αφίσα της αναρχικής συλλογικότητας “Κύκλος της Φωτιάς” για την απεργία πείνας των πολιτικών κρατουμένων

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΗΝ ΑΠΕΡΓΙΑ ΠΕΙΝΑΣ ΤΩΝ ΠΟΛΙΤΙΚΩΝ ΚΡΑΤΟΥΜΕΝΩΝ
ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΕΠΙΒΟΛΗ ΤΟΥ ΣΥΓΧΡΟΝΟΥ ΟΛΟΚΛΗΡΩΤΙΣΜΟΥ ΣΤΗ ΦΥΛΑΚΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΑ

“Στον σύγχρονο ολοκληρωτισμό που επιβάλλεται με κάθε μέσο από το κράτος και τα αφεντικά, το ζήτημα της ασφάλειας αποκτά έναν πρωταγωνιστικό ρόλο. Οι εξουσιαστές οχυρώνονται πίσω από διακρατικές συμφωνίες και συμμαχίες αστυνομικο-στρατιωτικού χαρακτήρα προκειμένου να περιφρουρήσουν τα σχέδιά τους για την παγκοσμιοποίηση της κυριαρχίας. (…) Ας σημειωθεί ότι με τον επικείμενο Τρομονόμο το κράτος διακηρύσσει και επίσημα πως βρίσκεται σε «Κατάσταση Εκτάκτου Ανάγκης», εν όψει των νέων κοινωνικών εκρήξεων που αναμένεται να προκαλέσει η πορεία ολοκληρωτισμού της κυριαρχίας, και γι” αυτό επιχειρεί να θέσει σε καθεστώς μαζικής ομηρίας όσους επιλέγουν το δρόμο του αγώνα”. (Αναρχικό Δελτίο Αντιπληροφόρησης και Δράσης, νο 8, Οκτώβρης 2000)

“Επίσης, σήμερα, οι φυλακές, όπως και συνολικότερα οι μέθοδοι επιτήρησης, παρακολούθησης και ελέγχου, λαμβάνουν έναν όλο και πιο καθοριστικό ρόλο για την επιβολή του σύγχρονου ολοκληρωτισμού, όχι μόνο στην Τουρκία αλλά σε κάθε μέρος του κόσμου. Στις νέες συνθήκες της παγκοσμιοποίησης της κυριαρχίας, της επίτασης των όρων εκμετάλλευσης και καταπίεσης, το σύστημα προετοιμάζεται ενάντια στους αντιπάλους του, είτε εκείνους που συνειδητά το αρνούνται και το πολεμούν είτε εκείνους που ωθούνται στην περιθωριοποίηση, την ανέχεια και την εξαθλίωση ως πλεονάζοντες πληθυσμοί. Είναι χαρακτηριστική η ραγδαία αύξηση του πληθυσμού των φυλακών τις δύο τελευταίες δεκαετίες, όπως χαρακτηριστικά συμβαίνει στις ΗΠΑ, αλλά και η ποιοτική σκλήρυνση των συνθηκών εγκλεισμού για πολιτικούς και για απείθαρχους κρατούμενους, όπως συμβαίνει με το καθεστώς απομόνωσης FIES στις φυλακές της Ισπανίας. Ενώ και στην Ελλάδα βρίσκεται υπό κατασκευή μια σειρά νέων φυλακών και προβλέπονται συνθήκες ειδικής κράτησης στα πλαίσια της «αντι»τρομοκρατικής νομοθεσίας που προετοιμάζεται”. (Αναρχικό Δελτίο, νο 9, Δεκέμβρης 2000)

“Ο «αντι»τρομοκρατικός νόμος θα προσθέσει άλλο ένα κομμάτι στην ευρύτερη κατασταλτική στρατηγική, όπως συμβαίνει και με την πολιτική για τους μετανάστες, με την κατασκευή νέων φυλακών και το σχεδιασμό ειδικών συνθηκών απομόνωσης, με την προετοιμαζόμενη «απελευθέρωση» της χρήσης των όπλων από τους μπάτσους και τον περιορισμό των διαδηλώσεων. Μέσα από τις νέες ρυθμίσεις κεφαλαιοποιούνται νομικά κατασταλτικές μέθοδοι που ήδη εφαρμόζονται στην πράξη, διευρύνονται, ενώ προαναγγέλλονται καινούργιες. Έτσι, επεκτείνονται και συστηματικοποιούνται οι αστυνομικές επιχειρήσεις, οι παρακολουθήσεις, οι καταγραφές και οι έρευνες χώρων και προσώπων. Γίνονται πιο συμπαγείς οι συνθέσεις των σχετικών δικαστηρίων με την κατάργηση των ενόρκων. Καθιερώνονται ελαστικότερες δικονομικές διαδικασίες ενοχοποίησης όσων κατηγορούνται, όπως με τη χρήση ανώνυμων καταθέσεων, και προωθούνται αυστηρότερες ποινές σε περίπτωση καταδίκης. Εισάγονται νέες τεχνολογικές δυνατότητες ελέγχου, όπως συσχετίσεις προσωπικών πληροφοριών αλλά και η υποχρεωτική εξέταση και χρήση του DNA στο όνομα της αποτελεσματικότητας των ερευνών, στοχεύοντας όμως πολύ μακρύτερα, στη «νομιμοποίηση» της εξουσίας στην κοινωνική συνείδηση να εξετάζει, να καταγράφει και να παρεμβαίνει στους ανθρώπους ακόμα και σε βιολογικό επίπεδο, στην κληρονομικότητα, τις προδιαθέσεις, τις ικανότητες και τις αδυναμίες τους.
(…)
Να αντιτάξουμε από την πλευρά μας με κάθε μέσο την άρνηση, την αντίσταση και την ανατροπή απέναντι στην οικοδόμηση του σύγχρονου ολοκληρωτισμού του κράτους και του κεφάλαιου. Να αναπτύξουμε την αλληλεγγύη μας στους φυλακισμένους αγωνιστές ως όπλο μας σε αυτόν τον αγώνα”. (Αναρχικό Δελτίο, νο 10, Απρίλης 2001)

“Να μετατρέψουμε την κρίση του συστήματος σε πεδίο σύγκρουσης για την ανατροπή του. (…) Η προπαγάνδα περί της σωτήριας επαναφοράς δήθεν του «κοινωνικού κράτους» και της σοσιαλδημοκρατίας αποτελεί μια ολόκληρη επιχείρηση αποπροσανατολισμού για την απόκρυψη των πραγματικών αιτιών της κρίσης που οφείλεται στις ίδιες τις δομές και τις αθεράπευτες αντιφάσεις του συστήματος [το οποίο βασίζεται στη διαρκή απομύζηση και ιδιοποίηση από τους λίγους του συλλογικού κοινωνικού πλούτου], έτσι ώστε να παρουσιαστεί ότι πρόκειται απλώς για την αποτυχία της συντηρητικής πολιτικής διαχείρισης και να αποφευχθεί μια βαθύτερη, ριζοσπαστική και αντικαπιταλιστική κοινωνική συνειδητοποίηση. (Αναρχικό Δελτίο, νο 52, Νοέμβρης 2008)

