ΕΙΣΗΓΗΣΗ ΤΟΥ ΣΥΝΤΡΟΦΟΥ ΛΕΩΝΙΔΑ ΒΛΑΣΣΗ, ΜΕΤΑΦΡΑΣΤΗ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ “ΑΝΝΑ ΜΑΡΙΑ & ΛΟΥΚΑ ΜΑΝΤΙΝΙ, ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΗΜΕΝΑ ΑΔΕΛΦΙΑ” ΣΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΕΠΙΣΗΜΗ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ, ΣΤΟ 9ο ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΑΝΑΡΧΙΚΟΥ ΚΑΙ ΑΝΑΤΡΕΠΤΙΚΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ ΣΤΗΝ ΠΑΤΡΑ (24 ΜΑΗ 2025)
Καλησπέρα σ’ όλες και όλους. Να πω αρχικά ότι αισθάνομαι ιδιαίτερη χαρά που βρίσκομαι και φέτος εδώ στην Πάτρα, στο 9ο Φεστιβάλ Αναρχικού και Ανατρεπτικού Βιβλίου που διοργανώνεται για ακόμα μια χρονιά από τους συντρόφους & τις συντρόφισσες του Αυτοδιαχειριζόμενου Χώρου Επί τα Πρόσω.
ΑΜΕΣΗ ΠΑΥΣΗ ΤΗΣ ΔΥΝΗΤΙΚΗΣ ΑΡΓΙΑΣ ΤΗΣ Χ. ΧΟΤΖΟΓΛΟΥ, ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΔΙΩΞΕΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΕΙΘΑΡΧΙΚΩΝ
ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΟΥΣ Δ. ΧΑΡΤΖΟΥΛΑΚΗ, Σ. ΚΑΨΑΛΑΚΗ, Ε. ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟΥ ΚΑΙ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΥΣ ΠΟΥ ΑΓΩΝΙΖΟΝΤΑΙ
ΑΜΕΣΗ ΕΠΑΝΑΠΡΟΣΛΗΨΗ ΤΟΥ Δ. ΑΝΤΩΝΙΟΥ
ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΑ ΣΩΜΑΤΕΙΑ, ΤΟΥΣ ΤΑΞΙΚΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΠΕΡΓΙΑ
ΚΟΙΝΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ, ΜΑΘΗΤΩΝ, ΓΟΝΙΩΝ
ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΗ ΑΝΑΔΙΑΡΘΡΩΣΗ, ΤΗΝ ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ – ΚΑΤΗΓΟΡΙΟΠΟΙΗΣΗ – ΠΕΙΘΑΡΧΗΣΗ – ΔΙΑΛΥΣΗ ΤΟΥ ΔΗΜΟΣΙΟΥ ΚΑΙ ΔΩΡΕΑΝ ΧΑΡΑΚΤΗΡΑ ΤΟΥ ΣΧΟΛΕΙΟΥ, ΤΗΝ ΚΡΑΤΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΟΛΗ ΚΑΙ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ
Ντιέγκο Αμπάδ ντε Σαντιγιάν – Η τραγωδία της Παταγονίας (1921)
από τις εκδόσεις Nowa Kultura
20.00 ΒΙΒΛΙΟΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ
της Αυτοβιογραφίας της Έμμα Γκόλντμαν που ολοκληρώθηκε με τον δεύτερο τόμο του «Ζώντας τη Ζωή μου» (εκδ. Βιβλιοπέλαγος)
Και συζήτηση με τη μεταφράστρια του βιβλίου Ροζίνα Μπέρκνερ
22.00 Λαϊκό Γλέντι οικονομικής ενίσχυσης του φεστιβάλ με τους ΡΕΜΠΕlution
ΣΑΒΒΑΤΟ 24/5
18.30 ΒΙΒΛΙΟΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ
«Αναμνήσεις Τρομοκρατισσών» από το Ταμείο Αλληλεγγύης φυλακισμένων και διωκόμενων αγωνιστ(ρι)ών
20.00 ΒΙΒΛΙΟΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ
Άννα Μαρία και Λούκα Μαντίνι, επαναστατημένα αδέλφια (εκδ. δυσήνιος τύπος)
Με τη συμμετοχή του μεταφραστή του βιβλίου Λεωνίδα Βλάσση και τηλεφωνική παρέμβαση του Pasquale Abatangelo, πρωην πολιτικού κρατούμενου των NAP από την Ιταλία
22.00 Προβολή ντοκιμαντέρ
’48- Αντίσταση στον μεγάλο εποικισμό Ένα πολιτικό ντοκιμαντέρ για την καταπίεση και τον πολύμορφο παλαιστινιακό αγώνα στη Δυτική όχθη
Με τη συμμετοχή συντελεστών της ομάδας 218| που το δημιούργησε
*Και τις 3 μέρες από τις 6 το απόγευμα στο χώρο του Φεστιβάλ θα υπάρχει έκθεση κινηματικού βιβλίου, έντυπου υλικού του αναρχικού-αντιεξουσιαστικού κινήματος και distro κινηματικών μουσικών παραγωγών
Πανό που κρεμάστηκε σήμερα στην πλατεία Γεωργίου, κατά τη διάρκεια της συγκέντρωσης αλληλεγγύης στην Παλαιστίνη, για τον Χρήστο Τσουτσουβη.
Γκύζη, απόγευμα Κυριακής 12 Μαΐου 1985
Εντοπίζεται από αστυνομικούς μία πράσινη μοτοσυκλέτα, κλεμμένη στις 23 Απριλίου από το Γαλάτσι, και ξεκινάει η παρακολούθηση του οχήματος σε εικοσιτετράωρη βάση.
Γκύζη, περίπου 16:15 απόγευμα Τετάρτης 15 Μάη 1985
Η απογευματινή βάρδια παρακολούθησης αποτελείται από τρεις αστυνομικούς, κρυμμένους σε ένα αυτοκίνητο με συμβατικές πινακίδες κυκλοφορίας στα πενήντα μέτρα από τη μοτοσυκλέτα. Δύο άντρες, γύρω στα τριάντα, πλησιάζουν και ξεκλειδώνουν το λουκέτο της μοτοσυκλέτας ενώ το αυτοκίνητο της αστυνομίας φρενάρει σε απόσταση αναπνοής και δύο αστυνομικοί βγαίνουν έξω με προτεταμένα όπλα.Ακολουθεί ανταλλαγή πυροβολισμών κατά την οποία ο ένας εκ των δυο αντρών διέφυγε. Από τους τρεις αστυνομικούς, ο ένας κατέληξε επί τόπου και οι άλλοι δύο, αργότερα, στο νοσοκομείο.Νεκρός έπεσε και ο ένας από τους δύο άντρες. Δύο μέρες μετά, δημοσιεύεται στις εφημερίδες η φωτογραφία του και μια αγγελία με την οποία καλείται όποιος γνωρίσει τον άνδρα της φωτογραφίας να επικοινωνήσει με την Αστυνομία. Τον αναγνωρίζουν οι οικείοι του με τους οποίους είχε να επικοινωνήσει από το 1981. Χρήστος Τσουτσουβής, ετών 32.
Ο Χρήστος Τσουτσουβής, ήταν μέλος της οργάνωσης Αντικρατική Πάλη και πρώην μέλος του ΕΛΑ, σύμφωνα με προκήρυξη που απέστειλε ο ίδιος ο ΕΛΑ σε εφημερίδα στις 21 Μάη του 1985, ενώ ήταν και ο δεύτερος δολοφονημένος από το κράτος αντάρτης πόλης, μετά το Χρήστο Κασσίμη, ο οποίος τραυματίστηκε θανατηφόρα στο κεφάλι από μπάτσους κατά τη διάρκεια τοποθέτησης βόμβας στο γερμανικό εργοστάσιο της AEG.
