ΟΛΕΣ ΚΑΙ ΟΛΟΙ ΣΤΗ ΔΙΚΗ ΓΙΑ ΤΑ ΤΕΜΠΗ [ΔΕΥΤΕΡΑ 23/03/2026 9πμ ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΟ ΓΑΙΟΠΟΛΙΣ ΤΟΥ ΠΑΝ.ΘΕΣΣΑΛΙΑΣ]
Ποτέ δεν θα ξεχάσουμε το έγκλημα στα τρένα!
Τρία χρόνια συμπληρώνονται φέτος από το κρατικοκαπιταλιστικό στα Τέμπη, όπου τόσο άδοξα έχασαν τη ζωή τους 57 άνθρωποι και πολλοί ακόμη τραυματίστηκαν. Τρία χρόνια μετά, τίποτα απολύτως δεν έχει αλλάξει στα τρένα. Κράτος και Κεφάλαιο μας υπενθυμίζουν με τον πιο σκληρό τρόπο ότι οι ζωές μας δεν μετράνε, ότι είμαστε όλες και όλοι αναλώσιμες μπροστά στα κέρδη τους και πραγματικά «χρήσιμοι» μόνο όταν παραμένουμε πρόθυμα γρανάζια του συστήματος – ιδιαίτερα όταν κοντοζυγώνουν εκλογές κάθε είδους.
ΜΟΝΗ ΣΤΡΑΤΕΥΣΗ ΤΩΝ ΓΥΝΑΙΚΩΝ ΣΤΟΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΚΑΙ ΤΑΞΙΚΟ ΠΟΛΕΜΟ
Πριν λίγες μέρες κυκλοφόρησε σποτάκι από το Γενικό Επιτελείο Στρατού που καλεί τις γυναίκες 20-26 χρονών να στρατευθούν εθελοντικά στον στρατό. Στο σποτάκι αυτό το ΓΕΣ παρουσιάζει μια νέα κοπέλα να λέει πως «η ευθύνη της πατρίδας αφορά και εμένα».
Η μόνη ευθύνη που αφορά όλες εμάς είναι αυτή της τάξης μας. Σε μια συγκυρία που οι συναδέλφισσες μας δολοφονούνται στα εργοστάσια και οι αδερφές μας στα τρένα. Σε μια συγκυρία που το κράτος και το κεφάλαιο δολοφονεί στο εσωτερικό και στο εξωτερικό τα ταξικά μας αδέρφια, εμείς έχουμε καθήκον να είμαστε στην πρώτη γραμμή του κοινωνικού και ταξικού πολέμου. Μόνη μας ευθύνη ο αγώνας ενάντια σε κράτος, κεφάλαιο και πατριαρχία.
ΚΑΜΙΑ ΕΜΠΛΟΚΗ ΤΩΝ ΓΥΝΑΙΚΩΝ ΤΗΣ ΤΑΞΗΣ ΜΑΣ ΣΤΟΥΣ ΠΟΛΕΜΟΥΣ ΤΩΝ ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΩΝ
Οι γυναίκες της τάξης μας ξέρουν καλά από πόλεμο. Οι αδερφές μας είναι και αυτές που είναι θύματα των πολέμων. Είναι αυτές που τα εθνικιστικά αφηγήματα ανυψώνουν πεισματικά τον ρόλο τους ως μητέρες και επιφυλάσσουν γι αυτές την μετατροπή τους σε αναπαραγωγικές μηχανές εξυπηρέτησης των συμφερόντων του κρατικού, καπιταλιστικού μηχανισμού και την αναπαραγωγή του έθνους και των στρατών του. Είναι εκείνες που πέφτουν θύματα των ιμπεριαλιστικών στρατών που βιάζουν, βασανίζουν και σκοτώνουν με μεγάλη ευκολία γυναίκες και παιδιά. Είναι αυτές που εξαναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τις χώρες τους λόγω του πολέμου ή της οικονομικής εξαθλίωσης, ενώ ταυτόχρονα αντιμετωπίζονται ως ανεπιθύμητοι πληθυσμοί και καλούνται καθημερινά να αντιμετωπίσουν τον εγκλεισμό τους σε άθλιες συνθήκες διαβίωσης, το βιασμό ως καθημερινή πραγματικότητα, την εξαναγκαστική πορνεία από τα διεθνή κυκλώματα των δουλεμπόρων του trafficking, την μετατροπή τους σε βορά για τα αφεντικά ως φθηνό εργατικό δυναμικό στις χώρες προορισμού.
