Tag: Αχελώος

Ύστερα από μια σειρά συντονισμένων εκδηλώσεων και παρεμβάσεων τα τελευταία χρόνια σε Αθήνα, Άρτα, Πάτρα, Γιάννενα, Αγρίνιο, Τρίκαλα, Καρδίτσα, Λάρισα, Ηγουμενίτσα και άλλες πόλεις, πραγματοποιήθηκε ξανά για πέμπτη χρονιά, στις όχθες του Αχελώου στη Μεσοχώρα, η Αυτόνομη Συνάντηση Αγώνα με τη συμμετοχή δεκάδων αγωνιστών από πολλές διαφορετικές περιοχές.

Η Συνάντηση ξεκίνησε την Τετάρτη 10 Αυγούστου με παρεμβάσεις στο χωριό, τη δημιουργία χώρου με ενημερωτικό -έντυπο και φωτογραφικό- υλικό από στιγμές αγώνα ενάντια στα φράγματα και την εκτροπή του Αχελώου, αλλά και γενικότερα από κινητοποιήσεις ενάντια στην επίθεση που δέχονται διάφορες περιοχές του φυσικού κόσμου από το κράτος και το κεφάλαιο. Ήδη από την προηγούμενη μέρα (9 Αυγούστου), αρκετοί σύντροφοι και συντρόφισσες βρέθηκαν στη Μεσοχώρα προπαγανδίζοντας στη γύρω περιοχή με αφίσες την επικείμενη κινητοποίηση αλλά και προετοιμάζοντας το χώρο που υποδέχεται τους κατασκηνωτές τα τελευταία χρόνια.

Καθημερινά, η Αυτόνομη Συνάντηση πραγματοποιούσε την ανοιχτή της συνέλευση στην όχθη του ποταμού και εκεί, συλλογικά, λαμβάνονταν όλες οι αποφάσεις για τις κινήσεις των επόμενων ημερών, καθώς και για ζητήματα λειτουργίας του χώρου που μας φιλοξένησε (φαγητό, καθαριότητα κλπ.).

Την Πέμπτη 11 Αυγούστου πραγματοποιήθηκε στην πλατεία της Μεσοχώρας η καλεσμένη προβολή βίντεο για τον Αχελώο και ευρύτερα για την ολοένα και εντεινόμενη επίθεση που δέχεται το φυσικό περιβάλλον τα τελευταία χρόνια μέσα από το ιδεολόγημα της “πράσινης” ανάπτυξης. Από νωρίς το απόγευμα είχε στηθεί μικροφωνική όπου διαβάζονταν το κείμενο της Αυτόνομης Συνάντησης, ενώ αναρτήθηκαν και δύο πανό τα οποία παρέμειναν εκεί όλο το επόμενο διάστημα. Το ένα έγραφε “ο πολιτισμός της μόλυνσης δεν καθαρίζεται, ανατρέπεται”, ενώ το άλλο “ενάντια στην πράσινη ανάπτυξη, τα φράγματα και την εκτροπή – ο Αχελώος θα νικήσει”. Η προβολή κράτησε ως τις 11.30 το βράδι περίπου με τη συμμετοχή αρκετού κόσμου.

Την επομένη, Παρασκευή 12 του μήνα, ομάδα συντρόφων κινήθηκε προς την περιοχή της Μεσούντας, 35 χλμ. μακριά από τη Μεσοχώρα, επιδιώκοντας να γνωρίσει από κοντά ένα διαφορετικό κομμάτι του ποταμού. Αρκετοί μάλιστα σύντροφοι και συντρόφισσες κινήθηκαν μέσω ενός μονοπατιού και ύστερα από μια ώρα περίπου περιήγησης στο βουνό, έφτασαν στο σημείο όπου σκοτώθηκε ο καπετάνιος του ΕΛ.Α.Σ, Άρης Βελουχιώτης.

Το Σάββατο 13 Αυγούστου, ορισμένοι σύντροφοι ξεκίνησαν από τη Μεσοχώρα και ανέβηκαν μερικά χιλιόμετρα βορειότερα, διασχίζοντας τον ποταμό, ερχόμενοι από κοντά σε επαφή με το εξαιρετικής ομορφιάς φυσικό περιβάλλον που τον περιβάλλει αλλά και με τα πρώτα σημάδια αποψίλωσης των παρόχθιων δασών. Ήδη από την περυσινή παρέμβαση είχε παρατηρηθεί πως οι αποψιλώσεις αυτές έχουν φτάσει σε απόσταση 5 χιλιομέτρων από τη Μεσοχώρα.

Την Κυριακή, στις 14 του μήνα υπήρχε από τις 10 το πρωί συγκέντρωση στο χωριό όπου μοιράστηκαν αρκετά κείμενα σε ντόπιους, ενώ γύρω στις 12 το μεσημέρι και ύστερα από παρέμβαση-πρόσκληση στη διαδήλωση σε κατοίκους που εκείνη την ώρα πραγματοποιούσαν συνέλευση του συνδέσμου κατακλυζομένων Μεσοχώρας, ξεκίνησε κομβόι μηχανών και αυτοκινήτων προς το φράγμα για να πραγματοποιήσει συγκέντρωση στο χώρο όπου συντελείται η καταστροφή. Περίπου 150 άτομα, ανάμεσα τους και αρκετοί κάτοικοι του χωριού, συμμετείχαν στη συγκέντρωση στην οποία υπήρχε αρκετός παλμός, φωνάχτηκαν συνθήματα ενάντια στην “πράσινη” ανάπτυξη, τα φράγματα και την εκτροπή του Αχελώου, ενώ είχε στηθεί μικροφωνική και μοιράζονταν κείμενα σε διερχόμενα αυτοκίνητα. Η παρουσία της αστυνομίας ήταν ισχυρή, με τρεις διμοιρίες ΜΑΤ να βρίσκονται παραταγμένες σε κοντινή απόσταση από τους συγκεντρωμένους. Η συγκέντρωση ολοκληρώθηκε γύρω στις 2 το μεσημέρι.

