Tο παρόν φύλλο κυκλοφορεί λίγες μέρες μετά το σαρωτικό πέρασμα του «Ντάνιελ» από την περιοχή της Θεσσαλίας. Δεκάδες νεκροί, εκατοντάδες ζώα πνιγμένα, γιγαντιαία καταστροφή -έως ολοκληρωτική- σε δεκάδες χωριά, καταστροφή της παραγωγής και του πρωτογενή τομέα για πολλά χρόνια σχεδόν σε έναν ολόκληρο νομό, κίνδυνος υγειονομικής κρίσης, διάλυση της ζωής χιλιάδων ανθρώπων και της δυνατότητάς τους να έχουν τα στοιχειώδη για την διαβίωση, στεγαστική και επισιτιστική κρίση το επόμενο διάστημα, είναι οι παράγοντες που διαμορφώνουν την δυσβάσταχτη πραγματικότητα.
Όσο κι αν προσπαθούν οι κρατούντες να αποποιηθούν και να συγκαλύψουν τις ευθύνες τους, παρουσιάζοντας την καταστροφή ως κάτι φυσικό και αναπόδραστο, εξαιτίας της σφοδρότητας της κακοκαιρίας, είναι εμφανές ότι η γιγαντιαία καταστροφή που προκλήθηκε από την κακοκαιρία «Daniel» έχει την σφραγίδα του συστήματος. Ενός συστήματος που λειτουργεί με μόνο γνώμονα την γιγάντωση των κερδών κάποιων λίγων, σε βάρος της ζωής της κοινωνικής πλειοψηφίας. Ενός συστήματος, που ειδικά, εν μέσω κρίσης, δεν έχει να υποσχεθεί τίποτα άλλο πέρα από φτώχεια, εξαθλίωση, καταστροφή και θάνατο.
Τα φυτίλια είναι ακόμα αναμμένα και οι δρόμοι θα πάρουν πάλι φωτιά
Κυκλοφορεί η νέα έκδοση του δυσήνιου τύπου. H απομαγνητοφώνηση της παρουσίασης του βιβλίου “Έτρεχα και σκεφτόμουν την Άννα” από τις εκδόσεις Διάδοση με την συμμετοχή του Πασκουάλε Αμπατάντζελο στην πόλη της Πάτρας στις 8 Οκτώβρη 2022. Μια πολύ σημαντική εκδήλωση και εμπειρία με πρωτοβουλία από τις εκδόσεις Διάδοση.
“Εμείς, αν και χάσαμε δυστυχώς τον πόλεμο, κερδίσαμε πολλές μάχες και βιώσαμε πολλές ικανοποιήσεις. Γιατί όποιος αγωνίζεται, μπορεί να χάσει, μα όποιος δεν αγωνίζεται, έχει εξαρχής χάσει και είναι καταδικασμένος να ζει μια ζωή με σκυμμένο το κεφάλι στ’ αφεντικά.
Όλες αυτές οι ιστορίες περιλαμβάνονται με λεπτομέρειες στο βιβλίο και συστήνω την ανάγνωση τους σε όποιον δεν το έχει ήδη διαβάσει, μιας και η γνώση της ιστορίας είναι προϋπόθεση, για όποιον και όποια επιλέγει να αγωνίζεται ενάντια στην σκατένια πραγματικότητα, που αναγκαζόμαστε να βιώνουμε.
Αν ενδιαφέρεται κάποιος να μάθει την ιστορία της χώρας μας, της Ιταλίας, αυτό που διηγείται το επίσημο Κράτος, δεν συνιστά παρά μια μεγάλη διαστρέβλωση, μια μεγάλη συσκότιση. Δεν υπήρξαν αθώα θύματα, δεν υπήρξαν κάποιοι τρελοί φρενοβλαβείς, που άρχισαν να πυροβολούν χωρίς λόγο. Αυτό που λέει η ιστορική αλήθεια, είναι ότι στην Ιταλία, από το 1968 μέχρι το 1988, διεξήχθη ένας εμφύλιος πόλεμος χαμηλής έντασης.
Και στους εμφύλιους πολέμους δεν υπάρχουν αθώα θύματα, υπάρχουν πεσόντες. Πεσόντες και των δύο πλευρών. Αυτό αποδεικνύεται, για όποιον θέλει να μελετήσει τη λίστα των στόχων μας, από το ότι εμείς αυτούς που εξοντώσαμε και ήταν όλοι τους εχθροί μας, που μας πολεμούσαν στην πρώτη γραμμή.
