ΔΥΣΗΝΙΟΣ ΙΠΠΟΣ

Αν και το μοίρασμα της εξουσίας μεταξύ δυο ή και –σπανιότερα– τριών κομμάτων αποτελεί ένα σύνηθες φαινόμενο, τουλάχιστον στις λεγόμενες αστικές δημοκρατίες της Δύσης ο μονοκομματισμός δεν είναι κάτι που βλέπουμε συχνά. Οι λόγοι γι’ αυτό είναι μάλλον αρκετοί, σχηματικά όμως μπορούμε να τους συμπυκνώσουμε σε δυο. Από την πλευρά των από τα κάτω, ένας μοναδικός εξουσιαστικός φορέας είναι κατά πάσα πιθανότητα αδύνατο να χωρέσει όλες τις κοινωνικές δυναμικές, τα συμφέροντα, τα ιδεολογήματα, καθώς και την εντέχνως συντηρημένη από τους κυρίαρχους μισαλλοδοξία που μαστίζει τα μικροαστικά, εργατικά και λούμπεν κομμάτια. Όσον αφορά τους από τα πάνω, πέραν της ταξικής ενότητας που συνηθίζουν να επιδεικνύουν κάθε φορά που η κυριαρχία τους απειλείται από κάποια κοινωνική αναταραχή, οι μεταξύ τους διαμάχες, τα διαφορετικά συμφέροντα και ο τρόπος διαχείρισης των κρίσεων που επιλέγει κάθε κομμάτι της αστικής τάξης ως πλέον δόκιμο για το ίδιο, καθιστούν αδύνατη τη σύμπλευσή τους κάτω από τη σημαία ενός μόνου κομματικού μηχανισμού.

Στις 11 του Σεπτέμβρη ανοίγουν τα σχολεία, -18 για τη Θεσσαλία που είναι βυθισμένη στα λασπόνερα θρηνώντας τους νεκρούς της-,στο φόντο της άνευ προηγουμένου κρατικής επίθεσης, τόσο εις βάρος των εκπαιδευτικών και των εργαζομένων στα σχολεία, όσο και εις βάρος των μαθητών και των οικογενειών τους. Η επιχείρηση της αποδόμησης και καταπάτησης των κεκτημένων και των αγώνων του χθες που διαμόρφωσαν σε έναν βαθμό το σημερινό δημόσιο σχολείο βρίσκεται σε εξέλιξη παίρνοντας οριακές διαστάσεις. Ενός σχολείου που αντί σήμερα να αποτελεί αγαθό για την κοινωνική πλειοψηφία, επιχειρείται να μετατραπεί σε ένα πεδίο στο οποίο θα ακμάζουν οι «αριστοκράτες» και οι έχοντες, ενώ οι μη έχοντες, οι ταξικά ασθενέστεροι, οι κοινωνικά περιθωριοποιημένοι, οι αποκλίνοντες, οι διαφορετικοί, αλλά ακόμη και αυτοί που απλά έτυχε να μένουν σε απόμακρα μέρη της χώρας,θα αποτελούν μη προνομιακό πεδίο και ή θα αποκλείονται ή θα αναγκάζονται να μάθουν από πρώτο χέρι τι πάει να πει πειθάρχηση, υποταγή και εντατικοποίηση, χαρακτηριστικά αναγκαία για την αναπαραγωγή του σημερινού συστήματος εξουσίας.

Για τις καταστροφικές πυρκαγιές και πλημμύρες

«Τα δάση που ονειρεύεσαι καίγονται τα χαράματα /φεύγουν οι φίλοι ένας-ένας, τους παίρνει το ασανσέρ / η χλόη γίνεται άχυρο κι η νιότη μνήμη χλόης / τα δάση που ονειρεύεσαι καίγονται τα χαράματα / μπουζούκι και μπετόν αρμέ – κάτω απ’ αυτή την μπότα / μεγαλώσαμε / όμως θέλω να ξέρεις / δεν κλαίω δεν τραγουδάω δεν ελπίζω τίποτα / μόνο αποχαιρετάω τούτο το χρυσάφι που κυλάει χωρίς επιστροφή / απ’ τις δικές μας φλέβες στα ξένα χρηματοκιβώτια»

