“… Τώρα ανεβαίνω σε μια άμαξα απ΄αυτές που διασχίζουν τον ύπνο μου και δραπετεύω. Θα με ξαναβρείτε στα ωραιότερα ποιήματα του άλλου αιώνα…” Τάσος Λειβαδίτης
Την Πέμπτη 5 Μαρτίου ο σύντροφος Ορφέας Πρωτοψάλτης έφυγε από τη ζωή, λίγο πριν κλείσει τα 31 του χρόνια. Ο Ορφέας ήδη από τα μαθητικά και φοιτητικά του χρόνια είχε στρατευθεί στο επαναστατικό κίνημα, στην αναρχική ομάδα ΑΜΟΡΕ και στο Laboratorio Influenza, στο Ρέθυμνο, αντίστοιχα. Τελειώνοντας τις σπουδές του γίνεται μέλος της Ταξικής Αντεπίθεσης και αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι τόσο της συλλογικότητας του όσο και του ταξικού – κοινωνικού κινήματος. Ανήσυχο πνεύμα, βλέπει στην μελέτη της Ιστορίας, το αναγκαίο μεθοδολογικό εργαλείο για την προοπτική των κινημάτων.
[Αφίσα αφιερωμένη στη μνήμη των 200 Κομμουνιστών που εκτελέστηκαν στο σκοπευτήριο της Καισαριανής, την Πρωτομαγιά του 1944]
“Το μονοπάτι αυτό πούχει χαράξει το αίμα σας, αδέρφια, θα πλατύνει γιγάντια λεωφόρος θα φαντάξει, απ’ όπου βγαίνει ο ήλιος ώσπου δύνει, για να χωρούν τα πλήθη να περάσουν των σκλάβων τα βαριά τυραγνισμένα να πάνε προς το φως, να ξαποστάσουν απ’ τη σκλαβιά τους τέλος λυτρωμένα.” Θυσιαστήριο Λευτεριάς, Σοφία Μαυροειδή – Παπαδάκη
Τις τελευταίες μέρες έκαναν την εμφάνιση τους στο διαδίκτυο σειρά φωτογραφιών που απεικόνιζαν στιγμιότυπα από τις συγκλονιστικές στιγμές κατά την εκτέλεση των 200 Κομμουνιστών στο θυσιαστήριο της Καισαριανής από τους Ναζί. Επειδή η Ιστορία όμως είναι ζωντανή και ρέουσα, είχε ως συνέπεια να ξεκινήσει ένα διάλογος που επανέφερε στο προσκήνιο τόσο την περίοδο της κατοχής και της Αντίστασης, όσο και τα προπολεμικά χρόνια που χαρακτηρίστηκαν από έντονο αντικομμουνισμό και πολιτικές διώξεις. Μια γενιά αγωνιστών που πέρασε τη ζωή της στις φυλακές και στις εξορίες επιβεβαιώνοντας το ποίημα του Βάρναλη πως “απ’ τα μπουντρούμια και την εξορία η νέα του κόσμου ξεκινά Ιστορία”. Το θάρρος και η δύναμη των αγωνιστών που στάθηκαν χαμογελαστοί και χωρίς δεμένα μάτια απέναντι στο εκτελεστικό απόσπασμα, χωρίς να χάσουν ούτε λεπτό την πίστη τους στην Υπόθεση και τον Αγώνα για μια άλλη ζωή, μόνο να ατσαλώσει μπορεί τους αγωνιστές του αύριο.
Η ιστορία των 200 Κομμουνιστών της Καισαριανής πάει λίγο πιο πίσω από την χρονική περίοδο της κατοχής, στην δικτατορία της 4ης Αυγούστου του ’36 του Μεταξά. Οι 157 από τους 200 εκτελεσμένους ήταν Κομμουνιστές πολιτικοί κρατούμενοι, μέλη του ΚΚΕ, που είχαν συλληφθεί απο το δικτατορικό καθεστώς του Μεταξά την περίοδο 1936–1939 και είχαν παραδοθεί από τις ελληνικές αρχές στα ναζιστικά στρατεύματα, όταν εισέβαλαν στην Ελλάδα το 1941. Στους εκτελεσμένους της Πρωτομαγιάς του ’44 εκτός από αυτούς τους 157, υπήρχαν ακόμα τρεις Αρχειομαρξιστές, τέσσερις Τροτσκιστές (ΚΑΚΕ, ΚΚΔΕ, ΚΔΚΕ) και 22 μέλη του ΕΑΜ, τα οποία είχαν συλληφθεί κατά τη διάρκεια της Κατοχής από την Ελληνική Χωροφυλακή, η οποία τα παρέδωσε στους Γερμανούς προς εκτέλεση. Οι 200 εκτελέστηκαν ως αντίποινα για επίθεση που πραγματοποίησε ο ΕΛΑΣ κατά του διοικητή της 41ης Μεραρχίας Οχυρών και υποστράτηγου της ναζιστικής Γερμανίας Φράντς Κρεχ και της συνοδείας του στους Μολάους, Λακωνίας, με αποτέλεσμα τον θάνατο και μελών της συνοδείας του.
