Category: Ζερμιναλ

Θα περίμενε κανείς ότι σε περίοδο πανδημίας ένα από τα πρώτα πράγματα που πρέπει να συμβούν είναι να κλείσουν εργασιακοί χώροι που δεν είναι απαραίτητοι για την διαβίωση του ανθρώπου. Μέχρι τουλάχιστον να ενισχυθεί το σύστημα υγείας και να βρεθεί κάποιο αντίδοτο. Αυτό βεβαία δεν θα μπορούσε να συμβεί σε ένα οικονομικό σύστημα που στην βάση του βλέπει τον κόσμο της εργασίας σαν αναλώσιμο. Από την άλλη είδαμε βεβαία εργαζόμενους να υψώνουν την φωνή τους ζητώντας να κλείσουν χώροι εργασίας στην Ευρώπη αλλά τελικώς δεν εισακούστηκαν με αποτέλεσμα την διασπορά του κορονοϊού.

• Τα μεσάνυχτα της Πέμπτης 17/3 κατατέθηκε σε δημόσια διαβούλευση το νομοσχέδιο για την υποχρεωτική συνεπιμέλεια των τέκνων, το οποίο εξαναγκάζει χιλιάδες γυναίκες και παιδιά να εγκλωβίζονται υποχρεωτικά σε μία κακοποιητική συνθήκη ζωής, στην οποία θα εξετάζεται το αν υφίσταται πράγματι βία προκειμένου να αίρεται η υποχρέωση συνεπιμέλειας.

• Στα μέσα Μάρτη, το τούρκικο κράτος αποχώρησε από τη Σύμβαση της Κωνσταντινούπολης, από τη συνθήκη εκείνη δηλαδή που τη δεσμεύει να θεσμοθετεί ενάντια στη βία κατά των γυναικών επιβεβαιώνοντας για μια ακόμη φορά τη φασιστική πατριαρχική φύση του.

Την Τετάρτη 22 Μαρτίου, ανακοινώθηκε από την κυβέρνηση η επίταξη, για ένα μήνα, διακοσίων περίπου ιδιωτών γιατρών προκειμένου να μετακινηθούν στα δημόσια νοσοκομεία και να προσφέρουν «βοήθεια» στην αντιμετώπιση της πανδημίας που βρίσκεται σε έξαρση. Η κίνηση αυτή από τη μεριά του κράτους δεν είναι τίποτα άλλο από μια κίνηση πανικού στην προσπάθειά του να κρύψει τις εγκληματικές ευθύνες που το βαραίνουν για την κατάσταση που επικρατεί στη χώρα και ιδιαίτερα στα Δημόσια νοσοκομεία.

«Κείνο το βράδυ σώπαιναν οι λύκοι γιατί ουρλιάζανε άνθρωποι…»

Μ. Λουντέμης

Δεν πάει πολύς καιρός από την μέρα εκείνη που διαβάζαμε τις μαρτυρίες  για τα φρικιαστικά ουρλιαχτά που ηχούσαν έως δύο τετράγωνα μακριά από την κεντρική αστυνομική διεύθυνση, από τα κρατητήρια της Γ.Α.Δ.Α.. Δεν πάνε πολλές μέρες, ύστερα από την γενικευμένη λαϊκή οργή που εκφράστηκε κατάφωρα στους δρόμους και στις πλατείες της Ν. Σμύρνης, από εκείνο το απόγευμα που χιλιάδες κόσμου βγήκαν στον δρόμο να φωνάξουν και να καταγγείλουν την αστυνομοκρατία που κατακλύζει τις γειτονιές μας, τα πανεπιστήμια και τις ζωές μας ευρύτερα. Τελικά, όμως, μοναδική αιτία για να μετατραπούν οι δρόμοι της Ν. Σμύρνης σε ποτάμια κόσμου που διαδήλωνε κόντρα στα γκλοπ και στην αστυνομική βία, στάθηκε ο ξυλοδαρμός ενός νέου ανθρώπου σε μια πλατεία της Αθήνας;

Το προηγούμενο διάστημα ψηφίστηκε ο νόμος Κεραμέως – Χρυσοχοΐδη, ο οποίος σηματοδοτεί μια σειρά απο αλλαγές στον χώρο των πανεπιστημίων. Ο νόμος αυτός, που αποτελεί έναν απο τους πιο αντιδραστικούς που έχει επιχειρήσει να περάσει το Κράτος τις τελευταίες δεκαετίες, περιλαμβάνει μεταξύ άλλων τα παρακάτω : ίδρυση πανεπιστημιακής αστυνομίας (ΟΠΠΙ), ελεγχόμενη είσοδο στον χώρο του πανεπιστημίου, επιτήρηση μέσω καμερών, αναβάθμιση των πειθαρχικών ποινών για τα «αδικήματα» που τελούνται εντός των ιδρυμάτων, καθιέρωση ελάχιστης βάσης εισαγωγής και ανώτατου ορίου φοίτησης και διαγραφές φοιτητών. Όλα τα παραπάνω αποτελούσαν προεκλογικές εξαγγελίες της  νεοφιλελεύθερης – ακροδεξιάς κυβέρνησης που βρίσκεται στην εξουσία και η οποία προσπαθεί εδώ και χρόνια να παρουσιάσει τα πανεπιστήμια ως «άνδρα» ανομίας και παραβατικότητας προκειμένου δικαιολογήσει τη φύλαξή τους απο την αστυνομία και τη διαρκή επιτήρηση των φοιτητών. Ωστόσο, στο σημείο αυτό δεν μπορούμε να παραλείψουμε το γεγονός ότι η επίθεση του κράτους σε βάρος των φοιτητών είναι διαχρονική και το μόνο που αλλάζει ανάλογα με το ποιός βρίσκεται στην κυβέρνηση ειναι η ένταση αυτής της επίθεσης και όχι η ουσία. Έτσι, η Ν.Δ πατάει σήμερα πάνω σε νόμους και διατάξεις των προηγούμενων κυβερνήσεων, συμπεριλαμβανομένου προφανώς και του ΣΥ.ΡΙΖ.Α, όπως και αυτές πάτησαν πάνω σε διατάξεις των προκατόχων τους και ούτω καθεξής.