Τέλος, τη Δευτέρα 15 Αυγούστου σύντροφοι πραγματοποίησαν ανάβαση στην κοντινή κορυφή του βουνού “Αυγό”, σε υψόμετρο μεγαλύτερο των 1.500 μέτρων, πραγματοποιώντας ακόμα μια επαφή με το εξαιρετικά σπάνιο και πλούσιο φυσικό περιβάλλον της περιοχής της νότιας Πίνδου.

Για μια ακόμη χρονιά, φέτος, καμιά από τις υπόλοιπες συνιστώσες του ευρύτερου αγώνα ενάντια την εκτροπή και τα φράγματα του Αχελώου, ενάντια στην καταστροφή και τη λεηλασία της φύσης δε βρέθηκε στις όχθες του ποταμού αγωνιζόμενη για να υπερασπίσει την ύπαρξη του από τις αδηφάγες ορέξεις του κράτους και της ΔΕΗ. Εμφανής ήταν άλλωστε και η γενικότερη αδιαφορία πολλών μεσοχωριτών για την υπόθεση αυτή. Για μας, αυτή η λογική της παραίτησης και του εφησυχασμού, της εμπιστοσύνης σε αποφάσεις θεσμικών δικαστηρίων και σε διαμεσολαβητικούς μηχανισμούς είναι ότι πιο επικίνδυνο και αυτοκαταστροφικό μπορεί να συναντήσει μπροστά του ο κοινωνικός αγώνας που εκτυλίσσεται συλλογικά, οριζόντια κι από τα κάτω για την υπεράσπιση της φύσης και των τοπικών κοινωνιών από τις καταστρεπτικές βλέψεις των κρατικών και καπιταλιστικών συμφερόντων. Η αποδυνάμωση αυτού του αγώνα δεν πρέπει σε καμιά περίπτωση να συντελεστεί. Ακόμα κι αν ορισμένοι φορείς του είτε έχουν αδρανοποιηθεί είτε σφυρίζουν αδιάφορα, με την παρουσία μας στο ίδιο το σημείο των φραγμάτων και της επιχειρούμενης εκτροπής του ποταμού αλλά και συνολικά, μέσα από την ανάδειξη του ζητήματος κατά τόπους με πολύμορφες εκδηλώσεις και δράσεις, επιδιώκουμε την όξυνση, τη ριζοσπαστικοποίση και εν τέλει την αναζωπύρωση του ίδιου του αγώνα, μιας και παρά τις όποιες εξαγγελίες για το αντίθετο, είμαστε βαθιά πεπεισμένοι πως το κράτος, οι κατασκευαστικές εταιρίες και η πολιτική και οικονομική εξουσία που διαφεντεύει την Θεσσαλία, καμία στιγμή δεν παραιτήθηκαν από τον στόχο της ολοκλήρωσης και λειτουργίας του μεγαλύτερου κατασκευαστικού έργου που πραγματοποιήθηκε ποτέ στην Ελλάδα.

Σε τελική ανάλυση, ο αγώνας ενάντια στα φράγματα και την εκτροπή του Αχελώου δεν αρχίζει και δεν τελειώνει εδώ. Συνεχίζεται διαρκώς σε κάθε γωνιά της χώρας όπου υπάρχουν άνθρωποι που αντιστέκονται στην επέλαση του κράτους και των κατασκευαστικών εταιριών πάνω στη φύση και την κοινωνία. Συμπλέκεται με μια σειρά από άλλους αγώνες ενάντια στην καταστροφή και τη λεηλασία της φύσης από τη ΒΑ Χαλκιδική μέχρι το Τυμπάκι της Κρήτης και από την Πάρνηθα και τον Αμβρακικό, μέχρι τη Λευκίμμη και την Κερατέα. Αποτελεί κομμάτι του συνολικότερου αγώνα προάσπισης του φυσικού κόσμου και της κοινωνίας από τη βάρβαρη επίθεση που δέχονται από τον καπιταλισμό και το κράτος, του αγώνα για τη γη και την ελευθερία…

 ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ “ΠΡΑΣΙΝΗ” ΑΝΑΠΤΥΞΗ, ΤΑ ΦΡΑΓΜΑΤΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΚΤΡΟΠΗ

Ο ΠΟΤΑΜΟΣ ΑΧΕΛΩΟΣ ΘΑ ΝΙΚΗΣΕΙ!

Αναρχική ομάδα “Δυσήνιος Ίππος”

Πάτρα, 17 Αυγούστου 2011

*Οι φωτογραφίες τραβήχτηκαν από τη συντρόφισσα Σ.

Αυτή τη στιγμή πραγματοποιείται η καλεσμένη από την Αυτόνομη Συνάντηση Αγώνα παρέμβαση – συγκέντρωση στο φράγμα της Μεσοχώρας, απο 100-150 συντρόφους και συντροφισσες και με την συμμετοχή κατοίκων. Υπάρχει αρκετός παλμός, φωνάζονται συνθήματα ενώ έχει στηθεί μικροφωνική και μοιράζονται κείμενα σε διερχόμενα αυτοκίνητα.

Ενάντια στην “πράσινη ανάπτυξη”, τα φράγματα και την εκτροπή ο ποταμός Αχελώος θα νικήσει. 

Πήραμε τους δρόμους και τις πλατείες…
να πάρουμε και τα βουνά και τα ποτάμια!

Από τη Λευκίμμη, την Κερατέα και το Αποπηγάδι Κρήτης μέχρι την Πάρνηθα, τη Β.Α. Χαλκιδική, τον Καλαμά και τον Αχελώο, η φύση είναι στο στόχαστρο της λεηλασίας και της καταστροφής από το κράτος και το κεφάλαιο.

