Έπειτα από απουσία τριών ετών, φέτος από τις 26 ως τις 28 Μαΐου ο αυτοδιαχειριζόμενος χώρος Επί Τα Πρόσω πραγματοποιεί –για έκτη φορά στα εννέα χρόνια παρουσίας του στην πόλη της Πάτρας– το Φεστιβάλ Αναρχικού Βιβλίου. Επί τη ευκαιρία αυτού, λοιπόν, θεωρούμε πως αρμόζει να μιλήσουμε για τη σημασία του βιβλίου σε μια εποχή που δεν δείχνει να διαθέτει χώρο για αυτό, καθώς και για τη σημασία του πολιτικού χαρακτήρα της λογοτεχνίας σε ένα εκδοτικό κατεστημένο που προσπαθεί με κάθε τρόπο να την απογυμνώσει από αυτόν.
Κάνω μια φιλότιμη προσπάθεια, προκειμένου να προσδιορίσω αυτό που λέμε ελεύθερη έκφραση. Ο συγκεκριμένος χαρακτηρισμός, αποκτά στην πραγματικότητα διαφορετική μορφή σε μια εξοντωτική καθημερινότητα η οποία λειτουργεί μέσω μηχανισμών καταπίεσης και εκμετάλλευσης. Ανάλογα με την εποχή και με το τι αυτή θεωρεί επιτυχημένο και επικερδές, ανακυκλώνει τους δημιουργούς, αναπαράγει τα «είδωλα» και το lifestyle, καλουπώνεται σύμφωνα με τα καπιταλιστικά δεδομένα, επηρεάζει το εναλλακτικό κοινό και διαμορφώνεται βάσει του προκαθορισμένου βιομηχανοποιημένου προϊόντος. Συνεπώς, κατά πόσο λοιπόν η έκφραση μας, θεωρείται όντως ελεύθερη; Ακολουθώντας τη συγκεκριμένη πορεία και η hip hop κουλτούρα, ξεκίνησε ως μία μουσική από τα κάτω και εντέλει κατέληξε να είναι άλλη μια μορφή τυποποιημένης έκφρασης μέσω εμπορευματικών σχέσεων. Αγνοώντας το μέχρι τότε αντιρατσιστικό του στοιχείο, ακολούθησε μία στάση κάπως απολιτίκ, ακίνδυνη και καιροσκοπική, σε αρκετές περιπτώσεις σεξιστική και ομοφοβική, θέλοντας τον MC να διαχωρίζεται από τον ακροατή μέσω του διδακτισμού του και αναπαράγοντας ολοένα και περισσότερο το σταριλίκι και την αυτοπροβολή. Η μαχητικότητα που κατείχε στο παρελθόν, πήρε μια μορφή θεάματος και καθαρής εκμετάλλευσης από μαγαζάτορες που κέρδισαν χρήματα, προβάλλοντας με ασφαλή τρόπο τη ζωή στο δρόμο και αντλώντας υπεραξία από τα προσωπικά βιώματα άλλων. Από την άλλη, ο εκφραστής της συγκεκριμένης κουλτούρας που κρατούσε το μικρόφωνο, απέκτησε ένα πιο mainstream ύφος, με σκοπό να προσεγγίσει, να επηρεάσει και να κατευθύνει το κοινό του. Οι ματσό συμπεριφορές, η ναρκοκουλτούρα, τα κανιβαλικά στιχάκια και οι ραπάδες που μας την είδανε dealers και μαχαιροβγάλτες, δεν έχει καμία απολύτως σχέση με τα προτάγματα κινηματικών συγκροτημάτων. Για εμάς δεν είναι απλώς κάτι το ξένο ή κάτι που μας χαλά την αισθητική, αλλά είναι κάτι που στεκόμαστε ορθά απέναντι του. Γιατί το hip hop έχει βαθιές πολιτικές ρίζες και παίρνει έμπρακτα μέρος στον πόλεμο, διατηρώντας την ταξική του θέση. Γι’ αυτό και επιμένουμε τόσο, που κάποιος μπορεί και να μας χαρακτήριζε εμμονικούς.