Δημοσιογράφοι, στρατιωτικοί, αστυνομικοί, δικαστές κλπ. Τα πραγματικά θύματα αυτής της ιστορίας, ήταν όσα προήλθαν από την πολιτική του πραγματικού τρομοκράτη, του ιταλικού Κράτους, με την στρατηγική της έντασης, με τις βόμβες στα τραίνα, στις πλατείες, στις συνδικαλιστικές διαδηλώσεις. Αυτά ήταν τα πραγματικά και μοναδικά αθώα θύματα και δεν τα προκαλέσαμε εμείς.
Σε μια κοινωνία, που είναι διαιρεμένη σε Τάξεις όπως η καπιταλιστική, δε μπορεί να υπάρχει κοινή Μνήμη. Η Μνήμη είναι κι αυτή πεδίο ταξικού πολέμου, πεδίο διεκδίκησης και αποδεικνύει, όσο κι αν την λασπολογήσουν και αν την διαστρεβλώσουν, όπως συνέβη στην Ιταλία με εμάς αλλά και στην Ελλάδα με την 17 Νοέμβρη και στη Γερμανία με την RAF, γεγονός παραμένει ότι δεν μπορούμε να έχουμε κοινή Μνήμη με τους εχθρούς μας. Στον πόλεμο ο καθένας κλαίει τα δικά του θύματα. Εμείς λοιπόν θρηνούμε τα δικά μας θύματα, τους δικούς μας νεκρούς. Για τους δικούς τους νεκρούς δε μας ενδιαφέρει καθόλου, όπως τον Άλντο Μόρο για παράδειγμα.”
10 χρόνια μετά τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα από τα παρακρατικά-φασιστικά τάγματα εφόδου της ΧΑ… Δεν ξεχνάμε – Δεν συγχωρούμε. Ο φασισμός τσακίζεται στο δρόμο!
Κάλεσμα σε αντικρατική-αντιφασιστική διαδήλωση στην Πάτρα, την Δευτέρα 18 Σεπτέμβρη, στις 18:00 από την πλατεία Γεωργίου
Στηρίζουμε την πορεία στη γειτονιά των Προσφυγικών, το Σάββατο 16 Σεπτέμβρη στις 12.00 από την πλατεία Ελευθερίας
Πέρασαν 10 χρόνια από τη νύχτα της 18ης Σεπτέμβρη 2013, όταν ο αντιφασίστας Παύλος Φύσσας έπεφτε νεκρός στο Κερατσίνι από το μαχαίρι του χρυσαυγίτη Ρουπακιά, υπό την πλήρη ανοχή των αστυνομικών δυνάμεων που βρίσκονταν στο σημείο. Η δολοφονία Φύσσα δεν ήρθε ως κεραυνός εν αιθρία. Ήταν ένα καλά προμελετημένο έγκλημα, το οποίο αποτέλεσε την κορύφωση της δράσης των φασιστικών ταγμάτων εφόδου της Χρυσής Αυγής, η οποία έβαζε για δεκαετίες στο στόχαστρο της αγωνιστές, αναρχικούς και κομμουνιστές, πρόσφυγες και μετανάστες, λειτουργώντας ως δεκανίκι του συστήματος, ως μακρύ χέρι των αφεντικών και συμπλήρωμα της κρατικής καταστολής. Ειδικά την περίοδο εκείνη, η δολοφονική δράση των παρακρατικών συμμοριών είχε αναβαθμιστεί καθώς το κράτος αναγκάστηκε να τις φέρει όλο και περισσότερο στο προσκήνιο αδυνατώντας να διαχειριστεί την ταξική και κοινωνική σύγκρουση της μνημονιακής περιόδου από μόνο του, και αποσκοπώντας στον αποπροσανατολισμό της λαϊκής οργής. Εκτός της δολοφονίας Φύσσα, αναφέρουμε χαρακτηριστικά τη δολοφονία του πακιστανού μετανάστη Σαχζάτ Λουκμάν στα Πετράλωνα, τη δολοφονική επίθεση σε βάρος συνδικαλιστών του ΠΑΜΕ και ενάντια σε Αιγύπτιους αλιεργάτες την ίδια περίοδο στο Πέραμα, κ.ο.κ.
