Πανό στο δημοτικό θέατρο της Πάτρας σχετικά με τα δύο εργατικά “ατυχήματα” που έγιναν την τελευταία εβδομάδα στην Πάτρα και στοίχισαν τη ζωή σε έναν οικοδόμο και τον ακρωτηριασμό του χεριού ενός μεταλλεργατη.
*Το παρακάτω κείμενο διαβάστηκε στην παρουσίαση της Β’ έκδοσης της αυτοβιογραφίας της Emma Goldman στο 9ο φεστιβάλ αναρχικού βιβλίου στην Πάτρα*
«Πάντα προσπαθούσα να παραμένω σε μια κατάσταση ρευστότητας και συνεχούς ανάπτυξης, και όχι να πετρώνω σε μια θέση αυτο-ικανοποίησης. Αν είχα να ξαναζήσω τη ζωή μου, όπως οποιοσδήποτε άλλος, θα ήθελα να αλλάξω μικρές λεπτομέρειες. Αλλά στις πιο σημαντικές μου ενέργειες και συμπεριφορές θα επαναλάμβανα τη ζωή μου όπως την έχω ζήσει. Σίγουρα θα έπρεπε να δουλέψω για τον Αναρχισμό με την ίδια αφοσίωση και εμπιστοσύνη για τον απόλυτο θρίαμβό του.»
(απόσπασμα από το άρθρο «Άξιζε η ζωή μου;» της EmmaGoldman στο Harpers το 1934)
Η συγκεκριμένη έκδοση -πλάι στην προηγούμενη και τον Α’ τόμο- έρχεται να καλύψει ένα κενό που υπήρχε στην ελληνική βιβλιογραφία, ένα κενό που αφορά άμεσα τους αγωνιστές και ιδίως, επιτρέψτε μου να πω, τις αγωνίστριες. Ένα από τα πολλά κενά που υπάρχουν για την Emma Goldman συνολικά εδώ που τα λέμε. Καθώς εκτός από την αυτοβιογραφία της, τα γραπτά της τα τελευταία μόνο χρόνια αρχίζουν λίγα λίγα και αποσπασματικά να μεταφράζονται στα ελληνικά και να εκδίδονται αναδεικνύοντας το μέγεθος της σκέψης της και την ανήσυχη ψυχή της.
Το «Ζώντας τη ζωή μου» αποτελεί μια εμβληματική έκδοση που τοποθετεί την Έμμα Γκόλντμαν στο επίκεντρο, εξυψώνοντας τα ιδανικά της μέσα από την ιστορική συγκυρία που έζησε αλλά κυρίως μέσα από το δικό της πρίσμα, παλεύοντας με τις δικές της αντιφάσεις, αδυναμίες κι ευαισθησίες να τοποθετηθεί άλλοτε με σαφήνεια άλλοτε όχι και να γίνει ο άνθρωπος που ονειρευόταν και διακήρυττε για κάθε επαναστατημένο άνθρωπο κοιτώντας εξίσου τον εαυτό της στον καθρέφτη. Οι δυο τόμοι της αυτοβιογραφίας καλύπτουν τέσσερις και πλέον δεκαετίες ζωής και δεν πρόκειται απλώς για μια καταγραφή ιστορικών και κοινωνικών γεγονότων, αλλά για μια βαθιά προσωπική εξιστόρηση της διαδρομής μιας αγωνίστριας που προσπαθεί να συνδυάσει τις πολιτικές της πεποιθήσεις και την αγωνιστική της παρουσία με την ανθρώπινη υπόσταση — την αγάπη, τον έρωτα, τη χαρά και την αναζήτηση της ολοκληρωμένης προσωπικότητας που ως τέτοια θα συνδράμει στην Υπόθεση.
Την Παρασκευή 28/6, 20:30, στον πεζόδρομο Ζαλοκώστα, στη Θεσσαλονίκη παρουσίαση του βιβλίου “Gentrification Και εκτοπισμός, μια μελέτη και μερικές σκέψεις για το τι συμβαίνει στις γειτονιές μας” στο πλαίσιο του τριημέρου εκδηλώσεων για το βιβλίο από την ομάδα βιβλιοθήκης της Libertatia.