“Το ζήτημα δεν είναι η πτώση της σημερινής κυβέρνησης μέσα από εκλογές -όπως ευαγγελίζεται η καθεστωτική Αριστερά- και η αντικατάστασή της από μια άλλη για την εναλλακτική διαχείριση της κρίσης και της χρεοκοπίας του συστήματος, αλλά η επαναστατική ανατροπή του από τα κάτω, από την πληβειακή βάση της κοινωνίας”. (6 Δεκέμβρη 2014)

Από τα τέλη της δεκαετίας του ’90, όταν αρχίσαμε για πρώτη φορά να μιλάμε για την ανάδυση του σύγχρονου ολοκληρωτισμού μέσα στις συνθήκες γενικευμένης, σε παγκόσμιο επίπεδο, αναδιάρθρωσης του κράτους και του κεφαλαίου (διακρίνοντάς τον με το πρόσημο σύγχρονος από τον ολοκληρωτισμό όπως αυτός αναδύθηκε κατά τη διάρκεια του μεσοπολέμου με τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της εποχής), γνωρίζαμε τι έχουμε να περιμένουμε και τι ζοφερές συνθήκες θα αντιμετωπίσουμε στο μέλλον στο βαθμό που δεν ορθώνονταν απέναντι στους σχεδιασμούς των πολιτικών και οικονομικών αφεντικών ισχυρά αναχώματα κοινωνικής αντίστασης και δεν ξεσπούσαν από τα κάτω καταλυτικά ανατρεπτικά γεγονότα.

Το 2001 -μια δεκαετία μετά τον πρώτο «αντι»τρομοκρατικό που δεν έμελλε όμως να μακροημερεύσει- ψηφίζεται μέσα σε κλίμα πλανητικής τρομολαγνείας ο «αντι»τρομοκρατικός νόμος 187 (περί εγκληματικών οργανώσεων), με τον οποίο διώκεται κανείς για συμμετοχή σε «οργάνωση» ή «συμμορία» ακόμα κι αν δεν τελέστηκε καμία από τις πράξεις που αναφέρονται στον νόμο, ενώ το 2004 ψηφίζεται και ο 187Α (περί τρομοκρατικών οργανώσεων), κατοχυρώνοντας τη δυνατότητα άσκησης ποινικής δίωξης «κατά όποιου απειλεί σοβαρά για την τέλεση κάποιου αδικήματος απ” όσα χαρακτηρίστηκαν τρομοκρατικές πράξεις, με τρόπο ώστε να προκαλεί τρόμο»! Μετά την εξέγερση του Δεκέμβρη του 2008, ψηφίζεται ο λεγόμενος κουκουλονόμος, που ποινικοποιεί κακουργηματικά την κάλυψη των χαρακτηριστικών του προσώπου των διαδηλωτών που διώκονται για ενέργειες κοινωνικής αντιβίας πλημμεληματικού χαρακτήρα, το 2010 αναβαθμίζεται με νέες κατασταλτικές προβλέψεις ο 187Α, το 2012 νομοθετείται η βίαιη απόσπαση δείγματος DNA που μπορεί να χρησιμοποιηθεί και από μόνο του, έστω και με αμφίβολη επιστημονική εγκυρότητα, ως ενοχοποιητικό στοιχείο, και το 2014 νομοθετείται η λειτουργία φυλακών τύπου Γ” για την απομόνωση σε εξοντωτικές συνθήκες των καταδικασμένων από ειδικά δικαστήρια για ένοπλη δράση, πολιτικών κρατούμενων, βαρυποινιτών και απείθαρχων κρατούμενων που συμμετέχουν σε εξεγέρσεις ή στάσεις στα κολαστήρια των φυλακών.

Στις μέρες μας που η γενικευμένη αναδιάρθρωση και οι ολέθριες συνέπειές της πάνω στην κοινωνία και τη φύση είναι γνωστές ως κρίση, απέναντι στην επιβολή του σύγχρονου ολοκληρωτισμού -έννοια που βρίσκεται πια στον ορίζοντα της σκέψης κάθε αγωνιζόμενου ανθρώπου από τα κάτω- ορθώνεται ένα σημαντικό ανάχωμα μέσα από τα απομονωτήρια κελιά των φυλακών και τον κοινό αγώνα μιας σειράς πολιτικών κρατούμενων και αιχμαλώτων του διαρκούς και πολύμορφου κοινωνικού πολέμου: η απεργία πείνας για α) κατάργηση του νομικού πλαισίου λειτουργίας ειδικών φυλακών τύπου Γ, β) κατάργηση των άρθρων 187 και 187Α («τρομονόμος»), γ) κατάργηση της επιβαρυντικής διάταξης για πράξη που τελέστηκε με καλυμμένα χαρακτηριστικά («κουκουλονόμος»), δ) κατάργηση της εισαγγελικής διάταξης που επιβάλλει τη βίαιη λήψη του DNA και οριοθέτηση της χρήσης του, και ε) απελευθέρωση του Σάββα Ξηρού μετά από 13 χρόνια φυλάκισης ώστε να έχει τη νοσηλεία που χρειάζεται απαραιτήτως λόγω της βαριάς αναπηρίας του.

Οι τρομονόμοι χρησιμοποιούνται ευρύτατα για τη δίωξη και την καταδίκη σε εξοντωτικές ποινές πολιτικών και κοινωνικών αγωνιστών που θεωρούνται εσωτερικός εχθρός (όπως αναρχικοί αγωνιστές αλλά και δεκάδες αγωνιζόμενοι κάτοικοι της Χαλκιδικής που διώκονται με τον 187 για την εναντίωσή τους στην καταστροφή του τόπου τους από τα χρυσωρυχεία της πολυεθνικής Eldorado Gold), ο «κουκουλονόμος» χρησιμοποιείται κατά κόρον φορτώνοντας κακουργήματα σε διαδηλωτές που συλλαμβάνονται για απλά πλημμελήματα, οι φυλακές τύπου Γ (και οι ανάλογές τους πτέρυγες υψίστης ασφαλείας που τις αντικαθιστούν) χρησιμοποιούνται ήδη στην περίπτωση του Δομοκού για την εξοντωτική απομόνωση πολιτικών και απείθαρχων κρατούμενων. Επίσης, δείγματα DNA αποσπώνται βίαια και χρησιμοποιούνται κατά βούληση από την αστυνομία προκειμένου να υποστηριχθούν αστήρικτα κατηγορητήρια και να ενοχοποιηθούν «επιστημονικά» αγωνιστές με αυτά ως μοναδικά αποδεικτικά στοιχεία πάνω σε κινητά και μεταφερόμενα αντικείμενα, καθώς και για να δημιουργηθεί μια γιγαντιαία τράπεζα γενετικού υλικού για τον έλεγχο του πληθυσμού, αναδεικνύοντας τον ιδιαίτερο ρόλο της τεχνολογίας ως συστατικό στοιχείο και υπερόπλο του σύγχρονου ολοκληρωτισμού για τον έλεγχο, την επιτήρηση και παρακολούθηση της κοινωνίας σε κάθε πτυχή και εκδήλωσή της.