Το βιβλίο Το Μοντέρνο Σχολείο. Η καταγωγή και τα ιδανικά του αποτελεί την προσωπική παιδαγωγική παρακαταθήκη του Φρανσίσκο Φερέρ ι Γκουάρδια. Η συγγραφή του πραγματοποιείται την περίοδο μετά την αποφυλάκισή του σε μια ύστατη προσπάθειά του να υπερασπιστεί το έργο ζωής του από τις απελπισμένες προσπάθειες των συντηρητικών κύκλων του ισπανικού κράτους να το αποσιωπήσουν, να το φιμώσουν και να το καταστείλουν ολοκληρωτικά προτού συνεχίσει να επεκτείνεται στη συνείδηση και στην καθημερινότητα των ανθρώπων που το αγκάλιασαν, δηλαδή στους φτωχούς αγρότες και εργάτες, στους προοδευτικούς κύκλους, στο εργατικό και ελευθεριακό κίνημα της ισπανικής περιφέρειας.
|Τάσος Λειβαδίτης (20 Απριλίου 1922 – 30 Οκτωβρίου 1988)|
Σαν σήμερα γεννήθηκε ο αγαπημένος μας ποιητής. Στα κυρίαρχα μέσα θα διαβάσεις πως είναι ένας από τους σημαντικότερους ποιητές της γενιάς του. Μα τι σημασία έχει αυτό; Σημασία έχει πως είναι αυτός που μας έμαθε την ποίηση από μικρά παιδιά, μας εξήγησε τα εφηβικά μας σκιρτήματα, τα πρώτα υπαρξιακά μας ερωτήματα και τις πρώτες κοινωνικές μας αγωνίες, έσπασε στερεότυπα και τετριμμένες εκφράσεις σε κάθε του λέξη, μας αφηγήθηκε τον κόσμο του, τον κόσμο του Έρωτα και της Επανάστασης.
Στις 7 Απρίλη του 1937, ο Ιταλός αναρχικός συνδικαλιστής Αντόνιο Τσιέρι, έπεφτε από τα φασιστικά πυρά στη μάχη της Χουέσκα, στην Ισπανία. Ο θρήνος για τον χαμό του ξεπερνάει τα ισπανικά όρια και φτάνει μέχρι τη «δεύτερη πατρίδα» του, τη φτωχογειτονιά της Πάρμας, το Ολτρετορέντε. Ένας ηλικιωμένος Αρντίτο ντε Πόπολο αφηγείται: «“Σκότωσαν τον Τονίνο!” Η φωνή σκόρπισε στο μέτωπο και στα μετόπισθεν, έφτασε μέχρι την Βαρκελώνη, και μετά από κάποιο καιρό και εδώ, σ’ εμάς, στον κόσμο του Ολτρετορέντε, τον εξαναγκασμένο να σιωπά αλλά ανυπότακτο. Άντρες και γυναίκες σκληραγωγημένοι από τα βάσανα, από τους αμέτρητους πόνους και απογοητεύσεις, ξεσπούσαν σε κλάματα σα μικρά παιδιά ακούγοντας την είδηση. Είχε πεθάνει ο Τονίνο, “ο κόκκινος”, “ο κομαντάντε” του Ναβίλιο, εκεί που κανένας δεν τον θεωρούσε “ξενομερίτη”, εκεί που πολλοί τον κλάψαν σαν αίμα από το αίμα τους, σαν αλησμόνητο αδερφό».
Το ξημέρωμα της 8ης Φεβρουαρίου του 1921 ο αναρχικός Ρώσος επαναστάτης Πιότρ Κροπότκιν πρόκειται να αφήσει την τελευταία του πνοή, όταν δέχεται μια μυστηριώδη επίσκεψη από το μέλλον. Ένας παράξενος άντρας ονόματι Άντσι Μαχούρ στέκεται πάνω από το νεκροκρέβατό του και του προσφέρει μια απίθανη ευκαιρία: αντί να πεθάνει εκείνη την ημέρα (όπως γνωρίζουμε πως έχει συμβεί), μπορεί να επιλέξει να ταξιδέψει πολλά χρόνια μπροστά από την εποχή του, στη δύση του 20ου αιώνα, και να ζήσει τη ζωή του από την αρχή ως νέος, στις ΗΠΑ. Υποκινούμενος από την υλιστική του απέχθεια για τον θάνατο, καθώς και από μια βαθιά, συμβατή με τον αναρχικό χαρακτήρα του, λαχτάρα για ζωή και διαρκή εμπειρία και μάθηση, ο Κροπότκιν δέχεται την προσφορά του χρονοταξιδιώτη και αναγεννιέται σε έναν κόσμο τελείως διαφορετικό από αυτόν που μέχρι τότε γνώριζε και που έχει πια αφήσει πίσω του – τελείως διαφορετικό, κι όμως τόσο ίδιο ως προς ένα συγκεκριμένο ζήτημα: την εξουσιαστική καταπίεση και εκμετάλλευση. Και για μια ακόμη φορά στη ζωή του, βρίσκεται αντιμέτωπος με το άδικο.