Στις 28 Ιουνίου του 1969, έλαβε χώρα η εξέγερση του Stonewall, με αφορμή την έφοδο της αστυνομίας στο Gay Bar “Stonewall Inn” της Νέας Υόρκης. Το γκέι μπαρ “Stonewall Inn” στη Νέα Υόρκη ήταν πάντα ο εύκολος στόχος των αστυνομικών. Σχεδόν καθημερινά και «δι’ ασήμαντον αφορμήν», τα όργανα της τάξης χτυπούσαν ανελέητα ομοφυλόφιλους, τρανσέξουαλ και λεσβίες. Σε μια συνθήκη καταστολής και διώξεων των ομοφυλόφιλων τόσο σε εργασιακούς χώρους όσο και στην καθημερινότητά τους, η απάντηση δόθηκε μαχητικά στους δρόμους από την lgbtqi+ κοινότητα και από όσους στάθηκαν στο πλευρό των εξεγερμένων και διήρκησε πολλές μέρες στο κέντρο της πόλης.
Eμείς από την πλευρά μας ως γυναίκες, βιώνοντας καθημερινά την έμφυλη βία και την καταπίεση που γεννά και αναπαράγει το καπιταλιστικό πατριαρχικό οικοδόμημα δεν θα μπορούσαμε παρά να στεκόμαστε αλληλέγγυες στους αγώνες της lgbtqi+ κοινότητας και να αντισταθούμε από κοινού σε αυτή την επίθεση.
Ο αγώνας απέναντι σ’ ένα κόσμο αποστειρωμένο, πλήρως ορισμένο και ελεγχόμενο, που θα μυρίζει θάνατο και μίσος είναι κοινός για όλους όσους πολεμούν για την ανατροπή του. Οι διαφορετικές μορφές καταπίεσης δεν αποτελούν παρά τα διαφορετικά πρόσωπα του ίδιου συστήματος.
ΣΤΗΝ ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΚΗ ΒΙΑ ΠΟΥ ΓΕΝΝΑ ΑΥΤΟΣ Ο ΚΟΣΜΟΣ ΑΠΑΝΤΑΜΕ ΜΕ ΤΑΞΙΚΗ ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΚΑΙ ΑΝΤΕΠΙΘΕΣΗ
ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΕ ΚΡΑΤΟΣ, ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΚΑΙ ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΧΕΙΡΑΦΕΤΗΣΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΝΑΡΧΙΑ
HΠΑ – ΕΕ – ΝΑΤΟ – ΙΣΡΑΗΛ ΦΟΝΙΑΔΕΣ ΤΩΝ ΛΑΩΝ. ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΥΣ ΛΑΟΥΣ ΤΗΣ ΜΕΣΗΣ ΑΝΑΤΟΛΗΣ
Η στρατιωτική επέμβαση των ΗΠΑ και του Ισραήλ στο Ιράν. Η γενίκευση του πολέμου στα όρια μιας παγκόσμιας πολεμικής ανάφλεξης μέσα στο ρευστό πεδίο των γεωπολιτικών αναδιατάξεων, των ανταγωνισμών και του ιμπεριαλιστικού πολέμου. Ο ρόλος του ελληνικού κράτους και τα καθήκοντα του κινήματος. Οι αντιστάσεις των λαών και η διεθνιστικής αλληλεγγύη.
Από τις 16 Ιούνη, οι ναυτεργάτες στα πλοία της Αδριατικής (λιμάνια Πάτρας και Ηγουμενίτσας) βρίσκονται σε απεργιακές κινητοποιήσεις διεκδικώντας καλύτερες συνθήκες δουλειάς, αυξήσεις στους μισθούς, αξιοπρεπή ζωή. Στα δίκαια αιτήματα τους, η εργοδοσία της Άττικα Group, της πιο κερδοφόρας ναυτιλιακής εταιρείας σε Ε/Γ και Ο/Γ πλοία στην Ευρώπη, απάντησε με προσαγωγές, συλλήψεις, διώξεις και απειλές, δείχνοντας από την πρώτη στιγμή τις προθέσεις της να μην τους ικανοποιήσει και εκβιάζοντας τους να γυρίσουν στη δουλειά ηττημένοι και ταπεινωμένοι. Έχοντας στο πλευρό τους το κράτος, την κυβέρνηση και την αστική δικαιοσύνη, οι εφοπλιστές επιχειρούν με κάθε τρόπο να κάμψουν το ηθικό των ναυτεργατών και να σπάσουν την απεργία, η οποία καθημερινά κρίνεται παράνομη από τα αστικά δικαστήρια και καθημερινά προκηρύσσεται εκ νέου σε 24ωρη βάση από το σωματείο των ναυτεργατών.