Αλληλεγγύη στους 9 συλληφθέντες της κατάληψης των γραφείων της ΝΔ Αχαΐας σε ένδειξη αλληλεγγύης στον αγωνιστή απεργό πείνας Δ. Κουφοντίνα
Κράτος και κεφάλαιο οι μόνοι τρομοκράτες
ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΣΤΟ ΕΦΕΤΕΙΟ
ΤΕΤΑΡΤΗ 4 ΜΑΡΤΗ, 9 π.μ. – ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΑ ΠΑΤΡΑΣ
Το Γενάρη του 2021, ο αγωνιστής πολιτικός κρατούμενος Δημήτρης Κουφοντίνας ξεκίνησε απεργία πείνας με αίτημα τη μεταγωγή του στα υπόγεια των φυλακών Κορυδαλλού, εκεί όπου είχε εκτίσει περισσότερα από 16 χρόνια της ποινής του. Είχε προηγηθεί η αιφνιδιαστική απαγωγή του από τις φυλακές Κασσαβέτειας και η μεταφορά του στις φυλακές Δομοκού ως μια ξεκάθαρα ρεβανσιστική κίνηση από την πλευρά της τότε ΓΓ «αντι»-εγκληματικής πολιτικής, γνωστής και μη εξαιρετέας για τα οικονομικά σκάνδαλα των απευθείας αναθέσεων, Σοφίας Νικολάου. Μια εκδικητικότητα που φωτογραφικά στόχευε τον Κουφοντίνα, έναν αγωνιστή του οποίου η δράση είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με τη μεταπολιτευτική ιστορία του επαναστατικού κινήματος στην Ελλάδα, και που ως τέτοιος, έμεινε περήφανα αμετανόητος, συνεχίζοντας να αγωνίζεται και μέσα από τα κελιά της δημοκρατίας επιδεικνύοντας αστείρευτη αγωνιστικότητα, ήθος και αξιοπρέπεια, σεβόμενος την πολιτική παρακαταθήκη μισού αιώνα αγώνων.
Την ίδια περίοδο, και εν μέσω πανδημίας και εγκληματικής διαχείρισης της από το κράτος, χιλιάδες συνάνθρωποι μας πέθαιναν από το φονικό ιό ενώ το ίδιο το κράτος, αγνοώντας τα αιτήματα των υγειονομικών και όλου του λαού για ενίσχυση του συστήματος υγείας με προσωπικό και εξοπλισμό, για μέτρα προστασίας στους χώρους δουλειάς και στην καθημερινότητα της κοινωνικής βάσης, αντέτεινε την ολοένα και διογκούμενη καταστολή με απαγορεύσεις κυκλοφορίας, συναθροίσεων, διαδηλώσεων, με ποινικοποίηση της πολιτικής και συνδικαλιστικής δράσης, εκμεταλλευόμενο τη συνθήκη της πανδημίας για να επιβάλλει κοινωνική σιωπή υλοποιώντας παράλληλα τους αντικοινωνικούς σχεδιασμούς του ανενόχλητο υπερψηφίζοντας μια σειρά από αντεργατικούς, αντιεκπαιδευτικούς και αντιπεριβαλλοντικούς νόμους.
Μεταφράζεται και θα κυκλοφορήσει το επόμενο διάστημα από τις εκδόσεις “δυσήνιος τύπος” το βιβλίο του Ρικάρδο Σάνθ, “Ο συνδικαλισμός και η πολιτική. Οι ομάδες Solidarios και Nosotros.”
Από τον πρόλογο της ισπανικής έκδοσης:
(…) Ιδού το μεγάλο πρόβλημα στο οποίο πρέπει να δώσει λύση ο αγωνιστής αναγνώστης, αναζητώντας στις συζητήσεις του την αντικειμενική συνθήκη για το μέλλον του «είναι ή δεν είναι», από την οποία ασφαλώς εξαρτάται η συνέχιση ενός έργου στο οποίο αφιερώθηκαν και πολλοί απ’ αυτούς έδωσαν ό,τι καλύτερο είχαν, στην επιδίωξη της επαναστατικής συνέχειας του Ελευθεριακού Κινήματος.
