ΑΠΟΧΗ ΑΠΟ ΤΙΣ ΕΚΛΟΓΕΣ
ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΣΤΟΥΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΥΣ ΚΑΙ ΤΑΞΙΚΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ

Το μεγαλύτερο προσόν  της «δημοκρατίας» σε σχέση με  τη δικτατορία είναι η ικανότητά της να επιβάλει τα ερωτήματα που τη βολεύουν αντί να προσπαθεί με το περίστροφο να εξασφαλίσει τις απαντήσεις.  Η  ιερή στιγμή της δημοκρατίας είναι οι εκλογές:  εκεί που όλοι, εθνικά ομόψυχοι,  αφέντες και δούλοι, πλούσιοι και φτωχοί, σαν να μην τρέχει τίποτα, ισότιμα υποτίθεται, καλούνται να απαντήσουν το μεγαλύτερο και το πιο πλαστό ερώτημα που μπορεί να τεθεί: ποιοι θα είναι οι δικτάτορες για τα επόμενα χρόνια. Ποιοί θα αποτελέσουν την αισχρή εκείνη  μειοψηφία που θα αναλάβει την πολιτική διαχείριση του κράτους, που θα κάνει κουμάντο στην τεράστια πλειοψηφία  και θα εξασφαλίσει τα συμφέροντα του εαυτού της και των νόμιμων μπράβων, των νόμιμων απατεώνων, των νόμιμων ληστών που στην πολιτική γλώσσα λέμε «καπιταλιστές».
Πολιτικοί, θεσμοί, δικαιοσύνη, αφεντικά, υποψήφιοι δικτάτορες, κανάλια, περσόνες, διανοητές, όλος ο συρφετός αυτών που δεν πρόκειται ποτέ να βρεθούν στη θέση μας είναι αυτοί που μας ζητούν να πάμε στις κάλπες, να ψηφίσουμε.
Μας προτρέπουν  να προσπαθήσουμε ακόμα και να τους γκρεμίσουμε  από το θρόνο τους ρίχνοντας ένα σημαδεμένο χαρτί σε μία κάλπη…
Δεν μπορεί να υπάρχει εχέφρων άνθρωπος που να θεωρεί  πως μέσα από τη διαδικασία της καθολικής ψήφου και της επιλογής αντιπροσώπων  μπορεί να αλλάξει κάτι εις βάρος του καθεστώτος.  Αντίθετα, η ψήφος είναι ένα συγχωροχάρτι για το παρελθόν και μια λευκή επιταγή για το μέλλον μας, μια δήλωση νομιμοφροσύνης, από εμάς τους εκμεταλλευόμενους προς το κράτος και τους καπιταλιστές. Η θέση μας αυτή ως αναρχικοί/ες,  κάνει σαφές πως  όχι μόνο δεν πρόκειται ποτέ να κατέβουμε σε εκλογές αλλά ούτε και πρόκειται  να «στηρίξουμε» (ευθέως ή με κλείσιμο του ματιού) κανέναν διεκδικητή εξουσίας. Από το αναρχικό κίνημα, κράτος και κεφάλαιο δήλωση νομιμοφροσύνης δεν περιμένουν. Αυτή η πάγια αναρχική θέση, μετά από δεκάδες εκλογικές αναμετρήσεις που έχουμε ζήσει, αν μη τι άλλο, έχει επιβεβαιωθεί…