Αυτή είναι με λίγα λόγια η αρχή και η κεντρική υπόθεση του βιβλίου «Η αναγέννηση ενός επαναστάτη» του Dennis Danvers, που κυκλοφόρησε για πρώτη φορά στα ελληνικά τον Ιούνη του 2021 από τις εκδόσεις Στάσει Εκπτίπτοντες. Μια από τις πιο ενδιαφέρουσες εκδοτικές εκπλήξεις της περασμένης χρονιάς, ένα βαθιά κοινωνικοπολιτικό μυθιστόρημα γραμμένο στον απόηχο της επίθεσης στο παγκόσμιο κέντρο εμπορίου και της κήρυξης από τις Ηνωμένες Πολιτείες του «πολέμου ενάντια στην τρομοκρατία», που εξελίσσεται στην Αμερική της παγκοσμιοποίησης, των μετά-Λος Άντζελες κινημάτων, της «δίχως μέλλον» οργισμένης πρωτοκοσμικής νεολαίας. Σε ένα τέτοιο πλαίσιο έρχεται ο αναγεννημένος πρίγκιπας-επαναστάτης να αναπροσαρμοστεί, να γνωρίσει τον κόσμο του μέλλοντος, να συνδεθεί με αγωνιστές με πολύ διαφορετική νοοτροπία και καταβολές από τον ίδιο και, τελικά, να έρθει αντιμέτωπος με ένα μεγάλο δίλημμα: αν θα αφεθεί στην εύκολη μαγεία αυτού του νέου κόσμου και στην άνεση του να είναι ξανά νέος ή αν θα διατηρήσει τις επαναστατικές, αναρχικές ιδέες και τον ακέραιο χαρακτήρα του ως το τέλος πληρώνοντας το ανάλογο τίμημα.
Ο Μορμόλης, κάτι παραπάνω από ένα παιδικό παραμύθι…
«Τόση φασαρία για ένα κουτί»
Ο Μορμόλης είναι ένα παραμύθι, ένα θεατρικό έργο για παιδιά, το οποίο γράφτηκε από τον Γερμανό θεατρικό συγγραφέα Ράινερ Χάχφελντ.
Το έργο άνηκε στο ρεπερτόριο του θιάσου του Φόλκερ Λούντβιχ, αδερφού του Χαχφελντ, «Gripstheater» («Θέατρο Γκρίπς») της πρώην Δυτικής Γερμανίας που πιστοποιεί -την ίδια εποχή στη Δυτική Ευρώπη- την ανανέωση του ρεπερτορίου και της σκηνοθεσίας στο θέατρο για παιδιά, επιδιώκοντας να δοθούν πλέον κοινωνικές και πολιτικές προεκτάσεις.
Ο Μορμόλης ήταν ένα έργο που αποκήρυττε τα χαρακτηριστικά των παραμυθιών: δεν ήταν ρομαντικό, ούτε διδακτικό. Απεναντίας, αναφερόταν σε δύο αδέλφια, ένα αγόρι και ένα κορίτσι, που περνούσαν τις διακοπές τους κοντά στο θείο και τη θεία τους και μια μέρα ξεκίνησαν να παίζουν με ένα κουτί: το Μορμόλη. Ο Μορμόλης έγινε ένας φανταστικός φίλος των παιδιών, όπως αυτούς που συνηθίζουν να έχουν τα παιδιά και έλεγε στους μεγάλους όσα δεν τολμούσαν να πουν οι μικροί. Οι μεγάλοι δεν καταλάβαιναν τι είναι αυτό το μυστηριώδες και ύποπτο κουτί. Το φοβούνταν και θύμωναν. Το κουτί- σύμβολο πήρε μεγάλες προεκτάσεις μέσα στον κόσμο των ενηλίκων και άρχισε να τρομάζει ολόκληρη την πολιτεία που επιστρατεύτηκε εναντίον ενός φοβερού εχθρού. Ο αστυνόμος ήρθε να το συλλάβει, ο στρατηγός προσπάθησε να το καταστρέψει με ένα κανόνι, ακόμα και ο υπουργός επενέβη. Τελικά, ο γκρινιάρης γείτονας κύριος Μπουρίνιας πήρε το πριόνι του και κομμάτιασε το Μορμόλη. Ο Μορμόλης όμως ήταν άτρωτος, μια και μπορούσε να γίνεται ότι θέλουν τα παιδιά : παπούτσι, καπέλο, ποτήρι ή μπουρί της σόμπας. Κι αν έκοβες έναν Μορμόλη στα δυο, είχες δυο Μορμόληδες, αν τον έκοβες στα τρία, είχες τρεις Μορμόληδες. Στο τέλος, τα παιδιά που με τη φαντασία τους έβλεπαν τα πράγματα διαφορετικά από τη στεγνή πρακτική των μεγάλων νίκησαν. Και κάποιοι από τους μεγάλους κατάλαβαν το μυστικό: πως αν αγαπάς τα παιδιά, αγαπάς και τους Μορμόληδες.
