15 χρόνια από την κρατική δολοφονία του αναρχικού μαθητή Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου από τον μπάτσο Κορκονέα στα Εξάρχεια και τη μεγαλειώδη κοινωνική εξέγερση που ακολούθησε…
“Η εξέγερση μουγκρίζει από παντού. Κάπου, είναι η έκφραση μιας ιδέας· κάπου αλλού το αποτέλεσμα μιας ανάγκης· πιο συχνά, είναι ο καρπός μια σύνθεσης αναγκών και ιδεών που γεννούν και ενισχύουν η μία την άλλη.”
Η ΕΞΕΓΕΡΣΗ ΠΑΡΑΜΕΝΕΙ ΖΩΝΤΑΝΗ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΠΟΥ ΔΟΛΟΦΟΝΕΙ, ΚΑΤΑΣΤΕΛΕΙ, ΦΤΩΧΟΠΟΙΕΙ, ΕΞΑΘΛΙΩΝΕΙ, ΒΙΑΖΕΙ, ΠΕΡΙΘΩΡΙΟΠΟΙΕΙ
ΝΑ ΓΙΝΟΥΝ ΟΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΕΣ ΚΑΙ ΤΑΞΙΚΕΣ ΕΞΕΓΕΡΣΕΙΣ Η ΧΑΡΙΣΤΙΚΗ ΒΟΛΗ ΣΤΗΝ ΚΡΑΤΙΚΗ-ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΗ ΒΑΡΒΑΡΟΤΗΤΑ
ΤΟ ΑΙΜΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΝΕΡΟ – Η ΜΝΗΜΗ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΣΚΟΥΠΙΔΙ
Χρόνο με το χρόνο, η επέτειος του θανάτου του Anselmo Lorenzo εξασθενεί, χωρίς πάρα πολλές φιλοδοξίες, ακόμη και στον ελευθεριακό κόσμο.
Στις 30 Νοέμβρη 1914, στις 3 το πρωί, ο Anselmo Lorenzo Asperilla πέθανε στο σπίτι του στη Βαρκελώνη, στον αριθμό 23 της οδού Casanova. Θεωρείτο πάντα ο απόστολος και ο παππούς των Ισπανών αναρχικών, ακόμη και εν ζωή. Μια μακρόχρονη καρδιακή επιπλοκή τον πήρε στα 73 του.
Πολύγλωσσος, μεταφραστής, συγγραφέας, δημοσιογράφος, ιδρυτής περιοδικών και, πάνω απ’ όλα, επαναστάτης, συμμετείχε στη δημιουργία και την προώθηση του ισπανικού εργατικού κινήματος που δεν έχει ακόμη αναγνωρίσει σωστά το έργο του.
Μεταξύ 2.000 και 3.000 άτομα παραυρέθηκαν στην κηδεία του. Από νωρίς, χιλιάδες εργάτες και εργαζόμενοι συγκεντρώνονταν μπροστά από το σπίτι του, με εκατοντάδες ανθρώπους που ανέβαιναν στον δεύτερο όροφο, για να δουν τη σορό του για τελευταία φορά. Δίπλα του ήταν η συντρόφισσά του, Francisca Concha, και τα τέσσερα παιδιά του.
Ενάντια στις συστηματικές επιδρομές και τους βομβαρδισμούς σε αστικά κέντρα της Δυτικής Όχθης και της Γάζας, στην καταστροφή υποδομών, τη λεηλασία των φυσικών πόρων, τις φυλακίσεις αγωνιστών, τις στοχευμένες δολοφονικές επιχειρήσεις, την κατάληψη και κατοχή των παλαιστινιακών περιοχών και τα προγράμματα οργανωμένων εποικισμών, στο χτίσιμο ενός τείχους εκατοντάδων χιλιομέτρων γύρω από τα παλαιστινιακά εδάφη που επιβάλλει ένα σύγχρονο απαρτχάιντ.
