Στις 21 Σεπτεμβρίου 2026, η 25χρόνη Πηνελόπη αφήνει την τελευταία της πνοή στην Ηγουμενίτσα, την έσφαξε ο πρώην σύντροφός της με 14 μαχαιριές, οι 7 από αυτές ήταν πισώπλατες. Η Πηνελόπη ήταν η 15η γυναικοκτονία του 2026 και δεν είναι άλλος ένας αριθμός. Είναι ακόμη μια αδερφή μας που έχασε τη ζωής της από τα χέρια ενός άντρα που τη θεώρησε κτήμα του. Την ίδια εβδομάδα, σαν σκηνικό από ταινία τρόμου, συντονισμένοι επίδοξοι κακοποιητές και γυναικοκτόνοι, βγαίνουν παγανιά. Τρείς μέρες μετά, μια γυναίκα στην Καλαμάτα, σώζεται από τύχη. Καθώς περπατούσε στον δρόμο για τη δουλειά της, την πλησιάζει ο πρώην σύντροφός της, την πυροβολεί 2 φορές με κυνηγητική καραμπίνα και ευτυχώς ο τύπος αστοχεί και δεν τραυματίζεται. Πριν την αποτυχημένη απόπειρα γυναικοκτονίας, ο ίδιος είχε φροντίσει να την πάρει τηλέφωνο και να την προειδοποιήσει ότι «η ζωή της είναι λίγη». Την ίδια μέρα το απόγευμα στη Νίκαια, μια γυναίκα τελούσε υπό ομηρία από τον σύζυγό της. Απεγκλωβίστηκε έπειτα από παρέμβαση ειδικών διαπραγματευτών. Το ίδιο απόγευμα στην Πάτρα, ένας πρώην αστυνομικός είχε στήσει καρτέρι στην πρώην σύντροφό του. Μόλις την είδε να μπαίνει μέσα σε ένα ζαχαροπλαστείο, εμφανίστηκε μπροστά της και ξεκίνησε να τη χτυπάει με μανία στο πρόσωπο και στο σώμα, σπάζοντάς της τα δάχτυλα του ενός χεριού. Έφυγε από το ζαχαροπλαστείο, αλλά λίγα δευτερόλεπτα μετά ξαναγύρισε για να τη χτυπήσει ξανά. Την ίδια ημέρα, συλλαμβάνεται στην Ιεράπετρα άντρας που κακοποιούσε κατ’ εξακολούθηση τη σύντροφό του, «την έδερνε κάθε μέρα μέχρι να τρέξει αίμα» είπε ο ανιψιός του. Αφορμή για τη σύλληψη του στάθηκε ένα τελευταίο περιστατικό, ο τύπος αφού της επιτέθηκε με μπουνιές και κλωτσιές, πήρε μια ξύλινη τάβλα κα άρχισε να τη χτυπάει σε όλο της το σώμα. Η γυναίκα προσπάθησε να διαφύγει κατεβαίνοντας από τον πρώτο όροφο του σπιτιού στον δρόμο, ωστόσο την ακολούθησε και συνέχισε να τη χτυπά. Όλα αυτά την ημέρα που κηδεύτηκε η 25χρονη Πηνελόπη, όλα αυτά την ημέρα που ξεκινούσε το εφετείο για την υπόθεση της γυναικοκτονίας την Κυριακής Γρίβα, έξω από το Α.Τ. Αγίων Αναργύρων. Μια βδομάδα μετά, αυτή τη φορά στο Λαύριο, ένας τύπος μπουκάρει – σπάζοντας το παράθυρο με βαριοπούλα – στο σπίτι της πρώην συντρόφου του και τη μαχαιρώνει. Στο διπλανό δωμάτιο κοιμόντουσαν τα ανήλικα παιδιά τους. Η γυναίκα ακόμη νοσηλεύεται σε κρίσιμη κατάσταση και ο τύπος, ακολουθώντας πιστά τις οδηγίες Μπαλάσκα για επίδοξους γυναικοκτόνους, πήγε και παραδόθηκε μόνος του. Η ίδια τους τελευταίους 10 μήνες τον είχε καταγγείλει 5 φορές για ενδοοικογενειακή βία.