Μέσα στο παραμύθι υπάρχουν τόσες εικόνες γνώριμες, οι οποίες όμως μπαίνουν στην πραγματική τους ανθρώπινη βάση. Ένα παραμύθι, που σπάει όλα τα κατεστημένα, όλες τις μικροπρέπειες που γεννάει αυτός ο κόσμος, ένας κόσμος γεμάτος παθογένειες.
«Οι κήποι είναι για τα παιδιά». Ο «καλός» νοικοκύρης δεν αφήνει τα παιδιά να παίζουν στον κήπο για να μην του χαλάσουν το γρασίδι. Η ιδιοκτησία του επιτρέπει να αφήνει ένα κήπο να μαραζώνει αντί να τον παρέχει στα παιδιά που δεν έχουν πού να παίξουν.
Καυτηριάζει με χιούμορ τις ηλίθιες ιεραρχίες και μικροεξουσίες αυτής της κοινωνίας, αυτού του σάπιου κόσμου.
Η εμμονή της ελληνικής οικογένειας με την τηλεόραση και η ακατανόητη ανάγκη των γονιών για τυφλή υπακοή των παιδιών στις εντολές τους είναι αυτά που με τόση φυσικότητα σχολιάζει το παραμύθι.
Ο Μορμόλης αντικατοπτρίζει όλα όσα θέλουμε, μικροί και μεγάλοι, και δεν τολμάμε να πούμε. Αντικατοπτρίζει το δίκαιο που μας πνίγει.
Μα είναι επίσης και αυτός που είναι έτοιμος να το υπερασπιστεί. Ο Μορμόλης είναι η ανατρεπτική ψυχή του εαυτού μας που τολμάει να βάλει ανάχωμα σε ανούσια πρέπει και μη. Ο Μορμόλης είναι αυτή η πτυχή μας που τα βάζει με την κυριαρχία. Ο Μορμόλης είναι αυτή η πτυχή του εαυτού μας που φοβούνται. Γι αυτό όταν εμφανίζεται όλοι συνωμοτούν για την καταστολή της.
Ο Μορμόλης είναι αυτό το απάγκιο μας όταν πια τίποτα άλλο δεν μας έχει μείνει, όταν πια τίποτα δεν έχουμε να χάσουμε και για να τον υπερασπιστούμε δε θα τρομοκρατηθούμε από ιεραρχίες και κατασταλτικούς μηχανισμούς.
Όλα αυτά είναι ο Μορμόλης. Μα η αλήθεια είναι πως είναι πολλά περισσότερα και σίγουρα δεν είναι ένα κουτί. Και αυτό που δε θα καταλάβουν ποτέ, είναι πως αν προσπαθήσεις να τον καταστρέψεις θα γεννηθούν 2 και 3 και 10 Μορμόληδες.
*Η πρώτη παράσταση του έργου στην Αθήνα είχε προγραμματιστεί για τις 23 Νοεμβρίου. Μεσολάβησαν όμως τα γεγονότα του Πολυτεχνείου και ο θίασος, όπως και κάποια αλλά θέατρα της πόλης, ανέβαλε την πρεμιέρα του σε ένδειξη συμπαράστασης στους έγκλειστους του Πολυτεχνείου, η οποία τελικά πραγματοποιήθηκε στις 30 Νοεμβρίου του 1973.
