*Το παρακάτω κείμενο διαβάστηκε στην παρουσίαση της Β’ έκδοσης της αυτοβιογραφίας της Emma Goldman στο 9ο φεστιβάλ αναρχικού βιβλίου στην Πάτρα*
«Πάντα προσπαθούσα να παραμένω σε μια κατάσταση ρευστότητας και συνεχούς ανάπτυξης, και όχι να πετρώνω σε μια θέση αυτο-ικανοποίησης. Αν είχα να ξαναζήσω τη ζωή μου, όπως οποιοσδήποτε άλλος, θα ήθελα να αλλάξω μικρές λεπτομέρειες. Αλλά στις πιο σημαντικές μου ενέργειες και συμπεριφορές θα επαναλάμβανα τη ζωή μου όπως την έχω ζήσει. Σίγουρα θα έπρεπε να δουλέψω για τον Αναρχισμό με την ίδια αφοσίωση και εμπιστοσύνη για τον απόλυτο θρίαμβό του.»
(απόσπασμα από το άρθρο «Άξιζε η ζωή μου;» της EmmaGoldman στο Harpers το 1934)
Η συγκεκριμένη έκδοση -πλάι στην προηγούμενη και τον Α’ τόμο- έρχεται να καλύψει ένα κενό που υπήρχε στην ελληνική βιβλιογραφία, ένα κενό που αφορά άμεσα τους αγωνιστές και ιδίως, επιτρέψτε μου να πω, τις αγωνίστριες. Ένα από τα πολλά κενά που υπάρχουν για την Emma Goldman συνολικά εδώ που τα λέμε. Καθώς εκτός από την αυτοβιογραφία της, τα γραπτά της τα τελευταία μόνο χρόνια αρχίζουν λίγα λίγα και αποσπασματικά να μεταφράζονται στα ελληνικά και να εκδίδονται αναδεικνύοντας το μέγεθος της σκέψης της και την ανήσυχη ψυχή της.
Το «Ζώντας τη ζωή μου» αποτελεί μια εμβληματική έκδοση που τοποθετεί την Έμμα Γκόλντμαν στο επίκεντρο, εξυψώνοντας τα ιδανικά της μέσα από την ιστορική συγκυρία που έζησε αλλά κυρίως μέσα από το δικό της πρίσμα, παλεύοντας με τις δικές της αντιφάσεις, αδυναμίες κι ευαισθησίες να τοποθετηθεί άλλοτε με σαφήνεια άλλοτε όχι και να γίνει ο άνθρωπος που ονειρευόταν και διακήρυττε για κάθε επαναστατημένο άνθρωπο κοιτώντας εξίσου τον εαυτό της στον καθρέφτη. Οι δυο τόμοι της αυτοβιογραφίας καλύπτουν τέσσερις και πλέον δεκαετίες ζωής και δεν πρόκειται απλώς για μια καταγραφή ιστορικών και κοινωνικών γεγονότων, αλλά για μια βαθιά προσωπική εξιστόρηση της διαδρομής μιας αγωνίστριας που προσπαθεί να συνδυάσει τις πολιτικές της πεποιθήσεις και την αγωνιστική της παρουσία με την ανθρώπινη υπόσταση — την αγάπη, τον έρωτα, τη χαρά και την αναζήτηση της ολοκληρωμένης προσωπικότητας που ως τέτοια θα συνδράμει στην Υπόθεση.