40 χρόνια μετά την δολοφονία του Χρήστου Τσουτσουβή, ο αγώνας ενάντια στο κράτος συνεχίζεται…
Ο Χρήστος Τσουτσουβής ζει μέσα από τα συνθήματά μας, μέσα από τις γροθιές μας και τις υψωμένες σημαίες μας, μέσα από τον αγώνα μας για την ελευθερία…
“θα λάβεις κι ας φρενιάζουν οι δυνάστεςτο δίκιο σου απ’το μέλλον δίχως όρους”
Για να κατανοήσουμε πλήρως την κοινωνική σημασία του Μοντέρνου Σχολείου, πρέπει πρώτα να κατανοήσουμε το σχολείο όπως λειτουργεί σήμερα και, έπειτα, την ιδέα που υποστηρίζει το σύγχρονο εκπαιδευτικό κίνημα.
Τι είναι, λοιπόν, το σημερινό σχολείο, είτε δημόσιο, είτε ιδιωτικό είτε θρησκευτικό;
Είναι για το παιδί ό,τι είναι η φυλακή για τον κατάδικο και τα στρατόπεδα για τον στρατιώτη – ένας χώρος όπου όλα χρησιμοποιούνται για να σπάσει η θέληση του παιδιού, και στη συνέχεια να το πλάσουν, να το ζυμώσουν και να το διαμορφώσουν σε μια ύπαρξη τελείως ξένη προς τον εαυτό του.
Δεν εννοώ ότι αυτή η διαδικασία γίνεται συνειδητά· είναι μέρος ενός συστήματος που μπορεί να διατηρηθεί μόνο μέσω απόλυτης πειθαρχίας και ομοιομορφίας· σε αυτό, πιστεύω, έγκειται το μεγαλύτερο έγκλημα της σημερινής κοινωνίας.
Φυσικά, η μέθοδος της καταστολής της ανθρώπινης θέλησης πρέπει να ξεκινήσει από πολύ νωρίς. Αυτό συμβαίνει επειδή τότε το ανθρώπινο μυαλό είναι πιο εύπλαστο, όπως ακριβώς οι ακροβάτες και οι σχοινοβάτες, για να αποκτήσουν δεξιότητα στους μύες τους, αρχίζουν να ασκούνται όταν οι μύες τους είναι ακόμα εύκαμπτοι.
Ακολουθεί η Κοινή ανακοίνωση συλλογικοτήτων για τη Νάκμπα
Δεν έχω χώρα να επιστρέψω
κι ούτε χώρα να εξοριστώ:
ένα δέντρο του οποίου οι ρίζες
είναι τρεχούμενο ποτάμι –
πεθαίνει, αν σταματήσει
πεθαίνει, αν δεν σταματήσει…
Μαχμούντ Νταρουίς
77 χρόνια έχουν περάσει από την Παλαιστινιακή Νάκμπα (Καταστροφή). 77 χρόνια κατοχής, ξεριζωμού, σφαγών, βασανιστηρίων, φυλακίσεων, εθνοκάθαρσης, διαμελισμού, απόαραβοποίησης της Παλαιστίνης. Αλλά και 77 χρόνια διαρκή αγώνα για αξιοπρέπεια και λευτεριά. 77 χρόνια τώρα ο Παλαιστινιακός λαός αρνείται να γονατίσει και δίνει το αίμα του για να σταθεί όρθιος απέναντι στους ιμπεριαλιστικούς και σιωνιστικούς σχεδιασμούς.
77 χρόνια μετά τη Νάκμπα το σιωνιστικό κράτος, με τις πλάτες των Δυτικών συμμάχων του, ετοιμάζει ένα νέο κύκλο γενοκτονικού πολέμου με σκοπό ένα νέο εκτοπισμό. Σχεδόν 53 χιλιάδες Παλαιστίνιοι έχουν σκοτωθεί από τον Οκτώβρη του 2023, στην συντριπτική τους πλειοψηφία άμαχοι (και κυρίως παιδιά). Ταυτόχρονα, το Ισραήλ χρησιμοποιεί το βασανιστήριο της πείνας, εμποδίζοντας τα οχήματα που μεταφέρουν ανθρωπιστική βοήθεια να προσεγγίσουν τη Γάζα.