Ένα διήγημα επιστημονικής φαντασίας του Ελατηρίου με αφορμή την 8η Μαρτίου ως μέρα μνήμης των γυναικείων αγώνων για ισότητα και κοινωνική χειραφέτηση.
Στην φωτογραφία απεικονίζονται κάποιες από τις συμμετέχουσες στην μεγάλη απεργία των εργατριών τσαγιού στην Ινδία, το 2011, εναντίον των σκληρών συνθηκών εργασίας και με βασικό τους αίτημα την αύξηση των αποδοχών τους, την οποία πέτυχαν.
Καλή ανάγνωση και καλή λευτεριά!!!
υγ: και φυσικά μην ξεχνάτε πως αν σας αρέσει μια ιστορία βοηθήστε την να ταξιδέψει πατώντας το ειδικό, μη πυρηνικό, κόμβιο της κοινοποίησης.
Το σώμα
1.
Η Λώρα, λίγες εβδομάδες νωρίτερα, δεν θυμόταν καν αν ήταν ποτέ κάτι άλλο πέρα από αυτό για το οποίο εκπαιδεύτηκε. Και η αλήθεια ήταν πως η εκπαίδευση της Λώρας κόστισε πολύ ακριβά στους δημιουργούς της. Οι κορυφαίοι εκπρόσωποι όλων των παλιών ιερατείων και οι πιο καλά καταρτισμένοι μηχανικοί μάρκετινγκ συνεργάστηκαν για να την εμπνευστούν. Η αφρόκρεμα των ψυχαναλυτών ανέκρινε χιλιάδες άντρες σκαλίζοντας τις πιο μύχιες φαντασιώσεις τους. Επιτελεία νευροχειρούργων, γενετικών μηχανικών και προγραμματιστές βιολογισμικών ξόδεψαν εκατοντάδες ώρες για να την υλοποιήσουν. Τέσσερις πολυεθνικοί οργανισμοί με αντικείμενο τα ερωτικά βοηθήματα και την συμβουλευτική γάμου αναγκάστηκαν να ξεχάσουν τον μεταξύ τους ανταγωνισμό και να συμπράξουν, επενδύοντας τα κεφάλαιά τους πάνω της. Δεκάδες κράτη ανέθεσαν στους καλύτερους δικηγόρους και ποινικολόγους της επικράτειάς τους την ρύθμιση της νομοθεσίας τους για να μπορέσει επιτέλους να βγει η Λώρα ανενόχλητη στις ελεύθερες αγορές τους. Η ίδια πάντως, δεν θυμάται να έδωσε ποτέ την συγκατάθεσή της στο φιλόδοξο πρόγραμμα. Η έμφυτη μνήμη της όμως ψεύδεται γιατί αυτή είναι η αλήθεια. Και δεν είναι το ψέμα η μοναδική κατηγορία που της προσάπτουν οι κατασκευαστές της, αλλά και η αχαριστία. Η αχαριστία για την τιμή που της έκαναν να την επιλέξουν, έστω κι από ένα τυχαίο γεγονός, ως πρότυπο για το ριζοσπαστικό τους προϊόν. Ως το αρχέτυπο των χιλιάδων κλώνων που συνέβαλλαν στην μείωση των περιστατικών άσκησης έμφυλης βίας σε μη μεταλλαγμένες γυναίκες και στην αποσυμφόρηση των σωφρονιστικών καταστημάτων αρρένων. Όσο για την “θυσία” της, για την οποία διαμαρτυρήθηκαν εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι στους δρόμους τριάντα τριών πρωτευουσών του κόσμου… Ποια “θυσία”; Ποιος αγώνας για έναν καλύτερο κόσμο δεν είχε θύματα; Ας μην είμαστε αφελείς. …η συνέχεια στον παρακάτω σύνδεσμο
Ήταν μια θερμή, άτονη μέρα, τότε που πέταξα ό,τι μου ‘χε απομείνει. Έφυγα δίχως να χαιρετίσω κανέναν, ούτε τους πιο αγαπημένους μου συντρόφους. Δεν ήμουν ποτέ καλός στα ψέματα και στις δικαιολογίες. Κι όσο για την αλήθεια, πώς θα μπορούσα να την προφέρω; Πώς μπορείς να πεις στους ανθρώπους με τους οποίους έχεις ματώσει πλάι-πλάι ότι δεν θέλεις άλλο, ότι απλώς βαρέθηκες πια;