ΔΥΟ ΧΡΟΝΙΑ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΚΡΑΤΙΚΗ-ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΗ ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ ΣΤΗΝ ΠΥΛΟ
ΝΑ ΑΓΩΝΙΣΤΟΥΜΕ:
ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ ΦΡΟΥΡΙΟ, ΣΤΙΣ ΡΑΤΣΙΣΤΙΚΕΣ-ΑΝΤΙΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΤΙΚΕΣ ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ, ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΑΙΚΗΣ ΕΝΩΣΗΣ KAI ΤΩΝ ΔΟΛΟΦΟΝΙΚΩΝ ΜΗΧΑΝΙΣΜΩΝ ΤΟΥΣ
ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΙΣ ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΙΚΕΣ ΕΠΕΜΒΑΣΕΙΣ, ΣΤΗΝ ΦΤΩΧΕΙΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΞΑΘΛΙΩΣΗ
ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΗΝ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΗ
ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΥΣ ΛΑΟΥΣ ΤΗΣ ΜΕΣΗΣ ΑΝΑΤΟΛΗΣ
ΝΑ ΓΚΡΕΜΙΣΟΥΜΕ ΤΟΝ ΦΡΑΧΤΗ ΤΟΥ ΕΒΡΟΥ ΚΑΙ ΤΑ ΣΤΡΑΤΟΠΕΔΑ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗΣ
ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΜΕ ΤA “PUSH BACKS” KAI ΤΙΣ ΔΟΛΟΦΟΝΙΕΣ ΜΕΤΑΝΑΣΤΩΝ ΣΤΑ ΣΥΝΟΡΑ ΚΑΙ ΣΤΟ ΑΙΓΑΙΟ
Στις 31/10 έγινε έκρηξη σε διαμέρισμα στους Αμπελόκηπους, κατά την οποία πέθανε ο σύντροφος Κυριάκος Ξ. ενώ τραυματίστηκε πολύ βαριά η συντρόφισσα Μαριάννα Μ., η οποία νοσηλεύεται μέχρι και σήμερα. Ταυτόχρονα έγιναν δύο ακόμα συλλήψεις για την υπόθεση.
ΤΙΜΗ ΣΤΟΝ ΝΕΚΡΟ ΑΝΑΡΧΙΚΟ ΣΥΝΤΡΟΦΟ ΚΥΡΙΑΚΟ
ΑΛΛΗΛΕΓΓΤΗ ΣΤΗΝ ΤΡΑΥΜΑΤΙΣΜΕΝΗ ΣΥΝΤΡΟΦΙΣΣΑ ΜΑΡΙΑΝΝΑ Μ. ΚΑΙ ΣΤΟΥΣ ΔΥΟ ΣΥΛΛΗΦΘΕΝΤΕΣ
ΚΑΛΕΣΜΑ ΣΕ ΕΚΤΑΚΤΗ ΑΝΤΙΚΑΤΑΣΤΑΛΤΙΚΗ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ
ΤΕΤΑΡΤΗ 10/7, 20:00, ΚΑΛΛΙΔΡΟΜΙΟΥ ΚΑΙ ΜΠΕΝΑΚΗ (ΣΚΑΛΑΚΙΑ ΑΣΤΕΡΑ)
Για άλλη μια κρατική επιχείρηση στοχοποίησης της Ταξικής Αντεπίθεσης
Το πρωί και το μεσημέρι της Τετάρτης 10 Ιουλίου βρεθήκαμε για άλλη μια φορά αντιμέτωποι με τις κατασταλτικές μεθοδεύσεις του κράτους, με τις πρακτικές και τις μεθόδους εκείνες που συστηματικά στοχοποιούν αγωνιστές και αγωνίστριες, επιχειρώντας να τους τρομοκρατήσουν, να τους παρανομοποιήσουν και να αδρανοποιήσουν τελικά το κίνημα και τις δομές του. Η αστυνομία εισέβαλλε για υποτιθέμενη έρευνα στο σπίτι συντρόφου, μέλους της συλλογικότητάς μας και τον προσήγαγε στη ΓΑΔΑ. Ταυτόχρονα, σε μια πρωτοφανή κίνηση επίθεσης στις πολιτικές ελευθερίες που ο λαός έχει κατακτήσει με το αίμα του, εισέβαλλαν στον πολιτικό μας χώρο, στην οδό Καλλιδρομίου 49 στα Εξάρχεια για να ερευνήσουν υποτιθέμενες “έκνομες ενέργειες”. Στην επιχείρηση συμμετείχε μεν εισαγγελέας με σχετικό ένταλμα, προσδίδοντας σε αυτή ένα ίχνος αστικής νομιμότητας. Οφείλουμε όμως να σημειώσουμε ότι για την εισβολή αυτή, σε έναν νόμιμα ενοικιαζόμενο ιδιωτικό χώρο, δεν ειδοποιήθηκε ούτε η ιδιοκτήτρια, ούτε ο ενοικιαστής, ούτε φυσικά και η ομάδα μας. Για την υποχρεωτική παρουσία μαρτύρων, επιστρατεύθηκε απλά μία γειτόνισσα που η αστυνομία ξεσήκωσε από το σπίτι της. Καθ’ όλη τη διάρκεια της εισβολής, ο πολιτικός μας χώρος παρέμενε αποκλεισμένος από δυνάμεις των ΟΠΚΕ και ΔΡΑΣΗ που με απειλές απομάκρυναν ενδιαφερόμενους περαστικούς, γείτονες και κατοίκους της γειτονιάς.
ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΑΤΑΛΗΨΗ ΠΑΡΑΡΤΗΜΑΤΟΣ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΥΣ 26 ΣΥΛΛΗΦΘΕΝΤΕΣ-ΕΙΣΕΣ
Την Παρασκευή 26/3 το πρωί πραγματοποιούταν στην κατάληψη Παραρτήματος συγκέντρωση αλληλεγγύης στον αναρχικό Α.Φ. Από την αρχή της συγκέντρωσης ο χώρος ήταν περικυκλωμένος από διμοιρίες των ΜΑΤ. Κατά τη διάρκεια της συγκέντρωσης οι μπάτσοι επιτέθηκαν και από τις δύο πλευρές του δρόμου, πετώντας χημικά, κρότου λάμψης και χτυπώντας τον κόσμο.
Ο κόσμος που βρισκόταν στη συγκέντρωση οπισθοχώρησε στο εσωτερικό του Παραρτήματος, ενώ η αστυνομία αρχικά πέταξε χημικά εντός στου χώρου και στη συνέχεια εισέβαλε συλλαμβάνοντας όσους βρισκόντουσαν μέσα. Χαρακτηριστικό της μανίας των δυνάμεων καταστολής ήταν ότι συνέλαβαν ακόμα και περαστικούς οι οποίοι διαμαρτυρήθηκαν για το κατασταλτικό πογκρόμ που είδαν να εξελίσσεται μπροστά στα μάτια τους.
Στη συνέχεια οι συλληφθέντες-εισες μεταφέρονται στην Γ.Α.Δ.Αχαΐας ενώ στο παράρτημα διεξάγεται έρευνα από την αστυνομία με παρουσία εισαγγελέα. Τα τοπικά Μ.Μ.Ε. -πιστά στον ρόλο τους- από την πρώτη στιγμή διαδίδουν καταφανή ψεύδη σχετικά με το τι πραγματικά συνέβη κατά την διάρκεια της συγκέντρωσης. Λίγο αργότερα, όταν ο κόσμος προσέγγιζε την κατάληψη, πραγματοποιείται ακόμα μια απρόκλητη επίθεση της αστυνομίας, η οποία χτυπάει και συλλαμβάνει ακόμα έναν αγωνιστή. Η έρευνα ολοκληρώνεται στον χώρο του Παραρτήματος και οι αστυνομικές δυνάμεις αποχωρούν αφού πρώτα έχουν κατασχέσει κινηματικό εξοπλισμό, έντυπο υλικό και πανό.
Το απόγευμα πραγματοποιείται στην Πλατεία Γεωργίου συγκέντρωση αλληλεγγύης στην Κατάληψη Παραρτήματος και τους συλληφθέντες αγωνιστές. Στη συνέχεια πραγματοποιείται πορεία η οποία περνάει από αστυνομικό μέγαρο και καταλήγει στο Παράρτημα, ανοίγοντας και πάλι τον χώρο.
Η εκκένωση των καταλήψεων και το χτύπημα των χώρων αγώνα αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι της επιβολής του δόγματος «νόμος και τάξη». Ενός δόγματος που αποτελεί αιχμή του κράτους ώστε να μπορέσει να υλοποιήσει τους αντικοινωνικούς σχεδιασμούς του. Σχεδιασμούς που δεν έχουν καμία σχέση με το κοινωνικό συμφέρον αλλά αντίθετα σχετίζονται μόνο με την μεγέθυνση των κερδών του κεφαλαίου, με την διατήρηση της κανονικότητας της καπιταλιστικής ζούγκλας που -εν μέσω κρίσης- φτωχοποιεί και πετάει στο περιθώριο ολοένα και μεγαλύτερα κομμάτια του πληθυσμού.