Προσαγωγές 18 απεργών ναυτεργατών που μετατράπηκαν σε συλλήψεις, μελών πληρωμάτων των Superfast 1 και 4, των πλοίων που παραμένουν δεμένα στο λιμάνι, σήμερα το πρωί και χθες τα ξημερώματα από λιμενομπατσους στο Νέο Λιμάνι της Πάτρας. Κατηγορούνται για παρακώλυση συγκοινωνιών και παράβαση διατάξεων του ναυτικού δικαίου.
Επιχείρηση τρομοκράτησης των απεργών και του σωματείου της ΠΕΝΕΝ μέσω απειλών σύλληψης του προέδρου και άλλων αγωνιστών συνδικαλιστών και μέσω παρεμπόδισης εισόδου των εκλεγμένων συνδικαλιστών στους χώρους του λιμανιου.
Το μεσημέρι πραγματοποιήθηκε συγκέντρωση απεργών και αλληλέγγυων μπροστά στο κτίριο όπου κρατούνταν εντός του νέου λιμένα ενώ υπήρχε παρουσία ισχυρών δυνάμεων του λιμενικού.
Την ίδια ώρα στο πρωτοδικείο Πειραιά εκδικαζόταν για 4η συνεχόμενη φορά η αίτηση ασφαλιστικών μέτρων των εφοπλιστών ώστε να κριθεί παράνομη η απεργία. Λίγο μετά τις 4 το απόγευμα οι απεργοί ναυτεργάτες αφέθηκανελεύθεροι να επιστρέψουν στα καράβια τους.
Στις 20.00 σήμερα υπαρχει νέα συγκέντρωση στο Νέο Λιμάνι σε αλληλεγγύη με τους απρεγούς ναυτεργάτες. Εκεί θα αποφασιστούν και τα επόμενα βήματα του αγώνα τους.
Να μην περάσει η τρομοκρατία του κράτους και των εφοπλιστών. Νίκη στην απεργία των ναυτεργατών
ΔΥΟ ΧΡΟΝΙΑ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΚΡΑΤΙΚΗ-ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΗ ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ ΣΤΗΝ ΠΥΛΟ
ΝΑ ΑΓΩΝΙΣΤΟΥΜΕ:
ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ ΦΡΟΥΡΙΟ, ΣΤΙΣ ΡΑΤΣΙΣΤΙΚΕΣ-ΑΝΤΙΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΤΙΚΕΣ ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ, ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΑΙΚΗΣ ΕΝΩΣΗΣ KAI ΤΩΝ ΔΟΛΟΦΟΝΙΚΩΝ ΜΗΧΑΝΙΣΜΩΝ ΤΟΥΣ
ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΙΣ ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΙΚΕΣ ΕΠΕΜΒΑΣΕΙΣ, ΣΤΗΝ ΦΤΩΧΕΙΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΞΑΘΛΙΩΣΗ
ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΗΝ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΗ
ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΥΣ ΛΑΟΥΣ ΤΗΣ ΜΕΣΗΣ ΑΝΑΤΟΛΗΣ
ΝΑ ΓΚΡΕΜΙΣΟΥΜΕ ΤΟΝ ΦΡΑΧΤΗ ΤΟΥ ΕΒΡΟΥ ΚΑΙ ΤΑ ΣΤΡΑΤΟΠΕΔΑ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗΣ
ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΜΕ ΤA “PUSH BACKS” KAI ΤΙΣ ΔΟΛΟΦΟΝΙΕΣ ΜΕΤΑΝΑΣΤΩΝ ΣΤΑ ΣΥΝΟΡΑ ΚΑΙ ΣΤΟ ΑΙΓΑΙΟ