Γεράσιμος Λυκιαρδόπουλος, Ραγισμένο Ταμπούρλο, ύψιλον, 2006

Στο απέραντο δάσος του Αμαζόνιου, ένας βιόκοσμος πολύ μεγαλύτερος από την έκταση της Ευρωπαϊκής Ένωσης, στον οποίο ζουν δεκάδες χιλιάδες είδη φυτών και ζώων, ανεξερεύνητες ακόμα ομάδες ανθρώπων, σε αυτόν το μικρό «πλανήτη» που παράγει το 40% του οξυγόνου ολόκληρης της γης και μας δίνει ακόμα το δικαίωμα να αναπνέουμε, χάνονται κάθε χρόνο 30 χιλιάδες στρέμματα, για να δημιουργηθούν βοσκότοποι, ορυχεία και εξέδρες άντλησης πετρελαίου.

Και φέτος το καλοκαίρι, για άλλη μια φορά, οι πυρκαγιές που ξέσπασαν από άκρη σε άκρη του ελλαδικού χώρου, άφησαν  έναν τραγικό απολογισμό που βαραίνει τις τοπικές κοινωνίες και την ίδια τηφύση. Το γνωστό ρητό του λαού “κάθε χρόνο και χειρότερα” βρίσκει εφαρμογή και στη συγκεκριμένη περίπτωση, με τη γύμνια του κρατικού μηχανισμού να γίνεται ακόμα πιο έκδηλη. Η εγκληματική έλλειψη συγκροτημένης πολιτικής δασοπυρόσβεσης και δασοπροστασίας, αλλά και συνολικά η εγκατάλειψη οποιασδήποτε πολιτικής πρόληψης και αντιμετώπισης φυσικών καταστροφών, στοιχίζουν κάθε χρόνο εκατοντάδες ανθρώπινες ζωές, αφήνουν πίσω τους ισοπεδωμένα χωριά, ρημαγμένη φύση. Και πως θα γινόταν, άλλωστε, αφού η μόνη “μέριμνα” του συστήματος δεν είναι η πρόληψη αντίστοιχων κρίσεων, αλλά η μετατροπή τους σε ευκαιρία για τη διεύρυνση της καπιταλιστικής κερδοφορίας.

(Άρθρο του συντρόφου Πολύκαρπου Γ. στο 15ο τεύχος της εφημερίδας Ζερμινάλ)

1

Στην ελληνική κοινωνία υπάρχει ένας βαθιά ριζωμένος “ήπιος” αντισημιτισμός, όπως άλλωστε και σε ολόκληρο τον χριστιανικό κόσμο. Οι εβραίοι άλλωστε είναι οι θεοκτόνοι, οι σταυρωτήδες του Χριστού, όπως έγραφε το καλοκαίρι του 2003 o επίσκοπος Φαναρίου Αγαθάγγελος, γενικός διευθυντής της Αποστολικής Διακονίας, του επίσημου δηλαδή εκδοτικού οργανισμού της Εκκλησίας: «ουδείς παραγνωρίζει την ιστορική βάση και τον προφανή ρόλο του ιουδαϊκού λαού κατά τα γεγονότα των παθών του Κυρίου. “Των θεοκτόνων ο εσμός, Ιουδαίων έθνος το άνομον…” (Τροπάριο μακαρισμών όρθρου Μεγάλης Παρασκευής), “λαός δυσσεβής και παράνομος” (Ιδιόμελο όρθρου Μεγάλης Παρασκευής) και άλλα παρόμοια τροπάρια σκιαγραφούν την αρνητική και θεοκτόνο στάση των τότε ιουδαίων αρχόντων και λαού, την αντιϊουδαϊκή πολεμική, η οποία “στη διάρκεια της πρώιμης και μέσης βυζαντινής περιόδου εξελίσσεται σε έναν από τους κοινότερους ρητορικούς τόπους και συχνά χρησιμοποιείται με τρόπο συμβολικό” (Ω γλυκύ μου έαρ, ο Επιτάφιος Θρήνος, Αθήνα 2001, σελ. 90, πρβλ. και την περίπτωση του Ιούδα)»¹.