Επανέκδοση -σε μορφή βιβλίου αυτή τη φορά- σχετικά με τη σχέση-σύνδεση του αναρχισμού με τους λαούς της Λατινικής Αμερικής. Το κείμενο που περιέχεται στην μπροσούρα αποτελεί κομμάτι του συλλογικού τόμου με τίτλο Repensar el anarquismo en América Latina: Historias, epistemes, luchas y otras formas de organización (Αναστοχασμοί πάνω στον αναρχισμό στη Λατινική Αμερική: ιστορίες, γνώσεις, αγώνες και άλλες μορφές οργάνωσης, Πόλη του Μεξικού, 2020)
“Η αποαποικιοποίηση του αναρχισμού μπορεί να αποτελέσει μια κατεύθυνση που πρέπει να ληφθεί υπόψη σε εκείνα τα πλαίσια από τα οποία θα προκύψει η αναγκαιότητα να ξεκινήσει ένας γόνιμος διάλογος ανάμεσα σε διαφορετικές παραδόσεις αγώνα με πολύ παρόμοιες επιθυμίες, ώστε να προετοιμαστεί το έδαφος για κοινούς ορίζοντες και κοινές πολιτικές δράσεις.”
Για να μπορέσουμε να κατανοήσουμε την πολιτική φυλάκιση στη Λατινική Αμερική, δεν μπορούμε να την προσεγγίζουμε με αναφορά σε έννοιες και συλλογικά φαντασιακά άλλων εποχών, αλλά χρειάζεται να λάβουμε υπόψη τις τωρινές συνθήκες στις οποίες λαμβάνει χώρα. Θα μπορούσαμε να πούμε ότι εάν ρίξουμε μια ματιά σε προηγούμενες περιόδους, βλέπουμε ότι τις δεκαετίες 1970-1990 η πολιτική φυλάκιση είχε διαφορετικά χαρακτηριστικά από ότι σήμερα. Οι κρατούμενοι και οι κρατούμενες ήταν κυρίως εκείνοι και εκείνες που αντιστέκονταν στις πολιτικοστρατιωτικές δικτατορίες, μέσα από τη συμμετοχή τους σε επαναστατικές οργανώσεις.
Μετά την ανατροπή των δικτατορικών καθεστώτων της ηπείρου, εύλογα θα μπορούσε να υποθέσει κανείς ότι δεν θα είχε λόγο ύπαρξης όχι μόνο η πολιτική φυλάκιση αλλά και η ίδια η εξέγερση ενάντια σε μια υποτιθέμενη «υπαρκτή δημοκρατία». Ωστόσο, η ιδιότυπη δημοκρατορία1 που έχει εγκαθιδρύσει η επέλαση του νεοφιλελευθερισμού στο σύνολο των λατινοαμερικανικών χωρών, η οποία έχει φέρει τις νέες γενιές αντιμέτωπες με τις συνέπειες μιας κοινωνικής τάξης πραγμάτων τυφλωμένης από τον ατομικισμό, τον ρατσισμό και την αρπαγή των κοινωνικών και φυσικών αγαθών, έχει προσδώσει στις εξεγέρσεις νέες θεματικές και στόχους. Σε σχέση με το χθες, τα υποκείμενα που πρωταγωνιστούν στην κοινωνική διαμαρτυρία των δύο τελευταίων δεκαετιών δραστηριοποιούνται όχι κατά κύριο λόγο στις εργατικές οργανώσεις, αλλά στα περιβαλλοντικά κινήματα, στον φεμινισμό, στην υπεράσπιση των δικαιωμάτων των αυτοχθόνων πληθυσμών. Κοινή συνισταμένη των παραπάνω κινημάτων, είναι ότι περιλαμβάνουν μία συνολική ματιά κατανόησης της ζωής από αντιαυταρχικές και συχνά κοινοτιστικές θέσεις. Η συλλογική δράση στο παρόν είναι αναπόσπαστο μέρος μια αντίστασης σε ένα σύστημα που βρίσκεται σε παρακμή. Οι επιθέσεις στα σύμβολα του κεφαλαίου και της καταστολής, η ευθεία αντιπαράθεση με τις δυνάμεις της τάξης, είναι οι πιο προφανείς εκφράσεις της.