Η ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ ΤΟΥ ΑΝΤΩΝΗ ΣΗΜΑΤΟΔΟΤΕΙ ΤΗΝ ΑΚΡΑΙΑ ΕΚΦΡΑΣΗ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΑΝΑΠΑΡΑΓΩΓΗΣ ΤΗΣ ΘΕΣΜΙΚΑ ΟΡΓΑΝΩΜΕΝΗΣ ΚΡΑΤΙΚΗΣ ΚΑΙ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΗΣ ΒΑΡΒΑΡΟΤΗΤΑΣ
Το βράδυ της Τρίτης 5 Σεπτέμβρη, στο λιμάνι του Πειραιά, ο 36χρονος Αντώνης Καρυώτης σπρώχνεται από μέλη του πληρώματος του “Blue Horizon” καθώς επιχειρούσε να επιβιβαστεί στο πλοίο την ώρα που έφευγε, με αποτέλεσμα να πνιγεί στη θάλασσα.
ΣΠΑΕΙ Η ΒΙΤΡΙΝΑ ΤΟΥ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΠΙΣΩ ΤΗΣ ΦΑΙΝΟΝΤΑΙ ΕΙΚΟΝΕΣ ΚΑΝΙΒΑΛΙΣΜΟΥ/ΦΑΣΙΣΜΟΥ
10 χρόνια μετά τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα από τα παρακρατικά-φασιστικά τάγματα εφόδου της ΧΑ… Δεν ξεχνάμε – Δεν συγχωρούμε. Ο φασισμός τσακίζεται στο δρόμο!
Κάλεσμα σε ανοιχτή συνέλευση για τη διοργάνωση αντικρατικής-αντιφασιστικής διαδήλωσης στην Πάτρα
Πέρασαν 10 χρόνια από τη νύχτα της 18ης Σεπτέμβρη 2013, όταν ο αντιφασίστας Παύλος Φύσσας έπεφτε νεκρός στο Κερατσίνι από το μαχαίρι του χρυσαυγίτη Ρουπακιά, υπό την πλήρη ανοχή των αστυνομικών δυνάμεων που βρίσκονταν στο σημείο. Η δολοφονία Φύσσα δεν ήρθε ως κεραυνός εν αιθρία. Ήταν ένα καλά προμελετημένο έγκλημα, το οποίο αποτέλεσε την κορύφωση της δράσης των φασιστικών ταγμάτων εφόδου της Χρυσής Αυγής, η οποία έβαζε για δεκαετίες στο στόχαστρο της αγωνιστές, αναρχικούς και κομμουνιστές, πρόσφυγες και μετανάστες, λειτουργώντας ως δεκανίκι του συστήματος, ως μακρύ χέρι των αφεντικών και συμπλήρωμα της κρατικής καταστολής. Ειδικά την περίοδο εκείνη, η δολοφονική δράση των παρακρατικών συμμοριών είχε αναβαθμιστεί καθώς το κράτος αναγκάστηκε να τις φέρει όλο και περισσότερο στο προσκήνιο αδυνατώντας να διαχειριστεί την ταξική και κοινωνική σύγκρουση της μνημονιακής περιόδου από μόνο του, και αποσκοπώντας στον αποπροσανατολισμό της λαϊκής οργής. Εκτός της δολοφονίας Φύσσα, αναφέρουμε χαρακτηριστικά τη δολοφονία του πακιστανού μετανάστη Σαχζάτ Λουκμάν στα Πετράλωνα, τη δολοφονική επίθεση σε βάρος συνδικαλιστών του ΠΑΜΕ και ενάντια σε Αιγύπτιους αλιεργάτες την ίδια περίοδο στο Πέραμα, κ.ο.κ.
ΔΟΛΟΦΟΝΟΙ ΚΑΙ ΕΜΠΡΗΣΤΕΣ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΤΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ
ΝΑ ΜΗΝ ΞΕΧΑΣΤΟΥΝ ΤΑ ΚΡΑΤΙΚΑ-ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΑ ΕΓΚΛΗΜΑΤΑ
της διαρκούς λεηλασίας και καταστροφής, της αιματοβαμμένης ανάπτυξης και της ασύδοτης κερδοφορίας, της διάλυσης κάθε δημόσιας υποδομής, της απαξίας για την ανθρώπινη ζωή και τη φύση και των δολοφονιών στα σύνορα, στα τρένα, στο φράχτη του Έβρου, στο Αιγαίο, στα δάση και στα εργασιακά κάτεργα
ΝΑ ΤΣΑΚΙΣΟΥΜΕ
ΤΗΝ ΡΑΤΣΙΣΤΙΚΗ ΑΝΤΙΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΤΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ – ΕΥΡΩΠΑΙΚΗΣ ΕΝΩΣΗΣ
ΚΑΙ ΤΑ ΑΚΡΟΔΕΞΙΑ ΠΑΡΑΚΡΑΤΙΚΑ ΤΑΓΜΑΤΑ ΕΦΟΔΟΥ
ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΥΣ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ/ΤΡΙΕΣ
ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΥΣ ΑΓΩΝΙΣΤΕΣ ΣΤΗΝ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥΠΟΛΗ
που κάνουν πράξη τα προτάγματα της αλληλεγγύης και της αλληλοβοήθειας και μάχονται απέναντι στο σύστημα και τις παρακρατικές εφεδρείες του
Εδώ και μέρες σύντροφοι-ισσες στην πόλη της Αλεξανδρούπολης έχουν στήσει ένα δίκτυο κοινωνικής αλληλεγγύης, υποστηρίζοντας έμπρακτα όσους βρίσκονται στην πρώτη γραμμή της κατάσβεσης των πυρκαγιών αλλά και όσους έχουν πληγεί από αυτές. Μέσα από την κίνησή τους παίρνουν σάρκα και οστά τα προτάγματα της αλληλεγγύης και της ανθρωπιάς, ενώ ταυτόχρονα αναδεικνύονται οι πραγματικοί υπεύθυνοι για την καταστροφή, δηλαδή το κράτος και οι καπιταλιστές.