Μετά τις γενικές θέσεις ας πάμε και στο τώρα, σε αυτές τις εκλογές.
Μπορεί κανείς και καλοπροαίρετα, να μας αντιτείνει πως η κατάσταση, αυτή τη φορά είναι διαφορετική. Δεν θα επιλεγούν μόνο δικτάτορες, θα δοθεί και μήνυμα για την ίδια την πολιτική κατεύθυνση, για το αν θα έχουμε αύριο να φάμε. Γιατί να πάει χαμένη (ακόμα και ως σκουπίδι) η ψήφος;
Εμείς λέμε πως ακόμα περισσότερο σε αυτές τις εκλογές, στις 6  Μάη 2012,  είναι αναγκαίο να αρνηθούμε την ψήφο.
Μέσα σε 38 χρόνια από την πτώση της χούντας  οι καταπιεσμένοι είδαμε την κατάρρευση των κομμάτων σαν «δημοκρατικών δυνάμεων» κοινωνικής συσπείρωσης και φορέων ιδεολογίας και την αποκάλυψή τους σαν κλίκες δύναμης και εκκολαπτήρια παραγόντων. Είδαμε  χωρίς μακιγιάζ τι είναι το σύνταγμα, τι είναι νόμοι, δικαστήρια, εξαρτημένες και ανεξάρτητες αρχές. Είδαμε  που καταλήγει η «λαϊκή κυριαρχία», συνηθίσαμε στα δακρυγόνα, αντιληφθήκαμε τι είδους τάξη μας έταζαν. Είδαμε τέλος, μέσα σε 2 χρόνια να εξανεμίζονται τα ιδεολογήματα της «σταθερότητας», της «ευμάρειας», της «σιγουριάς για το μέλλον». Είδαμε να χάνεται ότι κερδήθηκε ακόμα και με αίμα, είδαμε να ζητάνε πίσω με τόκο, μέχρι  και αυτά με τα οποία το καθεστώς εξαγόρασε τη σιωπή και την υποταγή ενός μεγάλου κομματιού των καταπιεζόμενων όλες αυτές τις δεκαετίες.
Οι εκλογές δεν άλλαξαν τίποτα ως τώρα, ούτε εμπόδισαν τα σχέδια κράτους και κεφαλαίου στο ελάχιστο, κι αυτό είναι πλέον ορατό από όλους, να ο λόγος που κάνει αυτές τις εκλογές κρίσιμες για την εξουσία και τη χαμένη αξιοπιστία της.
Κάθε επιχείρημα, κάθε προπαγάνδα, κάθε εξαγορά, προηγούμενων εκλογών έχει γίνει σκόνη.
Η δημοκρατία κινδυνεύει να μείνει γυμνή.
Χρειάζονται επειγόντως καινούρια διλλήματα, όπως και χρειάζονται και καινούριο πολιτικό προσωπικό , ένα συνολικό πακέτο πολιτικής αξιοπιστίας κατασκευασμένο έν ανάγκη (αφού δεν μπορούν πλέον ούτε από τα σπίτια τους να βγουν) στην αποστείρωση των τηλεοπτικών στούντιο. Και έχουν ήδη ξεκινήσει να το κατασκευάζουν:
Όλος ο μηχανισμός κοινωνικού ελέγχου από τα ΜΑΤ και τους εισαγγελείς, μέχρι τα ρουσφέτια και τα έκτακτα νομοσχέδια και πάνω από όλα τα Media, στοχεύουν στην επιβολή εκείνων των νέων διλλημάτων που θα εκβιάσουν τη συμμετοχή μας στη δημοκρατική αρένα.
Μπροστά στην αποτυχία μιας ολόκληρης περιόδου, αλλά και μπροστά σε μια νέα, ακόμα πιο επίπονη περίοδο που έρχεται, η πολιτική και οικονομική εξουσία προσπαθεί να εμπλέξει ξανά, και να καταστήσει συνυπεύθυνη όλη την καταπιεζόμενη κοινωνία.
Είναι εύκολο να το δει κανείς στην ίδια τη φύση των διλλημάτων: Μέσα ή έξω από την Ευρώπη (δηλαδή με ποια υπερδύναμη θα μοιράζεται το ρόλο του νυχτοφύλακα των καπιταλιστικών συμφερόντων  η ελληνική κυβέρνηση), ευρώ η δραχμή (ποιοι κλάδοι του κεφαλαίου θα ωφεληθούν περισσότερο από την κατάρρευση των μισθών και την εκποίηση του δημόσιου πλούτου με οποιοδήποτε νόμισμα) και φυσικά «μνημόνιο ή αντιμνημόνιο», δηλαδή αν η εξελισσόμενη κοινωνική πτώχευση θα επιτηρείται (προς όφελος των ίδιων πάντα συμφερόντων) από τους «καθωσπρέπει» διεθνείς μηχανισμούς ή θα ξανααναλάβουν αυτό το πόστο οι εγχώριοι τοποτηρητές.