ΑΥΤΟΝΟMΗ ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΑΓΩΝΑ ΣΤΟΝ ΑΧΕΛΩΟ

ΜΕΣΟΧΩΡΑ ΤΡΙΚΑΛΩΝ 10-15 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 2011

Κατασκήνωση στις όχθες του Αχελώου, ανοιχτές συνελεύσεις και παρεμβάσεις, προβολή βίντεο και έκθεση υλικού από αγώνες για τη φύση, περιηγήσεις στον ποταμό, στη Μεσοχώρα και τη Μεσούντα, και πεζοπορία στις κορφές της Πίνδου…

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ “ΠΡΑΣΙΝΗ” ΑΝΑΠΤΥΞΗ ΤΑ ΦΡΑΓΜΑΤΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΚΤΡΟΠΗ ΤΟΥ ΑΧΕΛΩΟΥ

Πέμπτη 11 Αυγούστου,

9 μ.μ. προβολή βίντεο για τον Αχελώο στην πλατεία της Μεσοχώρας

Κυριακή 14 Αυγούστου,

11 π.μ. συγκέντρωση στο φράγμα της Μεσοχώρας

Αυτοδιαχειριζόμενο στέκι στο Αγρίνιο, αναρχική ομάδα Δυσήνιος Ίππος (Πάτρα), κατάληψη “κελί της ελευθερίας” (Ηγουμενίτσα), σύντροφοι/ισσες από την Άρτα, τα Τρίκαλα, τη Λάρισα, την Καρδίτσα, Πρωτοβουλία Αγώνα για τη Γη και την Ελευθερία (Αθήνα)

Συγκέντρωση-Πορεία  ενάντια στα φράγματα και την εκτροπή του Αχελώου

Τρίτη 9/8/11 – 20:00 , συγκέντρωση στην Πεζογέφυρα Ασκληπιού – Τρίκαλα

Ακολουθούν προβολές και μουσικό party

ΣΤΟΝ ΟΛΥΜΠΟ, ΣΤΟ ΠΗΛΙΟ, ΣΤΟΝ ΑΣΠΡΟ ΠΟΤΑΜΟ 
ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΝΑ ΤΣΑΚΙΣΟΥΜΕ ΚΑΙ ΚΑΘΕ ΑΦΕΝΤΙΚΟ

Αναρχική ομάδα ΠΥΡΑΚΑΝΘΟΣ , σύντροφοι-συντρόφισσες από Λάρισα και Καρδίτσα

ΕΝAΝΤΙA ΣΤΗΝ «ΠΡΑΣΙΝΗ» AΝAΠΤΥΞΗ, ΤA ΦΡAΓΜAΤA ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΚΤΡΟΠΗ

 «…και έτσι λένε ότι έχουμε έρθει σ’ αυτή τη γη για να καταστρέψουμε τον κόσμο. Λένε ότι οι άνεμοι όντως ρημάζουν τα σπίτια, και κόβουν τα δέντρα, και η φλόγα τα καίει, αλλά εμείς αφανίζουμε τα πάντα, κατατρώμε τη γη, αλλάζουμε την κοίτη των ποταμών, ποτέ δεν ησυχάζουμε, ποτέ δεν ξαποσταίνουμε, αλλά πάντα τρέχουμε εδώ κι εκεί, ψάχνοντας χρυσό και ασήμι, ποτέ δεν ικανοποιούμαστε, και μετά ριψοκινδυνεύουμε γι’ αυτά, κάνουμε πολέμους, βρίζουμε, ποτέ δεν λέμε την αλήθεια και τους έχουμε στερήσει τα αναγκαία προς το ζην»

 GirolamoBenzoni, Ιστορία του Νέου Κόσμου, 1565

Επιχειρώντας να περιγράψουμε συνοπτικά την κατεύθυνση και στόχευση του πολιτικοοικονομικού συστήματος σήμερα, σε συνθήκες «κρίσης» και αναδιάρθρωσής του, σε σχέση με την εκμετάλλευση των φυσικών πόρων και συνολικότερα την εμπορευματοποίηση του φυσικού περιβάλλοντος, δανειζόμαστε τα λόγια τουsubcomandanteMarcos: «Για να αυξήσουν τα κέρδη τους οι καπιταλιστές δεν καταφεύγουν μόνο στη μείωση του κόστους παραγωγής ή στην αύξηση των τιμών της πώλησης των εμπορευμάτων. Αυτό είναι βέβαιο αλλά ελλιπές. Υπάρχουν τουλάχιστον τρεις ακόμη μορφές: μία είναι η αύξηση της παραγωγικότητας, η άλλη είναι η παραγωγή νέων εμπορευμάτων και μία ακόμη είναι το άνοιγμα νέων αγορών. Η παραγωγή νέων εμπορευμάτων και το άνοιγμα νέων αγορών επιτυγχάνεται τώρα με την κατάκτηση και επανακατάκτηση γεωγραφικών περιοχών και κοινωνικών χώρων που προηγουμένως δεν είχαν ενδιαφέρον για το κεφάλαιο. Παραδοσιακές γνώσεις και κώδικες γενετικής μαζί με φυσικούς πόρους όπως το νερό, τα δάση κι ο αέρας μετατρέπονται τώρα σε εμπορεύματα ήδη ανοιχτών ή προς δημιουργία αγορών.»(Δεκέμβρης 2007)