Ενάντια στην πολεμική προετοιμασία του ελληνικού κράτους και την πολεμική συμμαχία με το κράτος του Ισραήλ.
ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ, ΤΟ ΦΑΣΙΣΜΟ ΚΑΙ ΤΟΝ ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΜΟ
Τα τελευταία χρόνια, γινόμαστε μάρτυρες μίας διαρκούς, ανοιχτά κατασταλτικής ή και έμμεσα παρακρατικής στοχοποίησης των συντρόφων και συντροφισσών της αναρχικής ομάδας “Δυσήνιος Ίππος”.
Μια νέα έκδοση από το εκδοτικό εγχείρημα δυσήνιος τύπος έχει πάρει το δρόμο της. Ιστορίες πολιτικών κρατουμένων από τη Λατινική Αμερική. Εισαγωγή στο βιβλίο και μετάφραση των κειμένων έκανε το εγχείρημα Γη και Ελευθερία – Tierra y Libertad.
(…)Η κάθε ιστορική στιγμή έχει τον δικό της ιδιαίτερο τύπο πολιτικής φυλάκισης, δεδομένου ότι οι τρόποι επιβολής αυτής της παραδοσιακής τιμωρίας που λειτουργεί προς όφελος της αστικής τάξης, συνδέονται με τις εκάστοτε μορφές και τα επίπεδα της πολιτικής αντιπαράθεσης. Βέβαια, μπορεί οι επιδιωκόμενοι στόχοι, οι δικαστικοί μηχανισμοί, ο βαθμός της κατασταλτικής βίας να ποικίλουν, αλλά εν τέλει η φυλακή είναι πάντα το ίδιο: εγκλεισμός και ξανά εγκλεισμός, απομόνωση από το κοινωνικό σώμα όσων αμφισβητούν την κυρίαρχη τάξη πραγμάτων. Το παρόν βιβλίο, μακριά από μια προσέγγιση οίκτου και θυματοποίησης, επιδιώκει να αναδείξει τη δύναμη εκείνων που ασκούν το δικαίωμα της εξέγερσης ενάντια σε μια τάξη πραγμάτων που ξεχειλίζει από αδικίες, αποκλεισμούς και αποσύνθεση. Θα βρούμε σε αυτές τις γραμμές μαρτυρίες, συνεντεύξεις και αφηγήσεις σε πρώτο πρόσωπο από ανθρώπους που βίωσαν την εμπειρία της φυλάκισης διατηρώντας την περηφάνια και την ακεραιότητά τους, εμπειρία που σε πολλές περιπτώσεις παραμένει αθέατη πίσω από τους μεγάλους αριθμούς και τα στατιστικά στοιχεία.
Η επιλογή των περιοχών καταγωγής και δράσης των κρατουμένων, δεν είναι τυχαία. Κολομβία, Χιλή και Νικαράγουα, είναι από τις χώρες εκείνες με τον μεγαλύτερο αριθμό πολιτικών κρατουμένων σήμερα.
