Ονομάζομαι Assata Shakur, και είμαι μια σκλάβα του 20ού αιώνα που δραπέτευσε. Εξαιτίας της κρατικής δίωξης, δεν μου έμεινε καμία άλλη επιλογή παρά να φύγω, για να ξεφύγω από την πολιτική καταστολή, τον ρατσισμό και τη βία που κυριαρχούν στην πολιτική της κυβέρνησης των ΗΠΑ απέναντι στους έγχρωμους ανθρώπους. Είμαι πρώην πολιτική κρατούμενη και ζω στην εξορία στην Κούβα από το 1984.
Η έκδοση του Δυσήνιου Τύπου «Είναι που είσαι μαύρη γυναίκα στην Αμερική» της Assata Shaku παρουσιάζεται την Παρασκευή 23 Οκτωβρίου, στις 7.30, στο red n’ noir bookstore café (Δροσοπούλου 52). Το βιβλίο της Assata Shakur κυκλοφορεί έναν χρόνο μετά τον θάνατό της στην Κούβα και περιλαμβάνει μια σειρά από συνεντεύξεις, κείμενα, επιστολές και ποιήματά της από το 1973-2013. Ομιλητές:
– Μαρία Μπουσδέκη – Κώστας Σαββόπουλος
Από την περιγραφή του βιβλίου:
«Ορισμένες φωνές το κράτος πασχίζει να τις θάψει δύο φορές, πρώτα με τη βία και έπειτα με τη σιωπή. Η Assata Shakur ήταν και παραμένει μια τέτοια φωνή. Εκπροσωπώντας ένα παρελθόν ριζοσπαστικών και μαχητικών αγώνων, καταφέρνει να επιστρέφει διαρκώς στο σήμερα, τροφοδοτώντας τον σύγχρονο πολιτικό λόγο και δράση. Σε μια εποχή όπου ο ρατσισμός, η κρατική καταστολή, η ταξική επίθεση και η πατριαρχία αναπαράγονται και εξοπλίζονται με νέα μέσα, η θύμησή της διατηρεί ζωντανό το νήμα της ιστορικής καταπίεσης και, κυρίως, της αντίστασης. (…)Η Assata Shakur έγραφε για να ονοματίσει τον εχθρό, να υπερασπιστεί τη ζωή των κατατρεγμένων, να κρατήσει ζωντανή τη μνήμη των αγώνων, να αρνηθεί την κανονικοποίηση της βίας που ασκεί το κράτος πάνω στα σώματα των μαύρων, στους φτωχούς, στις γυναίκες, στους φυλακισμένους, σε όσους κρίνονται ως περιττοί από την εξουσία. Μέσα στα κείμενά της δεν υπάρχει η πολυτέλεια της αποστασιοποίησης, αλλά η βαθιά γνώση ότι η ελευθερία δεν παραχωρείται, αλλά κατακτιέται συλλογικά, μέσα από συγκρούσεις, ήττες, επιμονή, οργάνωση, διατήρηση της ιστορικής μνήμης και την ευθύνη της συνέχισης των αγώνων. Όλα αυτά αφηγούνται ταυτόχρονα την προσωπική διαδρομή της Assata και αναφέρονται σε αυτήν αλλά ανήκουν και στην ιστορία των καταπιεσμένων που μίλησαν, αντιστάθηκαν, διώχθηκαν και αρνήθηκαν να μετανοήσουν. Ανήκουν στη μεγάλη παράδοση της μαύρης επαναστατικής σκέψης, της αντιιμπεριαλιστικής πάλης, της γυναικείας ανυπακοής και της αντίστασης απέναντι σε κάθε μηχανισμό πειθάρχησης. Στα κείμενα της θα βρούμε μια σπουδαία επικαιρότητα. Αναδεικνύοντας έτσι πως η καταπίεση, ο ρατσισμός, η εκδικητική μεταχείριση, η συνθήκη της φυλακής, τα βασανιστήρια, οι φυλετικές και έμφυλες διακρίσεις δεν έχουν πάψει. Είναι όλα εδώ. Και το μόνο που έχουμε να κάνουμε είναι να μιλάμε για αυτά, να αγωνιζόμαστε για αυτά και να φωνάζουμε να μας ακούσουν οι μαύροι αδερφοί μας και αδερφές μας και όλοι οι αγωνιζόμενοι λαοί σε κάθε μεριά της γης».
