ΔΥΣΗΝΙΟΣ ΙΠΠΟΣ

«Ο δάσκαλος βγαίνει από το σπίτι των αναρχικών. Στρίβει στο δρομάκι. Μέσα από το σπίτι ακούγεται μια φυσαρμόνικα.

Έκανε κρύο εκείνο το βράδυ στο Μιλάνο.

Ψηλά στο μπαλκόνι, ένας από τους αναρχικούς κρεμάει τις σημαίες. Την κόκκινη και τη μαύρη. Μια γλυκιά ησυχία είναι απλωμένη στο χωριό.

Σούρουπο.

Από τη γέφυρα ακούγεται μουσική και τρεις γύφτοι, βιολί, κλαρίνο τουμπελέκι, μπαίνουν στο χωριό. Τα παιδιά τρέχουν από πίσω. Οι γύφτοι πάνε προς το σχολείο που βρίσκεται στην άκρη του χωριού σε ένα ψήλωμα».

Στην αίθουσα του σχολείου έχει μαζευτεί όλο το χωριό, άντρες, γυναίκες. Οι γύφτοι μπαίνουν μέσα παίζοντας και γίνονται δεκτοί με ενθουσιασμό. Ο Δάσκαλος έρχεται με τους αναρχικούς, τη Θαλή και τον μικρό Αλέξανδρο στο σχολείο.

απόσπασμα από το σενάριο της ταινίας

Κανείς πια δεν μπορεί να αμφιβάλει για τη στοχοποίηση που έχει δεχθεί από τη διοίκηση η παράταξη «Ενότητα Αντίστασης Ανατροπής» των εκπαιδευτικών της ΕΛΜΕ Πειραιά.Ήδη 8 συνάδελφοι της παράταξης έχουν μπει στο στόχαστρο τόσο με ποινικές όσο και συνδικαλιστές διώξεις, υπομένοντας με περίσσιο κουράγιο, θάρρος και αξιοπρέπεια μια ιστορική κατάσταση πίεσης στο χώρο της δουλειάς. Ενοχλεί άραγε τη διοίκηση και τους πολιτικούς εκφραστές της, πως υπάρχει μια κρίσιμη μάζα συναδέλφων που εμμένουν -παρά τις αντιξοότητες των καιρών- στις γραμμές της αντίστασης και του αγώνα;Ενοχλούνται τα σχέδια των κυρίαρχων-οι οποίοι αυτή την περίοδο μέσα σε άλλα, φαίνεται πως κινούνται στη γραμμή του «όποιος ακόμη τολμά να “φωνασκεί”, να διαδηλώνει και να αντιστέκεται με οποιοδήποτε τρόπο θα πρέπει να διώκεται»-όταν φαίνεται πως υπάρχει αναβρασμός και οι απειλές δεν πιάνουν τόπο; Φυσικά και ναι. Και άρα, όσοι τολμούν σήμερα να κάνουν ένα βήμα μπροστά κόντρα στην οπισθοχώρηση των καιρών και την ασφυκτική πίεση,μπαίνουνεστο στόχαστρο και μάλιστα πολυεπίπεδα. Επιχειρείται τόσο η πολιτική όσο και η εργασιακή τους εξόντωση. Επιβαρύνονται με ποινικά και μη δικαστήρια, καλούνται συνεχώς για εξηγήσεις και ΕΔΕ, ελέγχονται από τους προϊσταμένουςτους υπομένοντας μια σειρά από καθημερινά καψόνια, ενώ φιμώνεται ακόμη και η συνδικαλιστική έκφραση στο δημόσιο πεδίο.

«Η επιστήμη, κοινή κληρονομιά όλου του κόσμου»

From: an essay published in Egalite, Bakunin, Mikhael (Geneva) July 31, 1869.

