Μερικά εισαγωγικά λόγια
Μπορεί το βιβλίο Ο Γκράμσι και οι αναρχικοί του Καρλ Λέβι να αποτελεί μια έρευνα που έχει αναπτυχθεί και έχει γραφτεί σε ένα ακαδημαϊκό περιβάλλον, ωστόσο η σημασία και η αξία του είναι ξεκάθαρη και ολοφάνερη τόσο για το αναρχικό όσο και για το ευρύτερο κίνημα στο σήμερα. Κι αυτό γιατί ο συγγραφέας πραγματοποιεί μια εξονυχιστική μελέτη του ιταλικού σοσιαλιστικού και αναρχικού κινήματος, εστιάζοντας στην ανάπτυξή του στην πόλη του Τορίνο, από τα χρόνια της Διεθνούς μέχρι την επαναστατική εμπειρία των εργατικών συμβουλίων. Στη μεγάλη αυτή χρονική διαδρομή (σχεδόν πέντε δεκαετιών) που πραγματοποιεί, εξετάζει την ανάπτυξη των διάφορων πτυχών του εργατικού κινήματος στη συγκεκριμένη πόλη, από τις μικρές αναρχικές ομάδες που δραστηριοποιούνταν εκεί μέχρι τις μορφές καθημερινής ζωής των πολιτικοποιημένων εργατών, τα αναγνώσματα που τους άρεσαν, τις αυτομορφωτικές διεργασίες που τους διαμόρφωναν σε πολιτικό αλλά και σε προσωπικό επίπεδο.
Το Τορίνο ήταν η πόλη των μεγάλων βιομηχανιών, από τις οποίες ξεχώριζε η βιομηχανία αυτοκινήτου και συγκεκριμένα η Fiat −που ανήκε στην οικογένεια Ανιέλι−, μια πόλη που απάρτιζε το περίφημο «βιομηχανικό τρίγωνο» της Ιταλίας (Τορίνο, Μιλάνο, Γένοβα), μια πόλη που αναπτυσσόταν ταχύτατα στα τέλη του 19ου αιώνα και στις αρχές του 20ού, υποδεχόμενη συνεχώς μεταναστευτικά κύματα από την ύπαιθρο της ευρύτερης περιοχής (Πεδεμόντιο). Οι συγκεκριμένες μεταναστευτικές ροές έφερναν μαζί τους τις παραδόσεις αγώνα από τις γενέτειρές τους και μέσα από τις τάξεις τους ήταν που στελεχώθηκε στη συνέχεια σε μεγάλο βαθμό το εργατικό κίνημα της πόλης. Μέσα από τις σελίδες του βιβλίου θα γνωρίσουμε επίσης τους αγώνες που αναπτύχθηκαν ανά περιόδους, από την περίοδο της Διεθνούς μέχρι την περίοδο των κυβερνήσεων Τζιολίτι και από τα ταραγμένα χρόνια του Α΄ Παγκόσμιου Πολέμου μέχρι τη μεγάλη ιστορική τομή που πραγματοποιήθηκε με το κίνημα των εργοστασιακών συμβουλίων κατά τη διάρκεια της Κόκκινης Διετίας (1919-1920), το οποίο δυστυχώς αποτελεί ένα από τα πολλά ιστορικά επαναστατικά παραδείγματα που προδόθηκαν από τις εκάστοτε ρεφορμιστικές ηγεσίες.
Το gentrification είναι μια νεοφιλελεύθερη πολιτική για τον χώρο. Ένας επανασχεδιασμός προκειμένου να κινηθεί το κεφάλαιο, μετατρέποντας τον χώρο της πόλης από πεδίο ζωής και συλλογικής μνήμης σε πεδίο επένδυσης, κατανάλωσης και αποκλεισμού. (…)
Το Μάρτιο του 2024 κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Δυσήνιος Τύπος η έκδοση «Gentrification και εκτοπισμός, μια μελέτη και μερικές σκέψεις για το τι συμβαίνει στις γειτονιές μας». Η έκδοση αυτή επιχείρησε, εκτός των άλλων, να αποτελέσει ένα αναλυτικό εργαλείο στα χέρια των από τα κάτω. Ένα εργαλείο που θα συμπυκνώσει όλες τις μορφές, τις εκφάνσεις και τις επιπτώσεις του φαινομένου του Gentrification. Ένα εργαλείο που εντοπίζει το φαινόμενο στην περιοχή της Αθήνας και σκιαγραφεί όλες τις συνιστώσες του.
Δυσήνιος Ίππος 