(…)Μπορούμε να παρατηρήσουμε ότι κάθε ιστορία, κάθε πόνος είναι μοναδικός, αλλά σε ό,τι αφορά τις ιστορίες των γυναικών πολιτικών κρατουμένων, υπάρχουν νήματα που τις ενώνουν, πέρα από το ότι εκείνες υπήρξαν φυλακισμένες. Το βιβλίο μέσα από μια ξεκάθαρα έμφυλη οπτική και μια αντιπατριαρχική δέσμευση, θέτει το ερώτημα: πώς είναι να είσαι γυναίκα σε μια φυλακή της Κολομβίας, της Αργεντινής ή της Νικαράγουας; Οι γενεσιουργοί παράγοντες της βίας ενάντια στις γυναίκες βρίσκονται εκτός των τειχών που τις περιβάλλουν, αλλά οι συνθήκες ευαλωτότητας αυξάνονται σημαντικά σε αυτά τα πλαίσια. Οι ιστορίες που φιλοξενούνται στις σελίδες του βιβλίου, μιλάνε για το πώς οι συγκεκριμένες πολιτικές κρατούμενες έφτασαν στις φυλακές, ποια ήταν η εμπειρία τους και οι διεκδικήσεις που προέκυψαν εν μέσω των στερήσεων και των εμποδίων που συνεπάγεται ο εγκλεισμός. Παράλληλα, οι μαρτυρίες τους αντανακλούν σε μεγάλο βαθμό τις συνθήκες ζωής ενός μεγάλου αριθμού γυναικών που βίωσαν και βιώνουν την εμπειρία του εγκλεισμού στις φυλακές της λατινοαμερικανικής ηπείρου. Η πατριαρχία, η οποία δρα σε συμμαχία με το Κράτος και το κεφάλαιο, εκφράζεται και αναπαράγεται στη φαλλοκρατική δικαιοσύνη και διαιωνίζεται δομικά μέσα στις φυλακές μέσα από την καθιέρωση εσωτερικών συστημάτων κυριαρχίας, την επικύρωση της κουλτούρας του φόβου και του βιασμού. Συνθήκες διακρίσεων, βίας, αποκλεισμού και δυσανάλογων ποινών επιβάλλονται από ένα δικαστικό και σωφρονιστικό σύστημα στο οποίο οι γυναίκες αντιμετωπίζονται ως διπλά παραβατικά υποκείμενα: αφενός παραβιάζουν ποινικές και δικαστικές νόρμες και μάλιστα υπό την ιδιότητα των εξεγερμένων υποκειμένων και αφετέρου, παραβιάζουν τους ρόλους που υπαγορεύει το κοινωνικό φύλο. Υιοθετώντας μια διαθεματική ματιά, μας αποκαλύπτονται, επιπλέον, οι κυρίαρχοι τρόποι πειθάρχησης των γυναικών, εξαιτίας όχι μόνο της πολιτικής επιλογής και του φύλου τους, αλλά και της εθνότητας, όπως συμβαίνει στην περίπτωση των γυναικών Μαπούτσε.
Εδώ και έναν μήνα περίπου έχει γίνει γνωστό πως στις 31/10/2023 λήγουν οι συμβάσεις των εργαζομένων στην καθαριότητα του πανεπιστημίου Πατρών, με καθεστώς ΙΔΟΧ. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα οι 90 στο σύνολο υπάλληλοι καθαρισμού να κινδυνεύουν με μαζική στην ουσία απόλυση καθώς τους στερείται η δυνατότητα ανανέωσης της σύμβασης εργασίας τους. Η πρυτανική αρχή έχει κηρύξει διαγωνισμό για την ανάληψη της καθαριότητας από ιδιώτη εργολάβο, ο οποίος πρόκειται να προσλάβει 60 καθαρίστριες/τες, πιθανότατα όχι από τους ήδη υπάρχοντες.
Με τη συμμετοχή περισσότερων από 170 ανθρώπων πραγματοποιήθηκε το απόγευμα του Σαββάτου στο Μέγαρο Λόγου και Τέχνης στην Πάτρα, η πολιτική εκδήλωση με θέμα: “Κρατική Τρομοκρατία, Φασισμός και Άνοδος της Ακροδεξιάς, Αντιμεταναστευτική Πολιτική του ελληνικού κράτους και της Ευρωπαϊκής Ένωσης”
Οι λαοί θα σταθούν πλάι στον Παλαιστινιακό λαό παρά τις κατασταλτικές μεθοδεύσεις
Εδώ και 75 χρόνια, ο παλαιστινιακός λαός βιώνει ένα ολοένα και εντεινόμενο καθεστώς απαρτχάιντ από το κράτος του Ισραήλ με προφανή σκοπό την αρπαγή της γης του, την εκδίωξη του από τα εδάφη στα οποία κατοικεί εδώ και αιώνες και την πλήρη καθυπόταξη του όποιου εναπομείναντος κομματιού.Ιδιαίτερα σημερα, η κυβέρνηση Νετανιάχου εξαπολύει μια άνευ προηγουμένου ισοπεδωτική επίθεση στη Γάζα προκαλώντας για μια ακόμα φορά εκατόμβες νεκρών, ενώ επιβάλλει καθεστώς πλήρους πολιορκίας στην περιοχή απαγορεύοντας την εισαγωγή τροφίμων και καυσίμων, μπλοκάροντας την πρόσβαση σε νερό, ρεύμα και φάρμακα.