Το Σάββατο 10 Οκτωβρίου στις 19:00 θα πραγματοποιηθεί στο χώρο μας παρουσίαση του βιβλίου “Είναι που είσαι μαύρη γυναίκα στην Αμερική” (εκδ. δυσήνιος τύπος) με κείμενα , συνεντεύξεις και ποιήματα της Assata Shakur. Μεταφράστηκε και επιμελήθηκε από συντρόφισσες της αναρχικής ομάδας “δυσήνιος ίππος” με τη συνεισφορά του Δημήτρη Γκιούλου.
Θα προβληθεί επίσης το ντοκιμαντέρ “Τα μάτια του ουράνιου τόξου” (Eyes of the rainbow) του 1997, σε σκηνοθεσία της Κουβανής δημιουργού Gloria Rolando. Αποτελεί ένα πορτρέτο της Assata Shakur και βασίζεται σε μια εκτενή προσωπική συνέντευξη που έδωσε η ίδια στην Αβάνα. Σε αυτήν, αναπολεί τα παιδικά της χρόνια, την επίδραση της γιαγιάς της, τη συμμετοχή της στο κίνημα, όσα υπέστη στις αμερικανικές φυλακές, την περίφημη απόδρασή της το 1979 αλλά και την ζωή στην Κούβα.
[ΥΠΟ ΕΚΔΟΣΗ] Είναι που είσαι μαύρη γυναίκα στην Αμερική
Κείμενα | συνεντεύξεις | ποιήματα
Ετοιμάζεται η νέα έκδοση του Δυσήνιου Τύπου «Είναι που είσαι μαύρη γυναίκα στην Αμερική» ενόψει του ενός χρόνου από τον θάνατό της στην Κούβα, στις 25 Σεπτέμβρη του 2025.
Το βιβλίο αυτό έρχεται έναν χρόνο από τον θάνατό της και περιλαμβάνει μια σειρά από συνεντεύξεις, κείμενα, επιστολές και ποιήματά της από το 1973-2013.
“Το 1970 [η Assata] εντάχθηκε στο Κόμμα των Μαύρων Πανθήρων (Black Panthers Party). Όπως έχει πει η ίδια «οι Μαύροι Πάνθηρες έλεγαν τα πράγματα με το όνομά τους. Καταλάβαινα γιατί πάλευαν. Και το πιο σημαντικό αυτής της οργάνωσης ήταν ότι δεν έβλεπε ως εχθρό όλους τους λευκούς ανθρώπους, αλλά τον καπιταλισμό». Ωστόσο, γρήγορα απογοητεύτηκε με την κατεύθυνση της οργάνωσης και της αριστεράς στην Αμερική και έγινε μέλος του Μαύρου Απελευθερωτικού Στρατού (Black Liberation Army). Χαρακτηρίστηκε ως η ψυχή της οργάνωσης.
(…)
Τα κείμενα της Assata δεν είναι λόγια που μεταφέρονται απλώς για να μνημονευτούν. Αφενός αφηγούνται τη ζωή της, πηγαίνουν παράλληλα με αυτήν. Αφετέρου είναι κάλεσμα. Δεν είναι κάποιο απομεινάρι ιστορικής μνήμης, αλλά όπλο μάχης. Ακόμα και σήμερα. 1 χρόνο από τον θάνατό της.
(…)
Aφηγούνται ταυτόχρονα την προσωπική διαδρομή της Assata και αναφέρονται σε αυτήν αλλά ανήκουν και στην ιστορία των καταπιεσμένων που μίλησαν, αντιστάθηκαν, διώχθηκαν και αρνήθηκαν να μετανοήσουν. Ανήκουν στη μεγάλη παράδοση της μαύρης επαναστατικής σκέψης, της αντιιμπεριαλιστικής πάλης, της γυναικείας ανυπακοής και της αντίστασης απέναντι σε κάθε μηχανισμό πειθάρχησης.
(…)
Σε κάθε κείμενο της μοιάζει να αρπάζει το νήμα της Ιστορίας καταπίεσης και αγώνα των μαύρων σκλάβων, των maroon, των ιθαγενών και των έγχρωμων που υπήρξαν θύματα των ιμπεριαλιστικών και αποικιοκρατικών επεμβάσεων των ΗΠΑ. Ένα νήμα που δεν έχει τελειωμό.
