Η τρέχουσα συγγραφή περιλαμβάνει μια πλήρη ανάδυση των πολιτικών και οικονομικών στρατηγικών, που συνέβαλαν στη διαμόρφωση του αστικού χώρου ήδη από τις αρχές του 20ού αιώνα. Οι διαδικασίες της αστικοποίησης και της εξευγενοποίησης των χώρων της πόλης εξάλλου, αποτελούν ένα παγκόσμιο φαινόμενο που, όπως αναδύεται και στο παρόν βιβδίο, ταυτίζεται με τις καπιταλιστικές πολιτικές και τα συμφέροντα του κεφαλαίου. […] Πρόκειται για ένα συγγραφικό έργο, που επιθυμεί να ανοίξει διάλογο με τα τρέχοντα κινήματα της πόλης, ενάντια σε μια μητρόπολη που αλλάζει συνεχώς. Με επίκεντρο τις πολιτικές της εξευγενοποίησης, της αστικοποίησης και της ωραιοποίησης που απονεκρώνουν τις γειτονιές, μετατρέποντας, τόσο τη γειτονιά όσο και τη ζωή εντός της, σε τουριστικό “προϊόν” προς κατανάλωση, η συγγραφέας παρουσιάζει τους σύγχρονους προβληματισμούς γύρω από την πόλη και την αρχιτεκτονική συνδέοντας τους με τα πεδία των πολιτικών, κοινωνικών και οικονομικών επιστημών αλλά και με τις συνθήκες της ταξικής πόλης. (Από τον πρόλογο της έκδοσης)
Για τις καταστροφικές πυρκαγιές στην Αχαΐα. Απέναντι στο σύστημα της καταστροφής μόνο ο λαός θα σώσει τον λαό
Από την Τρίτη 12/8 η Αχαΐα καίγεται. Την Τρίτη ξεκίνησε η φωτιά σε Θεριανό, Χαικάλι, Αχαϊκό, Αλισσό, ΒΙΠΕ φτάνοντας ως και τα Βραχναίικα αφήνοντας πίσω κρανίου τόπο. Σπίτια παραδόθηκαν στις φλόγες, ζώα κάηκαν ζωντανά. Η πολιτική της κυβέρνησης ξανά και ξανά η ίδια: «Εκκενώστε». Μάλιστα, ενώ είχαν εκκενωθεί όλοι οι οικισμοί τριγύρω και το μέτωπο μαινόταν, στο σωφρονιστικό κατάστημα κράτησης του Αγ. Στεφάνου δεν υπήρχε κανένα σχέδιο εκκένωσης των 500 κρατουμένων που βρίσκονταν μέσα σε συνθήκες αποπνικτικής ατμόσφαιρας και καπνού μες στα κελιά, την ίσια ώρα που η φωτιά ήταν στα μερικά μέτρα. Η φωτιά κατέκαψε Αλισσό, Καμίνια, ΒΙ.ΠΕ., Θεριανό κι έφτασε μέχρι Βραχναίικα, ενώ εκκενώθηκε η Κάτα Αχαία, μια πόλη 7500 κατοίκων.
Το βράδυ της Τρίτης 12/8 ξεσπά ταυτόχρονα μέτωπο στα Συχαινά, περιοχή της Πάτρας. Μια πυρκαγιά που κατέληξε να κάψει από τα Μποζαίτικα μέχρι τον Ρωμανό. Η καταστροφή τεράστια στις γειτονιές της πόλης μας.
