/4 στο Αναγνωστήριο στην Αλεξανδρούπολη.
Και στις τρεις εκδηλώσεις βρεθήκαμε με συντρόφους και συντρόφισσες, μιλήσαμε για την λογοτεχνία, για την φαντασία στη λογοτεχνία, την πολιτική και στρατευμένη τέχνη στο δρόμο για την κοινωνική επανάσταση.
Ευχαριστούμε τους συντρόφους και τις συντρόφισσες που μας φιλοξένησαν στους χώρους τους και όσους πλαισίωσαν και συνεισέφεραν στις συζητήσεις.
ΝΕΑ ΕΚΔΟΣΗ: ΠΟΙΑ ΕΙΡΗΝΗ;
Νέα έκδοση, μπροσουράκι για την αποτυχία της Συμφωνίας Ειρήνης στην Κολομβία βασισμένο σε σημειώσεις του Χαβιέρ Χιράλντο Μορένο και μετάφραση-επιμέλεια από Γη και Ελευθερία – Tierra y Libertad
“Έξι χρόνια μετά την υπογραφή της, η Συμφωνία της Αβάνας έχει κατά γενική ομολογία αποτύχει. Υπάρχουν λόγοι πολιτικής φύσης που εξηγούν αυτήν την εξέλιξη, οι οποίοι είναι οι ίδιοι που έκαναν και τις προηγούμενες συμφωνίες ειρήνης να αποτύχουν και συνδέονται με την έλλειψη πολιτικής βούλησης από την πλευρά του Κράτους να τηρήσει τις δεσμεύσεις του. Με λίγα λόγια, η συμφωνία απέτυχε, επειδή δεν εφαρμόστηκε. Το παρόν κείμενο πηγαίνει ένα βήμα παραπέρα στο ζήτημα, καθώς εξετάζει τα συστημικά αίτια που βρίσκονται πίσω από αυτήν την προδιαγεγραμμένη αποτυχία μιας συμφωνίας, η οποία ακόμα κι αν εφαρμοζόταν, μόνο περιορισμένες μεταρρυθμίσεις θα μπορούσε να αποφέρει.”
ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΕΚΔΟΣΗΣ “ΠΑΝΔΑΙΜΟΝΙΟ ΚΑΙ ΑΛΛΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΑΠΟ ΚΑΤΩ”
Εκδήλωση – παρουσίαση της νέας έκδοσης των διηγημάτων του συντρόφου Ρωμανού “ΠΑΝΔΑΙΜΟΝΙΟ ΚΑΙ ΑΛΛΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΑΠΟ ΚΑΤΩ”.
Σάββατο 4/2 στις 19.00 στον Αυτοδιαχειριζόμενος χώρος Επί τα Πρόσω
[NEA ΕΚΔΟΣΗ] ΠΑΝΔΑΙΜΟΝΙΟ ΚΑΙ ΑΛΛΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΑΠΟ ΚΑΤΩ
Ετοιμάζεται η νέα έκδοση των διηγημάτων του συντρόφου Ρωμανού
Μια φορά και έναν καιρό ζούσε ένα πριγκιπόπουλο. Γεγονός που δεν θα μας απασχολήσει ιδιαίτερα, μιας και καμία από τις ιστορίες που φιλοξενούνται σε αυτό το βιβλίο δεν είναι η ιστορία του. Γιατί κάποτε η εξέγερση των χωρικών έφτασε μέχρι την πόλη του, πέρασε τις πύλες του παλατιού σαν ασυγκράτητος χείμαρρος. Οι υπηρέτες έτρεξαν έντρομοι να γλιτώσουν, οι φρουροί πέταξαν τα θρασύδειλα όπλα τους. Έκπληκτο το αγόρι παρακολουθούσε τον κόσμο που γνώριζε να γκρεμίζεται. Πάντοτε πίστευε πως το αγαπούσαν όλοι, έτσι όμορφο και καλότροπο που ήταν, έτσι γλυκά όπως του συμπεριφέρονταν. Όμως στα μάτια του γέρου χωρικού που τώρα ανέβαινε τα σκαλιά του θρόνου, με τα φρύδια σφιγμένα και τις γροθιές ματωμένες και το μεγάλο δρεπάνι στα χέρια, κανένα ίχνος αγάπης δεν ξεχώριζε. Το πριγκιπόπουλο δεν πρόλαβε καν να παρακαλέσει για τη ζωή του. Ο χωρικός το έριξε στα γόνατα και του έκοψε τον λαιμό με το δρεπάνι του. Γαλάζιο αίμα έβαψε τα σκαλιά, κύλησε μέχρι τη βάση του θρόνου. Κανένας δεν εντυπωσιάστηκε. Όλοι προτίμησαν τα διαμάντια στο στέμμα του.