Μιλώντας ειδικότερα για την ελληνική πραγματικότητα σήμερα, η αναδιάρθρωση του πολιτικοοικονομικού συστήματος χαρακτηρίζεται από μια άνευ προηγουμένου επιθετικότητα απέναντι στην κοινωνία και τη φύση. Χαρακτηριστικά αναφέρουμε τη γιγαντιαία επιχείρηση εκποίησης δημόσιων φυσικών πόρων και εκτάσεων στο ιδιωτικό κεφάλαιο, που πραγματοποιείται από το ελληνικό κράτος υπό την κηδεμονία της Ε.Ε. και του Δ.Ν.Τ. Καθώς επίσης και τον εκσυγχρονισμό του νομικού πλαισίου ώστε να αρθούν οποιεσδήποτε θεσμικές δεσμεύσεις υπήρχαν μέχρι σήμερα στην εκμετάλλευση και εμπορευματοποίηση του φυσικού περιβάλλοντος, όπως η προστασία της δασικής έκτασης, ο δημόσιος χαρακτήρας του αιγιαλού, η υποχρέωση κατάθεσης περιβαλλοντικών μελετών στα μεγάλα κατασκευαστικά έργα κ.α. «Ο Νόμος του Υπουργείου Οικονομίας και Οικονομικών, “Fast Track” (Διαδικασία Ταχείας Αδειοδότησης)*, καθορίζει πλέον ευέλικτες διαδικασίες για τηγρήγορη έκδοση αδειών υλοποίησης επενδύσεων στην Ελλάδα, σε τομείς που αφορούν στη βιομηχανία, στην ενέργεια, στον τουρισμό, στην υψηλή τεχνολογία και στην καινοτομία, συμπεριλαμβανομένων και των επενδύσεων που εντάσσονται στον επενδυτικό Νόμο». (*”ΕΦΗΜΕΡΙΣ ΤΗΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΕΩΣ”, ΤΕΥΧΟΣ ΠΡΩΤΟ, αρ. φύλλου 122, 21/07/09). Πρόκειται για την δημιουργία συνθηκών ανεξέλεγκτης λεηλασίας και καταστροφής της φύσης στο όνομα της κρατικής – καπιταλιστικής ανάπτυξης που κατ’ ευφημισμό ονομάζεται «πράσινη» και σε «περιόδους κρίσης» εμφανίζεται ως υπόθεση εθνικού συμφέροντος. «Για χώρες όπως η Ελλάδα η πράσινη ανάπτυξη είναι μονόδρομος», ( Γ. Παπανδρέου). Οι συνθήκες άγριας εκμετάλλευσης της φύσης και της κοινωνίας που επιβάλλονται από τα πολιτικά και οικονομικά αφεντικά σε παγκόσμιο επίπεδο, επιφέρουν περαιτέρω υποβάθμιση της ζωής τόσο του ανθρώπου όσο και συνολικά του φυσικού κόσμου, φτάνοντας μέχρι τα έσχατα όρια της διακινδύνευσης της ίδιας της επιβίωσης, όπως έμμεσα ομολογείται από τους ίδιους μιλώντας πλέον για ανεπίστρεπτες κλιματικές αλλαγές και περιβαλλοντική κρίση.

Μέσα σε αυτές τις συνθήκες, η υπόθεση της επιχειρούμενης εκτροπής του Αχελώου και της λειτουργίας των Υ/Η φραγμάτων της Μεσοχώρας και της Συκιάς δεν δικαιολογεί καμία επανάπαυση και ολιγωρία εξαιτίας της προσωρινής αναστολής των έργων. Όπως άλλωστε δήλωσε μέσα στο 2010 ο υπουργός υποδομών Δ. Ρέππας: «η εκτροπή θα έχει ολοκληρωθεί τα επόμενα τρία χρόνια». Το κράτος, οι κατασκευαστικές εταιρίες και η πολιτική και οικονομική εξουσία που διαφεντεύει την Θεσσαλία, καμία στιγμή δεν παραιτήθηκαν από τον στόχο της ολοκλήρωσης και λειτουργίας του μεγαλύτερου κατασκευαστικού έργου στην Ελλάδα παρά την ανορθολογικότητα του, τις καταστρεπτικές συνέπειες που επιφέρει στο φυσικό περιβάλλον και την κοινωνία και το πλήθος των κοινωνικών αντιδράσεων που έχουν εκδηλωθεί και επίσης, παρά τις ακυρωτικές αποφάσεις του έργου στο παρελθόν από το Σ.τ.Ε. Σήμερα εκκρεμούν δικαστικές αποφάσεις που αφορούν τους όρους εκκένωσης του χωριού της Μεσοχώρας και μετεγκατάστασης των κατοίκων της, οι οποίες έχουν σταματήσει χάρη στις αντιδράσεις των ίδιων, καθώς και δικαστικές αποφάσεις που αφορούν τους περιβαλλοντικούς όρους του έργου. Συγκεκριμένα εκκρεμεί η απάντηση του Δικαστηρίου Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων στα 14 προδικαστικά ερωτήματα που έθεσε το Συμβούλιο της Επικρατείας στις 25 Γενάρη του 2010 σχετικά με την εκτροπή του Αχελώου προς τη Θεσσαλία. Απάντηση που αναμένεται να εκδοθεί μέχρι το τέλος του 2011 και θα καθορίσει την έγκριση ή μη από το Σ.τ.Ε του έργου μεταφοράς υδάτων από μια υδρολογική λεκάνη σε μια άλλη – βάση της συμβατότητας του έργου με την ευρωπαϊκή νομοθεσία-.

Εδώ να σημειώσουμε ότι τα δυο τελευταία χρόνια επιχειρείται ο διαχωρισμός, του αποπερατωμένου σήμερα φράγματος της Μεσοχώρας από το συνολικό έργο της εκτροπής του Αχελώου και εντείνεται η προπαγάνδα περί «πράσινης ενέργειας», που έχει εξαπολύσει το υπουργείο περιβάλλοντος, ώστε να μπει άμεσα σε λειτουργία ως «πράσινο» Υ/Η έργο το επόμενο διάστημα. Έτσι ανεξάρτητα με την έκβαση που θα έχει η υπόθεση της εκτροπής του ποταμού προς τον θεσσαλικό κάμπο -γεγονός που καθορίζεται από πλήθος πολιτικών και οικονομικών συμφερόντων στην Θεσσαλία αλλά και από τους όρους αναδιάρθρωσης  συνολικά του αγροτικού μοντέλου παραγωγής στη χώρα- θα είναι καταστρεπτικές οι συνέπειες και από αυτήν κάθε αυτήν την εμφανιζόμενη σήμερα ως αυτοτελή, λειτουργία του φράγματος της Μεσοχώρας (και στο μέλλον του φράγματος της Συκιάς), αφού ο τεχνητός ταμιευτήρας  που θα σχηματιστεί θα πνίξει το μεγαλύτερο μέρος της χαράδρας του Αχελώου στα βουνά της Νότιας Πίνδου. Ειδικά σήμερα, η επιθετικότητα του ελληνικού κράτους έτσι όπως εκδηλώνεται σε κάθε επίπεδο ενάντια στη φύση και την κοινωνία αλλά και η συγκεκριμένη επιλογή ως υπουργού Περιβάλλοντος του Γ. Παπακωνσταντίνου που έφερε στη χώρα το Μνημόνιο της Τρόϊκας (ΔΝΤ, ΕΕ, ΕΚΤ), δεν αφήνουν περιθώρια αμφιβολίας των προθέσεών του για τον Αχελώο. Το κράτος και οι εργολάβοι για μια ακόμη φορά θα κάνουν ο,τιδήποτε -είτε εντός είτε πέραν της υπάρχουσας νομοθεσίας- προκειμένου να προχωρήσουν τα έργα και να ολοκληρωθούν οι σχεδιασμοί τους, αδιαφορώντας για τις συνέπειες στον ποταμό, τον ορεινό περιβάλλοντα χώρο και τις τοπικές κοινωνίες. Και επιπλέον πέραν του Αχελώου, έχουν αναγγελθεί ήδη και μια σειρά άλλων καταστροφικών για τη φύση και τις τοπικές κοινωνίες σχεδιασμών σε πλήθος σημείων της χώρας, όπως είναι τα μεταλλεία χρυσού στην Χαλκιδική και την Ροδόπη, η εγκατάσταση αιολικών βιομηχανικών ζωνών στα περισσότερα ορεινά συγκροτήματα, η άντληση πετρελαίου από τον πυθμένα του  Ιόνιου και του Κρητικού πελάγους κ.α.

