Ως Διεθνής των Αναρχικών Ομοσπονδιών (IAF-IFA), στηρίζουμε τις κινητοποιήσεις που προγραμματίζονται να λάβουν χώρα κατά τη διάρκεια της ορκωμοσίας του DonaldTrump, στις 20 Ιανουαρίου 2017.
Θα πρέπει να είναι αυτονόητο ότι δεν στηρίζουμε την HilaryClinton ή κάποιον άλλον πολιτικό. Γνωρίζουμε ότι είναι όλοι όψεις του καπιταλισμού, του ρατσισμού και του πολέμου. Αλλά, η ορκωμοσία του Trump σηματοδοτεί τη νομιμοποίηση της λευκής υπεροχής, του νέο-ναζισμού και του μισογυνισμού.
Δεν δίνουμε δεκάρα για τις εκλογές, η αλλαγή για την οποία παλεύουμε θα επιτευχθεί μόνο από εμάς, μέσω της άμεσης δράσης.
Δεν περιμένουμε τίποτα παραπάνω από τους πολιτικούς εκτός του πόνου, της εκμετάλλευσης και της καταπίεσης.
Στεκόμαστε στο πλευρό όσων βιώνουν επιθέσεις της αστυνομίας, ρατσιστικές δολοφονίες και σεξιστική βία.
6 Δεκέμβρη του 2008. Σκότωσαν οι μπάτσοι ένα παιδί στα Εξάρχεια. Κατεβαίνουμε.
Στα στενά έχουν ανάψει φωτιές. Έξω από το Πολυτεχνείο την ησυχία σπάει ο ήχος από σίδερα που χτυπάνε στο τσιμέντο ρυθμικά. Μια διμοιρία ήρθε κοντά. Πάνω τους, ΠΑΜΕ ΠΑΝΩ ΤΟΥΣ
Η ουτοπία μας δε σταματά στο ξέσπασμα της αυθόρμητης εξέγερσης. Δε δικαιώνεται με τίποτα λιγότερο από την κοινωνική επανάσταση, την καθολική ανατροπή του κράτους και του καπιταλισμού και την οικοδόμηση μιας νέας αταξικής κοινωνίας ισότητας, αλληλεγγύης και ελευθερίας
Η εξέγερση του Δεκέμβρη είναι χαραγμένη στις μνήμες των πολλών χιλιάδων που την έζησαν κι αποτελεί ένα σύμβολο αντίστασης για τους νεότερους που αναφέρονται σε αυτή. Ξεκίνησε, ως οργισμένη απάντηση στην δολοφονία του 15χρονου μαθητή Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου στη συμβολή των οδών Τζαβέλλα και Μεσολογγίου από τους ειδικούς φρουρούς Ε.Κορκονέα και Β.Σαραλιώτη. Μια δολοφονία που ήρθε ως επιστέγασμα της οξυμένης κρατικής κατασταλτικής επιθετικότητας απέναντι στους αγώνες εκείνης της περιόδου.
Τα χρόνια πριν την δολοφονία, είχαν εκδηλωθεί άγριες επιθέσεις των ΜΑΤ στα μπλοκ των διαδηλωτών ενάντια στην εκπαιδευτική μεταρρύθμιση του εκπαιδευτικού «Νόμου Γιαννάκου» με άγριο ξύλο, κρότου λάμψης, εμπρηστικές «στο ψαχνό» και δεκάδες φοιτητές στα νοσοκομεία. Φοιτητές που γέμισαν τις συνελεύσεις και τους δρόμους αντιδρώντας συλλογικά σε ένα μία διαδικασία αναδιάρθρωσης που προοιώνιζε την άγρια συνολική επίθεση που ακολούθησε. Είχε προηγηθεί ο πυροβολισμός στον αέρα από μπάτσο σε διαδήλωση στο κέντρο της Αθήνας και το αρχικό ξεδίπλωμα της ταξικής επίθεσης στα πιο ευάλωτα κομμάτια του προλεταριάτου, στους «ελαστικούς» εργαζόμενους και τους μετανάστες.
Είχαν προηγηθεί η άνθιση των στεκιών και των καταλήψεων πανελλαδικά ,η μαζικοποίηση του αναρχικού-αντιεξουσιαστικού κινήματος πάνω στο γόνιμο έδαφος των κοινωνικών και ταξικών αγώνων και οι δηλώσεις για το «ευαίσθητο νευρικό σύστημα» των μπάτσων από έναν προηγούμενο υπουργό Δημόσιας Τάξης που προετοίμαζε το έδαφος για τη δολοφονική κρατική βία που θα ακολουθούσε. Δύο κόσμοι σε σύγκρουση, τότε όπως και τώρα. Ο κόσμος της εξουσίας κι ο κόσμος του αγώνα. Μια διαρκής αναμέτρηση που εκδηλώθηκε με την έσχατη βία από την πλευρά του κράτους, σε ένα πυροβολισμό από τα όπλα που κρατάνε οι κυρίαρχοι, για να διατηρούν τα εξοργιστικά προνόμιά τους ενάντια στους πολλούς. Για να τους φοβίζουν και να τους υποτάσσουν. Αυτή είναι η συνθήκη που θρυμμάτισε η εξέγερση του Δεκέμβρη του 2008.
Το ξέσπασμα της εξέγερσης δεν θα ήταν εφικτό αν δεν είχε διατρέξει την κοινωνία και την τάξη μας ο ηλεκτρισμός των αγώνων ολόκληρων δεκαετιών. Οι πρώτες εκατοντάδες εξεγερμένοι στην Αθήνα, δεν θα είχαν γίνει δεκάδες χιλιάδες σε ολόκληρη τη χώρα, αν δεν πατούσαν στο έδαφος που έστρωσαν πολλοί πριν από αυτούς. Πολυτεχνείο του ‘73, Καλτεζάς και Καταλήψεις του Χημείου. «Πότε θα κάνει ξαστεριά» το ‘95, Πίσω Ρουφιάνοι- Εμπρός Σύντροφοι κόντρα στην τρομοϋστερία μετά τις συλλήψεις της Ε.Ο. 17Νοέμβρη, οι 7 της Θεσσαλονίκης κι οι αγώνες αλληλεγγύης. Οι μαθητικές καταλήψεις, οι απεργίες και οι ταξικές πρωτοβουλίες, το άπλωμα των ιδεών της αυτό-οργάνωσης με τη δουλειά «στη βάση», η αντικουλτούρα, οι μάχες με τους παρακρατικούς φασίστες και οι συγκρούσεις με τα ΜΑΤ.