Σχετικά με τη στοχοποίηση των συντρόφων του Δυσήνιου Ίππου
“Κρυφά και φανερά σ’ ακολουθούνε Οι συμμορίες κι οι βασανιστές…”
Είναι ξεκάθαρο πως η μακρινή ηχώ από την εξέγερση του Πολυτεχνείου τους τρομάζει. Χρόνια τώρα θέλουν να απαξιώσουν τη μνήμη της εξέγερσης και να διαβάλουν τα νοήματά της. Αυτό που τους ενοχλεί είναι η επικαιρότητα της εξέγερσης, ο βαθιά αντιφασιστικός και αντιιμπεριαλιστικός της πυρήνας. Φέτος η επέτειος του Πολυτεχνείου συνδέθηκε τόσο με την εν εξελίξει απόπειρα εθνοκάθαρσης που διεξάγει το κράτος του Ισραήλ εναντίον του Παλαιστινιακού λαού όσο και με την εν ψυχρώ δολοφονία του 17χρονου Χρήστου Μιχαλόπουλου από αστυνομικά πυρά (είχε προηγηθεί και ο βαρύτατος τραυματισμός 16χρονης αντιφασίστριας από τα μαντρόσκυλα της ΟΠΚΕ την 1η Νοεμβρίου). Η εξέγερση που επικαιροποιεί διαρκώς τα νοήματά της δεν θα μπορούσε να μην συμπεριλάβει κι αυτά τα σημαντικά γεγονότα. Όπως αναφέρουν και οι συντρόφισσες και σύντροφοι του Δυσήνιου Ίππου: «Τα εξεγερτικά, αντιφασιστικά και αντιιμπεριαλιστικά νοήματα και περιεχόμενα της εξέγερσης του Πολυτεχνείου και τα καθήκοντα που θέτουν στο κίνημα προσαρμοσμένα στη σημερινή πραγματικότητα, αναδείχθηκαν μέσα από την παρουσία χιλιάδων ανθρώπων στους δρόμους του αγώνα. Η εξέγερση του Πολυτεχνείου, παρόλες τις προσπάθειες που έχουν γίνει από την εξουσία και τα τσιράκια της, αρνείται να περάσει στο παρελθόν. Αρνείται να γίνει μια θολή ανάμνηση, μια ημέρα «γιορτής» απογυμνωμένη από τα ανατρεπτικά χαρακτηριστικά της. Οι πολύ μαζικές διαδηλώσεις σε δεκάδες πόλεις αποτελούν σημαντική παρακαταθήκη για την ανασυγκρότηση του κινήματος αλλά και μήνυμα αγώνα, αντίστασης, ιστορικής μνήμης και διεθνισμού». Και από την άλλη, το κράτος δεν θα μπορούσε να μην επιτεθεί με λύσσα εναντίον όσων αντιστέκονται στη σύγχρονη βαρβαρότητα. Τμήμα αυτής της επίθεσης ήταν και η αστυνομική καταστολή των διαδηλώσεων για την 17η Νοέμβρη σε Πάτρα και Ιωάννινα, ενώ είχε προηγηθεί λίγες ημέρες πριν στην Ξάνθη το χτύπημα της πορείας για τη δολοφονία του 17χρονου Χρήστου, με δυο συλλήψεις.
Δυσήνιος Ίππος 