Και το «καλό δίλλημα» έχει πάντα και «τρομακτικές συνέπειες» αν απαντηθεί λάθος: μια βιομηχανία τρομοκρατίας με επικείμενα στρατιωτικά πραξικοπήματα, διεθνείς επεμβάσεις, εθνικούς κινδύνους, λοιμούς, κοινωνική ζούγκλα, έχει αρχίσει να παράγει μαζικά φόβο. Πότε άμεσα και εξόφθαλμα, πότε ύπουλα και έμμεσα: εγκληματικότητα, μετανάστες, πόλεμος των άκρων …
Προσβλητικά  χοντροκομμένη αυτή η προπαγάνδα  επενδύει στον αποπροσανατολισμό που έχει επιφέρει ο καταιγισμός των τελευταίων 2 χρόνων στους καταπιεσμένους, βασίζεται πάνω από όλα στη διάλυση του κοινωνικού ιστού και της αποδυνάμωσης των δομών κοινότητας και των πεδίων ζύμωσης και αλληλεγγύης μέσα στην κοινωνία και του φόβου που παράγει αυτή η διάλυση
Αυτή ακριβώς την πραγματικότητα αδυναμίας των καταπιεσμένων θέλει να επισφραγίσει με τις εκλογές αυτές το καθεστώς. Και σε αυτήν να στηρίξει τη νέα μακροπρόθεσμη στρατηγική της: με ανανέωση του πολιτικού προσωπικού, με πολυδιάσπαση του δικομματισμού και την παραγωγή κομμάτων για κάθε γούστο.
Το να εμποδίσουμε κράτος και κεφάλαιο να χτίσουν ένα νέο προφίλ-εργαλείο για τη συνέχιση της επίθεσής τους, το να τους αφήσουμε γυμνούς, χωρίς διλλήματα στα χέρια τους,  είναι κομβικό σημείο στην εξέλιξη του κοινωνικού πολέμου.
Αντισυστημική ψήφος δεν υπάρχει, όπως και δεν υπάρχει δύναμη επαναστατικής ανατροπής που να μετράει τον εαυτό της με εκλογικά ποσοστά.
Αυτοί που μας λένε πως «γιατί να πάει χαμένη μια ψήφος, ας πέσει σε μια ανατρεπτική δύναμη» δεν θέλουν να αντιληφθούν πως ακόμα περισσότερο αυτή τη φορά η κάθε ψήφος θα πέσει στην κάλπη του συστήματος. Θα δώσει ζωή και αξιοπιστία σε έναν νέο κλώνο του με διαφορετικό χτένισμα
Αυτοί που από την άλλη, όψιμα, μας επισείουν τον κίνδυνο της φασιστικής εφεδρείας (και που μέχρι πρόσφατα θεωρούσαν γραφικό και συμμορίτικο τον αντιφασιστικό αγώνα) ξεχνούν πως ο φασισμός δεν νικιέται στα έδρανα, νικιέται στην κοινωνική βάση και στο πεζοδρόμιο, ξεχνούν πως η «νομιμοποίηση» των φασιστών θα γίνει από αυτούς τους ίδιους όταν θα συνομιλούν μαζί τους  στην ίδια αίθουσα  όπως ήδη το κάνουν σε μικρότερες αίθουσες εξουσίας.
Καλούμε τον κάθε καταπιεζόμενο και εκμεταλλευόμενο να απέχει από την εκλογική διαδικασία. Καλούμε τον καθένα και την καθεμιά να κάνει μια ρητή και ξεκάθαρη επιλογή  άρνησης του στημένου δημοκρατικού παιχνιδιού και απαξίωσης στις μαριονέτες του.