(…)
Ας διαβαστούν, λοιπόν, αυτές οι σελίδες όχι σαν τεκμήρια ενός περασμένου παρελθόντος, αλλά σαν τα θραύσματα μιας μάχης που συνεχίζεται. Γιατί συνεχίζεται. Στους δρόμους, στις φυλακές, στα σύνορα, στις γειτονιές, στους χώρους δουλειάς, στα σώματα που στοχοποιούνται, στις ζωές που θεωρούνται αναλώσιμες. Και όσο συνεχίζεται, οι λέξεις της Assata δεν θα ανήκουν στα αρχεία κάποιας Ιστορίας ασύνδετης με το παρόν αλλά θα είναι οι πιο γερές βάσεις για τους αγώνες μας. Θα ανήκουν στους (πιο) ζωντανούς. Αυτούς που αγωνίζονται.”
«Μαύροι αδελφοί, Μαύρες αδελφές, θέλω να ξέρετε ότι σας αγαπώ και ελπίζω κάπου στις καρδιές σας να έχετε αγάπη και για μένα. Το όνομά μου είναι Ασσάτα Σακούρ (το όνομα της σκλαβιάς μου είναι Τζοάν Τσεσιμάρντ) και είμαι μια επαναστάτρια. Μια Μαύρη επαναστάτρια. Με αυτό εννοώ ότι έχω κηρύξει πόλεμο σε όλες τις δυνάμεις που έχουν βιάσει τις γυναίκες μας, ευνουχίσει τους άντρες μας και αφήσει τα μωρά μας με άδεια στομάχια. Έχω κηρύξει πόλεμο στους πλούσιους που ευημερούν από τη φτώχεια μας, στους πολιτικούς που μας λένε ψέματα με χαμογελαστά πρόσωπα, και σε όλα τα άψυχα, άκαρδα ρομπότ που τους προστατεύουν και προστατεύουν την περιουσία τους. Είμαι μια Μαύρη επαναστάτρια και, ως τέτοια, είμαι θύμα όλης της οργής, του μίσους και της συκοφαντίας που η Αμερική είναι ικανή να εξαπολύσει. Όπως και όλοι οι άλλοι Μαύροι επαναστάτες, η Αμερική προσπαθεί να με λιντσάρει. Είμαι μια Μαύρη επαναστάτρια γυναίκα, και γι’ αυτό με έχουν κατηγορήσει και ενοχοποιήσει για κάθε υποτιθέμενο έγκλημα στο οποίο πίστευαν ότι συμμετείχε γυναίκα. Για τα υποτιθέμενα εγκλήματα στα οποία υποτίθεται ότι εμπλέκονταν μόνο άντρες, με έχουν κατηγορήσει ότι τα σχεδίασα εγώ. Έχουν κολλήσει φωτογραφίες που υποτίθεται ότι είμαι εγώ σε ταχυδρομεία, αεροδρόμια, ξενοδοχεία, περιπολικά, μετρό, τράπεζες, τηλεόραση και εφημερίδες. Έχουν προσφέρει πάνω από πενήντα χιλιάδες δολάρια ως αμοιβή για τη σύλληψή μου και έχουν εκδώσει εντολές να με πυροβολήσουν επί τόπου και να με σκοτώσουν. Είμαι μια Μαύρη επαναστάτρια και, σύμφωνα με τον ορισμό, αυτό με κάνει μέλος του Στρατού Απελευθέρωσης των Μαύρων. Οι μπάτσοι έχουν χρησιμοποιήσει τις εφημερίδες και τις τηλεοράσεις τους για να παρουσιάσουν τον Στρατό Απελευθέρωσης των Μαύρων ως άγριους, βίαιους, μανιακούς εγκληματίες. Μας έχουν αποκαλέσει γκάνγκστερς και συνεργάτες εγκληματιών και μας έχουν συγκρίνει με χαρακτήρες όπως ο Τζον Ντίλινγκερ και η Μά Μπάρκερ. Πρέπει να είναι ξεκάθαρο, πρέπει να είναι φανερό σε όποιον μπορεί να σκέφτεται, να βλέπει ή να ακούει, ότι εμείς είμαστε τα θύματα. Τα θύματα και όχι οι εγκληματίες.»