Δεν είμαστε οι «10 κουκουλοφόροι», η εικόνα των «περιθωριακών» που ορίζει η εξουσία για μας. Είμαστε οι εργαζόμενοι και οι άνεργοι, οι αναρχικοί και οι μαθητές, είμαστε πολλοί και τα θέλουμε όλα, είμαστε ο Δεκέμβρης. Γίναμε ένα μαζί με δεκάδες χιλιάδες, μαζί τους χτυπήσαμε κρατικά και καπιταλιστικά σύμβολα κατακτήσαμε δρόμους, πανεπιστήμια, δημαρχεία. Κατακτήσαμε και τη συνείδηση ότι την επόμενη φορά δεν θέλουμε να επιστρέψει κανείς στην κανονικότητα της κρατικής και καπιταλιστικής σήψης.
Τη συνείδηση ότι για να απαλλοτριώσουμε συλλογικά από τους καπιταλιστές ότι μας ανήκει, για να ορίσουμε οι ίδιοι τις ζωές μας κόντρα στην ανάθεση και τα πολιτικά διευθυντήρια που οργανώνουν την εξαθλίωσή μας, δεν αρκεί η αέναη αναπαραγωγή της απαραίτητης εξεγερσιακής ορμής. Χρειάζεται να οργανωθούμε σε διάρκεια στους χώρους δουλειάς, στα σχολεία και στις σχολές, χρειάζεται να συγκροτηθούμε πολιτικά και να φτιάξουμε δομές που να πείσουν, να φέρουν και να κρατήσουν στον αγώνα ακόμα περισσότερους. Για να πλεύσουμε από τους όρμους της εξεγερσιακότητας, στην ανοιχτή θάλασσα της συνολικής κοινωνικής και ταξικής αντεπίθεσης και χειραφέτησης. Για να γκρεμίσουμε τον γερασμένο κόσμο του φόβου, της υποταγής, της φτώχειας. Για να ζήσουμε τη μόνη ζωή που αξίζει να ζήσει κανείς, του αγώνα για την Κοινωνική Επανάσταση.
Κάλεσμα της Συνέλευσης Μαθητών/τριών από τον Αναρχικό/Αντιεξουσιαστικό χώρο για την πορεία της 6ης Δεκέμβρη στην Αθήνα
Στις 6/12 του 2008 ο μπάτσος Ε. Κορκονέας πυροβολεί και δολοφονεί εν ψυχρώ τον 15χρονο μαθητή Αλέξη Γρηγορόπουλο. Τα μαζικά συγκρουσιακά γεγονότα που ακολούθησαν έμειναν στην ιστορία και την συλλογική μας μνήμη, ως μια από τις μεγαλύτερες σύγχρονες εξεγέρσεις, τόσο στον Ελλαδικό, όσο και τον Ευρωπαϊκό χώρο. Χιλιάδες άνθρωποι όλων των ηλικιών, με την συμμετοχή νεολαίων και μαθητών να είναι μαζική και αξιοσημείωτη, βρέθηκαν στους δρόμους σε όλη την Ελλάδα απέναντι στην τρομο-υστερία και την αστυνομοκρατία. Καταλήψεις διαρκείας σε σχολικούς και πανεπιστημιακούς χώρους, δυναμικές πορείες και συγκεντρώσεις, μαζικές συγκρούσεις με τις δυνάμεις καταστολής, συνεχείς επιθέσεις σε καπιταλιστικούς και κρατικούς στόχους, συνέθεσαν το σκηνικό της εξέγερσης, αφήνοντας μια σημαντική κινηματική παρακαταθήκη.
8 ΧΡΟΝΙΑ ΜΕΤΑ
Όσα χρόνια και αν περάσουν από την δολοφονία του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου, αλλά και όλων των πεσόντων του ταξικού πολέμου, το καθήκον του κινήματος θα παραμένει η διατήρηση και η προάσπιση της μνήμης των νεκρών. Οι φτηνές και χυδαίες επιθέσεις στα πρόσωπα τους, το ήθος, την προσωπική τους ζωή και η συνεχής ψευδολογία όσον αφορά τα πολιτικά τους πιστεύω και τις συνθήκες του θανάτου τους αποτελούν πάγια τακτική της αστικής προπαγάνδας στην προσπάθεια της να υποβαθμίσει τις αυθόρμητες εκδηλώσεις οργής και συλλογικής αντίστασης που ξεσπούν με αφορμή τις δολοφονίες αυτές. Αφηγήσεις που μιλούν για «κωλόπαιδα», «προβληματικές οικογένειες» και «ανεύθυνους γονείς» ανταποκρίνονται στα πιο, βαθιά ριζωμένα, συντηρητικά χαρακτηριστικά της ελληνικής κοινωνίας, καταφέρνοντας έμμεσα πολιτικά πλήγματα σε ολόκληρο το ευρύτερο ανταγωνιστικό κίνημα και τις πρακτικές του.
Ανάλογα είναι και τα πλήγματα που δέχεται η μνήμη των μαζικών εξεγέρσεων του παρελθόντος. Ο ταξικός εχθρός γνωρίζει πόσο πολύτιμα διδάγματα μπορούν να γίνουν για τους καταπιεσμένους οι συγκρουσιακές καταστάσεις. Για αυτό φροντίζει είτε να καταπνίξει είτε να αφομοιώσει τον «απόηχο» τους, που προσπαθεί να ριζωθεί στην συλλογική μνήμη των από τα κάτω ως μια τρανταχτή απόδειξη πως η κοινωνική ανυπακοή και αντίσταση είναι εφικτή, παρά την υπεροπλία των μηχανισμών καταστολής. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτής της διαδικασίας απονοηματοδότησης είναι η (σχεδόν) πλήρης πλέον αφομοίωση της Εξέγερσης του Πολυτεχνείου από την κυρίαρχη αφήγηση. Μια μαχητική κατάληψη δημόσιου, συγκεκριμένα πανεπιστημιακού, χώρου μετά από αρκετές μέρες δυναμικών πορειών και συγκρούσεων, παρουσιάζεται σήμερα ως μια φιλειρηνική διαμαρτυρία. Η συμμετοχή κομματιών του ταξικού κινήματος (αναρχικοί, αντιεξουσιαστές, κομμουνιστές κ.τ.λ.) στα γεγονότα του Πολυτεχνείου αποκρύπτεται έντεχνα κάτω από την γενική περιγραφή των συμμετεχόντων με τον όρο «φοιτητές ενάντια στην χούντα». Το δίκαιο αντι-ιμπεριαλιστικό και αντιπολεμικό αίσθημα που χαρακτήριζε τα κινήματα της εποχής βαφτίζεται σήμερα «διάχυτος αντι-αμερικανισμός εκείνων των ημερών», ως κομμάτι της προσπάθειας να παρουσιαστεί σαν ένα παροδικό και παρωχημένο πλέον ιδεολόγημα που δεν θα μπορούσε να βρει σκοπό ύπαρξης στις σημερινές συνθήκες. Φυσικά η βάναυση αστυνομική καταστολή της πορείας της επετείου του Πολυτεχνείου στις 16/11/1980, που κατέληξε στην δολοφονία του Ιάκωβου Κουμή και της Σταματίνας Κανελλοπούλου, δεν φαίνεται να αποτελεί γεγονός άξιο αναφοράς στις σχολικές γιορτές ή τα τηλεοπτικά αφιερώματα που «τιμούν τους νεκρούς του Πολυτεχνείου», αφού θα χαλούσε την ρόδινη, χαζο-χαρούμενη εικόνα που με τόσο κόπο έχουν κατασκευάσει.
ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΙΝΗΜΑΤΙΚΗ ΕΠΑΝΑΝΟΗΜΑΤΟΔΟΤΗΣΗ ΤΟΥ ΔΕΚΕΜΒΡΗ
Άραγε, πόσο μακρινό είναι ένα αντίστοιχο μέλλον και για την εξέγερση του Δεκέμβρη του ’08; Πόσο απίθανο είναι οι μαζικές συγκρούσεις και επιθέσεις στις δυνάμεις καταστολής να κρυφτούν κάτω από αφηγήσεις για ειρηνικές διαμαρτυρίες και να παρουσιαστούν ως έκτροπα αυτών, η οργισμένη αντεπίθεση, μετά από μια κρατική δολοφονία και την τρομολαγνεία που την ακολούθησε, να βαφτιστεί «υγιής αντίδραση ενάντια στην αστυνομική βία, για την προάσπιση των δημοκρατικών αξιών», οι συμμετέχοντες στην εξέγερση να ονομαστούν απλά «νεολαίοι», η έκτη του Δεκέμβρη να γίνει άλλη μια «γιορτή της Δημοκρατίας» πάνω στα πτώματα των νεκρών του ταξικού πολέμου; Είναι προφανές ότι η εξουσία φροντίζει να ξαναγράψει την Ιστορία όταν αισθάνεται πως απειλείται από αυτήν. Στην συγκεκριμένη περίπτωση γνωρίζει πολύ καλά ότι ο Δεκέμβρης, ως η πιο «εντυπωσιακή» εξέγερση που έχει ζήσει η σύγχρονη Ελλάδα, δεν μπορεί τόσο εύκολα να ξεχαστεί ή να θαφτεί στο χρονοντούλαπο της Ιστορίας, τουλάχιστον όχι ακόμα. Είναι φυσικό, λοιπόν, να προσπαθήσει να τον απονοηματοδοτήσει, να τον γδύσει από την πολιτική του φύση, να τον αφομοιώσει στην κυρίαρχη αφήγηση και ,με λίγα λόγια, να τον καταστήσει ακίνδυνο. Μπορεί η σωστή στιγμή για αυτό να μην έχει έρθει ακόμα, όμως μέχρι τότε δεν μπορούμε να παραμείνουμε απαθείς.
Για να αποφευχθεί αυτό το ενδεχόμενο χρειάζεται η πολιτική αναβάθμιση της προσπάθειας του κινήματος να κρατήσει την κληρονομιά του Δεκέμβρη ζωντανή. Οι επετειακές πορείες και συγκρούσεις στην περιοχή των Εξαρχείων είναι σίγουρα ένα κομμάτι αυτού του πολιτικού «παζλ» που καλούμαστε να συνθέσουμε, αλλά σε καμία περίπτωση δεν είναι αρκετές. Δεν φτάνει πλέον η ανακύκλωση εντός του κινήματος των «περασμένων μεγαλείων» του, όντας για ακόμα μια φορά πλήρως αποκομμένο από τις κοινωνικές συνθήκες και ανάγκες, όσο φορτισμένες συναισθηματικά και αν είναι οι αναμνήσεις που αυτά προσφέρουν. Δυστυχώς, η μνήμη της κοινωνίας είναι πολλές φορές κοντή και οι θεαματικές εικόνες στα έκτακτα δελτία ειδήσεων το βράδυ της 6/12 δεν φτάνουν για να αντιπαλέψουμε αυτό το βαθύ πρόβλημα.
Είναι αναγκαίο, σήμερα περισσότερο από ποτέ, το πρόταγμα της εξέγερσης και της σύγκρουσης να πάψει να προορίζεται για «εσωτερική κατανάλωση», να επικαιροποιηθεί εντός του κοινωνικού ιστού, απέναντι στην απάθεια και την υποταγή. Πρέπει να αντιπαλέψουμε, με όλα τα μέσα του αγώνα, την αστική προπαγάνδα ανακόπτοντας τα σχέδια της πριν ακόμα μπουν σε εφαρμογή, να εντάξουμε τα διδάγματα των εξεγέρσεων του παρελθόντος στα πλαίσια της ταξικής μας πολιτικής, να τα χρησιμοποιήσουμε σαν εργαλεία ριζοσπαστικοποίησης και ενδυνάμωσης της ταξικής οργάνωσης. Να ξεπεράσουν οι ίδιοι οι εξεγερμένοι τον Δεκέμβρη, αντιλαμβανόμενοι τις αδυναμίες του, κρατώντας μόνο τα χρήσιμα διδάγματα του. Ας μην περιμένουμε πια κάποιους «ιδιαίτερους» μήνες του χρόνου ή άλλες αφορμές για να εξεγερθούμε, πόσο μάλλον τόσο τραγικές όσο η δολοφονία ενός ανθρώπου. Οι εξεγέρσεις του παρελθόντος μπορούν είτε να γίνουν βάρος που μας κρατάει πίσω, σαν «φαντάσματα» τα οποία κυνηγάμε συνεχώς προσπαθώντας μάταια να επαναλάβουμε, είτε να γίνουν σημαντικά εργαλεία στα χέρια του κινήματος για το πέρασμα από την αυθόρμητη και αντανακλαστική αντίδραση στην ταξική οργάνωση, τον υπεύθυνο και συνεχή αγώνα των δυνάμεων των καταπιεσμένων μέχρι την κοινωνική επανάσταση.
Να επανανοηματοδοτήσουμε τον Δεκέμβρη, και όλες τις εξεγέρσεις του παρελθόντος μας, πριν καταφέρει ο ταξικός εχθρός να καταστήσει την κληρονομιά τους ακίνδυνη, πριν φτάσουμε στο σημείο να πρέπει να τις επανοικειοποιηθούμε. Να εμπλουτίσουμε με την κληρονομιά τους τις κοινωνικές αντιστάσεις του σήμερα.
ΝΑ ΚΡΑΤΗΣΟΥΜΕ ΖΩΝΤΑΝΗ ΤΗΝ ΚΛΗΡΟΝΟΜΙΑ ΤΩΝ ΕΞΕΓΕΡΣΕΩΝ ΤΟΥ ΠΑΡΕΛΘΟΝΤΟΣ ΜΑΣ
ΝΑ ΠΕΡΑΣΟΥΜΕ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΥΘΟΡΜΗΤΗ ΕΞΕΓΕΡΣΗ ΣΤΗΝ ΤΑΞΙΚΗ ΟΡΓΑΝΩΣΗ
ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ, ΤΗΝ ΑΝΑΡΧΙΑ ΚΑΙ ΤΟΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΚΟ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟ
Καλούμε στην πρωινή μαθητική/φοιτητική πορεία στις 6/12 στα Προπύλαια, 12:00
Συνέλευση Μαθητών/τριών από τον Αναρχικό/Αντιεξουσιαστικό χώρο
Το Σαββατοκύριακο 26 και 27 Νοέμβρη πραγματοποιήθηκε στην Πάτρα (Εργατικό Κέντρο) το 2ο συνέδριο της Αναρχικής Πολιτικής Οργάνωσης – Ομοσπονδία Συλλογικοτήτων.