Σύντροφοι και συντρόφισσες από το πρωί της 13ης Αυγούστου βρεθήκαμε μαζί με άλλους στα μέτωπα της πυρκαγιάς σε Μποζαίτικα, Συχαινά, Ξερόλακκα, Ρωμανό, Κεραίες και Γηροκομειό. Είδαμε ζώα καμμένα, άλλα αφημένα στο έλεός τους, πολλά τα οδηγήσαμε μαζί με άλλους στο καταφύγιο ζώων που στήθηκε στην πλαζ. Σβήναμε φωτιές με τα χέρια, με χώμα και κλαριά μαζί με τους κατοίκους. Βοηθούσαμε τους πυροσβέστες σε ό, τι μας ζητούσαν να συνδράμουμε. Τους πυροσβέστες που ήταν ελάχιστοι ανά εστία, εξαντλημένοι, χωρίς φαγητό ή νερό. Τους δώσαμε σακούλες με τρόφιμα που μαζεύτηκαν στις συλλογές. Κάναμε συλλογές νερών και μασκών και μοιράζαμε στα μέτωπα. Στα μέτωπα που επιχειρούσαν οι κάτοικοι -αφού δεν υπήρχε άλλος- χωρίς καν μάσκα και φυσικά χωρίς νερό. Σε όλα τα μέτωπα στήθηκαν από την πρώτη στιγμή αυτοσχέδια σημεία συλλογής και μοιράσματος νερών και ειδών πρώτης ανάγκες για πυροσβέστες και εθελοντές. Ο, τι σώθηκε σώθηκε χάρη στους κατοίκους αυτής της πόλης, χάρη στους εθελοντές και την υπεράνθρωπη προσπάθεια των πυροσβεστών. Ό, τι μένει από την προσπάθεια του κράτους είναι αποκαίδια. Ό, τι μένει από την κοινωνία είναι η αλληλεγγύη, είναι οι τεράστιες ποσότητες τροφίμων, ειδών πρώτης ανάγκης, ιατρικών ειδών που συλλέγονται σε Δήμο, Παμπελοποννησιακό, Ερυθρό Σταυρό και Πλαζ χωρίς να είναι γνωστές καν ακόμα οι ανάγκες. Η κυβέρνηση το μόνο που συνέδραμε σε αυτήν όπως και σε κάθε πυρκαγιά είναι να τη δρομολογήσει. Η έλλειψη πυροσβεστών, επαρκούς εξοπλισμού, η έλλειψη σχεδιασμού, φυσικά η έλλειψη πρόληψης είναι σχεδιασμένες εγκληματικές πολιτικές σε βάρος της κοινωνίας και της φύσης. Εφάρμοσε ως μοναδικό μέτρο το 112 και τη λογική της εκκένωσης προκειμένου να μην υπάρχει το κόστος της ανθρώπινης ζωής, που για ακόμη μια φορά χρησιμοποιούν εργαλειακά, καθώς στην πραγματικότητα δεν υπάρχει κανένα σχέδιο ή διάθεση αντιμετώπισης των φαινομένων αυτών. Άλλωστε αυτοί που δίνουν εντολές εκκένωσης είναι και οι ίδιοι που δολοφονουν καθημερινά με τις πολιτικές και το αδηφάγο σύστημα που υπηρετούν.
Από χθές το μεσημέρι όλη η Αχαΐα καίγεται. Η καταστροφή είναι ανυπολόγιστη και δεν έχει τέλος. Η χθεσινή πυρκαγιά στη Δυτική Αχαΐα κατέκαψε περίπου 32 τετραγωνικά χιλιόμετρα φτάνοντας δίπλα στην πόλη.
Στη χθεσινή καταστοροφική πυρκαγιά, ενώ όλοι οι οικισμοί γύρω είχαν εκκενωθεί, συμπεριλαμβανομένης και της ΒΙ.ΠΕ., το Σωφρονιστικό Κατάστημα Κράτησης Αγ. Στεφάνου δεν είχε κανένα σχέδιο εκκένωσης για τους 500 έγκλειστους κρατούμενους την ώρα που η φωτιά ήταν στα λίγα μέτρα και η ατμόσφαιρα στα κελιά αποπνικτική.
Από χθες το βράδυ το μέτωπο που ξεκίνησε στα Συχαινά δεν είναι ένα και δεν έχει τελειωμό. Οι εστίες είναι παντού, έτοιμες να αναζωπυρωθούν ανά πάσα στιγμή και προς πάσα κατεύθυνση. Ζώα αφήνονται στο έλεος τους και καίγονται ζωντανά, σπίτια μέσα στον αστικό ιστό έχουν παραδοθεί στις φλόγες σε Συχαινά και Μποζαίτικα. Ο αέρας είναι ασταμάτητος, οι κάτοικοι παλεύουν με χώμα και κλαδιά και οι πυροσβέστες με όσες δυνάμεις τους έχουν απομείνει από χθες, με τα μέτωπα να είναι παντού.Τα εναέρια μέσα επιχειρούν αλλά είναι παντού για να το αντιμετωπίσουν. Οι μπάτσοι με τον στρατό κλείνουν τους δρόμους, εμποδίζουν τους εθελοντές να πλησιάσουν να αφήσουν νερά σε πυροσβέστες που το ζητούν.Αυτή τη στιγμή, η φωτιά στα Μποζαίτικα έχει περιοριστεί. Το κυρίαρχο μέτωπο πάει προς Ρωμανό, ενώ στην Ξερόλακκα έχει συνεχείς αναζωπυρώσεις.
