Category: Δυσηνιος Ιππος

Το επόμενο διάστημα θα κυκλοφορήσει από τις εκδόσεις δυσήνιος τύπος η συλλογή κειμένων “ΑΝΝΑ ΜΑΡΙΑ ΚΑΙ ΛΟΥΚΑ ΜΑΝΤΙΝΙ, ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΗΜΕΝΑ ΑΔΕΡΦΙΑ”

Από το εισαγωγικό σημείωμα του Πασκουάλε Αμπατάντζελο για την ελληνική έκδοση:

Αυτό είναι ένα βιβλίο για τ’ αδέλφια Μαντίνι που το θέλησα και το επιμελήθηκα προσωπικά, με σκοπό να γίνει γνωστό στις νέες γενιές ένα σημαντικό κομμάτι της ιστορίας της κοινωνικής και πολιτικής σύγκρουσης που αναπτύχθηκε στην Ιταλία των χρόνων του Εβδομήντα και του Ογδόντα. Μια σύγκρουση που εκείνη την περίοδο έθεσε σ’ αμφισβήτηση την πολιτική εξουσία, το μονοπώλιο της βίας και την αστική δικαιοσύνη, μέσα από την ένοπλη πάλη και την προλεταριακή δικαιοσύνη, δίνοντας ζωή σε μια κυριολεκτική επαναστατική απόπειρα που κατέληξε σ’ έναν ταξικό πόλεμο χαμηλής έντασης. Μ’ αυτό το βιβλίο θελήσαμε να θυμηθούμε και να τιμήσουμε τους νεκρούς των Ένοπλων Προλεταριακών Πυρήνων [Nuclei Armati Proletari (NAP)]. Επομένως, εκτός από τις διάφορες μαρτυρίες για τα αδέλφια Μαντίνι από την πλευρά ανθρώπων που τους γνώρισαν σε διαφορετικές στιγμές της ζωής τους, μνημονεύονται επίσης και όλοι οι σύντροφοι των ΝΑΡ που έπεσαν μαχόμενοι σ’ εκείνον τον ταξικό πόλεμο. Οι ΝΑΡ αποτέλεσαν έναν σημαντικό νεωτερισμό μέσα στην ένοπλη πάλη, τόσο για την ιδιαιτερότητα του ταξικού σημείου αναφοράς τους, όσο και γιατί έδωσαν φωνή στο νότιο προλεταριάτο και της γης τους κολασμένους. Οι ΝΑΡ εισήλθαν -με τις πρωτοπορίες του νότιου προλεταριάτου και του έγκλειστου και έκνομου προλεταριάτου- μέσα στην επαναστατική διαδικασία που είχε ξεκινήσει από τις Κόκκινες Ταξιαρχίες [Brigate Rosse (BR)], στις αρχές των χρόνων του Εβδομήντα με τους εργάτες και τους φοιτητές της βόρειας Ιταλίας, επεκτείνοντας επομένως το μέτωπο της ένοπλης πάλης και στο νότο. Πέρα απ’ όλα τ’ άλλα αξίζει τον κόπο να υπενθυμίσουμε ότι οι ΝΑΡ, των οποίων έχω την τιμή να έχω αποτελέσει κομμάτι, μπορούν να υπερηφανεύονται ένα σημαντικό ρεκόρ: δεν είχαν ποτέ ένα μετανοημένο ή διαχωρισμένο στρατευμένο, πάρα τους πάρα πολλούς θανάτους και τα πάρα πολλά βασανιστήρια που υπέστησαν στις ειδικές φυλακές.

Από την εισαγωγή του βιβλίου:

Αυτό είναι ένα βιβλίο για τον Λούκα και την Άννα Μαρία Μαντίνι, με πολλές φωνές: συνεντεύξεις με διάφορα πρόσωπα που με διάφορες ιδιότητες και σε διαφορετικές περιόδους, γνώρισαν προσωπικά τόσο τον αδελφό όσο και την αδελφή. Οι διάφοροι συντελεστές του μάς διηγήθηκαν, ακόμα και ανέκδοτες, ιστορίες και καταστάσεις, βιωμένες κατά τη διάρκεια μιας ιστορικής περιόδου που ακόμα και σήμερα παραμένει -σε γενικές γραμμές- άγνωστη.