Στο ξεκίνημα της πρώτης μέρας διαβάστηκε χαιρετισμός προς το Συνέδριο από την Αναρχική Λίγκα του Ρίο Ντε Τζανέιρο (μέλος της Πρωτοβουλίας για την Αναρχική Ομοσπονδία στη Βραζιλία), ενώ σύντομο χαιρετισμό απηύθυνε και συντρόφισσα από τη Γαλλόφωνη Αναρχική Ομοσπονδία που βρέθηκε στην Πάτρα για τις διαδικασίες του Συνεδρίου.
Επίσης, αναγνώστηκαν σύντομα κείμενα-χαιρετισμοί που απέστειλαν στο συνέδριο οι αναρχικές συλλογικότητες manifesto από το Βόλο και cumulonibus από την Κέρκυρα.
Στη συνέχεια πραγματοποιήθηκε ανοιχτή συζήτηση απολογισμού και ανάλυσης της πολιτικής και κοινωνικής συγκυρίας. Σε αυτήν τοποθετήθηκαν οι συλλογικότητες-μέλη της ΑΠΟ ενώ παρευρέθηκαν ως παρατηρήτριες οι συλλογικότητες Άρφα σε Κύκλο από την Κεφαλλονιά και Ατραπός από την Πάτρα.
Οι διαδικασίες του συνεδρίου συνεχίστηκαν με εσωτερικές συζητήσεις των συλλογικοτήτων της Οργάνωσης, όπου μέσα από τον γενικό απολογισμό των οργάνων και της πολιτικής κίνησης της, μέσα από την ανάλυση της πολιτικής και κοινωνικής συγκυρίας, χαράχτηκαν οι γενικές πολιτικές κατευθύνσεις και οι βασικοί στόχοι της ΑΠΟγια το επόμενο διάστημα.
Στο πλαίσιο αυτών των συζητήσεων επικυρώθηκε από το σώμα και συγκροτήθηκε η ειδική θεματική ομάδα ενάντια στην πατριαρχία.
Το Συνέδριο έκλεισε τις εργασίες του με τον καθορισμό της επόμενης Συνδιάσκεψης που θα γίνει την Άνοιξη του 2017 στην Αθήνα και τον ορισμό του επόμενου Συνεδρίου που θα πραγματοποιηθεί το καλοκαίρι του 2018.
Στο επόμενο διάστημα θα δημοσιοποιηθεί και η πολιτική διακήρυξη του 2ου Συνεδρίου της ΑΠΟ.
Οργάνωση και Αγώνας
Για την Κοινωνική Επανάσταση,
την Αναρχία και τον Ελευθεριακό Κομμουνισμό
Αναρχική Πολιτική Οργάνωση – Ομοσπονδία Συλλογικοτήτων
Κόκκινος Νοέμβρης, Μαύρος Νοέμβρης – Μια αναρχική απάντηση στις εκλογές
ΤΙ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΖΟΥΜΕ
Ο Ντόναλντ Τραμπ έχει ήδη εκλεγεί ως ο τεσσαρακοστός πέμπτος πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών. Ως επαναστάτες, αγωνιζόμαστε για έναν κόσμο όπου δεν υπάρχει θέση για τους όμοιους του Τραμπ ή της Χίλαρι Κλίντον. Γνωρίζουμε ότι η Κλίντον αν εκλεγόταν θα εξακολουθούσε να δημιουργεί έναν κόσμο για την άρχουσα τάξη και θα ήταν πιθανόν να μην έχει κάνει τίποτα στην ουσία για τους κοινούς ανθρώπους.
Ωστόσο, είναι αδύνατο να αρνηθούμε ότι ο Τραμπ και ο αντιπρόεδρός του Μάικ Πενς, αντιπροσωπεύουν μια αρκετά βρώμικη και δηλητηριώδη δύναμη ρατσισμού, μισογυνισμού και αυταρχισμού στην οποία πρέπει να αντισταθούμε απολύτως. Μας έρχονται στη μνήμη οι δικτάτορες της διαμέσου της ιστορίας, ιδιαίτερα των Γερμανών και Ιταλών φασιστών, αφού η νίκη αυτή επιτευύχθηκε μέσω μιας ρατσιστικής προσέλευσης και ανασύνταξης στους τόπους ψηφοφορίας σε όλη τη χώρα.
Παρά το γεγονός ότι ζούμε εποχές δοκιμασιών, δεν έχουμε την πολυτέλεια να βρισκόμαστε σε απόγνωση και να διακατεχόμαστε από θλίψη για μεγάλο χρονικό διάστημα. Πρέπει να πολεμήσουμε τον φόβο που μας διακατέχει και τον φόβο ότι ο Τραμπ θα τον διαιωνίσει. Δεν υπαρχει άλλος τρόπος. Πρέπει να οργανωθούμε.
Ο Τραμπ ήταν σαφής. Θα χρησιμοποιήσει το κίνημα αυτό που κλίνει προς το μέρος του για να προωθήσει μια λευκή ρατσιστική πλατφόρμα. Θα διαλύσει τις νίκες των εργαζόμενων και των καταπιεσμένων ανθρώπων. Ο ίδιος και ο Πενς είναι ορκισμένοι εχθροί των γυναικών, των έγχρωμων, των μεταναστών χωρίς χαρτιά, των queer, γενικά των αριστερών και των προοδευτικών. Δεν θα ανταποκρίνονται στις οικολογικές κρίσεις της κλιματικής αλλαγής και της εξαφάνισης των ζωικων και άλλων ειδών, εκτός από την υιοθέτηση πολιτικών που θα τα κάνουν αυτά πολύ χειρότερα.
Παρ’ ότι η Κλίντον υποσχέθηκε βασικά συνέχιση των απελάσεων, επέκταση των πολέμων, αύξηση της εισοδηματικής ανισότητας, των αστυνομικών δολοφονιών, κλοπή της γης των ιθαγενών και επιδείνωση όλων των χρόνιων δεινών του νεοφιλελεύθερου καπιταλισμού, πρέπει να αναμένουμε την εκδήλωση νέων και πιο μεγάλων κινδύνων από τον Τραμπ. Οι μετανάστες θα αντιμετωπίσουν κινδύνους σε όλα τα μέτωπα – ακόμα και αν ο Ομπάμα απέλασε περισσότερους μετανάστες από ό,τι το σύνολο των προέδρων των ΗΠΑ του 20ού αιώνα μαζί.