Η απεργία πείνας που ξεκίνησε στις 2 Μάρτη αποτελεί έναν αγώνα διαφορετικό κι απείρως σημαντικότερο από άλλους που προηγήθηκαν μέσα από τις φυλακές, οι οποίοι είχαν περισσότερο προσωπικά ή «συντεχνιακά» χαρακτηριστικά (που επιτρέπουν κάθε μορφής διαμεσολάβηση και χειραγώγηση από τους επαγγελματίες του είδους) παρά πολιτικά χαρακτηριστικά που είναι απωθητικά κι ακανθώδη για τους γνωστούς μιντιακούς, νομικούς και κομματικούς επαΐοντες. Η πολιτική απεργία πείνας, πολύ ευρύτερα από τις φυλακές και τους ίδιους τους φυλακισμένους αγωνιστές, αφορά κι όλα εκείνα τα τμήματα της κοινωνίας που βρίσκονται στους δρόμους των κοινωνικών-ταξικών αγώνων αντιμετωπίζοντας σε κάθε τους κίνηση το θωρακισμένο καθεστώς έκτακτης ανάγκης, μια δικτατορία συγκαλυμμένη με τα εναπομείναντα ράκη της κατεξευτελισμένης κοινοβουλευτικής δημοκρατίας.

Και έχει την ιδιαίτερη σημασία της αυτή η απεργία πείνας ειδικά σήμερα που μια εναλλακτική και πολλά υποσχόμενη στους αφελείς διαχείριση της εξουσίας επιχειρεί την αποκατάσταση της κοινωνικής νομιμοποίησης του καθεστώτος και καλύπτει με δημιουργική ασάφεια το σκληρό τρομοκρατικό πρόσωπο του κράτους κάτω από ένα βελούδινο προσωπείο προκειμένου να συντρίψει και να εξουδετερώσει τις αντιστάσεις μέσα από την καπήλευση, την αφομοίωση και την ενσωμάτωσή τους στο παιχνίδι τής ανάθεσης στους θεσμούς και το «αντιμνημονιακό» πρόγραμμά της: εθνική ενότητα, κοινωνική ειρήνευση, ταξική συνεργασία! Όσο για αυτούς που κρίνουν την παρούσα εναλλακτική διαχείριση της κυβερνητικής εξουσίας με κριτήριο το μη χείρον βέλτιστον, συγκρίνοντας με την προηγούμενη, και αυτούς που κατόπιν της αποτυχίας ή της ανατροπής της θέλουν να βλέπουν ως ορατό μόνο τον μπαμπούλα του φασισμού, έχουμε να πούμε ότι αφετηρία της σκέψης και της δράσης μας δεν είναι η κριτική της παρούσας εναλλακτικής διακυβέρνησης είτε με βάση τον εαυτό της (κρίνοντάς την ως ανακόλουθη) είτε με βάση τη νεοφιλελεύθερη που προηγήθηκε ή μια επαπειλούμενη φασιστική, αλλά με βάση το επαναστατικό πρόταγμά μας για τη γενικευμένη κοινωνική αυτοδιεύθυνση. Και να προσθέσουμε πως μέσα από την ανατροπή της (όπως και κάθε κυβέρνησης), αναλόγως σε τελική ανάλυση του ποιος και γιατί την ανατρέπει, θέλουμε να βλέπουμε με πεποίθηση στους αγώνες από τα κάτω το δρόμο της καθολικής ανατροπής για μια νέα κοινωνία ελευθερίας, ισότητας και δικαιοσύνης. Με λίγα λόγια, στην αριστεροδεξιά διακυβέρνηση του πολιτικοοικονομικού συστήματος δεν βλέπουμε κανέναν πραγματικό φραγμό στο φασισμό (τον οποίο άλλωστε γεννά ξανά και ξανά αυτό ακριβώς το σύστημα) αλλά ένα φραγμό στην επαναστατική κοινωνική χειραφέτηση.

Να σημειώσουμε τέλος πως θα ήταν αφελές να θεωρεί κανείς πως η καταστολή του κράτους -που είναι ο κατεξοχήν εκφραστής του αξιώματος «ο σκοπός αγιάζει τα μέσα»- οριοθετείται με βάση την ενοχή ή την αθωότητα όσων βρίσκονται κάθε φορά στο στόχαστρό της. Γι” αυτό και δεν είναι βέβαια η πρώτη φορά που στοχοποιούνται συγγενείς και φίλοι κρατουμένων, καθώς το κράτος εκμεταλλεύεται κάθε πρόσφορη κατάσταση προκειμένου να διευρύνει το κατασταλτικό αποτέλεσμα και να αυξήσει τα ποσοστά της βίας του όχι μόνο επάνω στους αιχμαλώτους και τους οικείους τους αλλά και στο ευρύτερο κοινωνικό πεδίο. Γι” αυτό, πέρα από τη δεδομένη κι αμέριστη αλληλεγγύη μας στην απεργία πείνας των πολιτικών κρατούμενων που μάχονται ενάντια στο «αντι»τρομοκρατικό οπλοστάσιο του σύγχρονου ολοκληρωτισμού, θέλοντας να θέσουμε κάθε δυνατό φραγμό στην επίταση της κρατικής καταστολής πάνω στην κοινωνία, υποστηρίζουμε, πάντα μέσα από τη δική μας αξιακή και πολιτική θέση, και την παύση της δίωξης όλων των προσώπων που το μόνο πραγματικά «αδίκημά» τους απέναντι στο κράτος είναι η συγγενική και φιλική σχέση τους με διωκόμενους ή κρατούμενους.

