8η ΜΑΡΤΗ: ΗΜΕΡΑ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ ΚΑΙ ΑΓΩΝΑ

Η 8η Μάρτη καθιερώθηκε το 1910 για να τιμηθούν οι γυναικείοι αγώνες. Η καθεστωτική καθιέρωση μιας τέτοιας μέρας επιχειρεί την απονοηματοδότηση κάθε μαχητικής διεκδίκησης, κάθε ιστορικής παρακαταθήκης και συλλογικής μνήμης που μπορεί να εμπνεύσει και να προωθήσει τον αγώνα για τη γυναικεία χειραφέτηση. Έναν αγώνα τον οποίο η κυριαρχία συνεχώς επιχειρεί να προβάλει ως «αίτημα για ισότητα στη διαχείριση της εξουσίας». Η προσπάθεια ενσωμάτωσης των διαφόρων κινημάτων και η αλλοίωση των χαρακτηριστικών τους είναι συνήθης πρακτική της κυριαρχίας για να αφομοιώσει κάθε προσπάθεια αντίστασης και να μειώσει τη ριζοσπαστικότητά της. Για εμάς, η 8η Μάρτη αποτελεί ημέρα αντίστασης και αγώνα και όχι μια «γιορτή» για τη γυναίκα, που στην πραγματικότητα το μόνο που κάνει είναι να επιβεβαιώνει και να αναπαράγει τους επιβεβλημένους έμφυλους ρόλους.

Κόντρα στην πατριαρχία και σε κάθε μορφή καταπίεσης που επιβάλλει το σύστημα, απαντάμε εντείνοντας την αυτοοργανωμένη και αντιθεσμική δράση. Κρατάμε ζωντανή τη φλόγα των αγώνων του παρελθόντος και συνεχίζουμε συλλογικά και από τα κάτω για τους απελευθερωτικούς αγώνες του μέλλοντος. Μαθαίνουμε και αντλούμε έμπνευση από τους αγώνες των γυναικών σε όλο τον κόσμο, από τα βουνά του νοτιοανατολικού Μεξικού και τις γυναίκες Ζαπατίστας που φέτος στέλνουν μήνυμα στις γυναίκες όλου του κόσμου κοινοποιώντας την επίθεση που δέχονται συνολικά ως επαναστατικό κίνημα από το κράτος και το κεφάλαιο, από τις συντρόφισσες μας μας στην άλλη πλευρά του Αιγαίου που αντιστέκονται στο φασιστικό-πατριαρχικό κράτος της Τουρκίας, από τις κούρδες αντάρτισσες στο Κομπάνι και το Αφρίν που υπερασπίζονται τον τόπο τους απέναντι στην τούρκικη φασιστική εισβολή και στη τζιχαντιστική τρομοκρατία και από όλες τις γυναίκες που αντιστέκονται στον σύγχρονο ολοκληρωτισμό σε όλα τα μήκη και πλάτη του πλανήτη.

Συνεχίζουμε τον αγώνα για τη γυναικεία χειραφέτηση, τον αγώνα για την ελευθερία όλων. Αναγνωρίζοντας πως η ελευθερία ούτε χαρίζεται, ούτε παραχωρείται, αλλά κατακτιέται μέσα από τους ίδιους τους αγώνες των εκμεταλλευόμενων και των καταπιεσμένων, επιλέγουμε να οργανωθούμε και να συλλογικοποιηθούμε -ως γυναίκες και ως αναρχικές- και να αγωνιστούμε όλες μαζί, με τους εργάτες, τους ανέργους, τους φοιτητές, τους μαθητές, τα ΛΟΑΤΚΙ άτομα, να ενώσουμε τις φωνές και τη δράση μας απέναντι στους καθημερινούς μας δυνάστες σε όλο τον κόσμο, κρατώντας ζωντανό το όραμα για μια κοινωνία ισότητας, αξιοπρέπειας, ελευθερίας και αλληλεγγύης.

Το 1911, το Triangle Shirtwaist Factory ήταν μία από τις μεγαλύτερες επιχειρήσεις παραγωγής ειδών γυναικείου ρουχισμού στην πόλη της Νέας Υόρκης και οι ιδιοκτήτες του που είχαν δημιουργήσει την εταιρεία το 1900 θησαύριζαν από τη στυγνή εκμετάλλευση των εργαζομένων τους.

Στις 4 το απόγευμα του Σαββάτου, 25 Μαρτίου 1911, ξέσπασε φωτιά στον όγδοο όροφο του εργοστάσιου. Σχεδόν τα πάντα στο χώρο ήταν εύφλεκτα, όπως υφάσματα, χαρτιά και ξύλινα τραπέζια. Η φωτιά πήρε ανεξέλεγκτες διαστάσεις και κάθε προσπάθεια για την κατάσβεσή της στάθηκε μάταιη καθώς μάλιστα από τις μάνικες της πυρόσβεσης δεν έτρεχε νερό.

