δυσήνιος ίππος uncategorized

Δυο λόγια για την Emma Goldman με αφορμή τη Β’ έκδοση της αυτοβιογραφίας της «Ζώντας τη ζωή μου» από τις εκδόσεις Βιβλιοπέλαγος

*Το παρακάτω κείμενο διαβάστηκε στην παρουσίαση της Β’ έκδοσης της αυτοβιογραφίας της Emma Goldman στο 9ο φεστιβάλ αναρχικού βιβλίου στην Πάτρα*

«Πάντα προσπαθούσα να παραμένω σε μια κατάσταση ρευστότητας και συνεχούς ανάπτυξης, και όχι να πετρώνω σε μια θέση αυτο-ικανοποίησης. Αν είχα να ξαναζήσω τη ζωή μου, όπως οποιοσδήποτε άλλος, θα ήθελα να αλλάξω μικρές λεπτομέρειες. Αλλά στις πιο σημαντικές μου ενέργειες και συμπεριφορές θα επαναλάμβανα τη ζωή μου όπως την έχω ζήσει. Σίγουρα θα έπρεπε να δουλέψω για τον Αναρχισμό με την ίδια αφοσίωση και εμπιστοσύνη για τον απόλυτο θρίαμβό του.»

(απόσπασμα από το άρθρο «Άξιζε η ζωή μου;» της Emma Goldman στο Harpers το 1934)

Η συγκεκριμένη έκδοση -πλάι στην προηγούμενη και τον Α’ τόμο- έρχεται να καλύψει ένα κενό που υπήρχε στην ελληνική βιβλιογραφία, ένα κενό που αφορά άμεσα τους αγωνιστές και ιδίως, επιτρέψτε μου να πω, τις αγωνίστριες. Ένα από τα πολλά κενά που υπάρχουν για την Emma Goldman συνολικά εδώ που τα λέμε. Καθώς εκτός από την αυτοβιογραφία της, τα γραπτά της τα τελευταία μόνο χρόνια αρχίζουν λίγα λίγα και αποσπασματικά να μεταφράζονται στα ελληνικά και να εκδίδονται αναδεικνύοντας το μέγεθος της σκέψης της και την ανήσυχη ψυχή της.

Το «Ζώντας τη ζωή μου» αποτελεί μια εμβληματική έκδοση που τοποθετεί την Έμμα Γκόλντμαν στο επίκεντρο, εξυψώνοντας τα ιδανικά της μέσα από την ιστορική συγκυρία που έζησε αλλά κυρίως μέσα από το δικό της πρίσμα, παλεύοντας με τις δικές της αντιφάσεις, αδυναμίες κι ευαισθησίες να τοποθετηθεί άλλοτε με σαφήνεια άλλοτε όχι και να γίνει ο άνθρωπος που ονειρευόταν και διακήρυττε για κάθε επαναστατημένο άνθρωπο κοιτώντας εξίσου τον εαυτό της στον καθρέφτη. Οι δυο τόμοι της αυτοβιογραφίας καλύπτουν τέσσερις και πλέον δεκαετίες ζωής και δεν πρόκειται απλώς για μια καταγραφή ιστορικών και κοινωνικών γεγονότων, αλλά για μια βαθιά προσωπική εξιστόρηση της διαδρομής μιας αγωνίστριας που προσπαθεί να συνδυάσει τις πολιτικές της πεποιθήσεις και την αγωνιστική της παρουσία με την ανθρώπινη υπόσταση — την αγάπη, τον έρωτα, τη χαρά και την αναζήτηση της ολοκληρωμένης προσωπικότητας που ως τέτοια θα συνδράμει στην Υπόθεση.

Continue reading “Δυο λόγια για την Emma Goldman με αφορμή τη Β’ έκδοση της αυτοβιογραφίας της «Ζώντας τη ζωή μου» από τις εκδόσεις Βιβλιοπέλαγος” →
δυσήνιος ίππος Aρθρα-Αναλυσεις, Μεταφρασεις

Άρθρο της Emma Goldman για το Μοντέρνο Σχολείο στο Mother Earth to 1916

Η κοινωνική σημασία του Μοντέρνου Σχολείου

Έργο του αναρχικού καλλιτέχνη Flavio Costantini που μνημονεύει την εκτέλεση του Francisco Ferrer

Πηγή πρωτοτύπου: https://www.marxists.org/reference/archive/goldman/works/1916/social.html

Άρθρο της Emma Goldman στο Mother Earth to 1916.

