Ο Κροπότκιν και το έργο του

Αναδημοσίευση από το blog Κιχώτες του Ιδανικού

Το κείμενο αυτό του ΜΑΞ ΝΕΤΤΛΩ γράφτηκε και δημοσιεύτηκε στην αγγλική «Freedom» το Φεβρουάριο του 1921, λίγο μετά το θάνατο του Κροπότκιν στις 8 Φλεβάρη, τον ίδιο χρόνο, με τον τίτλο «Kropotkin at Work». Το 1998 κυκλοφόρησε σε ξεχωριστή μπροσούρα από το Barricade Books / Infoshop, στη Μελβούρνη, από όπου και έγινε η ελεύθερη μετάφραση .

Η προσωπικότητα και οι ιδέες του Κροπότκιν ήσαν τόσο πολύ διαδεδομένες ανάμεσα στους συντρόφους και το ευρύ κοινό, τουλάχιστον μέχρι το 1914, που ελάχιστα μόνο μένει να ειπωθούν αυτή την ώρα του θανάτου του, όταν κάποιος δεν έχει διάθεση να συλλέξει το πλήθος των γεγονότων και των εικόνων, να αναλύσει λεπτομερώς ιδέες ή να καταγράψει μικρά γνωρίσματα και ανέκδοτες πτυχές της ζωής του. Ξανά, αυτή η Επανάσταση, που αφέθηκε να χαθεί το 1914 και που από τότε γράφεται με κεφαλαίο το πρώτο γράμμα, με μια αυξανόμενη τάση ωρίμανσης, φαίνεται ακόμα μια τόσο ατακτοποίητη υπόθεση που δύσκολα μπορούμε να υπολογίσουμε τις διαφορετικές απασχολημένες μ’ αυτήν δυνάμεις και τις προβλέψεις για την τελική της κατεύθυνση. Έτσι, με αρκετούς παράγοντες κρυφούς ακόμα, όσον αφορά τη λεπτομερή μας παρατήρηση τουλάχιστον, δεν μπορούμε να κρίνουμε ορθά, αυτή τη στιγμή, την επιρροή του έργου, της ζωής και των ιδεών του Κροπότκιν και να επιμείνουμε σε όλα αυτά που συνέβησαν και με μεγαλύτερη επιμονή σε όλα αυτά που προετοιμάζονται.

Continue reading “Ο Κροπότκιν και το έργο του”

13 Γενάρη 1894: Η αναρχική εξέγερση της Carrara

13 Γενάρη 1894: Η αναρχική εξέγερση της Carrara

Η Lunigiana είναι μια γεωγραφική περιοχή της Ιταλίας που βρίσκεται μεταξύ Λιγουρίας και Τοσκάνης. Εκεί, τον Ιανουάριο του 1894 οι αναρχικοί συνέβαλαν καθοριστικά σε μια πραγματική λαϊκή εξέγερση εναντίον της εθνικής κυβέρνησης. Την εποχή εκείνη, όλη η περιοχή της Lunigiana, η περιοχή δηλαδή γύρω από την Carrara και το Apuane, χαρακτηριζόταν από έντονη εξόρυξη και εμπορία μαρμάρου, με αποτέλεσμα την μεγάλη συνάθροιση εργατών.

Η Carrara είναι μέχρι σήμερα μια διαρκής «εστία» του αναρχισμού στην Ιταλία, με αρκετές οργανώσεις να δραστηριοποιούνται στην πόλη. Οι αναρχικοί εργάτες στα λατομεία ήταν επίσης η κινητήρια δύναμη πίσω από την οργάνωση των εργατών και οι κύριοι πρωταγωνιστές της εξέγερσης της Lunigiana τον Ιανουάριο του 1894. Η πρώτη αναρχικη ομάδα της Ιταλίας δημιουργήθηκε στην Carrara το 1885, όταν αναρχικοί εργάτες βρέθηκαν εκεί, ως εξόριστοι από το Βέλγιο και την Ελβετία. Continue reading “13 Γενάρη 1894: Η αναρχική εξέγερση της Carrara”

Πιέτρο Γκόρι (Messina, 1 Αυγούστου 1865 – Portoferraio , 8 Ιανουαρίου 1911).