Να ξεκαθαρίσουμε όμως κάτι: οι εκλογές είναι η πρόφαση της κυριαρχίας κράτους και καπιταλιστών. Και η άρνηση τους δεν μπορεί παρά να είναι βήμα σε μια μακριά σειρά αρνήσεων και καταφάσεων. Η αποχή του απολίτικου, η αποχή της αδιαφορίας, η αποχή που τελικά θέλει να ψωνίσει  σωτηρία από άλλο «μαγαζί»  (πχ στρατός, βασιλιάς, τεχνοκράτης), η αποχή της μοιρολατρίας είναι το ίδιο υποτακτική με την ψήφο.
Γιαυτό και εμείς μιλάμε για ενεργό αποχή.
Μια τέτοια αποχή είναι πηγή φόβου για την εξουσία, είναι πλεονέκτημα στα χέρια μας τις μέρες που έρχονται. Και ας μην αμφιβάλουμε δεν μπορούμε να αφήσουμε κανένα πλεονέκτημα να πάει χαμένο.
Κανείς μας δεν μπορεί να διαφύγει από την ανάγκη να λειτουργήσουμε ως κοινωνία, να πάρουμε αποφάσεις, να παράγουμε και να μοιραστούμε πλούτο. Κανείς δεν θα κρυφτεί για πάντα πίσω  από μία τηλεόραση. Για εμάς η άρνηση του συστήματος συνεπάγεται την άμεση δημιουργία, στην κοινωνική βάση, αυτοοργανωμένων δομών σε μαζική κλίμακα που θα γίνουν κοινότητες αγώνα, κοινότητες αντιθέσμισης, κοινότητες επανοικειοποίησης του δημόσιου πεδίου,  κοινότητες παραγωγής και κατανάλωσης. Η αποχή από τις εκλογές, για να είναι πράξη άρνησης πρέπει να σταθεί πλάι με τη δημιουργία λαϊκών συνελεύσεων σε κάθε γειτονιά, στις πόλεις και τα χωριά. Συνελεύσεων που γίνουν πολιτικοί πυρήνες, πόλοι τοπικής συσπείρωσης και ζύμωσης, δυνάμεις ανακατάληψης και λειτουργίας δημόσιου, τόποι έμπρακτης   ανασύστασης κοινωνικού ιστού.
Πρέπει να σταθεί πλάι  με ένα κίνημα ανέργων που θα συναντηθεί με τους τοπικούς αγώνες και τις δομές τους. Με το πνεύμα της αλληλεγγύης και της ταξικής συνείδησης στους χώρους δουλειάς, με δίκτυα αλληλεγγύης με αυτοοργάνωση της κοινωνικής πρόνοιας για παιδιά, γέρους, άρρωστους, Αμεα, με μια αυτόνομη εσωτερική οικονομία ανάμεσα στους καταπιεσμένους, χωρίς εκμετάλλευση και ανισότητα, μια οικονομία που θα αρχίσει να εκ νέου να παράγει στην πόλη και την ύπαιθρο
Πρέπει να σταθεί πλάι σε ένα νέο, εμπόλεμο συνδικαλιστικό κίνημα βάσης που με το ένα μάτι θα πρέπει να κοιτάει προς τη γενική απεργία διαρκείας  και με το άλλο στη λειτουργία, τον έλεγχο και τη διανομή της παραγωγής.
Πρέπει να πάει μαζί με την ενεργό πολιτική ριζοσπαστικοποίηση και σράτευση. Πρέπει η αγανάκτηση, η οργή, η απογοήτευση να συλλογικοποιηθούν, να αποκτήσουν όραμα και δύναμη να το πραγματοποιήσουν.
Στη δουλειά, στη γειτονιά, στο σχολείο, το πανεπιστήμιο, σε κάθε τόπο που οι καταπιεσμένοι συναντώνται και ζουν πρέπει να στηθούν δομές που να εκκινούν αγώνες, να τους κλιμακώνουν, να ωθούν προς την γενικευμένη κοινωνική αυτοδιεύθυνση.
Για να ξεπεράσουμε επιτέλους την αντίληψη που θεωρεί το κράτος ως τη λογική συνέπεια της υποτιθέμενης ανικανότητας  όλων μας να αυτοδιευθυνθούμε.
Για να ξεπεράσουμε επιτέλους την αντίληψη που θεωρεί τους καπιταλιστές απαραίτητους ως λογική συνέπεια της ανικανότητας όλων μας να μοιράσουμε δίκαια τον πλούτο που παράγουμε.

