Tag: εργατικά

Ξεκινάει το Μουντιάλ λοιπόν. Πριν αρχίσει ο κόσμος να μασουλαει πατατάκια βλέποντας μια διοργάνωση που έχει στηθεί πάνω σε περισσότερους από 6000 νεκρούς ας πούμε κάποια βασικά πράγματα.

Το Μουντιάλ αποτελεί ιστορικά ίσως την πιο βρώμικη αθλητική διοργάνωση στην ανθρώπινη ιστορία. Επειδή για την θέση αυτή υπάρχουν και άλλες υποψηφιότητες (όπως ας πούμε οι ολυμπιακοί αγώνες), ας πούμε πως είναι σίγουρα μια από τις πιο βρώμικες.

Το πλαίσιο γνωστό και ξεκάθαρο: ρευστότητα και αβεβαιότητα σε γεωπολιτικό, οικονομικό, πολιτικοκοινωνικό επίπεδο, ένα σύστημα σε βαθιά σήψη, που μπορεί να «υποσχεθεί» μόνο ότι έρχεται ο χειρότερος χειμώνας των τελευταίων πολλών δεκαετιών (μέχρι… τον επόμενο βέβαια), με τις απαντήσεις να αναζητούνται από τα κυρίαρχα μέσα εξαπάτησης σε λογικές εξοικονόμησης ενέργειας… όταν π.χ. βράζουμε τα μακαρόνια! Μια κόλαση ακρίβειας, φτώχειας, εξαθλίωσης, παγωνιάς, ανεργίας, πλήρους διάλυσης εργασιακών σχέσεων, που συμπληρώνεται με ωμή, άγρια κρατική βία. Μια πολιτική διαχείριση που παραμένει ώστε να κάνει τη «δουλειά» της ως το τέλος. Η επίθεση στα όποια υπολείμματα κατακτήσεων εξελίσσεται μανιασμένη, το κατασταλτικό οπλοστάσιο εμπλουτίζεται καθημερινά, οι αντεργατικοί νόμοι ψηφίζονται με ρυθμό πολυβόλου. Και στο φόντο τα τύμπανα του πολέμου ηχούν δυνατά πλέον στα αυτιά μας, με την όξυνση των ενδοϊμπεριαλιστικών ανταγωνισμών να προϊδεάζει για τα χειρότερα!

Όσοι διάβαζαν παλιότερα τα δημοφιλή τεύχη του Αστερίξ (γραμμένα από την οξύτατη πένα και τον κοινωνικά ευαισθητοποιημένο νου του Ρενέ Γκοσινί), θυμούνται τους Ρωμαίους κατακτητές να “αμείβουν” τους Αιγύπτιους σκλάβους-εργάτες με μια κούπα μπίρα και ένα πιάτο φακές. Όσοι δεν φορούν παρωπίδες κοινωνικής αδιαφορίας και φροντίζουν να ρίχνουν μια –έστω πρόχειρη– ματιά στο τι ακριβώς συμβαίνει γύρω τους, έχουν εδώ και καιρό καταλάβει πως περίπου το ίδιο συμβαίνει στην εγχώρια αγορά εργασίας. Οι σύγχρονοι σκλάβοι μπορεί να μην λαμβάνουν αλκοόλ και φθηνό φαγητό με το δελτίο, όμως οι τιμές των βασικών αγαθών, των ενοικίων και των λογαριασμών τους οδηγούν αναπόφευκτα στο να ξοδεύουν τους πενιχρούς μισθούς τους αποκλειστικά στα παραπάνω.