Και ενώ εμείς φωνάζουμε πως οι γυναικοκτόνοι έχουν τα κλειδιά του σπιτιού μας, μετράμε 5 χρόνια από την ψήφιση και εφαρμογή του νόμου για την υποχρεωτική συνεπιμέλεια, του νόμου Τσιάρα. Και ενώ εμείς μετράμε περισσότερες από 90 γυναικοκτονίες τα τελευταία 5 χρόνια, μετράμε ταυτόχρονα 5 μαρτυρικά χρόνια όπου ένα νομοσχέδιο εξαναγκάζει χιλιάδες γυναίκες και παιδιά να εγκλωβίζονται υποχρεωτικά σε μία κακοποιητική συνθήκη ζωής. Μετράμε 5 χρόνια όπου μητέρες καταδικάζονται στα αστικά δικαστήρια, όταν δεν παραδίδουν «ως οφείλουν» το παιδί τους στον κακοποιητικό του πατέρα. 5 χρόνια εφαρμογής ενός νόμου παραγγελία που ήρθε να πάρει την εκδίκηση του πατριαρχικού κόσμου απέναντι στις γυναίκες, «διορθώνοντας» την εκ προοιμίου θετική διάθεση που επιδείκνυε ακόμα και το ίδιο το αστικό σύστημα απέναντι στη γυναίκα-μητέρα, στην περίπτωση της επιμέλειας των παιδιών κατόπιν διαζυγίου. Μια παραγγελία που έγινε από άντρες της εξουσίας και υποστηρίχθηκε από άντρες με καταγγελίες για ενδοοικογενειακή βία, σεξουαλική κακοποίηση των παιδιών τους και λοιπά αποκρουστικά συνοδευτικά. Άντρες που συντάχθηκαν σε ακραία συντηρητικές γκρούπες μπαμπάδων, οι οποίες είχαν πάρει μορφή φασιστικής οργάνωσης πριν καν κατατεθεί το νομοσχέδιο. Στην παραγγελία αυτή όμως, όπως λέμε από την πρώτη στιγμή και δυστυχώς η ιστορία μας επιβεβαιώνει, τα πραγματικά διακυβεύματα είναι ο εκφοβισμός των γυναικών, η αποτροπή τους να ζητήσουν διαζύγιο ή να καταγγείλουν περιστατικά ενδοοικογενειακής βίας, η μείωση της διατροφής και η συνέχιση του ελέγχου σε γυναίκα και παιδί ακόμη και μετά τον χωρισμό. Και τα αποτελέσματα, είναι περισσότερες νέκρες αδερφές μας, περισσότερες κακοποιημένες, εγκλωβισμένες και φοβισμένες γυναίκες και παιδιά, περισσότερες γυναίκες που προσπαθούν να σωθούν και να σώσουν τα παιδιά τους, γονατίζοντας οικονομικά, σε δικαστικές αίθουσες που έχουν προαποφασίσει τη μοίρα τους.
Έχοντας αναλογιστεί τα παραπάνω, το φθινόπωρο του 2026 ήρθε να μας υπενθυμίσει για άλλη μια φορά πως το κρατικό-καπιταλιστικό σύστημα με τα πρότυπα που δημιουργεί και το νομικό του οπλοστάσιο έρχεται να επιβάλει και να διαιωνίσει την πατριαρχική, ενδοοικογενειακή βία, να τιμωρήσει και να εγκλωβίσει τις γυναίκες της τάξης μας. Όπως είχε γράψει και η Emma Goldman « Η αιτία (σ.σ. της καταπίεσης) έγκειται στο σύστημα ανισότητας της ατομικής ιδιοκτησίας, στο κράτος και την εκκλησία, στο σύστημα που νομιμοποιεί την κλοπή, τη δολοφονία και την κακοποίηση των αθώων γυναικών και των ανήμπορων παιδιών».
Ν.Μ.