Εδώ αναδύεται η συνεισφορά των κινημάτων και η σημασία του κοινωνικού αγώνα για την προάσπιση της φύσης. Μην προσδοκώντας τίποτε ουσιαστικό από τους θεσμικούς διαμεσολαβητές – χειραγωγούς, οργανώνουμε από τα κάτω τις αντιστάσεις μας και στήνουμε αναχώματα στην επέλαση κράτους και κεφαλαίου, με σκοπό να πυκνώσουν οι δεσμοί αλληλεγγύης και συντροφικότητας των αγωνιζόμενων και να συντεθούν οι αρχές και οι θέσεις τους στην κατεύθυνση μιας συνολικότερης επιλογής ρήξης με την εξουσία και τις αντικοινωνικές επιταγές της. Και παρά το γεγονός ότι οι τοπικές πρωτοβουλίες είναι ουσιαστικές για τη δυναμική και την εξέλιξη του αγώνα, η απουσία ή η υποχώρησή τους δεν σημαίνουν και το σταμάτημα του αγώνα, ιδίως όταν αυτός δεν αφορά ένα στενά τοπικό περιβαλλοντικό ζήτημα, αλλά ένα κεντρικό πολιτικό ζήτημα.

Αντιλαμβανόμενοι τον ποταμό Aχελώο ως μέρος τού φυσικού κόσμου που λεηλατείται από το κράτος και το κεφάλαιο, κοινή συνείδηση όσων βρεθήκαμε από το 2007 στη Μεσοχώρα ήταν να παρέμβουμε εκεί ακριβώς όπου εξελίσσονται οι καταστροφικές δραστηριότητες και να συμβάλλουμε στην αναζωπύρωση του αγώνα ενάντια στα φράγματα και την εκτροπή του ποταμού, τις αμμοληψίες και την αποψίλωση των παρόχθιων δασών. Αντίθετα με μια λογική που θέλει τον αγώνα είτε να αυτοπεριορίζεται είτε να απομακρύνεται από το σημείο των φραγμάτων και της εκτροπής και εν τέλει να αδρανοποιείται με ολέθριες επιπτώσεις για αυτήν την επιλογή  αλλά και αρνητική επίδραση στον ευρύτερο αγώνα για την προάσπιση του ποταμού.

 Πολλοί κάτοικοι της Μεσοχώρας από το 1990 διάλεξαν τον αξιοπρεπή δρόμο της αντίστασης, και είναι στο χέρι τους να τον συνεχίσουν και σήμερα. Κόντρα στην τοπική εξουσία (Δημαρχία και Περιφέρεια) και τα συμφέροντα που παίζονται στις πλάτες τους για χάρη της ΔΕΗ, του κράτους και των κατασκευαστικών εταιριών, αλλά και πέρα από θεσμικές και κομματικές λογικές διαφόρων παραγόντων που καλλιεργούν αυταπάτες, όπως ήταν η δήθεν σωτήρια για τον τόπο διεκδίκηση ίδρυσης αυτοτελούς υπουργείου Περιβάλλοντος, οδηγώντας στο συμβιβασμό, τη μοιρολατρία και την παραίτηση μπροστά στον επαπειλούμενο αφανισμό του τόπου. Διεκδίκηση που εκφράστηκε από την Πανελλαδική Κίνηση κατά της εκτροπής του Αχελώου κι άλλων περιβαλλοντικών οργανώσεων τον Ιούλη του 2009 : «Και τώρα; Υπάρχει τρόπος να ανατραπεί η κατάσταση; Σίγουρα ναι. Αρκεί να θεσπιστεί επειγόντως αυτό το υπουργείο Περιβάλλοντος που δεν έχουμε. Το υπουργείο που θα προστατεύσει το νερό ως φυσικό πόρο εν ανεπαρκεία και όχι ως οικονομικό πλούτο για λίγους». Μια αυταπάτη που πολύ σύντομα γκρεμίστηκε οδηγώντας τους φορείς της σε αδιέξοδο καθώς μετά τις εκλογές του Οκτώβρη του 2009 θεσπίστηκε το υπουργείο Περιβάλλοντος και Κλιματικής Αλλαγής και η τότε υπουργός Τ. Μπιρμπίλη ανακοίνωσε στις αρχές του 2010 την καταδικαστική απόφαση του κράτους για την κοιλάδα του Αχελώου και το χωριό της Μεσοχώρας «Το φράγμα και τα έργα στη Μεσοχώρα θα ολοκληρωθούν έως το τέλος του 2010. Έχουν ολοκληρωθεί σχεδόν στο 100%. Η λειτουργία θα ξεκινήσει το 2012 και θα αποφέρει κέρδη ύψους 30.000.000 ευρώ. Μένει να ξεπεράσουμε το εμπόδιο του Σ.τ.Ε.».