Πολλές εργαζόμενες με βάση την πολιτική της εταιρείας ήταν κλειδωμένες στους χώρους εργασίας τους για να μη απομακρύνονται άσκοπα και παγιδεύτηκαν πίσω από τις κλειστές πόρτες.

Προβολή Ντοκιμαντέρ για τη φωτιά στο Triangle Shirtwaist Factory

την Τρίτη 5/3 στις 8:00 μ.μ. στο Επί τα Πρόσω (Πατρέως 87)

ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ-ΠΟΡΕΙΑ:

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 8/3, 12μ., πλ.Γεωργίου

ΔΙΕΘΝΙΣΤΙΚΟΙ ΚΑΙ ΤΑΞΙΚΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΓΥΝΑΙΚΩΝ ΓΙΑ ΤΗ ΧΕΙΡΑΦΕΤΗΣΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ, ΓΙΑ ΖΩΗ ΚΑΙ ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ

πρωτοβουλία γυναικών ενάντια στην πατριαρχία

επικοινωνία: κάθε Τρίτη μετά τις 7:00 μ.μ., στον αυτοδιαχειριζόμενο χώρο επί τα πρόσω (Πατρέως 87) | enantiastinpatriarxia@gmail.com

αφίσα που κολλήθηκε στο κέντρο της Πάτρας με αφορμή την 25η Νοέμβρη

πανό στον Έσπερο

αφίσα που κολλήθηκε στο κέντρο της Πάτρας με αφορμή την 25η Νοέμβρη

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΕ ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΑ

ΓΙΑ ΤΗ ΧΕΙΡΑΦΕΤΗΣΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ

Η 25η Νοέμβρη έχει οριστεί από τον ΟΗΕ ως ημέρα για την εξάλειψη της βίας κατά των γυναικών. Η συγκεκριμένη μέρα έχει καθιερωθεί από το 1991, όταν γυναικείες οργανώσεις θέλησαν να τιμήσουν τη μνήμη των τριών αδελφών Μιραμπάλ από τη Δομινικανή Δημοκρατία που βασανίστηκαν, ξυλοκοπήθηκαν και στραγγαλίστηκαν μέχρι θανάτου, κατ’ εντολήν του δικτάτορα Τρουχίλο, στις 25 Νοεμβρίου 1960. Με αφορμή την ημέρα αυτή -και όχι επειδή μας ενδιαφέρει να περιχαρακώνουμε τον αγώνα μας ενάντια στην πατριαρχία σε μία ή δύο ημέρες το χρόνο- μας δίνεται η ευκαιρία να μιλήσουμε για κάποια ζητήματα.

Η καθιέρωση μιας τέτοιας μέρας δε σημαίνει την εξάλειψη της βίας κατά των γυναικών. Για άλλη μια φορά, βλέπουμε πως πίσω από την καθεστωτική καθιέρωση τέτοιων ημερών κρύβονται σύγχρονες εκδοχές αυτής της συνθήκης. Αυτή η μέρα αποτελεί μια ακόμη προσπάθεια να διαστρεβλωθεί η υπόθεση της γυναικείας χειραφέτησης. Η  απονοηματοδότησή της και η επανανοηματοδότησή της από την κυριαρχία και το υπάρχον σύστημα είναι κάτι που δεν μας προκαλεί καμία εντύπωση. Αλλά είμαστε εδώ για να τοποθετούμε εκ νέου τα ζητήματα κόντρα στη πατριαρχία και το σύστημα που την θρέφει.

Η πατριαρχία αποτελεί ένα από τα θεµέλια του κόσµου της εξουσίας και βασικό στοιχείο κοινωνικής αναπαραγωγής του.  Ως γυναίκες, πέρα από την εκµετάλλευση και την καταπίεση που επιβάλλεται συνολικά στους από κάτω, βιώνουµε την καταπίεση και στο πεδίο των έµφυλων διαχωρισµών, ως µια ακόµη µορφή καταπίεσης που απορρέει από τη δοµή του κυρίαρχου συστήµατος. Η ένταση της επίθεσης που δεχόμαστε σε όλα τα επίπεδα δε θα μπορούσε, λοιπόν, να είναι διαφορετική από αυτή που δεχόμαστε στο πεδίο των διακρίσεων εξαιτίας του φύλου ή και της σεξουαλικότητάς μας.

Continue reading “Κείμενο, αφίσα και πανό με αφορμή την 25η Νοέμβρη από την πρωτοβουλία γυναικών ενάντια στην πατριαρχία” →