Tag: Ιστορική Μνήμη

Μιχαήλ Μπακούνιν (30 Μαΐου 1814 – 1 Ιουλίου 1876): Θεμελιωτής του Αναρχισμού, ακούραστος προπαγανδιστής και φλογερός επαναστάτης

*Το κείμενο που ακολουθεί αποτελεί απόσπασμα από το βιβλίο του Murray Booktchin «Οι Ισπανοί Αναρχικοί – Τα Ηρωικά Χρόνια», εκδόσεις Βιβλιοπέλαγος. Στο τέλος υπάρχει και ένα χρονολόγιο της ζωής του

Γκύζη, απόγευμα Κυριακής 12 Μαΐου 1985

Εντοπίζεται από αστυνομικούς μία πράσινη μοτοσυκλέτα, κλεμμένη στις 23 Απριλίου από το Γαλάτσι, και ξεκινάει η παρακολούθηση του οχήματος σε εικοσιτετράωρη βάση.

Γκύζη,  περίπου 16:15 απόγευμα Τετάρτης 15 Μάη 1985

Στις 2 Μαΐου του ‘68, ο κοσμήτορας Πιερ Γκραπέν του πανεπιστημίου της Ναντέρ αδυνατεί να διαχειριστεί τις συγκρούσεις, που λαμβάνουν χώρα από τον Μάρτιο, μεταξύ των φοιτητών και των αρχών και κλείνει το πανεπιστήμιο με λοκ άουτ. Ακόμη, ανακοινώνεται ότι η διοίκηση θα αποβάλλει τους πρωταίτιους των επεισοδίων και παραπέμπει στο πειθαρχικό οκτώ φοιτητές.

Μια σύντομη βιογραφία του Ιταλού αναρχικού Φράνκο Σεραντίνι, ο οποίος δολοφονήθηκε από την αστυνομία κατά τη διάρκεια μιας αντιφασιστικής διαδήλωσης στις 5 Μάη 1972.

Ο Francisco Serantini γεννήθηκε στο Κάλιαρι της Σαρδηνίας στις 16 Ιουλίου 1951 και εγκαταλείφθηκε στη γέννα. Πήρε και τα δυο του ονόματα από έναν αξιωματούχο με λογοτεχνική ευαισθησία ή από έναν ιερέα ή έναν αστυνομικό που είχε διαβάσει πρόσφατα στην εφημερίδα αναφορά του συγγραφέα Romagnol με το ίδιο όνομα, συγγραφέας γραφικών μυθιστορημάτων, ένα από τα οποία ήταν ο I Bastardi.

Υιοθετήθηκε στην ηλικία των δύο από ένα άτεκνο ζευγάρι. Μετά το θάνατο της θετής μητέρας του πήγε να ζήσει με τους παππούδες του στο Campobello di Licata. Σε ηλικία 9 ετών, μπήκε σε ίδρυμα στο Κάλιαρι.

Η ζωή του διάσημου ιταλικού αναρχικού, ο οποίος δολοφονήθηκε από τους σταλινικούς κατά τη διάρκεια του ισπανικού εμφυλίου πολέμου

Ο Luigi Camillo Berneri γεννήθηκε στις 20 Ιουλίου 1897 στην Lodi, στη Λομβαρδία της Βόρειας Ιταλίας. Ο πατέρας του ήταν τοπικός δημόσιος υπάλληλος. Η μητέρα του, Adalgisa Fochi, ήταν δασκάλα σε δημοτικό σχολείο, ενώ συμμετείχε και σε συνέδρια και προγράμματα για την προώθηση της παιδείας. Ο πατέρας της συμμετείχε στα κόκκινα πουκάμισα του Garibaldi^[1], ενώ ο παππούς της ήταν μέλος της μυστικής κοινωνίας των «Carbonari»^[2] και οπαδός του Mazzini^[3].

Η «προπαγάνδα με την πράξη» στην Ιταλία του 19ου αιώνα

Η ιστορία του Ιταλικού Αναρχισμού στο δεύτερο μισό του 19ου αιώνα, περίοδος σχηματισμού του σαν οργανωμένο κίνημα ανθρώπων και ιδεών, είναι και η ιστορία μιας ολόκληρης σειράς από απόπειρες εξεγέρσεων (ή συνωμοσιών όπως αποκαλούνταν). Αυτές τις εκμεταλλεύθηκε η κυβέρνηση για να δικαιολογήσει τη συνήθη εικόνα του αναρχικού σαν ληστή και παλιανθρώπου, αλλά την ίδια στιγμή συνέβαλαν σημαντικά, με τη λαϊκή αποδοχή που είχαν, στην κατανόηση και εξάπλωση των ελευθεριακών ιδεών.

Με αφορμή τη σημερινή (25 Απρίλη) μέρα απελευθέρωσης της Ιταλίας από το φασισμό, παραθέτουμε κάποια χαρακτηριστικά αποσπάσματα από το βιβλίο «Η αντίσταση των Ιταλών αναρχικών ενάντια στο Φασισμό», εκδ. Ελεύθερος Τύπος σχετικά με τη δράση των αναρχικών κατά των ιταλών φασιστών ήδη από τη δεκαετία του 1920, καθώς  ενώ έχουν γραφτεί πολλά για την αντίσταση του ιταλικού λαού εναντίον του φασισμού, ελάχιστα από αυτά αναφέρονται  στη συμβολή του αναρχικού κινήματος σε αυτήν, κάτι για το οποίο φρόντισε επιμελώς τόσο η αστική όσο και η καθεστωτική αριστερή προπαγανδιστική μηχανή.

Στο βιβλίο, παρατίθενται άρθρα διάφορων αναρχικών εφημερίδων που εξιστορούν λεπτομερώς την πλούσια αντιστασιακή δράση των αναρχικών –τόσο εντός, όσο και εκτός Ιταλίας, από το 1919 ως το 1945. Τα κείμενα που εμπεριέχει αναφέρονται στις πρώτες αναρχικές αντιφασιστικές ομάδες κρούσης, στις απόπειρες κατά της ζωής του Μουσολίνι, στις αντάρτικες επιχειρήσεις κατά την διάρκεια του πολέμου, στις μεταπολεμικές επιθέσεις εναντίον των φασιστών, καθώς και στην συμμετοχή των Ιταλών αναρχικών στον αγώνα κατά του φρανκισμού κατά τη διάρκεια της Ισπανικής Επανάστασης του 1936.