 Από τη μεριά μας, επιζητώντας τη ριζοσπαστικοποίηση, την όξυνση, τη γενίκευση και το συντονισμό του κοινωνικού αγώνα από τα κάτω, στεκόμαστε αλληλέγγυοι πλάι σε όλους όσοι αγωνίζονται συλλογικά ενάντια στη λεηλασία της φύσης. Και θεωρούμε την αγωνιστική παρουσία μας στο χώρο όπου διαπράττεται το έγκλημα των φραγμάτων και της εκτροπής, απαραίτητη και χρήσιμη για την εξέλιξη και την ανάπτυξη τόσο του αγώνα για την προάσπιση του Αχελώου και των τοπικών κοινωνιών στον άνω ρου του, όσο και για την προάσπιση του φυσικού κόσμου και της κοινωνίας συνολικότερα.

 Γι’ αυτό, και μετά από μια σειρά συντονισμένων εκδηλώσεων και παρεμβάσεων τα τελευταία χρόνια σε Αθήνα, Άρτα, Πάτρα, Γιάννενα, Αγρίνιο, Τρίκαλα, Καρδίτσα, Λάρισα, Ηγουμενίτσα και άλλες πόλεις, βρισκόμαστε ξανά, για πέμπτη χρονιά, στις όχθες του Aχελώου στη Μεσοχώρα, στην Αυτόνομη Συνάντηση Αγώνα.

Ο ΠΟΤΑΜΟΣ ΑΧΕΛΩΟΣ ΘΑ ΝΙΚΗΣΕΙ!

 ΑΥΤΟΝΟΜΗ ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΑΓΩΝΑ, 

Αύγουστος 2011

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΑ ΦΡΑΓΜΑΤΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΚΤΡΟΠΗ  
Ο ΠΟΤΑΜΟΣ ΑΧΕΛΩΟΣ ΘΑ ΝΙΚΗΣΕΙ!

Προβολή βίντεο στο λόφο του Στρέφη 
Παρασκευή 29 Ιούλη, 8 μ.μ.

Ενημέρωση για την Αυτόνομη Συνάντηση Αγώνα στη Μεσοχώρα Τρικάλων (10 – 15 Αυγούστου 2011)

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΑΓΩΝΑ ΓΙΑ ΤΗ ΓΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ

squathost.com/strefis/

Κατατέθηκαν στις 24 Μάη 2011, στο Δικαστήριο Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων τα 14 προδικαστικά ερωτήματα που έθεσε το Συμβούλιο της Επικρατείας στις 25 Γενάρη 2010 σχετικά με την εκτροπή του Αχελώου προς τη Θεσσαλία. Και από αυτήν την απόφαση θα εξαρτηθούν πολλά για τη συνέχιση ή όχι των έργων της εκτροπής που έχουν προς το παρόν τουλάχιστον σταματήσει. Ωστόσο δεν θα έπρεπε οι αγωνιζόμενοι για τη σωτηρία του ποταμού, του περιβάλλοντα ορεινού χώρου και των τοπικών κοινοτήτων να επαναπαύονται και να ολιγωρούν, καθώς είναι δεδομένη σε κάθε περίπτωση εδώ και δεκαετίες η προσπάθεια του κράτους να εκμεταλλευτεί με κάθε τρόπο τον Αχελώο, κατασκευάζοντας ένα σύμπλεγμα από φαραωνικά φράγματα, εργοστάσια και σήραγγες κατά μήκος του άνω ρου του. Έργα που έχουν σχεδόν ολοκληρωθεί ή είναι ημιτελή και από τα οποία το κράτος δεν θα παραιτηθεί εύκολα. Και για να μην υπάρχουν αυταπάτες, θα πρέπει να τονισθεί ότι τα φράγματα στη Μεσοχώρα και τη Συκιά μπορούν να λειτουργήσουν ως υδροηλεκτρικά, καταστρέφοντας την περιοχή του άνω ρου του Αχελώου, ανεξάρτητα από το αν θα γίνει τελικά η εκτροπή.

Χαρακτηριστική για τις θεσμικές αυταπάτες που έθρεψαν διάφοροι είναι η τοποθέτηση της Πανελλαδικής Κίνησης ενάντια στην εκτροπή του Αχελώου κι άλλων περιβαλλοντικών οργανώσεων τον Ιούλη του 2009: «Και τώρα; Υπάρχει τρόπος να ανατραπεί η κατάσταση; Σίγουρα ναι. Αρκεί να θεσπιστεί επειγόντως αυτό το υπουργείο Περιβάλλοντος που δεν έχουμε. Το υπουργείο που θα προστατεύσει το νερό ως φυσικό πόρο εν ανεπαρκεία και όχι ως οικονομικό πλούτο για λίγους». Πολύ σύντομα όμως, μετά τις εκλογές του επόμενου Οκτώβρη, θεσπίστηκε το Υπουργείο Περιβάλλοντος και Κλιματικής Αλλαγής, και η τότε υπουργός Τ. Μπιρμπίλη δήλωσε σχετικά τον Ιούλη του 2010: «Το φράγμα και τα έργα στη Μεσοχώρα θα ολοκληρωθούν έως το τέλος του 2010. Έχουν ολοκληρωθεί σχεδόν στο 100%. Η λειτουργία θα ξεκινήσει το 2012 και θα αποφέρει κέρδη ύψους 30.000.000 ευρώ. Μένει να ξεπεράσουμε το εμπόδιο του ΣτΕ»!

Τα κυριότερα έργα της εκτροπής του Αχελώου που εκτελούνταν μέχρι πρόσφατα και έχουν προσωρινά ανασταλεί με την απόφαση 141/2010 του ΣτΕ είναι το φράγμα της Συκιάς που κατασκευάζεται από τη Μηχανική ΑΕ και η σήραγγα εκτροπής που κατασκευάζεται από την ιταλική εταιρεία Impregilo S.p.A.