Και κάπου εδώ σταματάμε να ασχολούμαστε με το πριγκιπόπουλο. Γιατί οι λέξεις που απαρτίζουν αυτό το βιβλίο δεν ανήκουν σε ανθρώπους με διαμάντια και στέμματα και γαλάζιο αίμα στις φλέβες τους. Ανήκουν σε ανθρώπους που έχουν υποφέρει. Ανήκουν σε ανθρώπους που έχουν σωριαστεί στο χώμα, είτε κατόρθωσαν να ξανασταθούν στα πόδια τους είτε πέρασαν τη ζωή τους σερνάμενοι. Ανήκουν σε ανθρώπους που αμφισβήτησαν τον κόσμο, σε ανθρώπους που δεν μπόρεσαν παρά να τον αποδεχθούν με πόνο, σε ανθρώπους που συνθλίφτηκαν από αυτόν. Σε επαναστατημένους και σε παραιτημένους. Σε εκείνους που θα θυμόμαστε για το θάρρος και τη γενναιότητά τους, όμως εξίσου σε εκείνους που έχουμε ήδη ξεχάσει. Σε πολλούς, πολλούς ανθρώπους.
Όμως όχι σε πριγκιπόπουλα.
Οι λέξεις που απαρτίζουν αυτό το βιβλίο ανήκουν σε ανθρώπους από κάτω. Ανήκουν στον γέρο χωρικό και στο δρεπάνι του…
Βιβλιοπαρουσίαση: Το μπλε δελτίο. Οι «πολεμικώς ανάξιοι» στη Βέρμαχτ. Αντιστασιακοί αντιφασίστες στις τάξεις του κατακτητή 1942 – 1945
Για δεκαετίες ολόκληρες μεγαλώσαμε με ισχυρούς ιστορικούς μύθους που αναπαράγονταν διαρκώς από τα κάτω, αγνοώντας την αντιφατικότητα και την πολυπλοκότητα της ιστορικής πραγματικότητας. Όπως για παράδειγμα ο μύθος της παθητικότητας των Εβραίων μπροστά στο Ολοκαύτωμα, που δεν λαμβάνει δεκάδες παραδείγματα ηρωικής αντίστασης ενάντια στη ναζιστική μηχανή του θανάτου. Όπως ήταν η εξέγερση στο γκέτο της Βαρσοβίας τον Απρίλιο του 1943, οι εξεγέρσεις στην Τρεμπλίνκα τον Αύγουστο του 1943 και στο Σόριμπορ τον Οκτώβριο του 1943, η εξέγερση των sonderkommandos του στρατοπέδου εξόντωσης στο Άουσβιτς-Μπίρκεναου τον Οκτώβριο του 1944 και η συμμετοχή στην οργανωμένη ένοπλη αντιφασιστική αντίσταση, είτε με τη δημιουργία ξεχωριστών οργανώσεων είτε με την ενσωμάτωση σε ήδη υπάρχουσες αντιστασιακές δομές) για παράδειγμα, εκατοντάδες ήταν οι έλληνες Εβραίοι που συμμετείχαν στο εαμικό κίνημα και στον ΕΛΑΣ). Ένας άλλος μύθος είναι αυτός της απόλυτης παθητικότητας του γερμανικού λαού και της έλλειψης αντίστασης απέναντι στη ναζιστική αποκτήνωση. Ο μύθος αυτός πατάει σε βεβαίως σε ορισμένα υπαρκτά δεδομένα. Οι εθνικοσοσιαλιστές είχαν κερδίσει την εμπιστοσύνη τεράστιας μερίδας της γερμανικής κοινωνίας, που ένιωθε ταπεινωμένη από τους σκληρούς όρους που επιβλήθηκαν με τη συνθήκη των Βερσαλλιών και τη διαμόρφωση ενός μεταπολεμικού κόσμου, που απλά προετοίμαζε τον επόμενο πόλεμο. Ας μην ξεχνάμε πως το Εθνικοσοσιαλιστικό Εργατικό Κόμμα (NSDAP) αναρριχήθηκε στην εξουσία με νόμιμες εκλογές και όχι με πραξικόπημα. Στις εκλογές του Μαρτίου του 1933 κατάφερε να συγκεντρώσει το 43,9%, ενώ πέντε χρόνια πριν το ανάλογο ποσοστό ήταν μόλις 2,6%. Οι ευθύνες αυτού του τεράστιου τμήματος της γερμανικής κοινωνίας δεν είναι αμελητέες. Το ίδιο και οι ευθύνες όσων σιώπησαν κι έμειναν απαθείς μπροστά στο έγκλημα ή έκαναν ότι δεν βλέπουν τη θηριωδία που εξελίσσονταν μπροστά στα μάτια τους. Ωστόσο αυτή η συνευθύνη δεν χαρακτηρίζει το σύνολο της γερμανικής κοινωνίας. Χιλιάδες πράξεις αντίστασης (πριν και μετά την αναρρίχηση των εθνικοσοσιαλιστών στην εξουσία) συνθέτουν ένα τεράστιο μωσαϊκό αξιοπρέπειας που δεν πρέπει να το λησμονούμε.
