Tag: Εργατικά

«Το πιο σημαντικό παιχνίδι παίζεται στο Κάντιθ – Ζήτω ο αγώνας της εργατικής τάξης»*

Για την απεργία τον μεταλλουργών στο Κάντιθ της Ισπανίας

Εδώ και σχεδόν δέκα ημέρες, από την Τρίτη 16 Νοέμβρη, οι εργάτες στον τομέα του μετάλλου στην πόλη Cadiz της Ανδαλουσίας (μια περιοχή με ισχυρή εργατική – επαναστατική παράδοση) έχουν κηρύξει απεργία, διεκδικώντας αύξηση μισθών και υπογραφή συλλογικών συμβάσεων εργασίας. Η απεργία, την οποία στηρίζει η συντριπτική πλειοψηφία των συνδικαλιστικών ομοσπονδιών της Ισπανίας, είτε αυτές έχουν αναρχοσυνδικαλιστικό, είτε κομμουνιστικό, είτε ευρύτερα σοσιαλιστικό προσανατολισμό, έχει τεράστια συμμετοχή καθώς περισσότεροι από 20.000 εργάτες έχουν αναλάβει δράση και συμμετέχουν στον αγώνα. Όπως είναι προφανές, η απεργία έχει προκαλέσει τεράστιες απώλειες τζίρου στις μεγάλες επιχειρήσεις που έχουν τη βάση τους στη περιοχή του Κάντιθ αλλά και σε όλες τις επιχειρήσεις του κλάδου, κάτι το οποίο έχει προκαλέσει την αγανάκτηση της εργοδοσίας η οποία επιχειρεί να προσλάβει απεργοσπάστες και ζητάει την αρωγή του κράτους προκειμένου να κατασταλεί η απεργία.

Ο ελευθεριακός κομμουνισμός στα συνδικάτα.
Να κάνουμε τον ταξικό συνδικαλισμό, ξανά, επικίνδυνο

Οκτώ ώρες για δουλειά,
Οκτώ ώρες για ανάπαυση,
Οκτώ ώρες για ό,τι θέλουμε.

Σύνθημα των εργατών
της Πρωτομαγιάς στο Σικάγο του 1886

«Συνεπώς, στην πράξη είναι δύσκολο να αποφύγει κανείς να αναγνωρίσει την αναγκαιότητα των ειδικών πολιτικών οργανώσεων ως συμπληρώματα των μαζικών οργανώσεων – δηλαδή, την αναγκαιότητα του οργανωτικού δυισμού: της θέσης ότι οι μαζικές οργανώσεις, όπως είναι τα σωματεία, πρέπει να συμπληρώνονται από μια ειδική αναρχική ή συνδικαλιστική πολιτική οργάνωση αν θέλουν να είναι επαναστατικές. Όπως υποστηρίζει η Πλατφόρμα, “αν τα σωματεία δεν βρίσκουν υποστήριξη στην αναρχική θεώρηση την κατάλληλη στιγμή θα στραφούν, είτε μας αρέσει είτε όχι, στην ιδεολογία ενός πολιτικού κρατικιστικού κόμματος”»

Η διεθνιστική αλληλεγγύη είναι το όπλο των λαών:
Πακιστανοί αναρχικοί διασώζουν Αφγανούς από τα χέρια των Ταλιμπάν

Τις τελευταίες μέρες του Αυγούστου είδαμε όλοι την διαδικασία κατά την οποία τερματίστηκε η εικοσαετής παρουσία του αμερικανικού στρατού στο Αφγανιστάν και παραδόθηκε η εξουσία στα χέρια των Ταλιμπάν. Οι σκηνές χάους που ακολούθησαν, με απελπισμένους ανθρώπους και ιδιαίτερα γυναίκες να πέφτουν από τα αεροπλάνα ή να πετάνε τα παιδιά τους στους στρατιώτες προκειμένου να τα σώσουν έκαναν τον γύρω το κόσμου. Είναι προφανές, ότι το νέο αντιδραστικό, θεοκρατικό καθεστώς που ανέλαβε την εξουσία στο Αφγανιστάν θα στραφεί ενάντια σε κάθε τι προοδευτικό, στις γυναίκες, στα κατώτερα κοινωνικά στρώματα, στους εργαζομένους και ιδιαίτερα στους ανθρώπους που αγωνίζονται για την καταστροφή του υπάρχοντος άδικου συστήματος, της εξουσίας του κράτους, του κεφαλαίου και της θρησκείας.

Η επίθεση του κράτους σε βάρος της δημόσιας υγείας συνεχίζεται με διαρκώς αυξανόμενη ένταση. Τα τελευταία χρόνια, όλες ανεξαιρέτως οι κυβερνήσεις, έχουν καταβάλλει κάθε δυνατή προσπάθεια προκειμένου να υποβαθμίσουν την δημόσια υγεία και να την παραδώσουν στα χέρια του κεφαλαίου και των ιδιωτικών συμφερόντων. Οι συγχωνεύσεις και το κλείσιμο πολλών περιφερειακών νοσοκομείων που έλαβαν χρόνια τα προηγούμενα χρόνια, η διαχρονική άρνηση του κράτους να ενισχύσει το Ε.Σ.Υ, να προσλάβει προσωπικό και να βελτιώσει τις υποδομές, ακόμη και σε περίοδο πανδημίας, η ανυπαρξία της πρωτοβάθμιας φροντίδας υγείας και μια σειρά άλλων καταστάσεων που επικρατούν στον χώρο της υγείας είναι όλα αποτέλεσμα της επιδίωξης των οικονομικών και πολιτικών ελίτ να «τελείωνουν» με το δημόσιο σύστημα υγείας προκειμένου να μπορέσουν να το αντικαταστήσουν με ένα σύστημα που θα υπόκειται στις ορέξεις της αγοράς.

Η Φλωρεντία εξεγείρεται και δεν δαμάζεται!

Ο αγώνας των 422 εργαζομένων στην πολυεθνική  εταιρία κατασκευής εξαρτημάτων αυτοκινήτων GKN ξεκίνησε στις αρχές Ιουλίου, όταν πληροφορήθηκαν μέσω mail, κι ενώ το εργοστάσιο ήταν κλειστό, πως θα χάσουν τη δουλειά τους με πρόσχημα την οικονομική κρίση. Οι εργάτες κατέλαβαν το εργοστάσιο ενάντια στην απόπειρα της εργοδοσίας να το φράξει με έναν στρατό σεκιούριτι, με μια μόνιμη συνέλευση, οργάνωσαν γιγαντιαίες περιφρουρήσεις και πορείες ενώ ταυτόχρονα ξεκίνησαν και δικαστικό αγώνα ενάντια στις απολύσεις, ο οποίος τελικά ήταν νικηφόρος καθώς το αρμόδιο δικαστήριο τις έκρινε ως παράνομες. Από την ημέρα της απελευθέρωσης των απολύσεων από την κυβέρνηση του Μάριο Ντράγκι, αυξάνονται στην Ιταλία οι εταιρείες που προχωρούν σε μαζικές απολύσεις εργαζομένων με σύντομα μηνύματα στο κινητό τους ή με mail.