Υπάρχουν υποσχέσεις για μια μαζική βίαιη εκστρατεία κατά των μεταναστών, με στόχο ιδίως του Μεξικάνους, τους μουσουλμάνους και τους Άραβες μετανάστες. Ενώ ο νεοφιλελευθερισμός έχει σε μεγάλο βαθμό απαξιωθεί, μένει να δούμε αν ο Τραμπ θα είναι σε θέση να αντικαταστήσει το σημερινό οικονομικό καθεστώς με την αντιδραστική ρατσιστική του ατζέντα ή αν η καπιταλιστική τάξη θα τον καταπολεμήσει.
Ωστόσο, μπορούμε να αναμένουμε ξεκάθαρα την αναίρεση ακόμα και αυτής της αδύνατης περιβαλλοντικής προστασίας που ισχύει, με αποτέλεσμα την ραγδαία αλλαγή του κλίματος, φέρνοντας περισσότερες εταιρείες ενέργειας να καταστρέφουν περαιτέρω τη γη των αυτόχθονων στο άμεσο μέλλον και επιταχύνοντας την πιθανή εξαφάνιση της ζωής στον πλανήτη μας σε βάθος μερικών δεκαετιών. Μπορούμε, επίσης, να αναμένουμε το δικαίωμα στην έκτρωση να ανατρέπεται. Μπορούμε να περιμένουμε πολύ περισσότερους φτωχούς ανθρώπους να πεθαίνουν από την έλλειψη επαρκούς υγειονομικής περίθαλψης, με την κατάργηση του Obamacare. Μπορούμε να αναμένουμε την υιοθέτηση μιας σκληρότερης καταστολής εκ μέρους του υπουργείου Δικαιοσύνης του Τραμπ εναντίον των κοινωνικών κινημάτων όπως οι Black Lives Matter. Μπορούμε να αναμένουμε την ενσωμάτωση και την άμεση συνεργασία του Τραμπ με τη διεθνή συμμαχία των αυταρχικών κρατιστών και ακροδεξιών λαϊκιστών -Βλαντιμίρ Πούτιν, Χρυσή Αυγή στην Ελλάδα, Marine Le Pen στη Γαλλία, Geert Wilders στην Ολλανδία- και την επιδείνωση της ισραηλινής καταπίεσης των Παλαιστινίων, τη συνεργασία με τον Μπασάρ αλ-Άσαντ για τη συντριβή των επαναστατών στη Συρία και την Rojava καθώς και την πρόκληση πολέμων χωρίς προηγούμενο, που μπορούν κάλλιστα να περάσουν το πυρηνικό κατώφλι.
Ίσως μια από τις πιο σημαντικές αλλαγές θα είναι ότι υπό την προεδρία του Τραμπ, η ακροδεξιά θα συνεχίσει να αναπτύσσεται σε ένα πιο οργανωμένο και ισχυρό κίνημα, έχοντας πλέον τον χώρο για να αναλάβει δράση. Η ρατσιστική, σεξιστική, τρανσφοβική, ομοφοβική και ξενόφοβη βία θα αυξηθεί, δεδομένου ότι η ακροδεξιά θα λαμβάνει κρατική βοήθεια. Με μεγάλο αριθμό λευκών να έχουν πλέον επενδύσει με έναν τρομακτικό τρόπο σε μια ισχυρή πίστη στη λευκή υπεροχή, υπάρχει γόνιμο έδαφος για τη φασιστική δεξιά να επεκταθεί περαιτέρω.
Ο πόλεμος δεν είναι μια επιλογή, όπως αυτό συμβαίνει σε εμάς τώρα που μιλάμε. Η μόνη επιλογή μας είναι το κατά πόσον ή όχι θα αντεπιτεθούμε.
ΤΑ ΕΠΟΜΕΝΑ ΒΗΜΑΤΑ ΜΑΣ
Η επανάσταση δεν μπορεί να είναι μια αφηρημένη ιδέα ή ένας μακρινός στόχος, έτσι όπως διαδίδεται από διανοούμενους που δεν έχουν καμία επαφή με την πραγματικότητα. Πρέπει να είναι ένα ζωντανό κίνημα που φέρνει ελπίδα και νίκες στις κοινότητές μας, τους χώρους εργασίας μας και τα σχολεία μας. Η επανάστασή μας δεν θα είναι ένα μεμονωμένο θεαματικό γεγονός, αλλά, αντίθετα, είναι μια διαδικασία που έχει ήδη ξεκινήσει. Κοινοτικές συνελεύσεις, πορείες, απεργίες, αποκλεισμοί, καταλήψεις, υπεράσπιση των κλινικών αμβλώσεων και φυσική αντίσταση σε ρατσιστές και νεοναζί, είναι μόνο μερικές από τις τακτικές που μπορούμε να αναπτύξουμε. Το σημαντικό είναι οι καθημερινοί άνθρωποι να έρθουν μαζί μας ώστε να δημιουργήσουμε μια εξουσία από τα κάτω που δεν θα στηρίζεται καθ’ οιονδήποτε τρόπο στο οποιοδήποτε διεφθαρμένο κόμμα της Ουάσιγκτον.
Η στρατηγική μας στηρίζεται στην ενότητα των εν λόγω άμεσων δράσεων, καθώς η κάλπη δεν αποτελεί άμυνα ενάντια στο φασισμό και το μίσος ούτε συνιστά κάτι τέτοιο το Δημοκρατικό Κόμμα. Βλέπουμε ότι οι νίκες που έχουμε κερδίσει μέσα από σκληρούς αγώνες θα μπορούσαν να αντιστραφούν. Η μόνη μας ευκαιρία είναι να δημιουργήσουμε ένα κίνημα που να στηρίζεται στην εξουσία των ανθρώπων.
Μια στρατηγική για να υπερασπίσουμε τις κοινότητές μας και να αμφισβητήσουμε τον Τραμπ αρχίζει με και από εμάς, τους εκμεταλλευόμενους εργαζόμενους. Μαζί κρατάμε τη λύση στο ζήτημα Τραμπ και στα μεγαλύτερα προβλήματα του καπιταλισμού, την πατριαρχία και τη λευκή υπεροχή.
Ορισμένα τμήματα της άρχουσας τάξης ίσως μοιραστούν την επιθυμία μας να απαλλαγούμε από τον Τραμπ αλλά μόνο μέχρι να τοπιθετήσουν έναν άλλο καπιταλιστή στον Λευκό Οίκο και στη συνέχεια να μας οδηγήσουν εκ νέου στον ίδιο φαύλο κύκλο της κρίσης. Ενώ εμείς ίσως καταλήξουμε να διαδηλώνουμε με αυτούς τους ανθρώπους στους δρόμους για τα επόμενα τέσσερα χρόνια, γνωρίζουμε ότι οι σύμμαχοί μας είναι εκείνοι που εργάζονται επίσης για την δημιουργία ενός ανεξάρτητου κινήματος των εκμεταλλευόμενων τάξεων και όχι εκείνων που θέλουν να εναποθέσουμε τις ελπίδες μας στους εκάστοτε πολιτικούς υποψηφίους.
