ΔΥΣΗΝΙΟΣ ΙΠΠΟΣ

Ο παγκόσμιος πόλεμος που διεξάγετε δια αντιπροσώπων στο έδαφος της Ουκρανίας, επιτάχυνε τη συζήτηση, κυρίως στη Δύση, για τη λεγόμενη «πράσινη ενεργειακή μετάβαση», δηλαδή τη ριζική απεξάρτηση των ενεργειακών αναγκών από τα ορυκτά καύσιμα. Παρότι η ραγδαία εξάντληση των ορυκτών πόρων οδηγεί σε συνθήκες σπάνης, με συνακόλουθη εκτόξευση των ενεργειακών τιμών και περιβαλλοντική υποβάθμιση, η μετάβαση εντός του σύγχρονου κρατικού και καπιταλιστικού πλαισίου είναι πρακτικώς αδύνατη. Όσο η διαδικασία πράσινης μετάβασης υπόκειται στο μηχανισμό της ανάπτυξης, δηλαδή στο κίνητρο μεγιστοποίησης του κέρδους, τόσο διευρύνονται οι ενεργειακές ανισότητες, οι αποκλεισμοί και οι συνθήκες ενεργειακής φτώχιας, ενώ παράλληλα η κατανάλωση υγρών καυσίμων, αντί να μειώνεται, αυξάνεται. Το ελληνικό παράδειγμα είναι χαρακτηριστικό. Μόνο την τελευταία 15ετία, παρά τις εκατοντάδες μονάδες φωτοβολταϊκών και αιολικών πάρκων που κατασκευάστηκαν, η κατανάλωση ορυκτών καυσίμων για παραγωγή ενέργειας αυξήθηκε κατά 28%, ενώ οι κορυφές άγριων βουνών αποψιλώθηκαν και το περιβάλλον υποβαθμίστηκε. Την ίδια στιγμή που οι Α.Π.Ε. συνεισφέρουν (ονομαστικά) στο ενεργειακό μείγμα έως και το 40%, η περιβαλλοντικά επιβλαβής χρήση ορυκτών καυσίμων αυξάνεται ενώ το κράτος και τα ιδιωτικά καρτέλ εκτοξεύουν σε τέτοιο επίπεδο τις τιμές που το φως, η θέρμανση και το καύσιμο καθίστανται δυσπρόσιτα για την κοινωνική πλειοψηφία. Και αν στις μέρες μας έχει γίνει ευρέως κατανοητό πως οι ιδιώτες όχι μόνο δεν ενδιαφέρονται για το περιβάλλον, αλλά αντίθετα, το καταστρέφουν έτι περαιτέρω στο όνομα μάλιστα της κοινωνικά επιδοτούμενης «πράσινης ανάπτυξης», δύσκολα μπορεί να γίνει δεκτή η θέση πως και τα μονοπωλιακά, κρατικα ελεγχόμενα δίκτυα ενέργειας κινούνται ακριβώς στην ίδια κατεύθυνση, και πως για τη ριζική πράσινη κοινωνική μετάβαση απαιτείται απεξάρτηση όχι μόνο από τη Σκύλα των ιδιωτικών συμφερόντων αλλά και από τη Χάρυβδη του κράτους. Η ενεργειακή μετάβαση, η προστασία της ζωής και του περιβάλλοντος, προϋποθέτει και προϋποτίθεται ενός πλαισίου «πέρα από το κράτος και τους ιδιώτες». Για να εξηγήσουμε αυτή τη θέση θα πρέπει να φέρουμε το ρολόι της ανθρωπότητας μερικούς δεκάδες αιώνες πίσω.