Δεν ήταν καμιά ιδιαίτερη μέρα, από αυτές που θα πίστευε κανείς πως παίρνονται οι ιδιαίτερες αποφάσεις. Ήταν μια μέρα σαν όλες τις άλλες, μόνο πιο μουντή, πιο βαριά, σα να μην ήθελε να κυλήσει. Ο αέρας ήταν πυκνός από τη ζέστη και απ’ τον ήχο των τζιτζικιών. Το τοπίο φαινόταν ξεπλυμένο, σαν πίνακας που έχει αφεθεί στον ήλιο για καιρό και τα χρώματα και οι γραμμές του έχουν αρχίσει να ξεθωριάζουν. Η ανάσα της ασφάλτου ξεχώριζε αχνά, καυτή και βαριεστημένη καθώς υψωνόταν, ορατή για λιγάκι, προτού σκορπίσει και χαθεί φορτώνοντας ολοένα το βάρος της ατμόσφαιρας. Οχήματα δεν τη διέσχιζαν ούτε πεζοί περπατούσαν παράλληλα στην πορεία της. Μονάχα δυο αδέσποτα σκυλιά έπιανε το μάτι μου, έτσι όπως έτρεχαν το ένα δίπλα στ’ άλλο παίζοντας, μα όταν με προσπέρασαν κι εκείνα και χάθηκαν στην πρώτη στροφή, απόμεινα τελείως μόνος – όπως το είχα επιλέξει. Γιατί οι ιδιαίτερες αποφάσεις παίρνονται συνηθισμένες μέρες και εκείνη η μέρα ήταν η πιο συνηθισμένη απ’ όλες. Τόσο συνηθισμένη που βαριόταν τον εαυτό της. Έφυγα.
Τι αστείο; Αυτός ο κόσμος που χωράει την κλειτοριδεκτομή να είναι και αυτός που στρέφεται εναντίον της..
Στην ταινία «Το λουλούδι της ερήμου», με την εξομολόγηση και την εξιστόρηση της ζωής της Γουόρις Ντίρι μας αποκαλύπτει το πιο άγριο πρόσωπο της πατριαρχίας, μας παρουσιάζει κάποια μέρη πολύ μακριά από εμάς που η σεξουαλικότητα της γυναίκας πρέπει να την βασανίζει και να την πονάει, προκειμένου να θυμάται πάντα πως δεν είναι ίση, πως δεν μπορεί να απολαύσει εξίσου τις απολαύσεις της ζωής, τον έρωτα, το σεξ, την μητρότητα…
Η Γουορις Ντίρι έσπασε τη σιωπή της το 1997, όταν αφηγήθηκε τι συμβαίνει και σε τι έκταση στις γυναίκες σε χώρες της Μέσης Ανατολής και της Ασίας, κυρίως στην Υεμένη, το ιρακινό Κουρδιστάν και την Ινδονησία. Πάνω από 20 χρόνια μετά το «έθιμο» επεκτείνεται.
Ο αριθμός των κοριτσιών που έχουν υποστεί κλειτορηδεκτομή είναι αδύνατον να υπολογιστεί. Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας εκτιμά ότι 150 εκατομμύρια γυναίκες στον πλανήτη έχουν υποστεί κλειτοριδεκτομή και ότι κάθε κάθε χρόνο προστίθενται άλλα 2 εκατομμύρια.
Μοιάζει βάρβαρο και απάνθρωπο αλλά αλήθεια πόσο διαφέρει από την διαρκή αμφισβήτηση των θυμάτων σεξουαλικών και μη επιθέσεων έμφυλης βίας, από την μετακύληση των ευθυνών για όσα τους συμβαίνουν σε αυτά. Πολύ, σε επίπεδο βίας. Η ρίζα, όμως, είναι η αμφισβήτηση της σεξουαλικότητας, η οποία για μια γυναίκα σε όλα τα μήκη και τα πλάτη του πλανήτη δεν είναι ελεύθερη. Ανά πάσα στιγμή μπορεί να κριθεί ηθικά. Ίσως είναι φαινομενικά ελεύθερη, αλλά όταν κάτι συμβεί σε μια γυναίκα πάντα αυτή και η σεξουαλική της φύση θα είναι οι ηθικοί αυτουργοί.
Να γκρεμίσουμε αυτόν τον κόσμο, στον οποίον χωράει η κλειτοριδεκτομή…
Δυσήνιος Ίππος 