Ο Αχελώος είναι ο δεύτερος σε μήκος ποταμός της χώρας. Πηγάζει από το όρος Λάκμος στην Πίνδο, νοτιοδυτικά του Μετσόβου, και μετά από μια διαδρομή περίπου 225 χιλιομέτρων εκβάλλει στο Ιόνιο πέλαγος, σχηματίζοντας με τις προσχώσεις του εκτεταμένο δέλτα και τα νησιά Εχινάδες. Κατά τη διαδρομή του στον κάτω ρου του φράσσεται από μεγάλα φράγματα, σχηματίζοντας τις τεχνητές λίμνες των Κρεμαστών, του Καστρακίου και του Στράτου.

Η εκτροπή του Αχελώου στη Θεσσαλία εμφανίστηκε ως ιδέα το 1925 και προωθείται σήμερα με σειρά τεχνικών έργων που ξεκίνησαν προ εικοσιπενταετίας. Για τα έργα αυτά συντάχθηκαν 3 μελέτες περιβαλλοντικών επιπτώσεων και εκδόθηκαν 2 πράξεις έγκρισης περιβαλλοντικών όρων, εκ των οποίων η πρώτη αφορούσε τα φράγματα και τους ταμιευτήρες στο ρου του Αχελώου και η δεύτερη τη σήραγγα εκτροπής, τα φράγματα και τους ταμιευτήρες στις θέσεις Πύλη και Μουζάκι. Οι δύο πράξεις αυτές ακυρώθηκαν από το ΣτΕ και εκπονήθηκε από το ΥΠΕΧΩΔΕ το 1995 νέα συνολική μελέτη περιβαλλοντικών επιπτώσεων για την εκτροπή του Αχελώου προς τη Θεσσαλία. Στη μελέτη αυτή τροποποιήθηκε ο αρχικός σχεδιασμός των έργων και η εκτρεπόμενη ποσότητα του νερού περιορίστηκε από 1.100 σε 600 εκατ. κυβικά μέτρα ετησίως.

Το ισχύοντα σήμερα έργα της εκτροπής είναι: α) Το φράγμα της Μεσοχώρας πλησίον του ομώνυμου οικισμού, μέρος του οποίου θα κατακλυσθεί μετά την πλήρωση του Ταμιευτήρα, β) Η σήραγγα προσαγωγής από τον Ταμιευτήρα Μεσοχώρας στον Υ/Η Σταθμό Γλύστρας, γ) Το φράγμα Συκιάς και ο ομώνυμος Υδροηλεκτρικός Σταθμός, δ) Η σήραγγα εκτροπής του Αχελώου προς Θεσσαλία μήκους 17,5 χλμ. με υδροληψία στον Ταμιευτήρα Συκιάς, ε) Ο Υ/Η Σταθμός Πευκόφυτου στην έξοδο της Σήραγγας Εκτροπής, στ) Το Αναρρυθμιστικό έργο του Ταμιευτήρα Μαυροματίου.

Ο αρχικός σχεδιασμός του έργου που προέβλεπε εκτρεπόμενη ποσότητα νερού ίση με 1.100 εκατ. κυβ. μέτρα ετησίως δημοπρατήθηκε το 1988. Τον Μάρτιο του 1993 υπογράφηκε σύμβαση η οποία αφορούσε τα έργα κεφαλής, αλλά ακυρώθηκε τον Ιούνιο του 1994, μετά από σχετικές αποφάσεις του ΣτΕ, που αφορούσαν τις Υπουργικές Aποφάσεις έγκρισης περιβαλλοντικών όρων. Το ΥΠΕΧΩΔΕ εκπόνησε νέα συνολική Μελέτη Περιβαλλοντικών Επιπτώσεων για την εκτροπή του Αχελώου και επιπλέον τροποποιήθηκε ο αρχικός σχεδιασμός, ώστε η εκτρεπόμενη ποσότητα ύδατος προς τη Θεσσαλία να μειωθεί σε 600 εκατ. κυβικά μέτρα ετησίως. Με νέα απόφασή του όμως, το 2000, το ΣτΕ ακύρωσε την Υπουργική Απόφαση των Περιβαλλοντικών όρων της εκτροπής διότι δεν ερευνήθηκαν εναλλακτικές λύσεις ως προς τον αριθμό, το μέγεθος και τη διάρθρωση των απαιτούμενων έργων. Το 2001, το ΥΠΕΧΩΔΕ εκπόνησε «Συμπληρωματική Μελέτη Περιβαλλοντικών Επιπτώσεων». Το 2005, το ΣτΕ, με επίκληση του νόμου 1739/1987 για εκπόνηση και έγκριση σχεδίων διαχείρισης νερών, ακύρωσε την Υπουργική Απόφαση έγκρισης των περιβαλλοντικών όρων των έργων. Τον Ιούλιο του 2006, ψηφίσθηκαν από τη Βουλή δύο τροπολογίες του τότε υπουργού Σουφλιά οι οποίες αποσκοπούσαν στο προσπέρασμα των αποφάσεων του ΣτΕ και για την ολοκλήρωση των έργων της εκτροπής, με δεδομένο ότι σύμφωνα με το ΥΠΕΧΩΔΕ: «Έχει εκπονηθεί ήδη το εθνικό σχέδιο διαχείρισης νερών από το Υπ. Ανάπτυξης στο οποίο αναφέρονται ρητά και προβλέπεται η υλοποίηση των έργων μερικής εκτροπής του Αχελώου προς την Θεσσαλία. Έχουν ήδη υλοποιηθεί μέχρι σήμερα έργα για την μερική εκτροπή συνολικού ύψους άνω των 500 εκατ. ευρώ. Ειδικότερα έχει κατασκευασθεί σχεδόν πλήρως το έργο Μεσοχώρας, μεγάλο μέρος της σήραγγας εκτροπής, καθώς και σημαντικά έργα στο φράγμα Συκιάς. Τα έργα αυτά, άρα και τα κονδύλια που διατέθηκαν δεν αποδίδουν σήμερα κανένα απολύτως όφελος στην εθνική οικονομία, διότι το έργο δεν λειτουργεί.»