Εκατό χρονιά μετά τη μικρασιατική καταστροφή, που σηματοδότησε την κατάρρευση της «Μεγάλης Ιδέας», η επίσημη ιστοριογραφία και οι ιδεολογικοί μηχανισμοί του αστικού κράτους επιμένουν να συσκοτίζουν τις πραγματικές συνθήκες και τις αιτίες που προκάλεσαν τον θάνατο, τον ξεριζωμό και τη δυστυχία για εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους. Τα παπαγαλάκια των «εθνικών μύθων» επιμένουν να παρουσιάζουν τη σφαγή σε ένα στενό πλαίσιο ελληνοτουρκικής διαμάχης, που αποκόβει τα γεγονότα από τους ευρύτερους ανταγωνισμούς των μεγάλων δυνάμεων του καπιταλιστικού – ιμπεριαλιστικού συστήματος και τον ειδικό ρόλο του ελληνικού κράτους στην επιχείρηση λεηλασίας της καταρρέουσας Οθωμανικής αυτοκρατορίας. Η ιμπεριαλιστική αρπακτικότητα, η υποβασταζόμενη επιθετικότητα του ελληνικού εθνικισμού και η πολιτική σκληρών διωγμών του τουρκικού εθνικισμού (με τη βοήθεια των Γερμανών) στην προσπάθεια χτισίματος ενός ομογενοποιημένου, «καθαρού» τουρκικού έθνους – κράτους συναποτέλεσαν τις πηγές του δράματος που βίωσαν εκατοντάδες χιλιάδες απλοί άνθρωποι κάθε εθνικότητας.

Έχουν περάσει δύο χρόνια από την πρώτη καταγγελία στο τμήμα βιολογίας του Π.Π. εις βάρος του Γ. Αγγελή, καθηγητή του τμήματος, για σεξουαλική παρενόχληση από διδακτορική φοιτήτρια που εκπονούσε την διατριβή της στο εργαστήριό του. Την καταγγελία αυτή ακολούθησε ακόμη μία για εργοδοτική αυθαιρεσία και εξώθηση σε παραίτηση μετά την στήριξη που εξέφρασε προς την πρώτη καταγγέλλουσα από άλλη διδακτορική φοιτήτρια, η οποία μάλιστα διέκοψε το διδακτορικό της στον συγκεκριμένο καθηγητή. Διατάχθηκαν δύο ΕΔΕ, τα πορίσματα των οποίων όπως ήταν αναμενόμενο, μιας και γνωρίζουμε πολύ καλά πως οι ίδιοι οι θεσμοί, οι ίδιοι κυρίαρχοι είναι εκείνοι που ενισχύουν και συγκαλύπτουν τέτοιες συμπεριφορές, έβγαλαν λάδι τον Αγγελή και του έδωσαν το «εισιτήριο» που χρειαζόταν για να επιστρέψει στα διδακτικά και ερευνητικά του καθήκοντα. Σήμερα, μερικές βδομάδες μετά την λήξη της κατάληψης του τμήματος που πραγματοποίησε ο Φοιτητικός Σύλλογος βιολογικού με βασικό αίτημα την απομάκρυνση του κακοποιητή καθηγητή, ο συγκεκριμένος διδάσκει στο πανεπιστήμιο με την αμέριστη στήριξη της πρυτανικής αρχής που τοποθετεί φύλακες έξω από τις αίθουσες που πραγματοποιούνται τα μαθήματά του για να τον προστατέψει από τους εξοργισμένους φοιτητές. Να προστατέψει τον άνθρωπο που βίαια παραβίασε την ελευθερία μιας γυναίκας στον χώρο εργασίας της, παρενοχλώντας την σεξουαλικά. Ο ίδιος μάλιστα με περίσσιο θράσος, πάει κάποιος καιρός που έβγαλε εξασέλιδη ανακοίνωση, όπου σε ένα κρεσέντο μισογυνισμού και κυρίαρχης πατριαρχικής λογικής κατονομάζει και απειλεί καθηγήτριες και διδακτορικές φοιτήτριες άλλων εργαστηρίων του τμήματος που έχουν έμπρακτα εκφράσει την στήριξή τους στις βασικές καταγγέλλουσες.