Πρέπει να πιέσουμε για μεγαλύτερη ενότητα μεταξύ της εργατικής τάξης και των κοινωνικών κινημάτων. Πρέπει να έρθουμε σε επαφή με άλλους που επίσης οργανώνονται στις περιοχές μας και να τους μιλήσουμε για συνεργασία. Θα πρέπει να πιέσουμε για τις οργανώσεις του κοινωνικού κινήματος του οποίου είμαστε μέρος – όπως εργατικά συνδικάτα, οργανώσεις του Black Lives Matter, οργανώσεις για τα δικαιώματα των μεταναστών- να οργανώσουν συνόδους σε επίπεδο πόλεων ώστε να εξετάσουν το πώς θα υποστηρίξουν ο ένας τον άλλον και πώς θα συντονίσουν την αντίσταση στον Τραμπ. Από τώρα και μέχρι τις 20 Ιανουαρίου (μέρα ορκωμοσίας), πρέπει να οργανώσουμε έναν όσο το δυνατόν πλατύ διάλογο σε εθνικό επίπεδο καθώς και ένα συντονισμό μεταξύ όσο το δυνατόν περισσότερων κοινωνικών κινημάτων και επαναστατικών οργανώσεων.
Θα πρέπει να προγραμματίσουμε μαζικές διαδηλώσεις την ημέρα της ορκομωσίας του Τραμπ και θα πρέπει να δούμε αυτές τις διαδηλώσεις ως οργανωτικά εργαλεία για να συνεχίσουμε να οικοδομούμε την ενότητα και να προσελκύσουμε τους ανθρώπους μέσα σε μια καθημερινή οργάνωση των κοινοτήτων μας, κάτι που πραγματικά θα αποτελέσει μια αξιοποίηση σε μακροπρόθεσμη βάση ώστε να καταστεί απειλή για το κράτος.
Στα οργανωτικά μας σχέδια θα πρέπει να περιλαμβάνεται η οικοδόμηση χώρων όπου οι άνθρωποι μπορούν να έχουν ανοικτές πολιτικές συζητήσεις, να αρχίζουν να αναλαμβάνουν τον έλεγχο των ζωών τους και να δημιουργούν τα δικά τους δημοκρατικά κινήματα. Εμείς πρέπει να προσπαθήσουμε να οργανώσουμε κοινοτικές και συνελεύσεις γειτονιάς-βάσεις για τη συλλογική μας εξουσία ενάντια στο κράτος και το κεφάλαιο.
Εν τω μεταξύ, θα πρέπει να αντιμετωπίσουμε την ακροδεξιά βία, αναζητώντας και κλείνοντας κάθε φασιστική οργάνωση οπουδήποτε. Μακροπρόθεσμα, όμως, θα πρέπει να κάνουμε πολύ περισσότερα ώστε να αδυνατίσουμε κι να εξαλείψουμε την πολιτική βάση του Τραμπ και την ακροδεξιά, οργανώνοντας λευκούς εργαζόμενους προτρέποντάς τους να εγκαταλείψουν την υποστήριξή τους στη λευκή υπεροχή και να σταθούν υπέρ της ταξικής αλληλεγγύης. Αυτό σημαίνει ότι οι λευκοί επαναστάτες πρέπει να εστιάσουν τις προσπάθειές τους στην οργάνωση των λευκών καθώς και στην ανοικοδόμηση κοινωνικών κινημάτων στα οποία μπορούν να οργανωθούν λευκοί, όχι μόνο στη βάση των αναγκών που μοιράζονται με έγχρωμους ανθρώπους της εργατικής τάξης, αλλά και στη βάση των αιτημάτων των εγχρώμων για την ελευθερία. Αυτή τη στιγμή οι περισσότεροι από τους συντρόφους μας, συγκεντρώνονται σε φιλελεύθερα, υψηλού μορφωτικού επιπέδου, αστικά κέντρα.
Μακροπρόθεσμα θα πρέπει να διαθέσουμε περισσότερους πόρους για την ανάπτυξη βάσεων για την άσκηση της επαναστατικής πολιτική στις αγροτικές περιοχές, στο νότο και τις μεσοδυτικές πολιτείες.
Χρειάζεται να οικοδομήσουμε τη λαϊκή εξουσία από τα κάτω, για να αντισταθούμε κατευθείαν στις πολιτικές του Τραμπ, για να δημιουργήσουμε χώρους όπου δεν θα τηρούνται οι οδηγίες του. Αν μείνουμε σιωπηλοί, θα περιμένουμε την έλευση περαιτέρω γενεών ανθρώπων όπως ο Ντόναλντ Τραμπ.
Ενόσω οργανωνόμαστε κατά του Τραμπ, θα πρέπει επίσης να καταπολεμήσουμε και την τάση εκείνη που θέλει να επιλύσει αυτό το ζήτημα μέσα από μια εκλογική πολιτική. Αν μη τι άλλο, αυτές οι εκλογές απέδειξαν ότι οι νεοφιλελεύθεροι Δημοκρατικοί είναι πλέον άνευ αντικειμένου, ότι ποτέ δεν μπορούν να μας δώσουν αυτά που χρειαζόμαστε. Ας τους παρακάμψουμε. Κοιτάζοντας μπροστά, δεν έχουμε την πολυτέλεια να τρέφουμε περισσότερες ψεύτικες ελπίδες και δεν μπορούμε να δεχθούμε ποτέ ξανά το μικρότερο από τα δύο κακά – επειδή αυτό είναι που μας έχει επιβληθεί τώρα. Η καλύτερη ευκαιρία που έχουμε είναι να στραφούμε στις κοινότητες, τα σχολεία και τους χώρους εργασίας μας και να αρχίσουμε την οικοδόμηση της λαϊκής εξουσίας.
Η Black Rose / Rosa Negra Anarchist Federation (Αναρχική Ομοσπονδία Μαύρο Ρόδο) δεν μπορεί από μόνη της να δημιουργήσει όλο αυτό το κίνημα, αλλά μπορεί να είναι μέρος του. Την Τρίτη, ο Τραμπ μπορεί να κέρδισε τις εκλογές, αλλά τώρα οι άνθρωποι πρέπει να επανακτήσουν την καρδιά τους και την ειρήνη στο μυαλό τους.
Με Αγάπη και Θυμό!
Μην θρηνείτε – Οργανωθείτε!
Όχι άλλοι πρόεδροι!
