Αλληλεγγύη στους 92 διωκόμενους συντρόφους/ισσες για την ανακατάληψη της VillaAmalias
– Δίκη: 16 Ιουνίου 2016, 9 π.μ., δικαστήρια Ευελπίδων –
«Η διαρκώς κλιμακούμενη επίθεση των κυρίαρχων πάνω στα στοιχειώδη δικαιώματα και τους όρους ζωής των από κάτω της κοινωνίας συνοδεύεται από την αντίστοιχη όξυνση και κλιμάκωση της κρατικής και παρακρατικής καταστολής των αντιστάσεων. Και ιδιαίτερα εκείνων των αντιστάσεων που δεν ελέγχονται και δεν περιορίζονται από τους θεσμούς, τους φορείς και τους παράγοντες του συστήματος, αλλά εκδηλώνονται ακηδεμόνευτα, επιχειρώντας το πέρασμα από την αυθόρμητη διαμαρτυρία και αγανάκτηση των καταπιεσμένων και εκμεταλλευόμενων ανθρώπων στη συνειδητή εξέγερση και την κοινωνική επανάσταση ως μοναδική απάντηση-διέξοδο στην κρίση του συστήματος και την επίθεση της άρχουσας τάξης. Οι καταλήψεις και γενικότερα οι αυτοδιαχειριζόμενοι χώροι είναι συγκεκριμένο κομμάτι αυτής της συνειδητής και αυτοοργανωμένης αντίστασης, και έχουν διαδραματίσει σημαντικό ρόλο στην ανάπτυξη και την εξέλιξη των ευρύτερων κοινωνικών αγώνων τις τελευταίες δεκαετίες. Για αυτό και βρίσκονταν πάντα στο στόχαστρο της κρατικής καταστολής και των παρακρατικών συμμοριών». ΛΚ 37, Γενάρης 2012
«Η προσπάθεια για να τσακίσουν με τη βία, το φόβο και το ψέμα τις εστίες αγώνα που αποτελούν οι καταλήψεις απέτυχε οικτρά. Η ανακατάληψη της φρουρούμενης από τα ΜΑΤ Villa Amalias σήμερα το πρωί στις 7.30 από δεκάδες αγωνιστές και αγωνίστριες, κατεξευτέλισε την κρατική καταστολή. Τα αδέρφια μας που ανακατέλαβαν τη Villa Amalias και κατέλαβαν τα κεντρικά γραφεία της ΔΗΜΑΡ έστειλαν ηχηρά μηνύματα σε πολλές κατευθύνσεις: στο κράτος ότι ματαιοπονεί αν ελπίζει ότι θα υποτάξει τις κοινωνικές αντιστάσεις και σε όλους τους αγωνιζόμενους ανθρώπους, εργαζόμενους, άνεργους, νεολαίους ότι τίποτα δεν είναι μη αντιμετωπίσιμο εκεί που υπάρχει το δίκιο και η βούληση του αγώνα και ότι ο εχθρός, όσο ισχυρός και αν φαίνεται, δεν είναι ανίκητος». ΛΚ37, 9 Γενάρη 2013
Οι καταλήψεις, ως αναπόσπαστο κομμάτι των αυτοοργανωμένων κοινωνικών και ταξικών αγώνων αλλά και ως ορατά σημεία αναφοράς του αναχικού/αντιεξουσιαστικού κινήματος, αποτέλεσαν έναν από τους κυριότερους στόχους της αντιεξεγερτικής εκστρατείας του κράτους. Η παραγγελία που εξέδωσε μετά την κοινωνική εξέγερση του Δεκέμβρη του ’08 ο εισαγγελέας του Αρείου Πάγου Γ. Σανιδάς για την καταστολή και εκκένωση των κατειλημμένων χώρων πανελλαδικά εξέφραζε τον πυρήνα της κρατικής πολιτικής με στόχο την εξουδετέρωση των κοινωνικών και ταξικών αντιστάσεων, ως βασική προτεραιότητα για την ανεμπόδιστη συνέχιση και επίταση της κρατικής και καπιταλιστικής αναδιάρθρωσης.
Αυτή είναι η ευρύτερη συνθήκη μέσα στην οποία χτυπιούνται και εκκενώνονται από κατασταλτικές δυνάμεις από το καλοκαίρι του 2011 κατειλημμένοι χώροι αγώνα σε όλη την επικράτεια. Το χειμώνα του 2012-13 το κράτος κλιμάκωσε την επίθεσή του με τις εισβολές και εκκενώσεις της κατάληψης Villa Amalias το Δεκέμβρη του 2012 και της κατάληψης Πατησίων & Σκαραμαγκά το Γενάρη του 2013, ενώ στις 15 Γενάρη του 2013 ειδικές κατασταλτικές μονάδες εισβάλουν στην κατάληψη Λέλας Καραγιάννη 37.