Μαρτυρίες αγώνα, σε ταραγμένα χρόνια ιστορικών αλλαγών, τότε που οι ιδεολογίες αποτελούσαν μια διαρκή προτροπή για νέες ιδέες εξέγερσης. Γεγονότα στα οποία ενεπλάκησαν διάφορα κινήματα σε κάθε γωνιά της γης, συμπεριλαμβανομένης και της δικής μας χώρας, στην περιοχή της Φλωρεντίας: εργαζόμενοι, φοιτητές και φυλακισμένοι συναντήθηκαν και αγωνίστηκαν για έναν καλύτερο κόσμο, για ένα δικαιότερο οικονομικό – κοινωνικό σύστημα, εναλλακτικό από τον καπιταλισμό, βασισμένο στην κοινωνική ιδιοκτησία των μέσων παραγωγής, στην αλληλεγγύη και την ισότητα, αντί στην ατομική ιδιοκτησία, στο κέρδος και την εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο.

-Θέλω να γράψεις για την Περσεφόνη.
-Όλην, ως Βασίλισσα, ως Κόρη;
-Ως Κόρη.
Μια ιστορία που είναι ταυτόχρονα χιλιάδες μικρές, καθημερινές ιστορίες. Που απαιτεί να μιλήσουμε για την ιστορία μιας ιστορίας. Που απαιτεί πρωτίστως να ακούσουμε.
Κάθε ιστορία, κάθε παράδοση, κάθε διήγηση είναι ταυτόχρονα και ένα πλήρες νόημα αλλά και μια εργαλειοθήκη. Οι χαρακτήρες, οι καταστάσεις, οι ιδέες ανακατεύονται από στόμα σε στόμα κι από μυαλό σε μυαλό. Διαδίδονται με το ατελές μέσο των λέξεων και της θαμπής μνήμης των παιδιών και των κουρασμένων ενηλίκων. Διασταυρώνονται γύρω από ένα πιάτο φαγητό, στις φιλοξενίες των παιδιών σε σπίτια φίλων, στα βιβλία και στις διηγήσεις γύρω από την απιθωμένη τσάπα, το σφυρί, τ’ αδράχτι. Κάποιες βαστούν περισσότερο από αυτοκρατορίες χτισμένες με ερείπια αυτοκρατοριών, με τη σειρά τους χτισμένων στους δρόμους παλιών εισβολών και κατακτήσεων.
Και τα εργαλεία της Περσεφόνης; Το ρόδι, τα σπαρτά; Η αρπαγή, η αναζήτηση; Ο θάνατος της φύσης στον κόσμο των ζωντανών και η ζωή της στον κόσμο των νεκρών; Ο ομφάλιος λώρος μεταξύ Μητέρας και Κόρης, το χάσμα απ’ το οποίο βγήκε ο Άδης σαν ψαλίδι;
Η ιστορία της Περσεφόνης δε στέκεται καθόλου μόνη της, όσο κι αν ακούγεται μοναχική. Με τον ίδιον ακριβώς τρόπο που η ιστορίας μιας γυναίκας δε στέκεται καθόλου μόνη της, όσο κι αν ακούγεται μοναχική. Είναι, πρώτα και κύρια ίσως, η ιστορία της θεάς που (ξανα)γράφεται ώστε να τονίσει την υποταγή της στην ανδρική εξουσία. Είναι ο πατριάρχης που διηγείται και διδάσκει τη σφραγίδα της πατριαρχικής οργάνωσης (ή κατάκτησης) μιας κοινωνίας. Και όπως και σε κάθε τέτοιο φτιασίδωμα, αν κοιτάξουμε τις Περσεφόνες πραγματικά στα μάτια, βλέπουμε τα θεμέλια που επιχειρήθηκε να καλυφθούν και να ξεχαστούν.