Πιέτρο Γκόρι

(Pietro Gori, Messina, 1 Αυγούστου 1865 – Portoferraio , 8 Ιανουαρίου 1911)

Ιταλός δικηγόρος και χαρισματικός ρήτορας, αναρχικός προπαγανδιστής, οργανωτής, εκδότης, δημοσιογράφος, συγγραφέας, ποιητής και στιχουργός του 19ου αιώνα.

ΠΡΩΤΑ ΧΡΟΝΙΑ

Γεννήθηκε στην Μεσσήνη (Messina) της Σικελίας από την αστική οικογένεια των τοσκανών Φραντσέσκο Γκόρι (Francesco Gori, ενός παλαιού αγωνιστή του «Risorgimento») και Τζούλια Λουσκόνι (Giulia Lusoni), που μετά από μερικά χρόνια, το 1878, εγκαταστάθηκαν στο Λιβόρνο (Livorno). Όντας ιδιαίτερα ανήσυχο πνεύμα και χαρακτηριζόμενος από υψηλή ευφυϊα και ευφράδεια λόγου, έλαβε κλασική παιδεία, συμμετείχε στην εφηβική του ηλικία σε μία οργάνωση μοναρχικών, από την οποία όμως τον απέβαλαν λόγω «απρεπούς συμπεριφοράς» και εν συνεχεία άρχισε να αρθρογραφεί στην κεντρώα εφημερίδα του Λιβόρνο «Μεταρρύθμιση» («La Riforma»). Το 1886, σε ηλικία 20 ετών, έκανε εγγραφή στο «Πανεπιστήμιο της Πίζας» («L’ Università di Pisa»).

ΠΡΟΣΧΩΡΗΣΗ ΣΤΟΝ ΑΝΑΡΧΙΣΜΟ

Στην νομική σχολή του πανεπιστημίου της Πίζας ήλθε σε επαφή με αναρχικούς συμφοιτητές του, προσχώρησε στον Αναρχισμό και την επόμενη χρονιά (1887) συνελήφθη για πρώτη φορά για ένα δημοσίευμά του υπέρ των αναρχικών μαρτύρων της Πρωτομαγιάς του Σικάγου και ενάντια στην παρουσία αμερικανικών πλοίων στο λιμάνι του Λιβόρνο. Χωρίς να πτοηθεί, ο Γκόρι συνέχισε τις ελευθεριακές δημοσιεύσεις και δράσεις του και την επόμενη χρονιά (1888), ως γραμματέας της «Φοιτητικής Ένωσης» («Associazione Studentesca»), διοργάνωσε με συμφοιτητές του ένα φιλοσοφικό μνημόσυνο για τον πανθεϊστή μάρτυρα του ελευθέρου πνεύματος Τζιορντάνο Μπρούνο (Giordano Bruno).

Το 1889 πήρε πτυχίο νομικού με την πτυχιακή του εργασία «Φτώχεια και Εγκληματικότητα» («La miseria e il delitto») και προχώρησε για επάρκεια στην δικηγορία, ενώ τον Νοέμβριο της ίδιας χρονιάς δημοσίευσε με το ψευδώνυμο «Ρίγκο» («Rigo», αναγραμματισμός του επωνύμου του) το πρώτο του δοκίμιο με τίτλο «Επαναστατικές Σκέψεις» («Pensieri ribelli»). Για το τελευταίο συνελήφθη για μία ακόμη φορά με την κατηγορία της διέγερσης πολιτικών παθών, ωστόσο αθωώθηκε στην δίκη που ακολούθησε, έπειτα από την άριστη υπεράσπιση που του παρείχαν αφιλοκερδώς οι καλύτεροι καθηγητές του.Η τρίτη του σύλληψη έγινε στις 13 Μαϊου 1890 μαζί με 27 ακόμη φοιτητές, με την κατηγορία ότι είχαν οργανώσει τις πρωτομαγιάτικες διαδηλώσεις στο Λιβόρνο με σκοπό την πρόκληση εξέγερσης και στην δίκη που ακολούθησε καταδικάστηκε σε φυλάκιση ενός έτους. Έμεινε 6 μήνες στις φυλακές του Λιβόρνο και της Λούκα (Lucca) μέχρι τις 10 Νοεμβρίου, οπότε και αθωώθηκε από το εφετείο και αποφυλακίστηκε.