Απέναντι σε αυτή την γιγαντιαία αστυνομική και κατασταλτική επιχείρηση αναπτύχθηκε ένα πλήθος πρωτοβουλιών και κινήσεων αντίστασης και αλληλεγγύης στις καταλήψεις από πολιτικές, ταξικές, κοινωνικές αυτοοργανωμένες δομές και συλλογικότητες. Κορυφαία στιγμή αυτών των κινητοποιήσεων αποτέλεσε η πορεία αλληλεγγύης στις καταλήψεις στις 12 Γενάρη του 2013, όπου συμμετείχαν περισσότεροι από δέκα χιλιάδες διαδηλωτές, η οποία ανάδειξε πως η κινηματική συνάντηση και σύνδεση των αντιστάσεων μπορούν να δημιουργήσουν ένα πλατύ μέτωπο αγώνα απέναντι στους κρατικούς σχεδιασμούς. Η απόλυτα επιτυχημένη αιφνιδιαστική κίνηση ανακατάληψης της φρουρούμενης από τα ΜΑΤ Villa Amalias το πρωί της 9ης Γενάρη από 93 συντρόφους και συντρόφισσες έστειλε ένα ηχηρό μήνυμα. Η μαχητική αυτή πρωτοβουλία έκανε ξεκάθαρο στο κράτος πως οι καταλήψεις δεν παραδίνονται, και ταυτόχρονα ενέπνευσε και ενθάρρυνε τους αντιστεκόμενους.
Η δίκη των 92 διωκόμενων συντρόφων/ισσών για την ανακατάληψη της Villa Amalias, που έχει οριστεί για της 16 Ιουνίου 2016, αποτελεί ένα ακόμα πεδίο αγώνα για την πολιτική και κοινωνική υπεράσπιση των καταλήψεων και συνολικά των αυοοτοργανωμένων κοινωνικών και ταξικών αντιστάσεων που συνεχίζουν να βρίσκονται στο στόχαστρο της κρατικής και παρακρατικής τρομοκρατίας. Άλλωστε, οι πάγιες στοχεύσεις του κράτους και των αφεντικών απέναντι συνολικά στους αγωνιζόμενους συναντιούνται σήμερα με τις επιλογές μιας κυβέρνησης που παρουσιάζεται ως «δικαίωση» αγώνων που προηγήθηκαν, επιχειρώντας την εξουδετέρωση των αντιστάσεων μέσα από την καπήλευση, την αφομοίωση και την ενσωμάτωσή τους, καθώς και με την εχθρότητά της απέναντι σε όσους εξακολουθούν να αγωνίζονται από τα κάτω ενάντια στη λεηλασία της ζωής τους.
Η δίκη για την ανακατάληψη της Villa Amalias αποτελεί επίσης σημείο της αντιπαράθεσης με το ειδικό κατασταλτικό οπλοστάσιο του κράτους. Κατά τη διάρκεια της απεργίας πείνας των πολιτικών κρατούμενων την άνοιξη του 2015 ενάντια σε αυτό το κατασταλτικό οπλοστάσιο, πολλοί από τους συντρόφους/ισσες που διώκονται και για την ανακατάληψη της Villa Amalias προχώρησαν σε δημόσιες δηλώσεις πολιτικής ανυπακοής ενάντια στον κουκουλονόμο και στο ειδικό καθεστώς ομηρίας στο οποίο βρίσκονται εξαιτίας της παραπομπής τους για κακούργημα με βάση τον νόμο «για την τέλεση πράξεων με καλυμμένα χαρακτηριστικά», αρνούμενοι να δηλώνουν παρουσία στα αστυνομικά τμήματα, όπως ορίζει ο περιοριστικός όρος που τους έχει επιβληθεί αντί της προφυλάκισής τους. Όσον αφορά τον κουκουλονόμο, καταργήθηκαν οι περισσότερες διατάξεις του, πράγμα που κερδήθηκε χάρη στον αγώνα μέσα και έξω από τις φυλακές, μέρος του οποίου αποτελεί και η κίνηση πολιτικής ανυπακοής. Ωστόσο, οι περιοριστικοί όροι που έχουν επιβληθεί σε όσους διώχθηκαν με τον καταργημένο πλέον κουκουλονόμο εξακολουθούν να ισχύουν όσο παραμένουν υπόδικοι, με αποτέλεσμα να παρατείνεται και να λειτουργεί εκβιαστικά πάνω τους αυτή η εκδικητική και ιδιότυπη μορφή ομηρίας.
Από την πλευρά μας, ως καταληψίες της Λέλας Καραγιάννη 37, συνεχίζουμε να υπερασπιζόμαστε τις αυτοοργανωμένες κινηματικές δομές ενάντια στις επιθέσεις του κράτους, των φασιστών και των μαφιών, έχοντας την αντίληψη πως όταν ένας χώρος αγώνα χτυπιέται τότε πλήττονται συνολικά οι αντιστάσεις των από τα κάτω και πως η υπεράσπιση των χώρων μας είναι αναπόσπαστο κομμάτι των ευρύτερων πολιτικών, κοινωνικών και ταξικών αγώνων που αναπτύσσονται ενάντια στην κρατική και καπιταλιστική βαρβαρότητα. Εκφράζουμε την αμέριστη αλληλεγγύη μας στους 92 διωκόμενους συντρόφους/ισσες για την ανακατάληψη της Villa Amalias, όπως και σε όλες τις καταλήψεις, τους αυτοδιαχειριζόμενους χώρους και τους αυτοοργανωμένους κοινωνικούς και ταξικούς αγώνες.
ΜΑΧΗΤΙΚΗ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ – ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΑΥΤΟΟΡΓΑΝΩΣΗ – ΤΑΞΙΚΗ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ
Σύντροφοι από την ΛΚ37 που συμμετείχαν στην ανακατάληψη της Villa Amalias
Κατάληψη Λέλας Καραγιάννη 37
8 Ιούνη ’16
![20150419_185640[1]](https://ipposd.org/wp-content/uploads/2015/04/20150419_1856401-e1429459974785.jpg)
Δυσήνιος Ίππος 