Για να απαντήσουμε στο μοναδικό αληθινό δίλλημα: καπιταλισμός ή επανάσταση.

Αφίσσα για τους συλληφθέντες της 12ης Φλεβάρη

ΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΥΛΑΚΙΣΗ ΤΗΣ ΑΝΑΡΧΙΚΗΣ ΣΤΕΛΛΑΣ ΑΝΤΩΝΙΟΥ

Κανένας αγωνιζόμενος που στέκεται με αξιοπρέπεια
απέναντι στο κράτος και τους λακέδες του δεν είναι μόνος

Η Στέλλα Αντωνίου συνελήφθη στις 4 Δεκέμβρη 2010 σε «αντι»τρομοκρατική επιχείρηση της αστυνομίας και έκτοτε παραμένει προφυλακισμένη. Η κράτησή της βασίζεται σε ένα σαθρό κατηγορητήριο και η βασική αιτία για την ομηρία της είναι η πολιτική και αγωνιστική της ταυτότητα που από την πρώτη στιγμή της σύλληψής της υπερασπίστηκε δημόσια. Επιπλέον από τις αρχές Μάρτη 2012 βρίσκεται αντιμέτωπη με νέες ανυπόστατες κατηγορίες, τις οποίες η ίδια αρνείται. Οι τέσσερις αιτήσεις αποφυλάκισης που έχει καταθέσει το προηγούμενο διάστημα εξαιτίας και του σοβαρού προβλήματος υγείας που αντιμετωπίζει έχουν απορριφθεί, με αποτέλεσμα η παραμονή της για 16 μήνες στα μπουντρούμια της δημοκρατίας να επιδεινώνει διαρκώς την κατάσταση της υγείας της. Από τις 8 Μάρτη 2012 έχει καταθέσει εκ νέου αίτηση αποφυλάκισης και η απάντηση στο αίτημά της εκκρεμεί ακόμη.

Η μέχρι σήμερα ομηρία της αποτελεί μια ξεκάθαρα εκδικητική πράξη των αστυνομικών και δικαστικών μηχανισμών εις βάρος της, θέτει σε άμεσο κίνδυνο την υγεία της και ταυτόχρονα είναι ένα μήνυμα παραδειγματισμού και τρομοκράτησης όσων συνεχίζουν να αγωνίζονται ενάντια στα εγκληματικά σχέδια κράτους και αφεντικών, τη στιγμή που εξαπολύεται η πιο άγρια επίθεση των κυρίαρχων πάνω στην κοινωνία και τις αντιστάσεις της.

Η αλληλεγγύη είναι το όπλο μας!

Αναρχική Συλλογικότητα “Κύκλος της Φωτιάς”

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΕΚΣΤΡΑΤΕΙΑ ΒΙΑΣ ΚΑΙ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑΣ

ΠΟΥ ΕΞΑΠΕΛΥΣΕ Η ΕΤΑΙΡΕΙΑ «ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΧΡΥΣΟΣ»

ΣΤΗ Β.Α. ΧΑΛΚΙΔΙΚΗ

Την Τρίτη 20 Μάρτη, η εταιρεία «Ελληνικός Χρυσός» (της οποίας σημαντικός μέτοχος είναι ο όμιλος ΕΛΛΑΚΤΩΡ του Λ. Μπόμπολα) επιχείρησε να ξεκινήσει εργασίες στην τοποθεσία Σκουριές του όρους Κάκαβος, όπου σχεδιάζει να ανοίξει έναν τεράστιο κρατήρα επιφανειακής εξόρυξης χρυσοφόρων και χαλκοφόρων κοιτασμάτων με εξαιρετικά καταστροφικές συνέπειες τόσο για τη φύση όσο και για τους κατοίκους της περιοχής.
Συγκεκριμένα, συνεργείο της εταιρείας μαζί με υπάλληλο της αρχαιολογικής υπηρεσίας ανέβηκε στο βουνό για να κάνει αρχαιολογικές τομές προκειμένου να πιστοποιηθεί ότι δεν υπάρχουν αρχαιολογικά ευρήματα στην περιοχή ούτως ώστε στη συνέχεια η «Ελληνικός Χρυσός», αφού έχει  ήδη λάβει από το περασμένο καλοκαίρι και την έγκριση του Υπουργείου Περιβάλλοντος, να προχωρήσει απρόσκοπτα στο καταστροφικό της έργο.
Μετά από συγκέντρωση πλήθους κατοίκων – από το κοντινό στις Σκουριές χωριό της Μ. Παναγίας, αλλά και από την Ιερισσό- οι οποίοι αγωνίζονται ενάντια στα σχέδια της εταιρείας, οι εργασίες του συνεργείου σταματούν.
Το μεσημέρι της ίδιας μέρας, η »Ελληνικός Χρυσός»  -σε μια επιχείρηση τρομοκράτησης των αγωνιζόμενων κατοίκων- μεταφέρει υποχρεωτικά με τα λεωφορεία της εκατοντάδες εργαζόμενους από το μεταλλείο των Μαύρων Πετρών στις Σκουριές, εκεί όπου βρίσκονταν συγκεντρωμένοι μερικές δεκάδες κατοίκων από τη Μ. Παναγιά. Αυτή η ενορχηστρωμένη από την εταιρεία επιχείρηση, που υλοποιείται με τη συνεργασία τοπικών δημοτικών παραγόντων και ιδιαίτερα του δημάρχου Χρ. Πάχτα καθώς και της αστυνομίας, έχει σαν κατάληξη την τραμπούκικη επίθεση ανθρώπων της εταιρείας εναντίον των αγωνιζόμενων κατοίκων και αποτέλεσμα συμπλοκές με πολλούς τραυματίες, μεταξύ των οποίων ένας 48χρονος κάτοικος της Μεγ. Παναγιάς που μεταφέρθηκε βαρύτατα τραυματισμένος στο νοσοκομείο.