ΝΙΚΗ ΣΤΗΝ ΑΠΕΡΓΙΑ ΠΕΙΝΑΣ ΤΩΝ ΠΟΛΙΤΙΚΩΝ ΚΡΑΤΟΥΜΕΝΩΝ ΑΠΟ ΤΙΣ 2 ΜΑΡΤΗ 2015
ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ ΓΙΑ ΤΟ ΓΚΡΕΜΙΣΜΑ ΚΑΘΕ ΦΥΛΑΚΗΣ, ΕΙΔΙΚΗΣ Ή ΚΑΝΟΝΙΚΗΣ

ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΚΑΙ ΤΑΞΙΚΗ ΑΝΤΕΠΙΘΕΣΗ ΣΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΤΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ
ΑΝΕΙΡΗΝΕΥΤΟΣ ΑΓΩΝΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ, ΤΗΝ ΑΝΑΡΧΙΑ ΚΑΙ ΤΟΝ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟ!

Αναρχική συλλογικότητα Κύκλος της Φωτιάς
Μάρτης 2015

το κείμενο σε μορφή pdf

ΣΤΟ ΔΙΛΗΜΜΑ ΟΛΟΚΛΗΡΩΤΙΚΟΣ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΣ Ή ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΣ ΜΕ ΑΝΘΡΩΠΙΝΟ ΠΡΟΣΩΠEIΟ…

«ΔΕΝ ΨΗΦΙΖΩ. Διότι θέλω να ζήσω ελεύθερος πλέον και την ελευθερία μου αυτήν είνε αδύνατον να μου την δώσουν οι οποιοιδήποτε επιτήδειοι καιροσκόποι δια του «αποφασίζομεν και διατάσσομεν» δι’ αυτό «αποφασίζω και διατάσσω» κ’ εγώ τον εαυτό μου, ίνα οργανούμενος μακράν από κάθε φαυλότητα, επιβάλω προς αυτούς την ελευθερίαν, δια των οργανώσεών μου. Έχω δε την πεποίθησιν, ότι, εάν, ούτω σκεπτόμενος, κάθε εργάτης λάβη την ιδίαν απόφασιν με μένα, εντός ολίγου χρονικού διαστήματος θα δοκιμάσουμε τα καλά αποτελέσματα των ελευθέρων και απηλλαγμένων από κάθε πολιτικήν σαπίλαν οργανώσεών μας».

Σταύρος Κουχτσόγλου, εφ. Άμυνα, τχ. 210, 2 Νοέμβρη 1920

Ο θεσμός των εκλογών δημιουργήθηκε ακριβώς για να εξυπηρετήσει το ίδιο το αστικό σύστημα και τα συμφέροντα του. Μέσω μιας διαδικασίας δήθεν ισότιμης συμμετοχής όλων, πλούσιων και φτωχών, δίνεται η απάντηση στο ερώτημα του ποιοι θα είναι η αισχρή εκείνη μειοψηφία που θα αναλάβει την πολιτική διαχείριση του κράτους για να κάνει κουμάντο στην τεράστια κοινωνική πλειοψηφία και για να εξασφαλίσει τα συμφέροντα του εαυτού της και των νόμιμων εκμεταλλευτών της κοινωνικής βάσης που είναι τα αφεντικά. Με συνοπτικές διαδικασίες, η διαχείριση της παραγωγής, της εργασίας, της εκπαίδευσης, της υγείας και όλων των δραστηριοτήτων που συνθέτουν αυτό που ονομάζουμε κοινωνική ζωή περνάει στα χέρια μιας ελίτ που ορίζει, νομιμοποιεί, απονομιμοποιεί και διαμορφώνει τους όρους λειτουργίας ολόκληρης της κοινωνίας ερήμην της.

Στην παρούσα κοινωνική και πολιτική συγκυρία, οι εκλογές έρχονται να λειτουργήσουν ως βαλβίδα αποσυμπίεσης για το ήδη χρεοκοπημένο πολιτικό και οικονομικό σύστημα που προσπαθεί να κερδίσει παράταση ζωής προσμένοντας στη διαμόρφωση συνθηκών κοινωνικής ειρήνης. Από τη μια, είναι μια ευκαιρία ανασυγκρότησης για το δεξιό-φασιστικό μπλοκ που διαφεντεύει τη χώρα τα τελευταία χρόνια έχοντας δημιουργήσει όρους άγριας εξαθλίωσης, υποταγής και καταστολής για τη συντριπτική πλειοψηφία της κοινωνίας και επανεμφάνισης του αργότερα ώστε να εφαρμόσει ακόμα πιο ολοκληρωτικές μεθόδους διαχείρισης, αποτελειώνοντας έτσι όσα ελάχιστα θα έχουν απομείνει όρθια. Από την άλλη, είναι μια ευκαιρία κεφαλαιοποίησης από την καθεστωτική – ρεφορμιστική αριστερά των αγώνων που δόθηκαν όλα τα προηγούμενα χρόνια. Ευτελίζοντας κάθε έννοια ουσιαστικής αυτοοργάνωσης και ανοίγοντας τη βεντάλια της διαταξικότητας, στήνει αναχώματα στην ανάπτυξη ενός μαχητικού κοινωνικού και ταξικού κινήματος προωθώντας την διαμόρφωση όρων κοινωνικής και ταξικής ειρήνης. Στην πραγματικότητα, μέσω μιας πρότασης εναλλακτικής διαχείρισης της καπιταλιστικής κρίσης, επιχειρείται να βρεθεί ένας νέος τρόπος για τη συνέχιση της καπιταλιστικής επίθεσης με όσο το δυνατόν λιγότερους κοινωνικούς κραδασμούς. Μια πρόταση, όμως, που είναι καταδικασμένη να αποτύχει, αργά ή γρήγορα, καθώς σήμερα είναι τέτοιο το βάθος και η όξυνση της κρίσης αυτής που ούτε την επιστροφή στο μοντέλο του κράτους πρόνοιας παλαιότερων δεκαετιών επιτρέπει, ούτε τον εξωραϊσμό της υπάρχουσας γενικευμένης επίθεσης ευνοεί.