Κι όσο η σφαγή συνεχίζεται η σιωπή της Δύσης είναι εκκωφαντική. Η κυρίαρχη ιδεολογία προσπαθεί να ταυτίσει αυθαίρετα τον αντισιωνισμό με τον αντισημιτισμό. Την καλύτερη απάντηση, όμως, τη δίνουν χιλιάδες Εβραίοι που έχουν συλληφθεί για δράσεις και διαδηλώσεις ενάντια στον γενοκτονικό πόλεμο που διεξάγει το Ισραήλ. Αυτά είναι στην πραγματικότητα τα αντισημιτικά πογκρόμ του 21ου αιώνα.
Ένας από αυτούς που διαδηλώνουν εναντίον της πολιτικής του Ισραήλ είναι ο Ουγγροεβραίος Stephen Kapos, ένας από τους επιζώντες του Ολοκαυτώματος. Σήμερα δηλώνει αηδιασμένος από τις πράξεις του Ισραηλινού κράτους και προσβεβλημένος από τη χρήση του κίτρινου αστεριού από τον πρέσβη του Ισραήλ στον ΟΗΕ. Δεν διστάζει να συγκρίνει το Ισραηλινό κράτος με τα φασιστικά καθεστώτα. Λέει: «Αυτό που συνέβη στον εβραϊκό λαό, η τεράστια κλίμακα της εξόντωσης και ο αόρατος συναισθηματικός πόνος, είναι τόσο φρικτό που δεν πρέπει να επαναληφθεί ποτέ πουθενά στον κόσμο. Είναι προσβολή στη μνήμη του Ολοκαυτώματος αυτό που συμβαίνει στη Γάζα».
Όπως γράφει και ο Ισραηλινός ιστορικός Ιλάν Παππέ: «Όποιος έχει βρεθεί για αρκετό διάστημα στο Ισραήλ, όπως εγώ, ξέρει ότι η χειρότερη διαφθορά των νέων Ισραηλινών είναι η κατήχηση που τους γίνεται που απανθρωποποιεί εντελώς τους Παλαιστίνιους. Όταν ένας ισραηλινός στρατιώτης βλέπει ένα παλαιστίνιο μωρό, δεν βλέπει ένα νήπιο -βλέπει έναν εχθρό (…) Στο Ισραήλ από το 1948, η εθνοκάθαρση δεν είναι απλώς μια πολιτική – είναι ένας τρόπος ζωής, και η διαρκής εφαρμογή της καθιστά εγκληματικό το κράτος, όχι μόνο τις πολιτικές του».
Και σ’ αυτή τη σφαγή είναι συνένοχο και το ελληνικό κράτος, που κάνει μπίζνες κάθε είδους με τους φονιάδες. Το ελληνικό κράτος έχει βουτηγμένα τα χέρια του στο αίμα του Παλαιστινιακού λαού. Ας μην ξεχνάμε πως ένα κομμάτι της σημερινής στρατιωτικής δράσης των Ισραηλινών ενόπλων δυνάμεων προετοιμάστηκε στην Ελλάδα, με κοινές αεροναυτικές ασκήσεις και συνεκπαιδεύσεις των Ενόπλων Δυνάμεων της Ελλάδας και του Ισραήλ, που είχαν σαν στόχο την προετοιμασία του σιωνιστικού στρατού για χερσαίες επιχειρήσεις (συνεκπαίδευση για στρατιωτικές επιχειρήσεις σε κατοικημένες περιοχές, για επιχειρήσεις σε αστικό περιβάλλον, για “εκκαθάριση οικίας” κλπ).