ΣΤΗΝ ΠΕΡΙΜΕΤΡΙΚΗ ΕΓΙΝΕ ΑΚΟΜΑ ΕΝΑ ΚΡΑΤΙΚΟ-ΕΡΓΟΔΟΤΙΚΟ ΕΓΚΛΗΜΑ
ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΠΤΥΞΗ ΚΑΙ ΚΕΡΔΟΦΟΡΙΑ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΘΑΝΑΤΟΣ ΚΑΙ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ
νεκροί και σακατεμένοι εργάτες, ανύπαρκτα δικαιώματα και μέτρα ασφάλειας, καμένα δάση και σπίτια, λεηλασία και καταστροφή του φυσικού κόσμου, διάλυση των μηχανισμών κοινωνικής προστασίας και μέριμνας, μετατροπή ολόκληρης της χωράς σε eldorado του τουριστικού-επιχειρηματικού-κατασκευαστικού κεφαλαίου
Σε έναν κόσμο που γίνεται ολοένα και πιο ασφυκτικός και απάνθρωπος μόνη ανάσα είναι οι αγώνες
Το σύστημα που οι ζωές των φτωχών, των εργατών, των μεταναστών, των περιθωριοποιημένων, των μειονοτήτων θεωρούνται αναλώσιμες
Το σύστημα που το αίμα των εργατών γίνεται λάδι στις μηχανές της ανάπτυξης και η φύση καμένη γη και εργοτάξιο για τα κέρδη του κεφαλαίου
ΔΕΝ ΒΕΛΤΙΩΝΕΤΑΙ, ΑΝΑΤΡΕΠΕΤΑΙ
ΝΑ ΜΗΝ ΣΥΝΗΘΙΣΟΥΜΕ ΤΟΝ ΘΑΝΑΤΟ
ΟΡΓΑΝΩΣΗ-ΑΓΩΝΑΣ-ΑΝΤΕΠΙΘΕΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΗ ΤΗΣ ΦΥΣΗΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΜΑΣ
Συγκέντρωση-Πορεία την Τρίτη 25/7 στις 20.30 από το Εργατικό Κέντρο Πάτρας
Ετοιμάζεται σιγά σιγά η επόμενη έκδοση του δυσήνιου τύπου. Μιας έρευνας του συντρόφου Κυριάκου Βλαχοπούλου για το θέατρο στην αντίσταση.
ΘΕΑΤΡΟ ΧΩΡΙΣ ΕΙΣΙΤΗΡΙΟ. Θέατρο στο βουνό. Ιστορία και Μνήμη στα χρόνια της κατοχής.
“Η θεατρική έκφραση που διαμορφώνεται στο βουνό συνδέεται άμεσα με το κοινό που το παρακολουθεί και αποτελεί ζωτικό χώρο στον οποίο εκφράζονται πολιτικοί και κοινωνικοί προβληματισμοί και ως εκ τούτου το περιεχόμενο στρέφεται και ευθυγραμμίζεται με τον αντιστασιακό αγώνα. Στην ουσία, θα μελετηθεί η συμβολή του θεάτρου στην Αντίσταση κατά την περίοδο της Κατοχής. Θα επικεντρωθούμε κυρίως στα θεατρικά δρώμενα της ηπειρωτικής Ελλάδας, όπου δημιουργούνται θίασοι και σκηνές που δίνουν παραστάσεις στα χωριά και τις περιοχές που θεωρούνται απελευθερωμένα εδάφη”
Δυσήνιος Ίππος 