Η συλλογή ειδών ανάγκης που πραγματοποιήθηκε νωρίτερα στο Επί τα Πρόσω είχε μεγάλη ανταπόκριση. Τα πράγματα δόθηκαν στο καταφύγιο που έχει στηθεί στην πλαζ για τα ζώα ενώ μοιράστηκαν μάσκες, νερά και τρόφιμα στους πυροσβέστες.Το κράτος και οι πολιτικές του οδηγούν στον θάνατο και την καταστροφή.
Μεγαλειώδης η συγκέντρωση και η διαδήλωση σήμερα το πρωί στο Βόλο ενάντια στην άφιξη του κρουαζιερόπλοιου Crown Iris με τους Ισραηλινούς υποστηρικτές της σφαγής στη Γάζα. Πάνω από 600 αγωνίστριες και αγωνιστές πλαισίωσαν τη συγκέντρωση, που από την πρώτη στιγμή βρήκε απέναντί της ισχυρότατες αστυνομικές δυνάμεις, πρωτόφαντες για την πόλη του Βόλου .
Το λιμάνι του Βόλου έμοιαζε κατεχόμενο και τελούσε σε αποκλειστική χρήση των Ισραηλινών. Τεράστια κοντέινερ έφραζαν τις πύλες του, ενώ πολλαπλοί αστυνομικοί φραγμοί εμπόδιζαν κάθε προσέγγιση.
Ο συγκεντρωμένος κόσμος κινούμενος από τον κόμβο των ΚΤΕΛ επιχείρησε αρχικά να προσεγγίσει το σημείο που ελλιμενίστηκε το κρουαζιερόπλοιο και διαδοχικά κινήθηκε με πορεία τόσο σε μια ακόμη είσοδο του εμπορικού λιμανιού της πόλης, όσο και στον επιβατικό λιμένα.
Εκεί οι αστυνομικές δυνάμεις έκαναν χρήση χημικών για να διαλύσουν τη συγκέντρωση, παρόλα αυτά ο κόσμος της διαδήλωσης ανασυγκροτήθηκε και παρέμεινε στο σημείο. Ακολούθησε πορεία στο κέντρο της πόλης του Βόλου, η οποία κατέληξε τελικά στην πλ. Πανεπιστημίου.
Της επόμενες ώρες οι Ισραηλινοί επιβάτες άρχισαν να αποβιβάζονται και να εμφανίζονται στην πόλη του Βόλου περιφρουρούμενοι από ισχυρές αστυνομικές δυνάμεις σε κάθε τους βήμα.
Η σημερινή κινητοποίηση κατόρθωσε να υπονομεύσει την ήσυχη βόλτα των υποστηρικτών της σφαγής του Παλαιστινιακού λαού και συνέβαλε στη διαδικασία γκρεμίσματος των σχέσεων του ελληνικού κράτους με το κράτος τρομοκράτη του Ισραήλ, που αποτελούν μέρος των αιματοβαμμένων πολεμικών σχεδιασμών των ιμπεριαλιστών. Συνέβαλε στην ενίσχυση ενός ρεύματος διεθνιστικής αλληλεγγύης στο μαχόμενο Παλαιστινιακό λαό και στη συγκρότηση ενός αντιπολεμικού κινήματος που θα γίνει άμμος στα γρανάζια των πολέμων των αστικών τάξεων της περιοχής.
Ούτε τουρίστες, ούτε επενδυτές, με το Ισραήλ δεν κάνουμε δουλειές.
Ούτε στο Βόλο, ούτε πουθενά, με την Παλαιστίνη ως τη Λευτεριά
Οι λαοί νικούν με το όπλο στο χέρι και αυτό η Παλαιστίνη πολύ καλά το ξέρει.
Η κατάσταση σε Μποζαιτικα, Σιχαινα, Βούντενη, Μπάλα είναι ακόμα κρίσιμη, τα μέτωπα είναι παντού.Κάτοικοι παλεύουν με κουβάδες να σβήσουν τις εστίες και πυροσβέστες με πενιχρά μέσα δίνουν μάχες. Στρατός και αστυνομία έχουν κλείσει τον δρόμο στο ολύμπιον και δεν αφήνουν κόσμο ούτε να βοηθήσει.
ΟΤΙ ΕΧΟΥΜΕ ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΜΕΙΣ
Συλλογή ειδών ανάγκης για τις φωτιές σε Δυτική Αχαία και Πάτρα, σήμερα Τετάρτη 13 Αυγούστου, 12:00-15:00, στον αυτοδιαχειριζόμενο χώρο Επί τα Πρόσω (Πατρέως 87).
Στηρίζουμε την κινητοποίηση την Τετάρτη 13/8 στον Βόλο.