“… Τώρα ανεβαίνω σε μια άμαξα απ΄αυτές που διασχίζουν τον ύπνο μου και δραπετεύω. Θα με ξαναβρείτε στα ωραιότερα ποιήματα του άλλου αιώνα…” Τάσος Λειβαδίτης
Την Πέμπτη 5 Μαρτίου ο σύντροφος Ορφέας Πρωτοψάλτης έφυγε από τη ζωή, λίγο πριν κλείσει τα 31 του χρόνια. Ο Ορφέας ήδη από τα μαθητικά και φοιτητικά του χρόνια είχε στρατευθεί στο επαναστατικό κίνημα, στην αναρχική ομάδα ΑΜΟΡΕ και στο Laboratorio Influenza, στο Ρέθυμνο, αντίστοιχα. Τελειώνοντας τις σπουδές του γίνεται μέλος της Ταξικής Αντεπίθεσης και αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι τόσο της συλλογικότητας του όσο και του ταξικού – κοινωνικού κινήματος. Ανήσυχο πνεύμα, βλέπει στην μελέτη της Ιστορίας, το αναγκαίο μεθοδολογικό εργαλείο για την προοπτική των κινημάτων.
[Αφίσα αφιερωμένη στη μνήμη των 200 Κομμουνιστών που εκτελέστηκαν στο σκοπευτήριο της Καισαριανής, την Πρωτομαγιά του 1944]
“Το μονοπάτι αυτό πούχει χαράξει το αίμα σας, αδέρφια, θα πλατύνει γιγάντια λεωφόρος θα φαντάξει, απ’ όπου βγαίνει ο ήλιος ώσπου δύνει, για να χωρούν τα πλήθη να περάσουν των σκλάβων τα βαριά τυραγνισμένα να πάνε προς το φως, να ξαποστάσουν απ’ τη σκλαβιά τους τέλος λυτρωμένα.” Θυσιαστήριο Λευτεριάς, Σοφία Μαυροειδή – Παπαδάκη
Τις τελευταίες μέρες έκαναν την εμφάνιση τους στο διαδίκτυο σειρά φωτογραφιών που απεικόνιζαν στιγμιότυπα από τις συγκλονιστικές στιγμές κατά την εκτέλεση των 200 Κομμουνιστών στο θυσιαστήριο της Καισαριανής από τους Ναζί. Επειδή η Ιστορία όμως είναι ζωντανή και ρέουσα, είχε ως συνέπεια να ξεκινήσει ένα διάλογος που επανέφερε στο προσκήνιο τόσο την περίοδο της κατοχής και της Αντίστασης, όσο και τα προπολεμικά χρόνια που χαρακτηρίστηκαν από έντονο αντικομμουνισμό και πολιτικές διώξεις. Μια γενιά αγωνιστών που πέρασε τη ζωή της στις φυλακές και στις εξορίες επιβεβαιώνοντας το ποίημα του Βάρναλη πως “απ’ τα μπουντρούμια και την εξορία η νέα του κόσμου ξεκινά Ιστορία”. Το θάρρος και η δύναμη των αγωνιστών που στάθηκαν χαμογελαστοί και χωρίς δεμένα μάτια απέναντι στο εκτελεστικό απόσπασμα, χωρίς να χάσουν ούτε λεπτό την πίστη τους στην Υπόθεση και τον Αγώνα για μια άλλη ζωή, μόνο να ατσαλώσει μπορεί τους αγωνιστές του αύριο.