Σήμερα το φράγμα της Μεσοχώρας έχει ολοκληρωθεί αλλά εκκρεμούν οι απαλλοτριώσεις των εκτάσεων που θα πλημμυρισθούν και έχουν σταματήσει χάρη στις αντιδράσεις των κατοίκων του χωριού. Το φράγμα της Συκιάς παραμένει ημιτελές ενώ έχουν πραγματοποιηθεί γιγαντιαίες καταστροφικές εκσκαφές στα πρανή των αντερεισμάτων. Στη σήραγγα εκτροπής, συνολικού μήκους 17,5 χλμ. έχει διανοιχτεί το μεγαλύτερο μέρος και απομένουν για να ολοκληρωθεί περίπου 5 χλμ. Ξεκινά από το χωριό Πετρωτό και καταλήγει στο Πευκόφυτο. Στο τέλος της σήραγγας θα κατασκευασθεί ένας ακόμα Υ/Η Σταθμός για την ενεργειακή εκμετάλλευση της εκτροπής. Τα δύο κρίσιμα έργα για την εκτροπή του Αχελώου, το φράγμα της Συκιάς και η σήραγγα εκτροπής, εφόσον επιτραπεί η ολοκλήρωσή τους θα είναι έτοιμα σε 3-4 χρόνια. Ενδιάμεσα όμως θα μπορούσε, όπως επιδιώκεται από το ΥΠΕΚΑ και τη ΔΕΗ και εφόσον επιτραπεί από το ΣτΕ, να γίνει η πλήρωση του ταμιευτήρα της Μεσοχώρας, με καταστροφικές συνέπειες για την ευρύτερη περιοχή.

Στο μεταξύ, την έγκρισή του έδωσε τελικώς στις 19 Απρίλη 2011, υπό προϋποθέσεις, το ΣτΕ για να συνεχιστούν τα «έργα συντήρησης» της σήραγγας εκτροπής. Με απόφασή του πέρυσι το ΣτΕ είχε παγώσει όλα τα έργα εκτροπής και στη συνέχεια το Υπουργείο Υποδομών και τοπικοί φορείς που ζητούν την εκτροπή (οι Νομαρχίες Λάρισας και Μαγνησίας, οι Ενώσεις Δήμων και Κοινοτήτων Τρικάλων, Λάρισας και Καρδίτσας, και η ΔΕΗ) ζήτησαν την ανάκληση της απόφασης, επικαλούμενοι ότι υπάρχει κίνδυνος κατάρρευσης της σήραγγας εκτροπής που διαπερνά την Πίνδο. Το ΣτΕ είχε ζητήσει να προσκομιστούν στοιχεία που να δικαιολογούν αυτούς τους ισχυρισμούς και το Υπ.Υπο. υπέδειξε τα αναγκαία κατ’ αυτό μέτρα προκειμένου να προστατευτεί η σήραγγα από τις φθορές του χρόνου και του νερού. Τελικά το ΣτΕ έκανε δεκτή την αίτηση του Υπ.Υπο. και επέτρεψε τα έργα για την αποκατάσταση των φθορών στη σήραγγα με τις εξής προϋποθέσεις: α) τα μέτρα να είναι προσωρινά και μην συνεπάγονται την κατασκευή της τελικής επένδυσης σε οιοδήποτε τμήμα του υπολειπόμενου μέρους της σήραγγας, β) η λήψη των μέτρων να διασφαλίζει τη διατήρηση της υφιστάμενης κατάστασης μέχρι τη λήξη της εκκρεμοδικίας, γ) για την εκτέλεση των απαιτούμενων εργασιών η διοίκηση δεσμεύεται ότι δεν θα χρησιμοποιήσει εργοτάξια στις κοίτες του Αχελώου και των παραποτάμων του, η δε απόληψη των απαραίτητων αδρανών υλικών δεν θα γίνει από τις κοίτες των ποταμών αλλά από νόμιμα λατομεία. Ακόμη, το ΣτΕ επέτρεψε τη λήψη, κατά περίπτωση, παρόμοιων μέτρων στο μέλλον, υπό την προϋπόθεση ότι πρόκειται για προσωρινά υποστηρικτικά μέτρα.

Θετική εξέλιξη θεώρησε το Υπ.Υπο. την απόφαση του ΣτΕ και ο υπουργός Δ. Ρέππας δήλωσε: «Θα αναλάβουμε αμέσως πρωτοβουλία προς την κατεύθυνση των αναγκαίων εργασιών δηλώνοντας και πάλι ότι σεβόμενοι τις αποφάσεις του Ανωτάτου Δικαστηρίου θα κινηθούμε αποκλειστικά και μόνον εντός των ορίων τους». Εννοείται πως λέει ψέματα μιας και είναι βέβαιο ότι θα χρησιμοποιηθούν τα εργοτάξια που είναι εγκατεστημένα στις κοίτες του Αχελώου και των παραποτάμων του, και ότι το κράτος και οι εργολάβοι για μια ακόμη φορά θα κάνουν οτιδήποτε -είτε εντός είτε εκτός νόμου- προκειμένου να προχωρήσουν τα έργα και να ολοκληρωθούν οι σχεδιασμοί τους, αδιαφορώντας για τις συνέπειες στον ποταμό, τον ορεινό περιβάλλοντα χώρο και τις τοπικές κοινωνίες.

Ενθαρρυμένο μάλιστα από αυτή την απόφαση του ΣτΕ, το Υπ.Υπο. κατέθεσε τον Ιούνιο και νέα αίτηση, ζητώντας αυτή τη φορά την αποπεράτωση του φράγματος της Συκιάς για λόγους προστασίας του περιβάλλοντος(!) διότι «τόσο το κατασκευασθέν έργο όσο και οι κατάντη του έργου περιοχές απειλούνται λόγω υπερχείλισης, εσωτερικής διάβρωσης και διαρροής των έργων»!

 Απέναντι σε αυτές τις μεθοδεύσεις και τους καταστροφικούς σχεδιασμούς για τον Αχελώο, θα πραγματοποιηθεί και φέτος από αρκετές συλλογικότητες η Αυτόνομη Συνάντηση Αγώνα στις όχθες του ποταμού (10 – 15 Αυγούστου) στη Μεσοχώρα Τρικάλων.

Λύκοι του Αχελώου