Continue reading “Πιέτρο Γκόρι (Messina, 1 Αυγούστου 1865 – Portoferraio , 8 Ιανουαρίου 1911).”

Osvaldo Bayer (18 February 1927 – 24 December 2018)

Πέθανε, στις 24 Δεκέμβρη, στα 91 του χρόνια ο ελευθεριακός ιστορικός και αγωνιστής, Οσβάλντο Μπάγιερ. Γεννήθηκε στο Μπουενος Άιρες, το 1927. Το 1974 εξορίστηκε από την Αργεντινή στη Γερμανία και το έργο του για την εξέγερση -και τη σφαγή από τον αργεντίνικο στρατό- των απεργών εργατών γης στην Παταγονία το 1920, απαγορεύτηκε. Επέστρεψε το 1983 όπου έζησε μέχρι το θάνατό του.

Με το έργο του φώτισε σημαντικές στιγμές της κοινωνικής πάλης όπου ο αναρχισμός είχε μεγάλο αντίκτυπο…

Βιβλία του μεταφρασμένα στα ελληνικά:
Η εξέγερση στην Παταγονία (κουκκίδα)
Οι αναρχικοί απαλλοτριωτές (ελεύθερος τύπος)
Προς την απόλυτη ελευθερία με ένα 45άρι κολτ (διάδοση)

“Eπέλεξα τον αναρχισμό για να σωθεί από τη λήθη, δεδομένου ότι οι περονιστές είχαν αποκρύψει την ιστορία του εργατικού κινήματος πριν από το 1945. Για πολλά χρόνια οι άνθρωποι πίστευαν ότι ο συνδικαλισμός και η πάλη των εργαζομένων γεννήθηκαν με τον Περόν, πράγμα που δεν ισχύει.

Ο Τρότσκι είπε κάποτε ότι αν δεν υπήρχαν οι αναρχικοί θα έπρεπε να τους εφεύρουμε, γιατί έχουν κάνει πολύ καλό στην ανθρωπότητα με την αταλάντευτη αντίσταση τους. Αποδείχθηκε πως  είχαν μια γραμμή που δεν εγκατέλειψαν ποτέ, γεγονός που σε αυτή ή σε οποιαδήποτε άλλη ιστορική στιγμή περιλαμβάνει πολλές θυσίες.

Ο αναρχικός ξέρει ότι δεν θα πάρει ποτέ πολιτική θέση, ούτε ένα γραφείο της Συνδικαλιστικής Ένωσης. Ήταν και είναι μια ιδεολογία στην υπηρεσία της κοινωνίας, και όχι για να κατέχει κανείς υψηλές θέσεις. Είναι αυτές οι χειρονομίες που κάνουν ορατή την επιθυμία τους για μια ζωή με αξιοπρέπεια για όλη την ανθρωπότητα.

Αυτό με ελκύει πολύ, γι ‘ αυτό τους έχω ακολουθήσει ως άνθρωπος και ως εκ ιστορικός, χωρίς, ωστόσο, αυτό να τους απαλλάσσει από την κριτική μου. Νομίζω ότι το κίνημα πρέπει να ξεπεράσει ορισμένες απόλυτες σκέψεις, αν δεν θέλει να πέσει στο σεχταρισμό. Πρέπει να το παλέψουμε αυτό: για χάρη του αναρχισμού, ο αναρχικός πρέπει να είναι τα πάντα, εκτός από σχισματικός”.

Osvaldo Bayer, 2013

Ο “τυχαίος” θάνατος ενός αναρχικού. Για τον Τζουζέπε Πινέλι

 

Μέχρι σήμερα, 49 χρόνια μετά, κρατάμε ζωντανή την αλήθεια απέναντι στα ψέμματα του κράτους.

Ο Πινέλι δολοφονήθηκε. Ο Βαλπρέντα είναι αθώος. Η σφαγή είναι του κράτους. Κατηγορούνται οι αναρχικοί για να γλυτώσουν οι φασίστες.