Μια νέα έκδοση από το εκδοτικό εγχείρημα δυσήνιος τύπος έχει πάρει το δρόμο της. Ιστορίες πολιτικών κρατουμένων από τη Λατινική Αμερική. Εισαγωγή στο βιβλίο και μετάφραση των κειμένων έκανε το εγχείρημα Γη και Ελευθερία – Tierra y Libertad.
(…)Η κάθε ιστορική στιγμή έχει τον δικό της ιδιαίτερο τύπο πολιτικής φυλάκισης, δεδομένου ότι οι τρόποι επιβολής αυτής της παραδοσιακής τιμωρίας που λειτουργεί προς όφελος της αστικής τάξης, συνδέονται με τις εκάστοτε μορφές και τα επίπεδα της πολιτικής αντιπαράθεσης. Βέβαια, μπορεί οι επιδιωκόμενοι στόχοι, οι δικαστικοί μηχανισμοί, ο βαθμός της κατασταλτικής βίας να ποικίλουν, αλλά εν τέλει η φυλακή είναι πάντα το ίδιο: εγκλεισμός και ξανά εγκλεισμός, απομόνωση από το κοινωνικό σώμα όσων αμφισβητούν την κυρίαρχη τάξη πραγμάτων. Το παρόν βιβλίο, μακριά από μια προσέγγιση οίκτου και θυματοποίησης, επιδιώκει να αναδείξει τη δύναμη εκείνων που ασκούν το δικαίωμα της εξέγερσης ενάντια σε μια τάξη πραγμάτων που ξεχειλίζει από αδικίες, αποκλεισμούς και αποσύνθεση. Θα βρούμε σε αυτές τις γραμμές μαρτυρίες, συνεντεύξεις και αφηγήσεις σε πρώτο πρόσωπο από ανθρώπους που βίωσαν την εμπειρία της φυλάκισης διατηρώντας την περηφάνια και την ακεραιότητά τους, εμπειρία που σε πολλές περιπτώσεις παραμένει αθέατη πίσω από τους μεγάλους αριθμούς και τα στατιστικά στοιχεία.
Η επιλογή των περιοχών καταγωγής και δράσης των κρατουμένων, δεν είναι τυχαία. Κολομβία, Χιλή και Νικαράγουα, είναι από τις χώρες εκείνες με τον μεγαλύτερο αριθμό πολιτικών κρατουμένων σήμερα.
(…)Μπορούμε να παρατηρήσουμε ότι κάθε ιστορία, κάθε πόνος είναι μοναδικός, αλλά σε ό,τι αφορά τις ιστορίες των γυναικών πολιτικών κρατουμένων, υπάρχουν νήματα που τις ενώνουν, πέρα από το ότι εκείνες υπήρξαν φυλακισμένες. Το βιβλίο μέσα από μια ξεκάθαρα έμφυλη οπτική και μια αντιπατριαρχική δέσμευση, θέτει το ερώτημα: πώς είναι να είσαι γυναίκα σε μια φυλακή της Κολομβίας, της Αργεντινής ή της Νικαράγουας; Οι γενεσιουργοί παράγοντες της βίας ενάντια στις γυναίκες βρίσκονται εκτός των τειχών που τις περιβάλλουν, αλλά οι συνθήκες ευαλωτότητας αυξάνονται σημαντικά σε αυτά τα πλαίσια. Οι ιστορίες που φιλοξενούνται στις σελίδες του βιβλίου, μιλάνε για το πώς οι συγκεκριμένες πολιτικές κρατούμενες έφτασαν στις φυλακές, ποια ήταν η εμπειρία τους και οι διεκδικήσεις που προέκυψαν εν μέσω των στερήσεων και των εμποδίων που συνεπάγεται ο εγκλεισμός. Παράλληλα, οι μαρτυρίες τους αντανακλούν σε μεγάλο βαθμό τις συνθήκες ζωής ενός μεγάλου αριθμού γυναικών που βίωσαν και βιώνουν την