Ιδιαίτερα στην παρούσα κοινωνική και πολιτική συγκυρία των πολέμων, των εργατικών δολοφονιών, της φτώχειας και της ανέχειας, της ακρίβειας, των χαμηλών μισθών, της μαύρης εργασίας, των πετσοκομμένων εργασιακών και συνδικαλιστικών δικαιωμάτων και της ανεργίας που καταδικάζει τη συντριπτική πλειοψηφία του πληθυσμού να διαβιώνει σε άθλιες συνθήκες, το κράτος επιλέγει να επαναφέρει κεντρικά στην ατζέντα, μέσω της επιστροφής και του Χρυσοχοΐδη, το δόγμα «νόμος και τάξη».
Το κράτος επιβάλλει στην μεγάλη κοινωνική πλειοψηφία μια ζωή που δεν αξίζει να βιωθεί και για αυτό δεν έχει να επενδύσει σε τίποτα άλλο πέρα από τον φόβο, την τρομοκρατία και την καταστολή. Για αυτό βαφτίζει τους αγωνιστές τρομοκράτες. Για αυτό επιτίθεται σε κάθε κοινωνικό και ταξικό κεκτημένο. Για αυτό επιχειρεί να διαλύσει και να συντρίψει κάθε αγώνα, κάθε διεκδίκηση, κάθε φωνή αμφισβήτησης και εστία αντίστασης. Για αυτό χτυπάει τις καταλήψεις και τους χώρους αγώνα, κάνει πογκρόμ συλλήψεων και διώξεων, στήνει σκευωρίες σε βάρος αγωνιστών, ποινικοποιεί την συνδικαλιστική δράση, θωρακίζεται νομικά και κατασταλτικά, εδραιώνοντας το καθεστώς έκτακτης ανάγκης. Για αυτό χτυπάει κάθε διαδήλωση, ξυλοκοπεί, βασανίζει και φυλακίζει τους αγωνιστές.
Η κατάληψη Παραρτήματος αποτελεί εδώ και χρόνια έναν ζωντανό και ανοιχτό χώρο αντίστασης, αγώνα και έκφρασης. Έναν χώρο που έχουμε βρεθεί εκατοντάδες φορές σε διαδικασίες, εκδηλώσεις και διαδηλώσεις. Έναν χώρο που αποτελεί οργανικό κομμάτι της ιστορίας του κινήματος της πόλης από την εξέγερση του Πολυτεχνείου μέχρι και σήμερα. Είναι πάγια στόχευση του κράτους και το μηχανισμών του να πάψει το παράρτημα να αποτελεί έναν χώρο αγώνα και αντίστασης. Να απονεκρωθεί από τα αγωνιστικά χαρακτηριστικά του, να απογυμνωθεί από την πολύχρονη ιστορία αγώνων και μαχητικής αντίστασης.
Απέναντι στην κρατική τρομοκρατία και την καπιταλιστική βαρβαρότητα, οφείλουμε να δώσουμε όλες μας τις δυνάμεις για την ανασυγκρότηση των κοινωνικών και ταξικών αντιστάσεων και τη δημιουργία μετώπων αγώνα. Να βρεθούμε στους δρόμους του αγώνα, σε κάθε σχολείο, σχολή, γειτονιά οργανώνοντας την κοινωνική αυτοάμυνα και διεκδικώντας ότι μας ανήκει.
ΟΥΤΕ ΒΗΜΑ ΠΙΣΩ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΗΝ ΚΡΑΤΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΟΛΗ ΝΑ ΟΡΓΑΝΩΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΑΥΤΟΑΜΥΝΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΤΑΞΙΚΗ ΑΝΤΕΠΙΘΕΣΗ
Πανό που αναρτήθηκε στην Πάτρα σήμερα 10 Μάρτη 2024.
Τα ξημερώματα της 10ης Μάρτη 2010, μετά από ένοπλη συμπλοκή με αστυνομικούς, κατά τη διάρκεια απόπειρας απαλλοτρίωσης αυτοκινήτου στα στενά της Δάφνης στην πόλη της Αθήνας, πέφτει νεκρός ο Λάμπρος Φούντας, μέλος της αναρχικής οργάνωσης «Επαναστατικός Αγώνας».