44326100_1986258301436384_5604996878933426176_n

Περισσότερα για τη σφαγή της Πιάτσα Φοντάνα μπορείτε να βρείτε στην ειδική έκδοση “Πιάτσα Φοντάνα (1969), Σκάλα (1978), Μαρφίν (2010): Η πολιτική σκευωρία ως κρατική στρατηγική για την καταστολή του αναρχικού κινήματος”

81 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΙΣΠΑΝΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ 1936 ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΡΧΙΑ ΚΑΙ ΤΟΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΚΟ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟ

81 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΙΣΠΑΝΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ 1936 

ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΡΧΙΑ ΚΑΙ ΤΟΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΚΟ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟ

Στις 19 Ιουλίου του 1936, οι σειρήνες των εργοστασίων στη Βαρκελώνη δεν ηχούν για την έναρξη της βάρδιας. Είναι το συμφωνημένο σινιάλο των επιτροπών εργοστασίων της CNT προς τις επιτροπές άμυνας. Ο στρατός των φασιστών, έχοντας προηγουμένως εξουδετερώσει την στρατιωτική φρουρά της καταλανικής κυβέρνησης (η οποία είχε αρνηθεί να δώσει οπλισμό στη CNT) εισβάλλει στην πόλη. Η CNT, η FAI και η Ελευθεριακή Νεολαία έχουν ήδη οργανώσει την κοινωνική και ταξική άμυνα, απαλλοτριώνοντας όπλα, τα οποία μοιράζονται στο οργανωμένο προλεταριάτο. Στήνονται οδοφράγματα, ενώ χάρις σε πληροφορίες που έχει η συλλέξει η CNT-FAI είναι γνωστό στους επαναστάτες το πότε θα επιτεθεί στην πόλη ο στρατός των φασιστών. Continue reading “81 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΙΣΠΑΝΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ 1936 ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΡΧΙΑ ΚΑΙ ΤΟΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΚΟ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟ”

Mπουεναβεντούρα Ντουρρούτι (14/7/1896 – 20/11/1936)

«Μεγαλώνει μέσα στις καρδιές μας, όπως είπε ο σύντροφός σας, και όταν φύγει μαζί με την τελευταία μας πνοή κάποιος θα το αρπάξει και θα το κάνει κομμάτι της δικής του ζωής».

Philip Levine

Συχνά λέγεται, αναφέρει ο John Hewetson στο «Σχόλια πάνω στην Αναρχία», τέσσερα χρόνια μετά το τέλος του Ισπανικού εμφυλίου, ότι η επανάσταση του 1936 δεν ανέδειξε πρόσωπα, όπως η Οκτωβριανή επανάσταση τον Lenin και τον Trotsky. Πρέπει όμως –λέει ο ίδιος– να γίνει μια εξαίρεση όσον αφορά τον αναρχικό Ντουρρούτι. Στο πρόσωπό του αντικατοπτρίζονταν οι εξεγερμένοι Ισπανοί εργάτες και αγρότες.

DurrutiΟ Ντουρρούτι γεννήθηκε στις 14 Ιουλίου 1896 στη Λεόν, μια ορεινή περιοχή της κεντρικής – βόρειας Ισπανίας. Πλουσιότερη από το νότο, αλλά πολύ λιγότερο εκβιομηχανισμένη από την Καταλωνία, ποτέ δεν υπήρξε προπύργιο των αναρχικών όπως η Ανδαλουσία ή η Καταλωνία. Η οικογένεια Ντουρρούτι είχε 9 παιδιά. Ένα από τ’ αδέλφια τού Μπουεναβεντούρα σκοτώθηκε στις ταραχές του 1934 στην Αστούρια, ένας άλλος σκοτώθηκε στο μέτωπο πολεμώντας τους φασίστες, ενώ όλοι οι υπόλοιποι δολοφονήθηκαν από τους φασίστες. Continue reading “Mπουεναβεντούρα Ντουρρούτι (14/7/1896 – 20/11/1936)”