Σε αυτό το πλαίσιο, για την ίδια την κοινωνία και τις αντιστάσεις της υπάρχουν δυο επιλογές: αφενός, υπάρχει η επιλογή της επανάπαυσης και της τήρησης στάσης αναμονής στο νέο πολιτικό περιβάλλον που διαμορφώνεται, γεγονός που θα έχει σαν αποτέλεσμα την αποδιοργάνωση του ίδιου του κοινωνικού και ταξικού κινήματος, την αναδίπλωση και την οπισθοχώρηση του, με απρόβλεπτες συνέπειες στο μέλλον, όταν θα χρειαστεί να ανασυσταθεί και να περάσει έγκαιρα στην αντεπίθεση. Αφετέρου, υπάρχει η επιλογή της συνέχισης, της όξυνσης και της διεύρυνσης των κοινωνικών και ταξικών αγώνων, χωρίς αυταπάτες περί εξανθρωπισμού του συστήματος που γεννάει τη φτώχεια και το θάνατο, μακριά από επίδοξους σωτήρες και διαχειριστές της κοινωνικής οργής. Υπάρχει η επιλογή της κοινωνικής αυτοοργάνωσης, η συνειδητοποίηση πως δεν θα βρεθεί κανείς έξω από εμάς για να αγωνιστεί για τα συμφέροντα μας, η προσπάθεια σύνδεσης και ριζοσπαστικοποίησης των αγώνων που ξεπηδούν από τα κάτω στην κατεύθυνση της κατάρτισης ενός όσο γίνεται πιο ολοκληρωμένου προγράμματος για τη συνολική ανατροπή του υπάρχοντος συστήματος, για την εφαρμογή της επίπονης και διαρκούς διαδικασίας του κοινωνικού μετασχηματισμού και της κοινωνικής επανάστασης. Μια διαδικασία που ενώ στιγματίζεται ως ουτοπική από τους εχθρούς της, αποτελεί στην πραγματικότητα τη μοναδική ρεαλιστική πρόταση οργάνωσης και διεύθυνσης των λειτουργιών της πόλης, της κοινότητας, της εργασίας και της συλλογικής δημόσιας ζωής από την ίδια την κοινωνία και τα συλλογικά της όργανα. Μέσα από τη δημιουργία οριζόντιων, συλλογικών και αντιιεραρχικών δομών αυτοθέσμισης όπως τα εργατικά συμβούλια, οι λαϊκές συνελεύσεις και οι ελευθεριακές κομμούνες που θα προωθούν διαρκώς την κοινωνική χειραφέτηση, τη δημιουργία σχέσεων αλληλεγγύης και αλληλοβοήθειας, τη συλλογική ζωή και που θα τροφοδοτούνται από την ίδια την επανάσταση και θα την ανατροφοδοτούν εξελίσσοντας και ενδυναμώνοντας την.

Απέναντι στη βαρβαρότητα του καπιταλισμού και του κράτους που δεν έχουν τίποτα να υποσχεθούν παρά μόνο τη διαιώνιση της εκμετάλλευσης και της καταπίεσης. Απέναντι στην υποταγή και την εξαθλίωση, στον κανιβαλισμό και τον κοινωνικό εκφασισμό που επιβάλλουν οι κυρίαρχοι, η μοναδική ελπίδα σήμερα είναι να ακολουθήσουμε το δρόμο του αγώνα, της αυτοοργάνωσης και της αλληλεγγύης, χωρίς αυταπάτες εξωραϊσμού του υπάρχοντος συστήματος. Η μοναδική διέξοδός είναι η πολιτική, ταξική και κοινωνική οργάνωση, η ενίσχυση και η αναβάθμιση των συλλογικών, ριζοσπαστικών, οριζόντιων αγώνων στις γειτονιές, στους χώρους δουλειάς, στα σχολεία και τις σχολές, στους δρόμους. Η μοναδική απελευθερωτική προοπτική είναι ο αγώνας για την κοινωνική επανάσταση, για τη δημιουργία μιας κοινωνίας ισότητας, αλληλεγγύης, δικαιοσύνης κι ελευθερίας.

…ΨΗΦΙΖΟΥΜΕ ΣΥΛΛΟΓΙΚΟΠΟΙΗΣΗ, ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ, ΑΥΤΟΟΡΓΑΝΩΣΗ

ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙKΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ, ΤΟΝ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΝΑΡΧΙΑ!

Συνέλευση αναρχικών για την κοινωνική και ταξική αντεπίθεση

Πάτρα, Γενάρης 2015 | saktapatra.wordpress.com

Για επικοινωνία:

– mail: saktapatra@gmail.com

– Τρίτη-Πέμπτη-Σάββατο, 19.00 με 23.00

στον αυτοδιαχεριζόμενο χώρο «επί τα πρόσω» ( Πατρέως 87 στις σκάλες)

Με αφορμή τη συμπλήρωση 6 χρόνων από τη δολοφονία του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου και δείχνοντας την αλληλεγγύη τους στον αναρχικό κρατούμενο Νίκο Ρωμανό που βρίσκεται στην 26η μέρα απεργίας πείνας, ζητώντας τη λήψη εκπαιδευτικών αδειών, χιλιάδες άνθρωποι πορεύτηκαν δυναμικά στους κεντρικούς δρόμους της Θεσσαλονίκης, συγκροτώντας μια ογκώδη διαδήλωση.

Λίγο πριν φτάσει η διαδήλωση στην πλατεία Αριστοτέλους, ομάδα άγνωστων ατόμων, κινούμενα στις παρυφές της πορείας, πραγματοποίησαν εμπρηστική επίθεση σε κατάστημα, εν ώρα λειτουργίας, τη στιγμή που μέσα βρίσκονταν εργαζόμενοι και άλλος κόσμος. Σύντροφοι και συντρόφισσες από τα αναρχικά/αντιεξουσιαστικά και άλλα οργανωμένα μπλοκ αντέδρασαν άμεσα και ψύχραιμα, έσβησαν την φωτιά, έσπασαν τα τζάμια του καταστήματος προκειμένου να γλιτώσουν τον εγκλωβισμένο κόσμο από ασφυξία και τους βοήθησαν να βγουν ώστε να αποτραπούν τα χειρότερα.

Ενέργειες όπως η συγκεκριμένη εμπρηστική επίθεση δεν συνάδουν με τη λογική και τις πρακτικές του κινήματος – ενός κινήματος που αγωνίζεται για ζωή και ελευθερία – και τις θεωρούμε ξεκάθαρα εχθρικές απέναντί μας. Εκτός των άλλων, λειτουργούν συκοφαντικά και επιβαρυντικά σε αγωνιστές που συλλαμβάνονται από τις δυνάμεις καταστολής.

Για όλους αυτούς τους λόγους, εμείς από την πλευρά μας ξεκαθαρίζουμε ότι τέτοιες ενέργειες δεν θα γίνουν ανεκτές.

ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΓΩΝΙΣTEΣ

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΥΣ ΣΥΛΛΗΦΘΕΝΤΕΣ ΤΗΣ 6/12

ΔΕΝ ΞΕΧΝΑΜΕ ΤΟΥΣ 2 ΝΕΚΡΟΥΣ ΣΥΡΙΟΥΣ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ ΤΗΣ ΑΠΕΡΓΕΙΑΣ ΠΕΙΝΑΣ ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΝ ΑΠΕΡΓΟ ΠΕΙΝΑΣ ΑΠΟ 10/11 ΝΙΚΟ ΡΩΜΑΝΟ ΚΑΙ ΣΤΟΥΣ ΑΠΕΡΓΟΥΣ ΠΕΙΝΑΣ ΜΙΧΑΗΛΙΔΗ, ΠΟΛΙΤΗ ΚΑΙ ΜΠΟΥΡΖΟΥΚΟ

 

Αναρχική Συλλογικότητα Άνω Θρώσκω, Συλλογικότητα για τον Κοινωνικό Αναρχισμό Μαύρο και Κόκκινο, Ελευθεριακή Πρωτοβουλία Θεσσαλονίκης, ΕΣΕ Θεσσαλονίκης, ΕΚΧ Σχολείο, Κατάληψη Φάμπρικα Υφανέτ, Αντιεξουσιαστική Κίνηση Θεσσαλονίκης, Αναρχική Ομάδα Πυρανθός, Σύντροφοι-συντρόφισσες

ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΕΞΟΝΤΩΝΕΙ ΟΣΟΥΣ ΑΝΤΙΣΤΕΚΟΝΤΑΙ

Εδώ και αρκετό καιρό επιχειρείται από την πλευρά του κράτους η αναδιάρθρωση του θεσμικού πλαισίου λειτουργίας του σωφρονιστικού συστήματος. Η συγκεκριμένη κίνηση εκδηλώνεται με μια σειρά μέτρων που στερούν στοιχειώδη δικαιώματα στους κρατούμενους, τα οποία κατακτήθηκαν ύστερα από χρόνια αγώνων στις ελληνικές φυλακές, και με αποκορύφωμα τη δημιουργία φυλακών υψίστης ασφαλείας τύπου Γ για όσους κρατούμενους χαρακτηρίζονται “επικίνδυνοι” από το καθεστώς. Μέσα σε αυτή τη συνθήκη οι κρατούμενοι Ηρακλής Κωστάρης και Νίκος Ρωμανός διεκδικούν τη χορήγηση εκπαιδευτικών αδειών για να παρακολουθούν μαθήματα στις σχολές τους, άδειες που αυθαίρετα και εκδικητικά τους αρνούνται οι δικαστικές αρχές. Ο Ηρ. Κωστάρης ξεκίνησε απεργία πείνας στις 28 Οκτωβρίου την οποία και σταμάτησε ύστερα από 31 ημέρες εξαιτίας της ραγδαίας επιδείνωσης της υγείας του, δηλώνοντας πως θα συνεχίσει τον αγώνα με άλλα μέσα. Ο Νίκος Ρωμανός βρίσκεται σε απεργία πείνας από τις 10 Νοέμβρη. Ύστερα από την άρνηση του Συμβουλίου Πλημμελειοδικών να ικανοποιήσει το αίτημα του, συνεχίζει την απεργία πείνας και νοσηλεύεται φρουρούμενος στο νοσοκομείο “Γ. Γεννηματάς”. Η κατάσταση της υγείας του χαρακτηρίζεται ιδιαίτερα κρίσιμη σύμφωνα με την ανακοίνωση του θεράποντα Ιατρού. Σε ένδειξη αλληλεγγύης στον αγώνα του Ρωμανού, σε απεργία πείνας βρίσκονται και οι Γ. Μιχαηλίδης (από 17/11), Α. Μπουρζούκος και Δ. Πολίτης (από 1/12).

Η επίθεση αυτή που διεξάγεται σε βάρος των κρατουμένων στις ελληνικές φυλακές, η οποία ξεκάθαρα στοχοποιεί το πιο αγωνιστικό κομμάτι αυτών και έχει ιδιαίτερα εκδικητικό χαρακτήρα απέναντι στους πολιτικούς κρατούμενους είναι κομμάτι της συνολικότερη επίθεσης που διεξάγουν το κράτος και τα αφεντικά στη συντριπτική πλειοψηφία της κοινωνίας και στόχο έχει την καθυπόταξη όσων αντιστέκονται στη βαρβαρότητά τους, τον εκφοβισμό όλων των υπόλοιπων και την εδραίωση ενός καθεστώτος έκτακτης ανάγκης και μια διαρκούς συνθήκης πολέμου στο πεδίο της καθημερινής ζωής. Η ένταση του ελέγχου και της καταστολής, η αναβάθμιση του νομικού και κατασταλτικού οπλοστασίου, η διαμόρφωση καθεστώτος εξαίρεσης για κομμάτια του πληθυσμού που δε χωράνε στο νέο ασφυκτικό πλαίσιο που διαμορφώνουν οι κυρίαρχοι, όπως οι μετανάστες που στοιβάζονται σε στρατόπεδα συγκέντρωσης, οι τοξικοεξαρτημένοι και οι άστεγοι, η ένταση των συνθηκών σκλαβιάς και εξαθλίωσης για εκατομμύρια ανθρώπους μέσα από την προώθηση, ακόμα και σήμερα, νέων, δυσβάστακτων και αντικοινωνικών μέτρων είναι μερικά μόνο χαρακτηριστικά παραδείγματα που συνθέτουν το σκηνικό εντός του οποίου επελαύνει ο σύγχρονος κρατικός ολοκληρωτισμός.

Η εκδικητική και απροκάλυπτη στάση του κράτους στην υπόθεση του αναρχικού απεργού πείνας Νίκου Ρωμανού αποδεικνύει περίτρανα το ιδιότυπο καθεστώς ομηρίας που επιχειρεί να επιβάλλει το κράτος απέναντι στους αγωνιζόμενους και ιδιαίτερα απέναντι στους αναρχικούς. Πρόσφατα παραδείγματα αποτελούν ο εκδικητικός βασανισμός της αναρχικής Στέλλας Αντωνίου από την αντιτρομοκρατική για την απόσπαση DNA, η χωρίς στοιχεία ισόβια καταδίκη του αναρχικού κομμουνιστή Τάσου Θεοφίλου, η απαγόρευση της νόμιμης εξόδου από τη χώρα του αναρχικού Πόλυ Γεωργιάδη, οι εισβολές και οι έρευνες σε σπίτια αναρχικών αγωνιστών με διάφορες προφάσεις, οι προληπτικές προσαγωγές πριν από μεγάλες διαδηλώσεις, οι κατασκευασμένες διώξεις όπως αυτή του αναρχικού Θοδωρή Σίψα για την υπόθεση Μαρφίν κ.α. Ειδικά στην περίπτωση Ρωμανού, οποιαδήποτε άλλη επιλογή πέραν της δικαίωσης του αιτήματος του, θέτει σε άμεσο κίνδυνο την ίδια του τη ζωή και καθιστά υπεύθυνους αφενός το ίδιο το υπουργείο δικαιοσύνης, τις εισαγγελικές και δικαστικές αρχές και το αρμόδιο συμβούλιο της φυλακής και αφετέρου το κράτος συνολικά καθώς στο πλαίσιο της δικής του στρατηγικής “μηδενικής ανοχής” εντάσσεται η στάση όλων των προηγούμενων στην υπόθεση. Η επιβολή του βασανιστηρίου της αναγκαστικής σίτισης στον απεργό πείνας θα είναι κάτι το πρωτοφανές στη σύγχρονη μεταπολιτευτική ιστορία και χρήζει άμεσης πολιτικής απάντησης από τον κόσμο της αντίστασης και του αγώνα, ενώ καθιστά συνυπεύθυνους στο κρατικό έγκλημα τους γιατρούς που θα το αποδεχτούν.