Black Rose Anarchist Federation/Federación Anarquista Rosa Negra (US/EE.UU)
Εκδήλωση-Συζήτηση: “ Ο αγώνας ενάντια στο εκπαιδευτικό σύστημα στο σήμερα. Προτάσεις οργάνωσης και αντίστασης. Ο ρόλος των αναρχικών. Το όραμα της ελευθεριακής παιδείας σε μια ελευθεριακή κοινωνία”. Παρουσίαση της θέσης της αναρχικης ομάδας “δυσήνιος ίππος” στο δρόμο για το 2ο Συνέδριο της Αναρχικής Πολιτικής οργάνωσης – Ομοσπονδία Συλλογικοτήτων
Προβολή ντοκιμαντέρ: “Ζήτω το μοντέρνο σχολείο”, για τη ζωή του ισπανού αναρχικού παιδαγωγού Φρανθίσκο Φερέρ υ Γκουάρδια
ΤΡΙΤΗ 22 ΝΟΕΜΒΡΗ, 19.00 Μ.Μ. ΣΤΟΝ ΑΥΤΟΔΙΑΧΕΙΡΙΖΌΜΕΝΟ ΧΩΡΟ ΕΠΙ ΤΑ ΠΡΟΣΩ (ΠΑΤΡΕΩΣ 87)
αναρχική ομάδα “δυσήνιος ίππος”-μέλος της Αναρχικής Πολιτικής Οργάνωσης | Ομοσπονδία Συλλογικοτήτων
Στις 15 Νοεμβρίου πραγματοποιείται στην Αθήνα προγραμματισμένη επίσκεψη του επικεφαλής του κράτους των Η.Π.Α. Μπαράκ Ομπάμα. Η επίσημη ατζέντα αυτής της παρουσίας προσδιορίζει τις πραγματικές προεκτάσεις της στο πεδίο της εξουσιαστικής διαχείρισης, επιβολής και ανταγωνισμού: γεωπολιτικοί συσχετισμοί, προσφυγικό, οικονομία.
Το κράτος των Η.Π.Α. αποτελεί την ηγέτιδα δύναμη του δυτικού μπλοκ κυριαρχίας έχοντας πρωτοστατήσει στην εκστρατεία εγκαθίδρυσης του σύγχρονου ολοκληρωτισμού. Οι πολεμικές επιχειρήσεις στην καπιταλιστική περιφέρεια, η εμβάθυνση του ελέγχου και της καταστολής στο εσωτερικό των δυτικών κοινωνιών, η όξυνση της λεηλασίας της μεγάλης κοινωνικής πλειοψηφίας και η καταστροφή του φυσικού κόσμου είναι αποτέλεσμα των διαχρονικών επιδιώξεων -και των ανεπίλυτων αντιφάσεων που συνεπάγονται- του κρατικού-καπιταλιστικού συστήματος. Επιδιώξεων και αντιφάσεων που παράγουν τη βαθιά και συνολική κρίση του, ως απότοκο της πολιτικής- αξιακής του χρεωκοπίας.
Σε αυτή την επιχείρηση αποικιοποίησης κάθε πτυχής της κοινωνικής ζωής από την εξουσιαστική βαρβαρότητα, το αμερικανικό κράτος πρωτοστατεί εδώ και δεκαετίες έχοντας κεντρικό ρόλο στην ενδυνάμωση των παγκόσμιων διαδικασιών αναδιάρθρωσης του κρατικού-καπιταλιστικού κόσμου, μέσω της δημιουργίας και της αναβάθμισης υπερεθνικών εξουσιαστικών μηχανισμών, λειτουργώντας ως «πρότυπο» κατασταλτικό εργαστήριο. Οι «αντι»τρομοκρατικές σταυροφορίες που έχουν προκαλέσει χιλιάδες θανάτους και μαζικό ξεριζωμό μεγάλων πληθυσμών, οι αθρόες δολοφονίες μαύρων Αμερικανών, η θεσμική θωράκιση του καθεστώτος μέσω ειδικών νόμων, φυλακών και στρατιωτικοποιημένων σωμάτων καταστολής, είναι αρθρώσεις του γενικευμένου πολέμου που έχει κηρύξει το αμερικανικό κράτος τόσο εντός της επικράτειάς του όσο και διεθνώς ως πρωτοπόρο τμήμα της παγκόσμιας κυριαρχίας, η οποία απαντάει στην γενικευμένη της κρίση μέσω της επίθεσης της στους φτωχούς και τους απόκληρους.
Μιας επίθεσης που διεξάγεται με αυξανόμενη ένταση από την πλευρά των διεθνών πολιτικο-οικονομικών ελίτ, αναπόσπαστο μέρος των οποίων είναι και το ελληνικό κράτος. Κοινή βάση αυτής της ανισομερούς συμμαχίας είναι η διατήρηση της εξουσιαστικής οργάνωσης των κοινωνιών, η όξυνση των συνθηκών της σύγχρονης σκλαβιάς , η απονεύρωση και η καταστολή των κοινωνικών και ταξικών αντιστάσεων, καθώς και η διατήρηση της πρωτοκαθεδρίας του δυτικού μπλοκ κυριαρχίας και η ενίσχυση της δύναμής του στο πεδίο του διεθνούς γεωπολιτικού ανταγωνισμού. Ο στρατιωτικός, πολιτικός, οικονομικός και πολιτισμικός επεκτατισμός του Δυτικού Εξουσιαστικού Μπλοκ επιχειρεί να αντλεί νομιμοποίηση και συναίνεση από την αθλιότητα που το ίδιο παράγει παγκόσμια: ο πόλεμος, ο ξεριζωμός, η φτώχεια, ο κοινωνικός κανιβαλισμός, είναι ταυτόχρονα παράγωγα του κρατικού-καπιταλιστικού συστήματος και τα φόβητρα απέναντι στις εξαθλιωμένες μάζες. Η ιδεολογική πτυχή αυτού του επεκτατισμού εμπεριέχει την προβολή του κρατικού-καπιταλιστικού κόσμου ως αναπόδραστης πραγματικότητας εντός της οποίας μπορούν να υπάρξουν μόνο αστικοδημοκρατικά ψευτο-διλήμματα διαχείρισης της γενικευμένης εξουσιαστικής σήψης.