Η ιστορία των πειθαρχικών ταγμάτων 999 της Βέρμαχτ είναι ελάχιστα γνωστή στον τόπο μας, παρ’ ότι εκατοντάδες αντιφασίστες στρατιώτες των κατοχικών δυνάμεων αυτομόλησαν και εντάχθηκαν στον ΕΛΑΣ, ενώ δεκάδες που δεν τα κατάφεραν τουφεκίστηκαν από τους ομοεθνείς τους εθνικοσοσιαλιστές. Οι γερμανοί αντιφασίστες στην Ελλάδα έφτασαν ακόμα και σε αναβαθμισμένες οργανωτικές μορφές, με συγκρότηση ξεχωριστών οργανώσεων. Για παράδειγμα, τον Αύγουστο του 1944 στην Καστανιά μετά από σύσκεψη στο αρχηγείο του ΕΛΑΣ, παρουσία του Στέφανου Σαράφη, του Κωνσταντίνου Δεσποτόπουλου και του Πέτρου Κόκκαλη, αποφασίστηκε η ίδρυση της Αντιφασιστικής Επιτροπής Γερμανών Στρατιωτών «Ελεύθερη Γερμανία». Διακηρυγμένη στόχοι της οργάνωσης ήταν ο συνσπισμός όλων των γερμανών αντιφασιστών στρατιωτών που βρίσκονταν στη χώρα, ο τερματισμός του πολέμου και η συμβολή στην ανοικοδόμηση της Γερμανίας.
Τα πειθαρχικά τάγματα 999, οι «πολεμικώς ανάξιοι» της Βέρμαχτ ή αλλιώς «εκείνοι με το μπλε δελτίο», συγκροτήθηκαν με σκοπό να αποτελέσουν φθηνό κρέας για τα κανόνια της ναζιστικής πολεμικής μηχανής. Σύμφωνα με τη διαταγή του Χίτλερ: «Φροντίστε ώστε το σκυλολόι αυτό να αιματοκυλιστεί στα πεδία των μαχών». Υπολογίζεται πως το 30% των ταγμάτων αποτελούνταν από αντιφασίστες διαφόρων πολιτικών ή θρησκευτικών προελεύσεων ή κινήτρων (κομμουνιστές, μέλη του SPD, αριστερούς και ειρηνιστές διαφόρων αποχρώσεων, μάρτυρες του Ιεχωβά, Καθολικούς κλπ). Η πλειοψηφία των ταγμάτων στελεχώθηκε από ποινικούς κρατούμενους που βρίσκονταν υπό τον έλεγχο των ναζί και αποτελούσαν την κύρια δεξαμενή ρουφιάνων, αφού μέσα από τη συμμετοχή τους στον πόλεμο διεκδικούσαν την παραγραφή της προηγούμενης εγκληματικής τους δραστηριότητας. Ωστόσο ήταν πολλές οι περιπτώσεις που ποινικοί κρατούμενοι στάθηκαν αλληλέγγυοι στους πολιτικούς ή που ανέπτυξαν αντιφασιστική δραστηριότητα μαζί τους. Όπως είναι φυσικό, οι θέσεις ευθύνης στελεχώθηκαν από συνειδητούς και πωρωμένους εθνικοσοσιαλιστές, ώστε να διασφαλιστεί η τάξη και η πειθαρχία. Παρ’ όλα αυτά χιλιάδες αντιφασίστες στρατιώτες (κατά κύριο λόγο οργανωμένοι κομμουνιστές) κατάφεραν να αυτομολήσουν και «να στρέψουν τα όπλα απέναντι». Ως ένα πολύ χαρακτηριστικό παράδειγμα θα αναφέρουμε δυο περιστατικά που συνέβησαν στην Ιταλία το 1943, όταν γερμανοί και ιταλοί αντιφασίστες ανατίναξαν πλοίο με γερμανικά πολεμοφόδια και εκτέλεσαν εθνικοσοσιαλιστές αξιωματικούς:
Δυσήνιος Ίππος 