Από την πλευρά μας εκφράζουμε την αλληλεγγύη μας στον απεργό πείνας Νίκο Ρωμανό, όπως και σε κάθε άλλο αγωνιστή που αντιστέκεται στην τρομοκρατία του κράτους και βιώνει την αναλγησία του εξαιτίας της πολιτικής και κοινωνικής του δράσης. Συνεχίζουμε να αγωνιζόμαστε σε κάθε πεδίο εκδήλωσης της επίθεσης των κυρίαρχων, προωθώντας τη συνολικοποίηση και τη διασύνδεση των επιμέρους κοινωνικών και ταξικών αγώνων, τη συλλογικοποίηση και τη μετωπική συμπαράταξη όλων των αντιστάσεων από τα κάτω μέχρι την καταστροφή του θνησιγενούς κόσμου του κράτους και του κεφαλαίου και τη δημιουργία μιας κοινωνίας ισότητας, αλληλεγγύης κι ελευθερίας. Μέχρι την αναρχία και τον κομμουνισμό!

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΝ ΑΠΕΡΓΟ ΠΕΙΝΑΣ (ΑΠΟ 10 ΝΟΕΜΒΡΗ) ΝΙΚΟ ΡΩΜΑΝΟ

ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΣΤΗΝ ΚΡΑΤΙΚΗ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ

συνέλευση αναρχικών για την κοινωνική και ταξική αντεπίθεση

Πάτρα, 6 Δεκέμβρη 2014

http://saktapatra.wordpress.com/

Το πιο εκπληκτικό, πιο επιβλητικό, πιο μυστηριακό και πιο μεγάλο είν’ ενας άνθρωπος που τον μποδίζουν να βαδίζει, είν’ ένας άνθρωπος που τον αλυσοδένουνε. — Ναζίμ Χικμέτ —

Η κοινωνική επανάσταση είναι επίκαιρη

Για όλους τους λόγους του κόσμου, το πολιτικοοικονομικό καθεστώς κάτω από το οποίο ζούμε δεν είναι απλώς άδικο, αυταρχικό και εκφασισμένο, είναι παντελώς σάπιο και χρεοκοπημένο.

– Η επένδυση στην κρατική καταστολή (με την οικοδόμηση ενός διαρκούς καθεστώτος έκτακτης ανάγκης, την ανάπτυξη αστυνομικού στρατού κατοχής ενόψει κινητοποιήσεων, το βίαιο χτύπημα διαδηλώσεων, απεργιών και αγώνων όπως αυτού των καθαριστριών, τους βαρύτατους τραυματισμούς διαδηλωτών όπως του Γ. Καυκά, το λοκ άουτ στα πανεπιστήμια, τη δίωξη ολόκληρων χωριών με τον τρομονόμο, όπως στη Χαλκιδική, τις εισβολές και τις εκκενώσεις κατειλημμένων χώρων αγώνα, τους βασανισμούς συλληφθέντων αγωνιστών, τα στρατόπεδα συγκέντρωσης προσφύγων, τα ρατσιστικά πογκρόμ αστυνομίας και παρακρατικών της χρυσής αυγής, την κατάργηση του πολιτικού ασύλου το οποίο διεκδικούν με τον αγώνα τους οι Σύριοι πρόσφυγες, τις ειδικές φυλακές απομόνωσης τύπου Γ για τους πολιτικούς και τους απείθαρχους κρατούμενους, μέχρι την άρνηση χορήγησης εκπαιδευτικών αδειών στον Ηρακλή Κωστάρη και τον απεργό πείνας Νίκο Ρωμανό)

– η καπιταλιστική λεηλασία σε βάρος της κοινωνίας και της φύσης σε συνθήκες υπερεθνικού πολιτικού και οικονομικού ελέγχου (η άγρια επίθεση στα πληβειακά στρώματα της κοινωνίας, ο μαζικός αποκλεισμός από την πρόσβαση στην υγεία, τη στέγαση και την παιδεία, οι απολύσεις, η ανεργία, η φτώχεια και η εξαθλίωση που επιτείνονται με νέα μέτρα)

είναι όψεις ενός πολιτικοοικονομικού συστήματος που δεν βρίσκεται απλώς σε κρίση αλλά σε σήψη.

Το ζήτημα δεν είναι η πτώση της σημερινής κυβέρνησης μέσα από εκλογές -όπως ευαγγελίζεται η καθεστωτική Αριστερά- και η αντικατάστασή της από μια άλλη για την εναλλακτική διαχείριση της κρίσης και της χρεοκοπίας του συστήματος, αλλά η επαναστατική ανατροπή του από τα κάτω, από την πληβειακή βάση της κοινωνίας.

Αυτή την προοπτική προσπαθούν να καταπνίξουν με τη βία οι φασίστες που μας κυβερνούν, απόγονοι χιτών και ταγματασφαλιτών, μαζί με τα νεοφιλελεύθερα ράκη της πάλαι ποτέ μεταπολιτευτικής σοσιαλδημοκρατίας, παραπαίοντας ανάμεσα στο φόβο για τα προνόμιά τους και την περιφρόνησή τους για την κοινωνία, ανάμεσα στην ανασφάλεια και την αλαζονεία της εξουσίας που τους διακατέχει.