Εμείς από την πλευρά μας αρνούμαστε να σιωπήσουμε, να κλείσουμε τα μάτια μας μπροστά στη σφαγή του αλύγιστου Παλαιστινιακού λαού. Στεκόμαστε αδιαπραγμάτευτα και με κάθε τρόπο στο πλευρό της Παλαιστινιακής Αντίστασης και καλούμε σε σαμποτάζ της κατάπτυστης ελληνο-ισραηλινής κρατικής συμμαχίας. 77 χρόνια μετά τη Νάκμπα συνεχίζουμε να φωνάζουμε:
ΟΙ ΛΑΟΙ ΝΙΚΟΥΝ ΜΕ ΤΟ ΟΠΛΟ ΣΤΟ ΧΕΡΙ ΚΙ ΑΥΤΟ Η ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΗ ΠΟΛΥ ΚΑΛΑ ΤΟ ΞΕΡΕΙ. ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΗΝ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΗ!
αναρχική ομάδα Δυσήνιος Ίππος (Πάτρα)
Ταξική Αντεπίθεση / ομάδα αναρχικών και κομμουνιστ(ρι)ων (Αθήνα)
Πέλοτο / στο δρόμο για την αναρχία και τον κομμουνισμό (Ξάνθη)
«[…] Πολλοί από εμάς έχουν χαρακτηριστεί από τους κομμουνιστές αναρχικοί και από τους αναρχικούς κομμουνιστές. Αυτό που τονίζεται είναι οι διαφορετικές ιστορίες που είναι συνδεδεμένες με την αναρχική και την κομμουνιστική παράδοση. Το ερώτημα είναι αν υπάρχει ένας διαχωρισμός που να κινείται πέρα από συγκεκριμένες ιστορικές περιόδους, έτσι ώστε να καθιστά αντιθετικές αυτές τις δύο εμπειρίες. […] Η μοναδική διαχωριστική γραμμή που μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε για να προσδιορίσουμε τα πολιτικά ρεύματα και την ιστορική σημασία τους είναι εκείνη της δράσης τους σε σχέση με την προλεταριακή αυτονομία, στην ενίσχυση που έδωσαν στη διαδικασία απελευθέρωσης του προλεταριάτου. […] Κρατάμε λοιπόν την προσβολή-φιλοφρόνηση του να είμαστε αναρχικοί και κομμουνιστές, θεωρώντας ενδιαφέρουσα την ικανότητα ωρίμανσης μιας ριζοσπαστικής κριτικής του υπάρχοντος, όχι υπερασπιζόμενοι το παρελθόν αλλά μετασχηματίζοντας το. […]»
Οι συνήθεις ταραξίες, οι συνήθεις προβοκάτορες. Σκέψεις για τον αναρχισμό και τον κομμουνισμό. Proletari 56, Ιταλία 2002.
Στο πλαίσιο της εκπαιδευτικής αναδιάρθρωσης των τελευταίων ετών (ΕΒΕ, τράπεζα θεμάτων, ιδιωτικά πανεπιστήμια κ.λπ.) συνεχίζονται οι μεταρρυθμίσεις για τα σχολεία, με νομοθετικές αλλαγές και εγκυκλίους. Αρχικά είδαμε με την αρχή του σχολικού έτους την αυστηροποίηση ποινών, την επανεμφάνιση της πενθήμερης αποβολής και τον διαχωρισμό των απουσιών σε δικαιολογημένες και μη που στοχεύει στην επανάληψη της τάξης για τους “παραβατικούς” μαθητές. Στη συνέχεια, πέρασε νομοσχέδιο υπέρτης ίδρυσης “Δημόσιων” Ωνάσειων σχολείων και ακόμη πιο πρόσφατα προτάθηκε η ίδρυση τεχνικών γυμνασίων αποκλειστικά για “παραβατικούς” μαθητές, αλλά και σε περίπτωση αποβολής ο μαθητής να εκτελεί καταναγκαστική εργασία στον χώρο του σχολείου.
Στις 10 Μαρτίου 2025, η έκθεση “Η σαγήνη του αλλόκοτου” στην Εθνική Πινακοθήκη έγινε στόχος βανδαλισμού, όταν βουλευτής της ακροδεξιάς εισέβαλε στους χώρους του εκθεσιακού χώρου και προχώρησε σε αποκαθήλωση έργων που θεώρησε “προσβλητικά”.
Δυσήνιος Ίππος 