εμπειρία του εγκλεισμού στις φυλακές της λατινοαμερικανικής ηπείρου. Η πατριαρχία, η οποία δρα σε συμμαχία με το Κράτος και το κεφάλαιο, εκφράζεται και αναπαράγεται στη φαλλοκρατική δικαιοσύνη και διαιωνίζεται δομικά μέσα στις φυλακές μέσα από την καθιέρωση εσωτερικών συστημάτων κυριαρχίας, την επικύρωση της κουλτούρας του φόβου και του βιασμού. Συνθήκες διακρίσεων, βίας, αποκλεισμού και δυσανάλογων ποινών επιβάλλονται από ένα δικαστικό και σωφρονιστικό σύστημα στο οποίο οι γυναίκες αντιμετωπίζονται ως διπλά παραβατικά υποκείμενα: αφενός παραβιάζουν ποινικές και δικαστικές νόρμες και μάλιστα υπό την ιδιότητα των εξεγερμένων υποκειμένων και αφετέρου, παραβιάζουν τους ρόλους που υπαγορεύει το κοινωνικό φύλο. Υιοθετώντας μια διαθεματική ματιά, μας αποκαλύπτονται, επιπλέον, οι κυρίαρχοι τρόποι πειθάρχησης των γυναικών, εξαιτίας όχι μόνο της πολιτικής επιλογής και του φύλου τους, αλλά και της εθνότητας, όπως συμβαίνει στην περίπτωση των γυναικών Μαπούτσε.
ΠΟΥ ΑΓΩΝΙΖΟΝΤΑΙ ΓΙΑ ΓΗ ΚΑΙ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΙΣ ΔΟΛΟΦΟΝΙΚΕΣ ΕΠΙΘΕΣΕΙΣ ΤΟΥ ΚΟΛΟΜΒΙΑΝΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ,ΤΩΝ ΠΑΡΑΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΩΝ ΟΜΑΔΩΝ ΤΟΥ ΚΑΙ ΣΤΟΥΣ ΜΠΡΑΒΟΥΣ ΤΩΝ ΓΑΙΟΚΤΗΜΟΝΩΝ
«Συνεχίζουμε την άσκηση της απελευθέρωσης της Μητέρας Γης μας από τα νύχια του άγριου καπιταλισμού που μας φέρνει μόνο βιολογικό, στρατιωτικό, ένοπλο, κοινωνικό, πολιτισμικό, πολιτικό και οικονομικό πόλεμο, γεννώντας την εξαθλίωση στις κοινότητες»
Οι Νάσα είναι ένας ιθαγενής λαός, ο οποίος κατοικεί στη Βόρεια Κάουκα της Κολομβίας. Από το 2014 έχουν ξεκινήσει τη διαδικασία που ονομάζουν Απελευθέρωση της Μητέρας Γης που περιλαμβάνει δράσεις ανακατάληψης εδαφών από τις ιδιωτικές εταιρίες. Πολεμάνε με πέτρες και ξύλα τους μπράβους των εταιριών, την αστυνομία και το στρατό εισβάλλονταςσε φυτείες των γαιοκτημόνων, καταστρέφοντας τις μονοκαλλιέργειες και σπέρνοντας τρόφιμα.
Από την Βόρεια Κάουκα μέχρι τη Χιλή και το Μεξικό οι αντιστάσεις και οι αγώνες για ζωή, γη και ελευθερία παραμένουν ζωντανές
SOLIDARIDAD AL PUEBLO NASA QUE LUCHA POR LA TIERRA Y LA LIBERTAD FRENTE A LAS AGRESIONES ASESINAS DEL ESTADO COLOMBIANO, SUS GRUPOS PARAMILITARES Y LOS SICARIOS DE LOS TERRATENIENTES
“Seguimos con el ejercicio de la Liberación de nuestra Madre Tierra de las garras del capitalismo salvaje que solo nos trae guerra biológica, militar, armada, social, cultural, política y económica, generando la miseria en las comunidades”.
Δυσήνιος Ίππος 