Αυτή την προοπτική αναλαμβάνει να αποσοβήσει η καθεστωτική Αριστερά, επιχειρώντας σταθερά τη χειραγώγηση και την καπήλευση των κοινωνικών και ταξικών αντιστάσεων, παρουσιάζοντας ως δήθεν δικαίωσή τους την ανάληψη της διακυβέρνησης από την ίδια. Γι” αυτό με περισσή υποκρισία εμφανίζεται σήμερα ως διαπρύσιος υπερασπιστής του δικαιώματος στη μόρφωση για τον Ν. Ρωμανό -σε αντίθεση με τη σιωπηρή στάση της στον αγώνα που έδωσε ακριβώς με το ίδιο αίτημα ο Ηρ. Κωστάρης- ενώ με αφορμή την απεργία πείνας του Ν. Ρωμανού συνεχίζει τη διαστρέβλωση και απονοηματοδότηση της εξέγερσης τον Δεκέμβρη του ’08, προβάλλοντας μια βολική γι” αυτήν εικόνα περί «θυμωμένων παιδιών». Αυτή άλλωστε είναι η πολιτική της για κάθε αγώνα, μικρό ή μεγάλο: εμφανίζεται ως σωτήρας όσων υποφέρουν από την κρατική και καπιταλιστική κτηνωδία. Στο βαθμό όμως που οι αγωνιζόμενοι αμφισβητούν το ρόλο της ως φέρελπι σωτήρα και αυτοοργανώνονται, δρουν αδιαμεσολάβητα και αντιθεσμικά, όταν όχι μόνο πλημμυρίζουν τους δρόμους αλλά θέτουν και πολιτικά περιεχόμενα που δεν υπακούν στους σχεδιασμούς της, όπως κάνουν οι αναρχικοί, τότε μιλά για «προβοκάτορες» και δεν διστάζει ακόμα και να βαφτίζει διαδηλωτές ως «ασφαλίτες» (όπως έκανε πρόσφατα στην αντιφασιστική διαδήλωση στο Κερατσίνι για τον ένα χρόνο από τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα).

Για το πέρασμα από την εξέγερση στην κοινωνική επανάσταση

Η κοινωνική εξέγερση του Δεκέμβρη είναι ζωντανή ως πρόταγμα, όχι για την επανάληψή της αλλά για την υπέρβασή της από τους ίδιους τους αγωνιζόμενους σε μια επαναστατική προοπτική.

Ο Δεκέμβρης μάς έδειξε ότι δεν πρέπει να απελπιζόμαστε, να παραιτούμαστε ή να εξατομικευόμαστε, ούτε αρκεί απλώς να διαμαρτυρόμαστε, μπορούμε και πρέπει να ξεσηκωθούμε και να αντεπιτεθούμε συλλογικά και αποφασιστικά. Η δολοφονία του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου από την αστυνομία πυροδότησε την έκρηξη της κοινωνικής οργής για όλη τη βία, την αδικία και τις ταπεινώσεις που επιφυλάσσουν στους καταπιεσμένους τα πολιτικά και οικονομικά αφεντικά. Απέδειξε πως μέσα στην κοινωνία υπάρχουν δυνάμεις υγιείς, ευαίσθητες και ζωντανές, ικανές να επιφέρουν τρόμο στα αφεντικά και τριγμούς στα θεμέλια του καθεστώτος, στέλνοντας στα σκουπίδια αντιλήψεις περί «τέλους της ιστορίας» και γενικεύσεις περί «νεκρής κοινωνίας εθελόδουλων και υποταγμένων». Έδωσε, έστω πρωτόλεια και εμβρυακά, ώθηση και πνοή σε αυτοοργανωμένα εγχειρήματα που μετέφεραν την έμπνευση της εξέγερσης στην καθημερινότητα του αγώνα, στα πεδία της εργασίας και της γειτονιάς. Φώτισε μια μακρά διαδρομή κοινωνικών και ταξικών αγώνων στην Ελλάδα, τη σύνδεσή τους με τις αντιστάσεις ανά τον κόσμο, από τους Ζαπατίστας του Μεξικού μέχρι τις δυτικές μητροπόλεις και αποτέλεσε σημείο αναφοράς για εξεγέρσεις που συνεχίζει να συναντά ως το σήμερα, από την αραβική άνοιξη στην Τύνιδα και το Κάιρο μέχρι την Κωνσταντινούπολη και το Φέργκιουσον των ΗΠΑ.

Ο Δεκέμβρης δικαίωσε το σύνθημα πως «η εξέγερση δεν είναι ουτοπία». Η ουτοπία μας όμως δεν σταματά στο ξέσπασμα της αυθόρμητης εξέγερσης. Δεν δικαιώνεται με τίποτα λιγότερο από την κοινωνική επανάσταση, την καθολική ανατροπή του κράτους και του καπιταλισμού και την οικοδόμηση μιας νέας αταξικής κοινωνίας ισότητας, αλληλεγγύης και ελευθερίας.

Η κοινωνική εξέγερση του Δεκέμβρη και όλες οι μεγάλες μαχητικές κινητοποιήσεις στα χρόνια που ακολούθησαν μέχρι και το Φλεβάρη του 2012 μας έδειξαν επίσης ότι γι” αυτή την προοπτική δεν αρκούν μόνον τα αυθόρμητα, πρόσκαιρα και ανοργάνωτα ξεσπάσματα της δίκαιης οργής μας, αλλά απαιτείται η πολιτική, κοινωνική και ταξική αυτοοργάνωση για τον σχεδιασμό, την ανάπτυξη και τη συνέχεια των δράσεών μας. Δεν αρκεί η ευκαιριακή συσπείρωση γύρω από ένα μέτωπο αγώνα, αλλά είναι αναγκαία η διάρκεια, η συνεχής συνάντηση των αγώνων από τα κάτω και η δημιουργία νέων μετώπων για την εξάπλωση της σύγκρουσης με κάθε πτυχή της κρατικής και καπιταλιστικής βαρβαρότητας. Για να ζήσουμε σε μια κοινωνία χωρίς αφεντικά, μπάτσους και φασίστες, χωρίς φυλακές και σύνορα, χωρίς εκμετάλλευση και καταπίεση, χρειάζεται να πάρουμε ολόπλευρα τη ζωή μας στα χέρια μας. Δεν αρκεί να αντιστεκόμαστε μόνο, πρέπει και να νικήσουμε!

Καλούμε όλους τους αγωνιζόμενους στους δρόμους, εργαζόμενους, νεολαίους, ανέργους, ντόπιους και μετανάστες, να αποκρούσουν κάθε λογική ανάθεσης και κάθε κοινοβουλευτική αυταπάτη, και να αυτοοργανωθούν σε πολιτικές, κοινωνικές και ταξικές δομές αγώνα (συλλογικότητες, συνελεύσεις γειτονιάς και σωματεία βάσης), με αντιιεραρχικό, οριζόντιο κι αντιθεσμικό χαρακτήρα.

Αλληλεγγύη στις καταλήψεις σε πανεπιστημιακές σχολές, ΓΣΕΕ, δημαρχεία και δημόσια κτήρια, και σε κάθε κατειλημμένο κι αυτοδιαχειριζόμενο χώρο αγώνα. Αλληλεγγύη στους απεργούς πείνας και σε όλους όσοι αγωνίζονται από τα κάτω!

Για την κοινωνική επανάσταση, την αναρχία και τον κομμουνισμό!

Αναρχική συλλογικότητα «Κύκλος της Φωτιάς»

6 Δεκέμβρη 2014

ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΣΤΟ ΣΥΝΤΑΓΜΑ: ΚΥΡΙΑΚΗ 7 ΔΕΚΕΜΒΡΗ, 6 μ.μ.