Ανοιχτή συνέλευση για τη συγκρότηση μπλοκ στη διαδήλωση της 8ης Μάρτη στην Πάτρα: Πέμπτη 19/2, 19:00, στον αυτοδιαχειριζόμενο χώρο Επί τα Πρόσω (Πατρέως 87)
8η Μάρτη 2026: 5 Νεκρές εργάτριες στο εργοστάσιο της Βιολάντα Τιμή, μνήμη και αγώνας για τις γυναίκες της τάξης μας
Το απόγευμα της 25ης Μαρτίου 1911, λίγο πριν από το σχόλασμα, ο όγδοος όροφος της Triange waist στη Νέα Υόρκη παραδίνεται στις φλόγες. Η φωτιά ξεκίνησε μάλλον από ένα αναμμένο τσιγάρο που έπεσε σε έναν κάδο με υφάσματα και εξαπλώθηκε με αστραπιαία ταχύτητα, καθώς ο χώρος ήταν γεμάτος από εύφλεκτα τόπια βαμβακιού και λινά υφάσματα. Καθώς οι φλόγες ανέβαιναν προς τον ένατο και δέκατο όροφο, οι εκατοντάδες εργαζόμενες, κυρίως νεαρές μετανάστριες, ήρθαν αντιμέτωπες με τον απόλυτο τρόμο. Όταν έτρεξαν προς τις εξόδους, διαπίστωσαν ότι οι πόρτες ήταν κλειδωμένες απέξω, κάτι που συνήθιζαν να κάνουν τα αφεντικά για να μην απομακρύνονται οι εργάτριες από τον χώρο εργασίας τους. Οι ανελκυστήρες σταμάτησαν να λειτουργούν, ενώ η μοναδική εξωτερική σκάλα κινδύνου κατέρρευσε από το βάρος και τη θερμότητα, στέλνοντας δεκάδες ανθρώπους στο κενό. Όταν η φωτιά τελικά κατασβήστηκε, ο απολογισμός ήταν 146 νεκρές εργάτριες.
Μπορεί το βιβλίο Ο Γκράμσι και οι αναρχικοί του Καρλ Λέβι να αποτελεί μια έρευνα που έχει αναπτυχθεί και έχει γραφτεί σε ένα ακαδημαϊκό περιβάλλον, ωστόσο η σημασία και η αξία του είναι ξεκάθαρη και ολοφάνερη τόσο για το αναρχικό όσο και για το ευρύτερο κίνημα στο σήμερα. Κι αυτό γιατί ο συγγραφέας πραγματοποιεί μια εξονυχιστική μελέτη του ιταλικού σοσιαλιστικού και αναρχικού κινήματος, εστιάζοντας στην ανάπτυξή του στην πόλη του Τορίνο, από τα χρόνια της Διεθνούς μέχρι την επαναστατική εμπειρία των εργατικών συμβουλίων. Στη μεγάλη αυτή χρονική διαδρομή (σχεδόν πέντε δεκαετιών) που πραγματοποιεί, εξετάζει την ανάπτυξη των διάφορων πτυχών του εργατικού κινήματος στη συγκεκριμένη πόλη, από τις μικρές αναρχικές ομάδες που δραστηριοποιούνταν εκεί μέχρι τις μορφές καθημερινής ζωής των πολιτικοποιημένων εργατών, τα αναγνώσματα που τους άρεσαν, τις αυτομορφωτικές διεργασίες που τους διαμόρφωναν σε πολιτικό αλλά και σε προσωπικό επίπεδο.
Το Τορίνο ήταν η πόλη των μεγάλων βιομηχανιών, από τις οποίες ξεχώριζε η βιομηχανία αυτοκινήτου και συγκεκριμένα η Fiat −που ανήκε στην οικογένεια Ανιέλι−, μια πόλη που απάρτιζε το περίφημο «βιομηχανικό τρίγωνο» της Ιταλίας (Τορίνο, Μιλάνο, Γένοβα), μια πόλη που αναπτυσσόταν ταχύτατα στα τέλη του 19ου αιώνα και στις αρχές του 20ού, υποδεχόμενη συνεχώς μεταναστευτικά κύματα από την ύπαιθρο της ευρύτερης περιοχής (Πεδεμόντιο). Οι συγκεκριμένες μεταναστευτικές ροές έφερναν μαζί τους τις παραδόσεις αγώνα από τις γενέτειρές τους και μέσα από τις τάξεις τους ήταν που στελεχώθηκε στη συνέχεια σε μεγάλο βαθμό το εργατικό κίνημα της πόλης. Μέσα από τις σελίδες του βιβλίου θα γνωρίσουμε επίσης τους αγώνες που αναπτύχθηκαν ανά περιόδους, από την περίοδο της Διεθνούς μέχρι την περίοδο των κυβερνήσεων Τζιολίτι και από τα ταραγμένα χρόνια του Α΄ Παγκόσμιου Πολέμου μέχρι τη μεγάλη ιστορική τομή που πραγματοποιήθηκε με το κίνημα των εργοστασιακών συμβουλίων κατά τη διάρκεια της Κόκκινης Διετίας (1919-1920), το οποίο δυστυχώς αποτελεί ένα από τα πολλά ιστορικά επαναστατικά παραδείγματα που προδόθηκαν από τις εκάστοτε ρεφορμιστικές ηγεσίες.
Δυσήνιος Ίππος 