Αφίσα και κάλεσμα από τον Συντονισμό συλλογικοτήτων Βόλου.Μπλόκο στη συνεργασία του ελληνικού κράτους με το κράτος-δολοφόνο του Ισραήλ. Οι Ισραηλινοί τουρίστες και τα ματωμένα χρήματά τους είναι ανεπιθύμητοι στον τόπο μας. Μαχητική, διεθνιστική αλληλεγγύη στον αγωνιζόμενο λαό της Παλαιστίνης. Η αλληλεγγύη δεν ποινικοποιείται, δεν καταστέλλεται.
Όλες- όλοι την Τετάρτη 13/8 στη συγκέντρωση στον κόμβο ΚΤΕΛ, ώρα 7:30 π.μ., για να μπλοκάρουμε την αποβίβαση του κρουαζιερόπλοιου Crown Iris
Τον Δεκέμβριο του 2024 κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Έρμα μια πολύ σημαντική συνεισφορά, η έκδοση «Η τραγωδία της γυναικείας χειραφέτησης» που περιλαμβάνει σπουδαία κείμενα της Emma Goldman για τη γυναικεία χειραφέτηση, το ζήτημα της ψήφου, τον γάμο, τον έρωτα, τη ζήλια κ.α. Αφορούν είτε άρθρα της σε εφημερίδες είτε κείμενα από ομιλίες της. Η συγκεκριμένη έκδοση έρχεται να καλύψει ένα κενό που υπήρχε στην ελληνική βιβλιογραφία, ένα κενό που αφορά άμεσα τους αγωνιστές και τις αγωνίστριες. Μόνο τα τελευταία λίγα χρόνια αρχίζουν λίγα λίγα και αποσπασματικά να μεταφράζονται στα ελληνικά και να εκδίδονται αναδεικνύοντας το μέγεθος της σκέψης της. Πλάι στην πρόσφατη έκδοση του Β’ τόμου της αυτοβιογραφίας της Goldman «Ζώντας τη Ζωή μου», «Η τραγωδία της γυναικείας χειραφέτησης» έρχεται να καλύψει ένα τεράστιο φάσμα της αναρχικής σκέψης της.
Ταυτόχρονα, υπάρχει τρομερή ανάγκη ζύμωσης και εμβάθυνσης σε ζητήματα για τα οποία η Emma Goldman είχε μιλήσει έναν αιώνα πριν καθώς το γυναικείο έχει μετατραπεί στον δούρειο ίππο νεοφιλελεύθερων πολίτικών στα κινήματα. Ως εκ τούτου, τα κινήματα -και δει το αναρχικό ως το πιο προοδευτικό- οφείλουν να οχυρώνονται προκειμένου να μην αφομοιωθούν. Και δε θα μπορούσε να υπάρχει καλύτερο εργαλείο γι αυτή την οχύρωση από τη σκέψη και τα λόγια της Emma Goldman.
Η συνεισφορά της Emma Goldman στην ριζοσπαστική σκέψη είναι σαφής απλά και μόνο διαβάζοντας ένα τυχαίο κείμενο της. Η απλότητα της γραφής και η βαθύτητα της σκέψης αρκούν για να ενισχύσουν την αναρχική και προοδευτική σκέψη.
Το βιβλίο «Η τραγωδία της γυναικείας χειραφέτησης» εμπεριέχει ένα κείμενο εισαγωγής από την Alix Kates Shulman. Η Alix Kates Shulman είναι Αμερικανίδα συγγραφέας, φεμινίστρια και ακτιβίστρια. Η Shulman ήταν ενεργή στο φεμινιστικό κίνημα της δεκαετίας του 1970. Η Alix Kates Shulman θεωρείται μια από τις πιο σημαντικές φωνές του δεύτερου κύματος του φεμινισμού στις ΗΠΑ. Το έργο της συνέβαλε στη διαμόρφωση της φεμινιστικής λογοτεχνίας και του πολιτικού διαλόγου γύρω από τα ζητήματα των γυναικών.
Η Alix Kates Shulman γράφει έναν πραγματικό διθύραμβο για την Emma Goldman. Μιλάει σε βάθος για την πληρότητα της σκέψης της, την πολυδιάστατη προσωπικότητά της και τη σημασία του έργου της. Μεταξύ άλλων, όμως, η Alix Kates Shuman γράφει διάφορα πράγματα που χρήζουν συζήτησης ή περαιτέρω αναζήτησης προκειμένου να καταλήξουμε στην πραγματική τους διάσταση.
Δυσήνιος Ίππος 