Για να κατανοήσουμε πλήρως την κοινωνική σημασία του Μοντέρνου Σχολείου, πρέπει πρώτα να κατανοήσουμε το σχολείο όπως λειτουργεί σήμερα και, έπειτα, την ιδέα που υποστηρίζει το σύγχρονο εκπαιδευτικό κίνημα.

Τι είναι, λοιπόν, το σημερινό σχολείο, είτε δημόσιο, είτε ιδιωτικό είτε θρησκευτικό;

Είναι για το παιδί ό,τι είναι η φυλακή για τον κατάδικο και τα στρατόπεδα για τον στρατιώτη – ένας χώρος όπου όλα χρησιμοποιούνται για να σπάσει η θέληση του παιδιού, και στη συνέχεια να το πλάσουν, να το ζυμώσουν και να το διαμορφώσουν σε μια ύπαρξη τελείως ξένη προς τον εαυτό του.

Δεν εννοώ ότι αυτή η διαδικασία γίνεται συνειδητά· είναι μέρος ενός συστήματος που μπορεί να διατηρηθεί μόνο μέσω απόλυτης πειθαρχίας και ομοιομορφίας· σε αυτό, πιστεύω, έγκειται το μεγαλύτερο έγκλημα της σημερινής κοινωνίας.

Φυσικά, η μέθοδος της καταστολής της ανθρώπινης θέλησης πρέπει να ξεκινήσει από πολύ νωρίς. Αυτό συμβαίνει επειδή τότε το ανθρώπινο μυαλό είναι πιο εύπλαστο, όπως ακριβώς οι ακροβάτες και οι σχοινοβάτες, για να αποκτήσουν δεξιότητα στους μύες τους, αρχίζουν να ασκούνται όταν οι μύες τους είναι ακόμα εύκαμπτοι.

Continue reading “Άρθρο της Emma Goldman για το Μοντέρνο Σχολείο στο Mother Earth to 1916” →
δυσήνιος ίππος Aρθρα-Αναλυσεις, Μεταφρασεις

“Οι Αναρχικοί υπερασπίζονται την Αναρχία” | Άρθρο του John Most και της Emma Goldman στο Metropolitan Magazine, 1896

Οι Αναρχικοί υπερασπίζονται την Αναρχία

Για τους περισσότερους Αμερικάνους, η αναρχία είναι μια λέξη που ακούγεται σαν κάτι κακό – εναλλακτικό όνομα για την κακία, τη διαστροφή και το χάος. Οι αναρχικοί αντιμετωπίζονται ως ένα κοπάδι από άπλυτους και άθλιους ρουφιάνους, που έχουν την τάση να σκοτώνουν τους πλούσιους και να τους αφαιρούν το κεφάλαιό τους. Η αναρχία, ωστόσο, για τους «οπαδούς» της σημαίνει μια πραγματική κοινωνική θεωρία που αφορά την ένωση της τάξης και την απουσία όλων των εξουσιών ανθρώπου σε άνθρωπο. Εν ολίγοις, σημαίνει απόλυτη ατομική ελευθερία.

Εάν η έννοια της Αναρχίας έχει μέχρι στιγμής ερμηνευτεί ως κατάσταση της μεγαλύτερης αταξίας, είναι επειδή οι άνθρωποι έχουν διδαχθεί ότι οι υποθέσεις τους ρυθμίζονται, ότι διοικούνται με σοφία και ότι η εξουσία είναι αναγκαία.

Μέσα στους αιώνες, κάθε άτομο που ισχυρίστηκε ότι η ανθρωπότητα θα μπορούσε να υπάρξει χωρίς τη βοήθεια της κοσμικής και πνευματικής εξουσίας θεωρήθηκε τρελό, και είτε κλείστηκε σε κάποιο ψυχιατρείο είτε κάηκε στην πυρά. Ταυτόχρονα,  εκατοντάδες χιλιάδες άνδρες και γυναίκες σήμερα θεωρούνται άπιστοι επειδή περιφρονούν την ύπαρξη ενός υπερφυσικού Όντος.

Continue reading ““Οι Αναρχικοί υπερασπίζονται την Αναρχία” | Άρθρο του John Most και της Emma Goldman στο Metropolitan Magazine, 1896″ →