Το ελληνικό κράτος ως μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του ΝΑΤΟ είναι σταθερά προσανατολισμένο στις επιδιώξεις της κυρίαρχης πολιτικο-οικονομικής ελίτ της οποίας αποτελεί αναπόσπαστο τμήμα. Η πολιτική διακυβέρνηση του Σύριζα – ο οποίος ανήλθε στην εξουσία πατώντας πάνω στους κοινωνικούς και ταξικούς αγώνες της τελευταίας δεκαετίας- προκειμένου να απονευρώσει την διάχυτη κοινωνική δυσαρέσκεια, έσπειρε την απογοήτευση και τον φόβο, άμβλυνε τα κοινωνικά και ταξικά αντανακλαστικά και έπληξε τις αγωνιστικές κινητοποιήσεις. Όξυνε την ταξική λεηλασία, συκοφάντησε χυδαία τις αντιστάσεις του σήμερα χωρίς να διστάζει να καπηλεύεται ταυτόχρονα (και να ευτελίζει) τους αγώνες του χθες. Εξαπέλυσε κατασταλτικές επιχειρήσεις κατά κατειλημμένων χώρων αγώνα και αλληλεγγύης, χτύπησε ταξικές και κοινωνικές κινητοποιήσεις μέσω των ΜΑΤ, φυλάκισε πρόσφυγες και μετανάστες και δημιούργησε στρατόπεδα-γκέτο αποκλείοντάς τους από τον κοινωνικό χώρο. Με δυο λόγια εκπλήρωσαν και εκπληρώνουν την αποστολή τους στο ακέραιο, που δεν είναι άλλη από την διαρκή προσπάθεια, στο κομμάτι που τους αναλογεί, για την ανεμπόδιστη επιβολή της σύγχρονης δικτατορίας του Κράτους και του Κεφαλαίου, του Σύγχρονου Ολοκληρωτισμού. Αυτή η κοινή επιδίωξη, που ενώνει ακατάλυτα το ελληνικό και το αμερικανικό κράτος, είναι η βάση κάθε εξουσιαστικής συμμαχίας.
Απέναντί τους στέκει μια μακρά σειρά αγώνων διεθνώς, μια διαρκής απειλή για τις εξουσιαστικές ελίτ, μια διαδρομή ελευθερίας που παραμένει ανοιχτή για τους πληβείους. Στις Η.Π.Α., οι μαζικές απεργίες εργαζόμενων για τους μισθούς πείνας και οι εξεγέρσεις ενάντια στη δολοφονική κρατική ρατσιστική βία, οι αγώνες των κρατούμενων ενάντια στη βιομηχανία της φυλακής και οι κινητοποιήσεις των μεταναστών κρατούν ζωντανή την αντίσταση. Όντας αλληλέγγυοι σε αυτούς τους αγώνες επιζητούμε τη διεθνιστική αλληλεγγύη και τη συνέχεια των αντιστάσεων, σε ένα κοινωνικό και ταξικό πεδίο που έχει χαραχτεί από το αίμα και τις άοκνες προσπάθειες των κινημάτων για την αλληλεγγύη, την ισότητα και την ελευθερία.
Στην εξουσιαστική σήψη και την επίθεση τον διεθνών και ντόπιων κυρίαρχων αντιπαρατάσσουμε την κοινωνική και ταξική οργάνωση των καταπιεσμένων. Στην απροκάλυπτη παρακμή του γερασμένου κόσμου του κράτους και των αφεντικών, αντιπαρατάσσουμε τη νιότη της Κοινωνικής Επανάστασης, τη μόνη πραγματική διέξοδο για την μεγάλη κοινωνική πλειοψηφία.
ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΚΡΑΤΙΚΗ ΚΑΙ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΗ ΣΗΨΗ ΤΑ ΝΤΟΠΙΑ ΚΑΙ ΥΠΕΡΕΘΝΙΚΑ ΑΦΕΝΤΙΚΑ
ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΚΑΙ ΔΙΕΘΝΙΣΤΙΚΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΡΧΙΑ ΚΑΙ ΤΟΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΚΟ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟ
Αναρχική Πολιτική Οργάνωση- Ομοσπονδία Συλλογικοτήτων
Νοέμβρης 2016
ΣΥΓΚEΝΤΡΩΣΕΙΣ ΤΡΙΤΗ 15 ΝΟΕΜΒΡΗ:
ΠΑΤΡΑ: ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ 6μμ, Αναρχική Ομάδα «Δυσήνιος Ίππος» – μέλος της ΑΠΟ
ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ: ΚΑΜΑΡΑ 6μμ, Συλλογικότητα για τον Κοινωνικό Αναρχισμό «Μαύρο και Κόκκινο»- μέλος της ΑΠΟ
ΑΘΗΝΑ: ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ (ΠΑΤΗΣΙΩΝ ΚΑΙ ΣΤΟΥΡΝΑΡΗ) 5:30μμ, Τοπικός Συντονισμός Αθήνας της ΑΠΟ- Συμμετοχή στο μπλοκ της Συνέλευσης Αναρχικών για την Κοινωνική και Ταξική Χειραφέτηση
Την Κυριακή 6.11 συμμετείχαμε στη προγραμματισμένη συγκέντρωση ενάντια στη κατάργηση της κυριακάτικης αργίας. Η συμμετοχή του κόσμου ήταν μικρή. Από την πλευρά μας, ως αναρχική ομάδα “δυσήνιος ίππος” , συμμετείχαμε στη συγκέντρωση με πανό που έγραφε: “ΠΟΤΕ ΔΟΥΕΙΑ ΤΙΣ ΚΥΡΙΑΚΕΣ | ΤΙΣ ΠΛΑΤΕΣ ΔΕ ΘΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΣΤΟΥΣ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΕΣ”, ενώ μοιράστηκαν τα κείμενα της ομάδας για το ζήτημα (εδώ), έντυπα της Αναρχικής Πολιτικής Οργάνωσης “Γη και Ελευθερία”και πετάχτηκαν τρικάκια.
Απέναντι στη βίαιη υποτίμηση της ζωής μας, όλοι εμείς οι από κάτω, οι εργαζόμενοι, οι άνεργοι, οι νεολαίοι, ντόπιοι και μετανάστες, γνωρίζοντας τις πραγματικές μας ανάγκες, πρέπει να πάρουμε τη ζωή στα χέρια μας, να οργανωθούμε και να αγωνιστούμε, συλλογικά, αυτοοργανωμένα και αδιαμεσολάβητα , σε κάθε κοινωνικό και εργασιακό χώρο, στα σχολεία και τις σχολές, στους χώρους δουλειάς, στις γειτονιές και στους δρόμους, μακριά από οποιαδήποτε κομματική και συνδικαλιστική χειραγώγηση που αναπόφευκτα οδηγεί στην αποδυνάμωση και στον εκφυλισμό του κοινωνικού και ταξικού κινήματος.
ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΣΤΑ ΣΧΕΔΙΑ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΚΕΦΑΛΑΙΟΥ
ΜΠΛΟΚΑΡΙΣΜΑ ΤΗΣ ΚΑΤΑΡΓΗΣΗΣ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΗΣ ΑΡΓΙΑΣ
ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΚΑΙ ΤΑΞΙΚΗΣ ΑΝΤΕΠΙΘΕΣΗΣ!
αναρχική ομάδα “δυσήνιος ίππος” / μέλος της Αναρχικής Πολιτικής Οργάνωσης
ΠΡΟΚΗΡΥΞΗ ΑΝΑΡΧΙΚΩΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΞΕΓΕΡΣΗ ΤΟΥ ΔΕΚΕΜΒΡΗ
Δυσήνιος Ίππος 