Καμίλο Μπερνέρι – Camillo Luigi Berneri

ΠΡΩΤΑ ΧΡΟΝΙΑ

Γεννήθηκε από μικροαστική οικογένεια στην βόρεια Ιταλία, στο Λόντι (Lodi) της Λομβαρδίας, υιός της διακεκριμένης εκπαιδευτικού Αναταλγκίζα Φότσι (Adalgisa Fochi, 1865 – 1957) και του δημοσίου υπαλλήλου Στέφανο Μπερνέρι (Stefano Berneri), παλαιού γκαριμπαλντινού «ερυθροχίτωνα» υιού με την σειρά του ενός μέλους της «Καρμποναρίας» και μετέπειτα οπαδού του Μαντσίνι. Ο μικρός Καμίλο, που πριν συμπληρώσει το πρώτο του έτος λίγο έλειψε να πεθάνει από ανεπαρκή διατροφή, έζησε επί 6 χρόνια στο Μιλάνο όπου είχαν εγκατασταθεί οι γονείς του αναζητώντας ένα καλύτερο εισόδημα και από το 1904 στο Παλέρμο (Palermo) της Σικελίας (όπου λίγο έλειψε να πεθάνει από τύφο) και μετά στην Τσεζένα (Cesena), το Φορλί (Forlí), το Βαράλο (Varallo Sesia) και τελικά στο Ρέτζιο Εμίλια (Reggio Emilia), στην ομώνυμη βόρεια επαρχία.

Continue reading “Καμίλο Μπερνέρι – Camillo Luigi Berneri”

Η εκπαίδευση στην επανάσταση

Μετάφραση της αναρχικής ομάδας "δυσήνιος ίππος" από την ειδική έκδοση της αναρχικής ομάδας "Tierra" της Ιβηρικής Αναρχικής Ομοσπονδίας (FAI) αφιερωμένη στα 80 χρόνια από την Ισπανική Επανάσταση στην Ισπανία.
Μετάφραση της αναρχικής ομάδας “δυσήνιος ίππος” από την ειδική έκδοση της αναρχικής ομάδας “Tierra” της Ιβηρικής Αναρχικής Ομοσπονδίας (FAI) αφιερωμένη στα 80 χρόνια από την Ισπανική Επανάσταση στην Ισπανία.

Το παρόν έντυπο μοιράστηκε στο πλαίσιο της εκδήλωσης “για μια ελευθεριακή παιδεία…σε μια ελευθεριακή κοινωνία” που πραγματοποιήθηκε από την αναρχική ομάδα “δυσήνιος ίππος”-μέλος της Αναρχική Πολιτικής Οργάνωσης | Ομοσπονδία Συλλογικοτήτων, στον αυτοδιαζειριζόμενο χώρο Επί τα πρόσω στις 22 Νοέμβρη 2016 (η αφίσα της εκδήλωσης εδώ).

Ιστορικό σημείωμα για τη συμμετοχή Μαύρων Αμερικανών στην Ισπανική Επανάσταση

f01

Ιστορικό σημείωμα για τη συμμετοχή
Μαύρων Αμερικανών στην Ισπανική Επανάσταση

Κατά τη διάρκεια της Ισπανικής Επανάστασης και του αντιφασιστικού πολέμου ενάντια στα στρατεύματα του Φράνκο, περισσότεροι από 50.000 αγωνιστές, άντρες και γυναίκες, από 53 διαφορετικές χώρες του κόσμου, συνέρρευσαν στην Ισπανία, προκειμένου να ενισχύσουν το αντιφασιστικό μέτωπο. Η διεθνική σύνθεσή τους ήταν ποικίλη όσο και οι πολιτικές διαδρομές που τους οδήγησαν να διασχίσουν τα σύνορα για να πολεμήσουν ως εθελοντές στο πλευρό των Ισπανών αντιφασιστών: Συνδικαλιστές εργάτες, μέλη των Διεθνών Εργατών του Κόσμου (IWW), δημοκρατικοί, κομμουνιστές, αναρχικοί συνέθεσαν ένα μωσαϊκό αλληλεγγύης, τις Διεθνείς Ταξιαρχίες. Παρά την προσπάθεια του Ισπανικού Κομμουνιστικού Κόμματος να τις χρησιμοποιήσει ως μέσο ισχυροποίησης της θέσης του εντός του αντιφασιστικού στρατοπέδου,οι διεθνιστές που συμμετείχαν στην Ισπανική Επανάσταση επιβεβαίωσαν στα πεδία της μάχης ενάντια στα φασιστικά στρατεύματα την δυναμική της διεθνούς αλληλεγγύης, γράφοντας τις δικές του σελίδες στην ιστορία των προσπαθειών για την παγκόσμια κοινωνική χειραφέτηση. Continue reading “Ιστορικό σημείωμα για τη συμμετοχή Μαύρων Αμερικανών στην Ισπανική Επανάσταση”