   Το φυλάκιο του αγώνα που είχε κατασκευαστεί από τους κατοίκους στις Σκουριές για την προστασία του βουνού καταστράφηκε από τους ανθρώπους της «Ελληνικός Χρυσός» και στη θέση του η εταιρεία εγκατέστησε ένα δικό της κοντέϊνερ. Επιπλέον εγκατέστησε συνεργεία της και σε άλλα σημεία του Κάκαβου, επιβάλλοντας καθεστώς κατοχής στο βουνό και απαγορεύοντας ουσιαστικά την πρόσβασης στους κατοίκους.

   Είναι φανερό ότι μετά την απόπειρα δημιουργίας «συναινετικού» κλίματος στην περιοχή μέσω μιας διαδικασίας «τοπικών διαβουλεύσεων» η οποία απέτυχε παταγωδώς κάτω από το βάρος των μαζικών κινητοποιήσεων των κατοίκων της Ιερισσού και της Μ. Παναγίας πριν από ένα και πλέον χρόνο, η εταιρεία καταφεύγει στην τακτική τρομοκράτησης των αγωνιζόμενων κατοίκων.
Πρόκειται για μια τακτική που δε βασίζεται -προς το παρόν τουλάχιστον- στην ισχυρή παρουσία δυνάμεων καταστολής- άλλωστε το παράδειγμα του αγώνα των κατοίκων της Βαρβάρας και της Ολυμπιάδας ενάντια στην εγκατάσταση μεταλλουργίας χρυσού στη δεκαετία του 1990 αποδεικνύει ότι κανένα επενδυτικό σχέδιο δε μπορεί να υλοποιηθεί μέσα σε περιβάλλον έντασης της κρατικής καταστολής και διαρκών συγκρούσεων.
Η τακτική που υιοθετεί η εταιρεία αποσκοπεί στην πρόκληση συνθηκών διχασμού των τοπικών κοινωνιών, προκειμένου αφενός μεν να απομονώσει και να τρομοκρατήσει όσους αγωνίζονται ενάντια στα σχέδιά της, κατηγορώντας τους για το διχαστικό κλίμα που η ίδια δημιουργεί, και αφετέρου, να παρουσιάσει το καταστροφικό της έργο ως «σανίδα σωτηρίας» για την περιοχή, επισείοντας τη δαμόκλειο σπάθη της ολοένα και πιο επισφαλούς επιβίωσης όσων κατοίκων από τα ορεινά χωριά της Β.Α. Χαλκιδικής εξαρτώνται από τα ήδη υπάρχοντα μεταλλεία.

   Μέσα σε αυτές τις συνθήκες, η σθεναρή στάση των αγωνιζόμενων κατοίκων στα χωριά της Μ. Παναγίας και της Ιερισσού που δηλώνουν ότι θα αγωνιστούν με «κάθε πρόσφορο μέσο» και προχώρησαν στις 21 Μάρτη σε τριήμερη κατάληψη του Δημαρχείου στην Ιερισσό σπάζοντας το κλίμα τρομοκρατίας που επιχείρησε να επιβάλλει η εταιρεία, έχει ιδιαίτερη σημασία για την έκβαση του αγώνα ενάντια στους καταστροφικούς σχεδιασμούς της. Ενός αγώνα που θα επηρεάσει το μέλλον όχι μόνο της περιοχής τους, αλλά και άλλων περιοχών όπως εκείνες του Έβρου και της Ροδόπης, όπου σχεδιάζονται εξίσου καταστροφικές μεταλλευτικές δραστηριότητες.
Κι αυτός ο αγώνας μας αφορά όλους. Όλους όσοι παλεύουμε για την ανατροπή αυτού του βάρβαρου και αδιέξοδου πολιτικο-οικονομικού συστήματος που, μέσα στην κρίση του, επιδίδεται στην ολοένα και πιο φρενήρη λεηλασία της φύσης και στην ολοένα και πιο αποτρόπαιη εκμετάλλευση της ανθρώπινης εργασίας.
Οι αγωνιζόμενοι κάτοικοι της Β.Α. Χαλκιδικής δεν είναι μόνοι τους. Να μεταφέρουμε παντού το μήνυμα της αντίστασης στην καταστροφή της φύσης και της κοινωνίας.