Η ιστορία των 200 Κομμουνιστών της Καισαριανής πάει λίγο πιο πίσω από την χρονική περίοδο της κατοχής, στην δικτατορία της 4ης Αυγούστου του ’36 του Μεταξά. Οι 157 από τους 200 εκτελεσμένους ήταν Κομμουνιστές πολιτικοί κρατούμενοι, μέλη του ΚΚΕ, που είχαν συλληφθεί απο το δικτατορικό καθεστώς του Μεταξά την περίοδο 1936–1939 και είχαν παραδοθεί από τις ελληνικές αρχές στα ναζιστικά στρατεύματα, όταν εισέβαλαν στην Ελλάδα το 1941. Στους εκτελεσμένους της Πρωτομαγιάς του ’44 εκτός από αυτούς τους 157, υπήρχαν ακόμα τρεις Αρχειομαρξιστές, τέσσερις Τροτσκιστές (ΚΑΚΕ, ΚΚΔΕ, ΚΔΚΕ) και 22 μέλη του ΕΑΜ, τα οποία είχαν συλληφθεί κατά τη διάρκεια της Κατοχής από την Ελληνική Χωροφυλακή, η οποία τα παρέδωσε στους Γερμανούς προς εκτέλεση. Οι 200 εκτελέστηκαν ως αντίποινα για επίθεση που πραγματοποίησε ο ΕΛΑΣ κατά του διοικητή της 41ης Μεραρχίας Οχυρών και υποστράτηγου της ναζιστικής Γερμανίας Φράντς Κρεχ και της συνοδείας του στους Μολάους, Λακωνίας, με αποτέλεσμα τον θάνατο και μελών της συνοδείας του.
Αλληλεγγύη στους 9 συλληφθέντες της κατάληψης των γραφείων της ΝΔ Αχαΐας σε ένδειξη αλληλεγγύης στον αγωνιστή απεργό πείνας Δ. Κουφοντίνα
Κράτος και κεφάλαιο οι μόνοι τρομοκράτες
ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΣΤΟ ΕΦΕΤΕΙΟ
ΤΕΤΑΡΤΗ 4 ΜΑΡΤΗ, 9 π.μ. – ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΑ ΠΑΤΡΑΣ
Το Γενάρη του 2021, ο αγωνιστής πολιτικός κρατούμενος Δημήτρης Κουφοντίνας ξεκίνησε απεργία πείνας με αίτημα τη μεταγωγή του στα υπόγεια των φυλακών Κορυδαλλού, εκεί όπου είχε εκτίσει περισσότερα από 16 χρόνια της ποινής του. Είχε προηγηθεί η αιφνιδιαστική απαγωγή του από τις φυλακές Κασσαβέτειας και η μεταφορά του στις φυλακές Δομοκού ως μια ξεκάθαρα ρεβανσιστική κίνηση από την πλευρά της τότε ΓΓ «αντι»-εγκληματικής πολιτικής, γνωστής και μη εξαιρετέας για τα οικονομικά σκάνδαλα των απευθείας αναθέσεων, Σοφίας Νικολάου. Μια εκδικητικότητα που φωτογραφικά στόχευε τον Κουφοντίνα, έναν αγωνιστή του οποίου η δράση είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με τη μεταπολιτευτική ιστορία του επαναστατικού κινήματος στην Ελλάδα, και που ως τέτοιος, έμεινε περήφανα αμετανόητος, συνεχίζοντας να αγωνίζεται και μέσα από τα κελιά της δημοκρατίας επιδεικνύοντας αστείρευτη αγωνιστικότητα, ήθος και αξιοπρέπεια, σεβόμενος την πολιτική παρακαταθήκη μισού αιώνα αγώνων.
Την ίδια περίοδο, και εν μέσω πανδημίας και εγκληματικής διαχείρισης της από το κράτος, χιλιάδες συνάνθρωποι μας πέθαιναν από το φονικό ιό ενώ το ίδιο το κράτος, αγνοώντας τα αιτήματα των υγειονομικών και όλου του λαού για ενίσχυση του συστήματος υγείας με προσωπικό και εξοπλισμό, για μέτρα προστασίας στους χώρους δουλειάς και στην καθημερινότητα της κοινωνικής βάσης, αντέτεινε την ολοένα και διογκούμενη καταστολή με απαγορεύσεις κυκλοφορίας, συναθροίσεων, διαδηλώσεων, με ποινικοποίηση της πολιτικής και συνδικαλιστικής δράσης, εκμεταλλευόμενο τη συνθήκη της πανδημίας για να επιβάλλει κοινωνική σιωπή υλοποιώντας παράλληλα τους αντικοινωνικούς σχεδιασμούς του ανενόχλητο υπερψηφίζοντας μια σειρά από αντεργατικούς, αντιεκπαιδευτικούς και αντιπεριβαλλοντικούς νόμους.
Δυσήνιος Ίππος 