Τον περασμένο Οκτώβρη ψηφίστηκε ο νέος σωφρονιστικός κώδικας, ο οποίος δήθεν αποσκοπεί στη βελτίωση των συνθηκών κράτησης, στη διασφάλιση των δικαιωμάτων, της ίσης μεταχείρισης και της κοινωνικής επανένταξης των κρατουμένων. Στην πραγματικότητα, συμβαίνει το ακριβώς αντίθετο. Πρόκειται για μια νομοθετική πράξη η οποία, στην ουσία της, όχι μόνο συντηρεί τις απάνθρωπες συνθήκες των κολαστηρίων που ονομάζονται ελληνικές φυλακές, αλλά κάνει τα πράγματα χειρότερα προς πάσα κατεύθυνση.
Μέσα στην επέλαση του σύγχρονου ολοκληρωτισμού που σαρώνει τα κεκτημένα στις εργασιακές σχέσεις και τις κοινωνικές παροχές (υγεία, παιδεία, πρόσβαση σε αγαθά όπως το ρεύμα και το νερό), η εξουσία συμπεριλαμβάνει στις αναδιαρθρώσεις της για μια ακόμη φορά έναν κομβικό θεσμό του κράτους: τις φυλακές. Το νέο νομοσχέδιο ακολουθεί, λοιπόν, την αντιδραστική αναμόρφωση του σωφρονιστικού κώδικα, την ψήφιση αλλεπάλληλων τρομονόμων και γενικότερα την ποινικοποίηση κάθε αντίστασης. Σε μια συγκυρία που τα ζωνάρια σφίγγουν ασφυκτικά, η εξουσία οργανώνεται πολύπλευρα για να καταστείλει τους αγώνες που οργανώνονται από τα κάτω. Το εν λόγω νομοσχέδιο προβλέπει θεμελιώδεις αλλαγές του θεσμού της φυλακής.

Τον τελευταίο χρόνο συζητείται στο εσωτερικό του κλάδου των μηχανικών και των τεχνικών και στα σωματεία τους το σχέδιο πρότασης και η διαπραγμάτευση για τη Συλλογική Σύμβαση Εργασίας. Μια συζήτηση, η οποία για χρόνια, είχε μπεί στο ντουλάπι με εμάς να εργαζόμαστε με εξευτελιστικούς μισθούς αγωνιζόμενοι και αγωνιζόμενες να επιβιώσουμε σε μία εν γένει ασφυκτική πραγματικότητα.
Μετά την κατάργηση των ΣΣΕ στην περίοδο των μνημονίων, το ύψος του μισθού, το ωράριο, οι άδειες, τα επιδόματα, οι αποζημιώσεις και μια σειρά από πράγματα που καθορίζουν την εργασιακή συνθήκη και τις εργασιακές σχέσεις, ορίζονταν και ρυθμίζονταν αποκλειστικά από την πλευρά της εργοδοσίας και άρα αποκλειστικά προς όφελος της.
Σε μία συνθήκη, λοιπόν, που η ακρίβεια σαρώνει τη ζωή μας, σε μια περίοδο που οι τιμές στα είδη πρώτης ανάγκης, στα νοίκια, στην ηλεκτρική ενέργεια και τα καύσιμα συνεχώς αυξάνονται, οδηγώντας χιλιάδες κόσμου στα όρια της επιβίωσης. Την ίδια περίοδο, τα κέρδη των εταιρειών του κλάδου αυξάνονται, η κατασκευαστική και μελετητική δραστηριότητα ανεβαίνει.

Κυκλοφορεί τις επόμενες μέρες το 14ο τεύχος Ζερμινάλ. Διατίθεται στους δρόμους του αγώνα, σε αυτοδιαχειριζόμενους χώρους και καταλήψεις.

Περιεχόμενα:

Ένας χρόνος κυβέρνησης Μπόριτς. Μηδενική πρόοδος για τις διεκδικήσεις των Μαπούτσε.

Από την Ιμπεριαλιστική εκστρατεία της Αντάντ στην Μικρασιατική Καταστροφή.

Το παγκόσμιο πολιτικό διακύβευμα της πράσινης μετάβασης.

Για την υπόθεση Αγγελή στο Βιολογικό Πάτρας.

GR STATE MAFIA HUMAN TRAFFICKING.

Για την επέκταση του φράχτη στον Έβρο.

Παρουσίαση του “Πανδαιμόνιο”.