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΤΗΣ Μ. ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΙΕΡΙΣΣΟΥ
ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΑ ΜΕΤΑΛΛΕΙΑ ΧΡΥΣΟΥ

 ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΣ ΦΥΣΗΣ ΤΗ ΛΕΗΛΑΣΙΑ, ΑΓΩΝΑΣ ΓΙΑ ΤΗ ΓΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ

Πρωτοβουλία αγώνα για τη γη και την ελευθερία
Αθήνα, 22 Μάρτη 2012

*αφίσα συλλογικοτήτων που εκδόθηκε πέρσι το Μάρτη ενάντια στα σχεδια της εταιρείας Ελληνικός Χρυσός από συλλογικότητες που δραστηριοποιούνται στον αγώνα ενάντια στην εκτροπή του Αχελώου

ΠΡΟΣΟΧΗ ΦΑΣΙΣΜΟΣ – ΑΦΙΣΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΑΤΑΣΤΟΛΗ / ΑΓΡΙΝΙΟ

ΠΡΟΣΟΧΗ ΦΑΣΙΣΜΟΣ

Ανοίγοντας -με μνημόνια, ξένους επικυρίαρχους, καταστολή- το δρόμο, για την καταλήστευση και λεηλασία της κοινωνίας (έτσι όπως αυτή μεταφράζεται στις… εκατοντάδες αυτοκτονίες, τους χιλιάδες άστεγους και τα εκατομμύρια των ανθρώπων που βλέπουν τη ζωή τους να καταστρέφεται σταδιακά και διαρκώς προς όφελος των ντόπιων και ξένων αφεντικών), συμμετέχει στην πολιτική επιλογή φίμωσης και ακραίας καταστολής της αντίστασης, εγκαινιάζοντας το νέο ολοκληρωτικό καθεστώς τρόμου που μας επιφυλάσσουν.

Ο ίδιος αχυράνθρωπος, ενθάρρυνε και δρομολόγησε στοχευμένες πολιτικές διώξεις εναντίων αγωνιστών και στην χωρίς προηγούμενο όξυνση της καταστολής στην πόλη του Αγρινίου. Με αστυνομικές εφόδους σε σπίτια συντρόφων, στρατιωτικοποιημένα σώματα της αστυνομίας σε κάθε γωνιά της πόλης και δεκάδες εκφοβιστικές προσαγωγές στο σωρό.

Σε πλήρη εναρμόνιση με τα αστυνομικά σενάρια και όλο το αλήτικο και διεφθαρμένο πολιτικό κατεστημένο της πόλης είναι και οι πληρωμένες πένες των καθικιών δημοσιοκάφρων. Στο ρόλο των κουκουλοφόρων χαφιέδων της κατοχής ενορχηστρώνουν την κατασταλτική αντεπίθεση. Μιλούν για ανύπαρκτο ¨ένταλμα σύλληψης σε βάρος 26χρονου που αναζητείται από την αστυνομία¨ και αργότερα για την ανύπαρκτη σύλληψή του. Προαναγγέλλουν και άλλες διώξεις ενώ ταυτόχρονα φωτογραφίζουν -στα πρότυπα των αθηναϊκών τηλε-δικείων- άτομα γνωστά στους μηχανισμούς και στην κοινωνία του Αγρινίου, από τη μακρόχρονη συνεισφορά τους στους κοινωνικούς και ταξικούς αγώνες και το αναρχικό-αντιεξουσιαστικό κίνημα.. Προφανώς, οι ίδιοι είναι γνώστες των στοχευμένων πολιτικών διώξεων που ¨μαγειρεύονται¨ σε βάρος συντρόφων.

Αλληλεγγύη σε όσους εξεγείρονται ενάντια στη χούντα και διώκονται από τα τομάρια του καθεστώτος και τους λακέδες του