Άρθρο του Μιχαήλ Μπακούνιν, που δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Egalite, στις 31 Ιούλη του 1869

http://dwardmac.pitzer.edu/Anarchist_Archives/bakunin/egalite31July1869.html

Το πρώτο θέμα για συζήτηση σήμερα είναι το εξής: Θα είναι δυνατή η πλήρης απελευθέρωση των εργατικών μαζών εφόσον η παρεχόμενη εκπαίδευση σε αυτές τις μάζες συνεχίζει να είναι κατώτερη από αυτή που διατίθεται στους αστούς, ή, γενικότερα, εφόσον υπάρχει οποιαδήποτε τάξη, είτε είναι πλειοψηφούσα είτε όχι, η οποία, από τη γέννηση της, έχει δικαίωμα σε μια υψηλότερη εκπαίδευση και μια πληρέστερη ενημέρωση; Δεν απαντάει η ερώτηση μόνη της; Δεν είναι αυτονόητο ότι από δύο άτομα με περίπου ίδια ευφυία από τη φύση τους, το ένα θα έχει το πλεονέκτημα – αυτό του οποίου το μυαλό θα έχει εμπλουτιστεί περισσότερο από την μάθηση και το οποίο, έχοντας κατανοήσει καλύτερα τις αλληλεπιδράσεις των φυσικών και κοινωνικών φαινομένων (αυτό που θα μπορούσαμε να αποκαλέσουμε τους νόμους της φύσης και της κοινωνίας), θα κατανοήσει πιο άμεσα και πλήρως τη φύση του περιβάλλοντός του; Και ότι αυτός ο άνθρωπος θα νιώσει, ας πούμε, μια μεγαλύτερη ελευθερία και, με πρακτικούς όρους, θα επιδείξει μεγαλύτερη ευφυία και ικανότητα από τον συνάδελφό του; Είναι φυσικό ότι αυτός που γνωρίζει περισσότερα θα υποτάξει αυτόν που γνωρίζει λιγότερα. Και αν αυτή η ανισότητα εκπαίδευσης και μάθησης ήταν η μόνη που υπήρχε ανάμεσα σε δύο τάξεις, δεν θα ακολουθούσαν γρήγορα όλες οι άλλες έως ότου ο ίδιος ο κόσμος των ανθρώπων έφτανε στις παρούσες συνθήκες του, δηλαδή μέχρι να χωριστεί ξανά σε μια μάζα σκλάβων και σε έναν μικρό αριθμό ηγεμόνων, με τους πρώτους να εργάζονται, όπως και σήμερα, προς όφελος των δεύτερων;

Σημείωμα της σύνταξης

Το κείμενο του Camillo Berneri που μεταφράσαμε από το ιταλικό πρωτότυπο[1] γράφεται το Νοέμβρη του 1929[2]. Όσα λοιπόν γράφει έχουν μια επιπλέον σημασία και αποκτούν προφητική διάσταση καθώς τοποθετούνται χρονικά σε μια περίοδο αρχικού εποικισμού των εβραίων στην Παλαιστίνη, πολύ πριν το Ολοκαύτωμα και την ίδρυση ισραηλινού κράτους το 1948.

Έχουν περάσει έξι και πλέον μήνες από την εισβολή του ισραηλινού στρατού στη μαρτυρική λωρίδα της Γάζας και από το ξέσπασμα ενός ακόμη πολέμου-μέρους της γενοκτονίας των Παλαιστινίων που εδώ και δεκαετίες επιχειρείται μεθοδικά από το σιωνιστικό κράτος και τους συμμάχους του. Η οργανωμένη αντίσταση αλλά και ο άμαχος κόσμος της Παλαιστίνης μετρούν δεκάδες χιλιάδες νεκρούς και τραυματίες, ανάμεσα στους οποίους πολλά παιδιά, τόσο από τα τυφλά χτυπήματα των ισραηλινών δυνάμεων όσο και από την πείνα, τη δίψα, τις ασθένειες και τις κακουχίες τις οποίες υπομένουν καθημερινά, αποτελέσματα του πολιορκητικού τύπου αποκλεισμού τους από προμήθειες και από ανθρωπιστική βοήθεια – ενός αποκλεισμού που, πέραν όλων των άλλων, συνιστά ένα ακόμα αποτρόπαιο έγκλημα πολέμου.