Καταγόταν από το Κεφαλόβρυσο Αιτωλοακαρνανίας. Είχε σπουδάσει Βιολογία στο πανεπιστήμιο Πάτρας και εργαζόταν ως βιολόγος. Από νεαρή ηλικία αφιέρωσε τη ζωή του στον αγώνα για την κοινωνική απελευθέρωση και έφυγε μαχόμενος για την ελευθερία. Για μια εικοσαετία περίπου, προσέφερε όλη του τη ζωτικότητα και την πολιτική του σκέψη, έχοντας ενεργή παρουσία και δράση στο αναπτυσσόμενο αναρχικό κίνημα του ελλαδικού χώρου. Συμμετείχε ως μαθητής λυκείου ενεργά στις μαζικές μαθητικές καταλήψεις του 1991, και αργότερα στην αναρχική ομάδα «Μαύρο Αγκάθι» που εξέδιδε το έντυπο «Δρόμοι της οργής».
Κατά την κατάληψη του κεντρικού κτιρίου του Ε.Μ.Πολυτεχνείου (Πατησίων και Στουρνάρη) το 1995, που έγινε ανήμερα της επετείου για την εξέγερση του 1973, ο Λάμπρος Φούντας βρέθηκε ανάμεσα στους/στις 504 που συνελήφθηκαν από την αστυνομία, η οποία εισέβαλε το πρωινό της 18ης Νοέμβρη. Ήταν ενεργά παρών στις μαχητικές μαθητικές διαδηλώσεις του 1998 και 1999 κατά του νόμου Αρσένη, στην μαχητική ”υποδοχή” το 1999 του τότε προέδρου των Η.Π.Α. Μπίλ Κλίντον, καθώς και σε όλα τα αντιπολεμικά συλλαλητήρια εκείνης της περιόδου και στις πορείες που διοργανώθηκαν κατά την εξάμηνη προεδρία του ελληνικού κράτους στην Ε.Ε., με αποκορύφωμα την μαχητική διαδήλωση ενάντια στην ευρωπαϊκή σύνοδο κορυφής στην Θεσσαλονίκη το 2003.
Η παρουσία και δράση του στους κοινωνικούς-ταξικούς αγώνες, συνεχίστηκε με την καμπάνια ενάντια στους ολυμπιακούς αγώνες του 2004, στις φοιτητικές κινητοποιήσεις της περιόδου 2006-2007, αλλα και στην εξέγερση που ξέσπασε τον Δεκέμβρη του 2008 μετά την εν ψυχρώ δολοφονία του Αλέξη Γρηγορόπουλου από τους αστυνομικούς Κορκονέα και Σαραλιώτη στα Εξάρχεια (6 Δεκέμβρη 2008). Είχε ενεργή συμμετοχή σε δράσεις για απεργούς πείνας, για καταπιεσμένους/ες και για φυλακισμένους/ες, εντός και εκτός του ελληνικού κράτους.
Ο Λάμπρος Φούντας ήταν αφιερωμένος στην υπόθεση της Κοινωνικής Επανάστασης, συμμετέχοντας ενεργά, τόσο στους αναπτυσσόμενους κοινωνικούς και ταξικούς αγώνες της περιόδου 1990-2010, όσο και στην ένοπλη δράση ενάντια στο καθεστώς, ως μέλος της αναρχικής οργάνωσης «Επαναστατικός Αγώνας», στοχεύοντας στην ελευθεριακή επαναστατική προοπτική, για την οικοδόμηση μιας αταξικής, ακρατικής και φεντεραλιστικής κοινωνίας.
Αφίσα που κυκλοφόρησε εκείνες τις μέρες στην Αθήνα.
Αφίσα που κυκλοφόρησε εκείνες τις μέρες στην Πάτρα.
Προσκλητήριο νεκρών κατά τη διάρκεια της Πορείας Τιμής & Μνήμης που πραγματοποιήθηκε στη Δάφνη, δέκα ημέρες μετά την κρατική δολοφονία του συντρόφου Λάμπρου Φούντα, με τη συμμετοχή χιλίων αγωνιστών και αγωνιστριών.
Γκράφιτι την Πάτρα και αφίσα του 2020 για τα 10 χρόνια από τη δολοφονία του Λάμπρου Φούντα.
Τα τελευταία χρόνια, γινόμαστε μάρτυρες μίας διαρκούς, ανοιχτά κατασταλτικής ή και έμμεσα παρακρατικής στοχοποίησης των συντρόφων και συντροφισσών της αναρχικής ομάδας “Δυσήνιος Ίππος”.
